အခန်း ၄၁၈
Vol. 21 Ch. 418
အခန်း (၄၁၈) - မီးနတ်ဘုရားအမိန့်တော်
ရွှေဝါလေးသည် စစ်မှန်သော ရွှေကျီးကန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် လိုအပ်နေသေးသော်လည်း ၎င်း၏ အရည်အသွေးအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရွှေဝါလေးသည် အဆင့်တက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေချိန်တွင် နတ်ဘုရားမိုးကြိုး၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ သူ အဆင့် (၄) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အဓိက အချိုးအကွေ့ပင် ဖြစ်တော့သည်။
ရွှေဝါလေးတွင် သွေးကတိကဝတ်ပြုထားသော သခင်မရှိသလို သူသည် မိစ္ဆာသတ္တဝါလည်း မဟုတ်ပါ။ ယင်းအစား ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲတစ်ကောင်၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ စာရင်းဇယားများအရ သူသည် အဆင့် (၄) ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ထူးခြားသော သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားမှာ အဆင့် (၅) သားရဲတစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိုထက်ပင် ပို၍ သန်မာပေလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်လာရဲသည့် ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်၏။
ဤခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဤကြက်ဖကြီးမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ စောစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ သန်မာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပါချေ။
"ပညာနတ်ဘုရားရဲ့ နတ်အလင်းရောင်... အစောင့်အရှောက် နတ်မင်း"
ဆရာတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုတီးစိပ်မှ ရောင်စုံအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထူထပ်လှသော မြူခိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လက်နက်အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူသားခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ပေ ၃၀ မြင့်သော လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် ရွှေရောင်တူကြီး နှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာလာ ဆေးဝါးနတ်မင်း၏ နတ်မင်းကြီး ၁၂ ပါးထဲမှ တစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ ဒဏ္ဍာရီများတွင် နတ်အစောင့်အရှောက် သားရဲများ ရှိကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားလေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ မြတ်စွာဘုရားထံမှ တရားဓမ္မ အလင်းရောင်ကို ရရှိကာ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သော သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုလင်းယုန်နတ်မင်းမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားရုံသာမက လက်နက်အပြည့်အစုံလည်း ရှိနေသည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ခန့်ညားလှသော ရွှေရောင် ဦးရစ်တစ်ခုကို ဆောင်းထား၏။
မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် လင်းကျင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးများပင် လှုပ်သွားခဲ့သည်။
သူ့အတွေး မှန်ပုံရသည်။ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းကို လျှော့တွက်၍ မရပါချေ။
"ပြတိုက်မှူး... ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်"
ဆရာတော်ကြီးက ဆိုကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ နောက်ဆုတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျီကျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှသည် ဆရာတော်ကြီးက နတ်အစောင့်အရှောက် သားရဲကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့် အချိန်အထိ အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
သူတို့သည် စစ်မဖြစ်မီ နိုင်ငံနှစ်ခုကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဝါ မြှင့်တင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သူတို့၏ စစ်အင်အားများကို ထုတ်ပြနေကြပြီး စစ်ပွဲက မစတင်သေးသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးသော ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မည်သူ့တွင် လက်နက်ကောင်း ပိုရှိသလဲ၊ မည်သူက အရင်ဆုံး ကြောက်ပြီး နောက်ဆုတ်မလဲဆိုသည်ကို ပြိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိနေမည်ကို လင်းကျင်း သေချာပေါက် သိထားသည်။ အကယ်၍ သူသာ သူတို့ကို စစ်ကြေညာခဲ့ပါက မျောက်ဖြူကို ကယ်တင်ဖို့ ထားလိုက်ပါဦး၊ ဤနေရာမှာပင် သူ၏ နောက်ဆုံး အနားယူရာ နေရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း အပြန်အလှန် ခြိမ်းခြောက်နေကြရုံမျှဆိုလျှင် လင်းကျင်းတွင် ထုတ်ပြစရာတွေ အများကြီး ရှိသည်။
သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်၊ ၎င်းမှာ ရန်သူကို ခြောက်လှန့်ကာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်စေရန် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကမ္ဘာတွင် လေ့လာခဲ့ဖူးသော "နှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးစေမည့် နည်းဗျူဟာ"ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါလော့ဘုရားကျောင်းဟာ သတ္တဝါတွေရဲ့ သဘာဝကို လျစ်လျူရှုပြီး မိစ္ဆာမှန်သမျှကို မြင်မြင်ချင်း သတ်ဖြတ်ပစ်လေ့ရှိတယ်... ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံအတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်တာလို့ ခင်ဗျားတို့ ပြောကြတယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် လူသားတွေရဲ့ မကောင်းမှုကိုကျတော့ ဘာလို့ မျက်ကွယ်ပြုထားရတာလဲ... အဲဒါက ဘယ်လိုမျိုး တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်တာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါ... မိစ္ဆာတွေအတွက် ကျင့်ကြံဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းလှသလို သူတို့ထဲမှာလည်း သဘောထားကောင်းတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်... ဒါကို ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက ဘုန်းတော်ကြီးတွေက အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းပယ်နေတာက ကျုပ်တို တကယ်ပဲ အံ့သြစေပယ်... နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်အတွင်း ဘုန်းတော်ကြီး ရာနဲ့ထောင်နဲ့ချီပြီး မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်တဲ့ ဂါထာတွေကို ရွတ်ဖတ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဘုရားရှင်က ခင်ဗျားတို့ကို အခုလို လုပ်ဖို့ တကယ်ပဲ မိန့်ကြားခဲ့လို့လား"
