အခန်း ၅၇၆

အခန်း ၅၇၆ သတ္တမမြောက်မင်းသားက ရွှယ်မိသားစုကို အညံ့ခံခိုင်းသည်

“ဒါ ဘာသဘောလဲ၊ သတ္တမမင်းသား...”

ရွှယ်မျိုးနွယ် ခေါင်းဆောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရွှယ်... ငါမင်းကို အခွင့်အရေးတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အဆိုးအကောင်းကို မသိတတ်ဘူးပဲ”

ယုလောင်ရွှမ်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

သူသည်ကား မွေးရာပါ မြင့်မြတ်သောအဆင့်အတန်းကြောင့် မာနထောင်လွှားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရွှယ်မျိုးနွယ်အနေဖြင့် သူ့ထံသို့ လာရောက်၍ ဒူးထောက်အသနားခံရမည်ဟုသာ သူက ယူဆထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင် အောက်ကျခံကာ လာရောက်ကမ်းလှမ်းခဲ့သည့်တိုင် ယခင်ကလည်း ငြင်းပယ်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး၊ မနေ့ကလည်း ထပ်မံအငြင်းခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

ယခင်ကမူ သူ သည်းခံခဲ့သော်လည်း... ယခုမူ? သည်းခံနေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ရွှယ်မျိုးနွယ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခြေအနေသည် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယုလောင်ရွှမ်၏နောက်ကွယ်တွင် မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲအချို့ ရှိနေကြသည်။

၎င်းတို့၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ဖိအားများအရ ၎င်းတို့သည် သူ့ထက် အားမနည်းဘဲ မဟာကောင်းကင်တက်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေကြကြောင်း သိသာလှသည်။ ထိုအကြီးအကဲများ ထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားများသည် ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူတိုင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရန် လုံလောက်လှပေ၏။

ရွှယ်မျိုးနွယ်၏ တပည့်အချို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြပြီး၊ အချို့မှာမူ ထိုဖိအားအောက်တွင် အနည်းငယ် ယိုင်ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်ခုခံချင်လျှင်ပင် မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

မင်းသား၏ သဝဏ်လွှာက ရှင်းလင်းပြတ်သားလွန်းလှသည်။

ယုလောင်ရွှမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း၊ မာနထောင်လွှားသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ငါ မင်းတို့ကို သည်းခံခဲ့တာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ပေးဦးမယ်။ ရွှယ်မျိုးနွယ်... မင်းတို့ ငါ့ထံ သစ္စာခံမလား?”

ရွှယ်မျိုးနွယ်များ၏ကြားတွင် တုန်လှုပ်မှုအနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းများ တင်းမာသွားကာ “မင်းသား... ကျွန်တော်တို့ ရွှယ်မျိုးနွယ်က ကြားနေပဲ ရပ်တည်ခဲ့တာ”

“ကြားနေ?”

ယုလောင်ရွှမ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးကို သူက ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဆိုရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်

ဖြစ်နေဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။

“အခုအချိန်မှာ ကြားနေဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်... ဖျော့တော့သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့က ငါ့ဘက်မှာ ရပ်တည်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်မလား... နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်”

ယုလောင်ရွှမ်က အာဏာစက်အပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။

ကြားလမ်းမရှိပေ

အလျှော့ပေးမှုမရှိပေ

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအတွင်း၌ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

သူ၏ဦးနှောက်က အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေခဲ့၏။

မနေ့ကအထိမူ ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အလမ်းရှိသေးသည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း

ယနေ့တွင် ထိုထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုက လုံးဝပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သော ယုလောင်ရွှမ်ကို သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်သည့်အပြင်၊ အပိုဆောင်းအနေဖြင့် မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲများကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ပုံရပေ။

ရွှယ်မျိုးနွယ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ အကျပ်အတည်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

အကယ်၍ ငြင်းပယ်ပါက သတ္တမမင်းသား၏ လက်ချက်ဖြင့် မျိုးပြုတ်မည့်အရေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်။