လင်းကျင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသဖြင့် သူ၏ အသံကို စွမ်းအားဖြင့် မြှင့်တင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဒါလော့တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ ဘုန်းတော်ကြီးတိုင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ကြရ၏။
"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ"
ဆရာတော်ကြီးမှာလည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ လင်းကျင်း၏ စကားမှာ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲခြင်းဖြစ်ရာ သူ မည်သို့ တိတ်ဆိတ်နေနိုင်ပါ့မည်နည်း။ အခြားသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာလည်း လင်းကျင်းကို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံစံဖြင့် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ လက်တွေ့အရေးယူရန်အတွက် ဆင်ခြေပေးရန် ကြိုးစားနေကြ၏။
"မိုက်မဲတဲ့ နတ်ဆိုးကောင်... မင်း မျက်နှာကို ဖုံးထားပြီး လက်ထဲမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ပွေ့ထားတာကတင် မင်းက လူဆိုးတစ်ယောက်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ မဟုတ်လား"
"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး... အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ... တပည့်တော်တို့ ဒီလူဆိုးကို နှိမ်နင်းပြီး ဘုရားကျောင်းရဲ့ အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ပါ့မယ်"
စိတ်တိုနေကြသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ နောက်ထပ် အောင့်ထားနိုင်ပုံ မရတော့ပါချေ။
ရုတ်တရက် လင်းကျင်းသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ လင်းကျင်းသည် ယနေ့မနက်တွင် တိမ်မျှော်စင်မြို့တော်၌ ရေးသားခဲ့သော 'အမိန့်တော် လက်ဖွဲ့'ပင် ဖြစ်သည်။
ယခင်က လင်းကျင်းသည် အနောက်ပိုင်း မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် 'နတ်တောင်အမိန့်တော်' ကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းကျင်းသည် 'မီးနတ်ဘုရားအမိန့်တော်'ကို ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်က တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ တာအိုဆရာကြီး ဝူချန်းထံမှ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အမိန့်တော် လက်ဖွဲ့များအားလုံးကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် 'သင်ယူသည်' ဟူသော စကားလုံးမှာ မသင့်တော်လှပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူချန်း၏ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အမိန့်တော်များအပေါ် နားလည်မှုနှင့် သုတေသန ပြုလုပ်ထားမှုမှာ လင်းကျင်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုဆရာကြီးမှာ သူ့ကို စတင်ရန်အတွက် အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့ရုံမျှသာ ရှိ၏။
ထိုစဉ်က နတ်တောင်လက်ဖွဲ့ကို မိစ္ဆာသားရဲများကို တောင်အောက်တွင် ချုပ်နှောင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ လင်းကျင်းသည် ပို၍ အဆင့်မြင့်သော မီးနတ်ဘုရား ကျိန်စာအမိန့်တော်ကို အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်၏။
သူသည် သူ၏ 'နျူကလီးယားလက်နက်' ကို ထုတ်ပြပြီး ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက သူ့ကို ဆက်လက် စိန်ခေါ်ချင်သေးလားဆိုသည်ကို ကြည့်မည် ဖြစ်သည်။
မီးနတ်ဘုရားအမိန့်တော်မှာ ပို၍ အဆင့်မြင့်ပြီး နတ်တောင်အမိန့်တော်ထက် များစွာ ပိုမို သန်မာလှသဖြင့် လင်းကျင်း တစ်ယောက်တည်း၏ စွမ်းအားဖြင့် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါချေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် ဤအမိန့်တော် လက်ဖွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို လေ့ကျင့်ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အောင်မြင်မှု ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရရှိရန်အတွက် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော မီးတောက် အရင်းအမြစ်တစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။
ရှောင်ဟော့မှာ လင်းကျင်းအတွက် စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်အဖြစ် လိုအပ်နေသဖြင့် သူသည် ရွှေဝါလေးကိုသာ အကူအညီတောင်းရန် ရှိတော့သည်။
"ရွှေဝါလေး" ဟု လင်းကျင်းက ခေါ်လိုက်၏။
ရွှေဝါလေးသည် ချက်ချင်း အော်မြည်လိုက်ကာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ အထက်သို့ ပျံတက်ရန် သူ၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်သည်။ လင်းကျင်းသည် လက်ဖွဲ့ကို အပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး မီးနတ်ဘုရား ဂါထာကို ရွတ်ဖတ်လိုက်၏။
"အမိန့်တော်... မီးနတ်ဘုရား ကျိန်စာ"
မီးလက်ဖွဲ့မှာ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ရွှေဝါလေး၏ ကိုယ်တွင် ကပ်သွားတော့သည်။ ရွှေဝါလေး၏ မီးငှက်ပုံစံပေါ်သို့ ဓာတ်ဆီဂါလန်ပေါင်းများစွာ လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့၏။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နေမင်းကြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးမှာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ အထက်တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။ ဤမျှ ဝေးကွာသော အကွာအဝေးတွင်ပင် အောက်ရှိ ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘုရားဖူးများနှင့် ဝတ်ပြုသူများမှာမူ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။
ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို နားမလည်သူများမှာမူ မျက်ရည်များဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။
"ဒါက နတ်ဘုရားရဲ့ အပြစ်ပေးမှုပဲ... နေမင်းကြီး ပြုတ်ကျလာပြီ"
ဒါလော့ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။ တရားဘာဝနာ ပွားများနေသူများ သို့မဟုတ် ဝတ်ပြုနေသူများမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ တစ်ပါးတည်း ဆိတ်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေသူများပင်လျှင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေကြောင့် အာရုံများ ပျက်ပြားကုန်ကြသည်။
ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသော ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ငလျင်လှုပ်လျှင်ပင် မထိတ်လန့်ကြပါချေ။ သူတို့၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ထောက်ထားလျှင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း မည်မျှပင် ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားစေကာမူ ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပျက်စီးကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။
အကယ်၍ ထိုကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးသာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာပါက ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသည် ၎င်း၏ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းနှင့်အတူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
ကျင့်ကြံမှု ပိုမို မြင့်မားသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်သော်လည်း ဘုရားကျောင်းကတော့ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ပြတိုက်မှူး၏ အစွမ်းထက်သော အတတ်ပညာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘုရားကျောင်း၏ ခေါင်းမာပြီး တည်ငြိမ်လှသော ဆရာတော်ကြီးမှာလည်း ဆက်လက် တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပါချေ။
"ပြတိုက်မှူး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"
"မ... မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါနဲ့... ငါတို့ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် စကားမပြောခင် လက်သီးတွေကို အသုံးမပြုကြရအောင်ပါ"
ဆရာတော်ကြီးတင် မဟုတ်ဘဲ စောစောက လက်တွေ့အရေးယူချင်နေကြသော အခြားသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာလည်း လင်းကျင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ဒူးထောက်သွားကြရသည်။ သူတို့သည် ဤပြတိုက်မှူးကို ယခုချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ချင်နေသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် သတ္တိမရှိကြပါချေ။
အကယ်၍ သူသာ ထိုအတတ်ပညာကို အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်ပါက ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။
အမှန်တော့ လင်းကျင်းသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် မဟုတ်ပါ။ သူ ယခင်က ထိုသို့လုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ အကယ်၍ ရှန်းအာနှင့် မျောက်ဖြူတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါက ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာ သူ၏ မီးနတ်ဘုရားအမိန့်တော်၏ အမျက်ဒေါသကို သေချာပေါက် ခံစားရပေလိမ့်မည်။
ယခုအခါ ရှန်းအာမှာ ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည် နာလန်ထူလာပြီဖြစ်ရာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် မျောက်ဖြူကြီး အသက်ရှင်သေးကြောင်း အာမခံချက် ရရှိပါက သူသည် ဘုရားကျောင်းကို မဖျက်ဆီးဘဲ ထားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မီးနတ်ဘုရားအမိန့်တော်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါက သူရော ဒါလော့ဘုရားကျောင်းပါ တစ်ဖက်ဖက်က သေဆုံးသွားသည့်အထိ ရပ်တန့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။
၎င်းမှာ နောက်ဆုံး လက်နက်ဖြစ်ပြီး လင်းကျင်းအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
အခြားသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ ငြိမ်သက်နေကြပြီး ဆရာတော်ကြီးမှာလည်း ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူသည် လင်းကျင်းကို အသည်းထဲအထိ မုန်းတီးနေသော်လည်း သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါချေ။
ပြတိုက်မှူးမှာ သူတို့အတွက် အနိုင်ယူရန် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။
သူ ပေါ်လာကတည်းက ယခုအချိန်အထိ သူသည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှု သုံးကြိမ်သာ ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည်။
ပထမအကြိမ်မှာ ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ သားရဲအားလုံးကို ဖိနှိပ်ကာ နှုတ်ဆက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာ ကျီကျန်းကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်ရုံမျှဖြင့် ကျီကျန်း၏ သားရဲသခင်ကျမ်းကို ပယ်ဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ တတိယမြောက် လုပ်ဆောင်ချက်မှာမူ သူတို့၏ အထက်တွင် ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
အကယ်၍ သူတို့သာ အမှားအယွင်း အနည်းငယ် လုပ်မိပါက ယနေ့သည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း ဒါလော့ဘုရားကျောင်း ကြုံတွေ့ရသမျှ အကြီးမားဆုံးသော ကြေကွဲစရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။