အကယ်၍ လက်ခံပါကမူ... သူတို့သည် ထီးနန်းလုပွဲစစ်တလင်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရပေလိမ့်မည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သတ္တမမင်းသားတွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း သိပ်မရှိဟု သူယူဆထားသောကြောင့် ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သစ္စာခံပြီးနောက် သတ္တမမင်းသား ရှုံးနိမ့်သွားပါကလည်း သူတို့မျိုးနွယ်စုပါ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်... ချက်ချင်းလက်ငင်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပျက်စီးရမည့်ဘေးနှင့်၊ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရရုံမျှမက အဆင့်အတန်းမြင့်မားလာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး... ထိုနှစ်ခုကြားတွင် မည်သည့်အရာက ပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိပေသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရွှယ် နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။

သစ္စာခံမည့် စကားလုံးများ... သူ၏နှုတ်မှ ထွက်လုဆဲဆဲ...

အတိအကျ ထိုအချိန်တွင်ပင်

“သတ္တမမင်းသားက သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် သစ္စာခံခိုင်းတတ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မထင်ထားမိဘူး။”

ထိုအသံသည် တည်ငြိမ်၍ ကြည်လင်နေသည်။

ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ကောင်းလှသော လေထုကြီးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားဆန့်ကျင်နေခဲ့၏။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ထိုအသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လူငယ်တစ်ဦးသည် ရွှယ်မျိုးနွယ်ဝင်များကြားမှ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လာခဲ့သည်။

အရပ်အမောင်းက မြင့်မားလှ၏။

အဆင်းသဏ္ဌာန်က သပ်ရပ်သန့်ပြန့်လှ၏။

သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က ထက်မြက်တည်ငြိမ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင်ပင် ငေးမောရလောက်အောင် ချောမောခန့်ညားလွန်းလှသည်။

သို့သော် ထိုအရာများထက်... သူ၏ထံတွင် တိတ်ဆိတ်သော ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေသည်။

လေထုထဲမှ ပြင်းထန်သော ဖိအားများသည် သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

“သခင်လေး နီဖန်းကျိုး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရွှယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်တက်ကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း... နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စကားလုံးများက ပြောထွက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုမိုမှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်ပင် ရုတ်ချည်း ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရ၏။

“ဟွန့်”

သူ၏ အကြည့်များက နီဖန်းကျိုးထံသို့ ဓားသွားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ? ပြီးတော့ ငါရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ရဲရအောင် မင်းက ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိနေလို့လဲ?”

မင်းသားယုထံမှ ဖိအားများ ရုတ်ချည်း တိုးမြင့်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နီဖန်းကျိုးသည် အနည်းငယ်မျှ ဆုတ်နှစ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။”

သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါးကို အတင်းအကျပ် သစ္စာခံခိုင်းတာကတော့...”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

“အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအတွက်တော့ သိပ်ပြီး မသင့်တော်လှဘူးလို့ ထင်မိပါတယ်။”

ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

“ငါ့ထံမှာ အမှုထမ်းခွင့်ရတာ သူတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုပဲ။”

သူ၏လေသံထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတားအဆီးမဲ့သော မာနထောင်လွှားမှုပင်။

နီဖန်းကျိုးက သူ့အကြည့်ကို တည့်တည့်

ရင်ဆိုင်လိုက်၏

“ဒါက ကံကောင်းခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အရာပါ။”

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲများကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသော်လည်း၊ သတ္တမမင်းသား ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်စက် ဖြစ်သွား၏။

ထိုလူတစ်ယောက်မှလွဲ၍ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လာရောက်ပြောဆိုရဲသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ယခုမူ လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထိုသို့ လာရောက်လုပ်ဆောင်နေချင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ လှုပ်ခတ်သွားပြီးမှ... ရုတ်တရက် တန့်သွားခဲ့သည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားပုံရ၏။

“အိုး...”

သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြောင်သရော်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“မင်းရဲ့နာမည်က တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုလို ရှိနေတယ်လို့ ငါတွေးနေတာ။”

ယခင်က အေးစက်နေသော သူ၏လေသံမှာ ယခုမူ လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ စွန့်ပစ်ခြင်းခံလိုက်ရတဲ့ စေ့စပ်ထားသူ မဟုတ်လား?”

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ပြားခဲ့သည့် ကိစ္စသည် လူအများအပြားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး၊ နီမျိုးနွယ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အရှက်ရမှုကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က နီဖန်းကျိုးဟူသော နာမည်မှာ လူသိများခဲ့ပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ ကိစ္စရပ်များကို လူအများက စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ပြားသည့်အကြောင်းကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ပိုင်မျိုးနွယ် ထောက်ခံမှုကို လိုလားသော မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ယုလောင်ရွှမ်သည် ဤအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားစေမည် မဟုတ်ပေ

ပိုင်မျိုးနွယ် သမီးတော်နှင့် လက်ထပ်ရခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သည့်အရာ မည်သည်ရှိဦးမည်နည်း။

သို့သော် ထိုစဉ်က သူလည်း အငြင်းခံခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဒါပေမဲ့ သူ နီဖန်းကျိုးကို မှတ်မိနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ပြိုင်ပွဲကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုပြိုင်ပွဲတွင် နီဖန်းကျိုးသည် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အမှိုက်ဘဝမှသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း... နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲ၌ သူ၏ စေ့စပ်ဖူးသူဟောင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကံဆိုးစွာဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

ယုလောင်ရွှမ်သည်လည်း ထိုပြိုင်ပွဲတွင် သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုရှုံးနိမ့်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက နီဖန်းကျိုး၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ ယခုထက်မက ပိုမိုမြင့်မားလာနိုင်ပြီး နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်အဖြစ် ကျော်ကြားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုရှုံးနိမ့်မှုကြောင့်ပင် ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မမှားယွင်းခဲ့ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပိုင်ရွှယ်ချင်းက အလွန်အမင်း အင်အားတောင့်တင်းလွန်းလှသလို... ယခုဆိုလျှင် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ ပိုင်ကျီဟန်လည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ထို နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဟူသော ဘွဲ့ထူးသည် သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာရန် ကံမပါခဲ့ချေ။

နီဖန်းကျိုးသည် လူအများ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော သူတစ်ပါး၏ စော်ကားပုတ်ခတ်မှုများကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲတွင် ဒုတိယရရှိခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ထိုစော်ကားသံများက အတော်အတန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း... သူသည် ပိုင်ရွှယ်ချင်းနှင့် မထိုက်တန်၍ စွန့်ပစ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော ကောလာဟလ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများကမူ ရှိနေဆဲပင်။

သူက ယုလောင်ရွှမ်ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားလုံးများသည် သူ့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါသကဲ့သို့ပင်။

“ဒါတွေက အတိတ်က ကိစ္စတွေပါ။”

နီဖန်းကျိုးက စိတ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းသားအနေနဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် သစ္စာခံခိုင်းနေတာကတော့... ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား?”

ယုလောင်ရွှမ်၏ အပြုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း... အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

သူ၏လေသံက လုံးဝ အေးစက်သွားခဲ့ပြီ။

“မင်းက သူရဲကောင်းလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့—”

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးဘေးပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကြောင်းများ ဖျတ်ခနဲ စုစည်းလာခဲ့၏။

“ဒါဆိုရင် အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကို ငါပြပေးရတာပေါ့။”

ရွှယ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ရှေ့သို့ အလောတကြီး တက်လာခဲ့၏

“မင်းသား”

သူ၏လေသံက အလွန် အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။

“ဒီကိစ္စက သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ ရွှယ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဧည့်သည်သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်”

ယုလောင်ရွှမ်က သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ

သူ၏ အကြည့်များက နီဖန်းကျိုးထံသို့သာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ကျရောက်နေခဲ့၏။

“ဒီနေ့ ငါ့ကို တားဆီးရဲတဲ့သူမှန်သမျှဟာ... ငါ့ရဲ့ ရန်သူပဲ”