အခန်း ၅၈၁

အခန်း ၅၈၁ ညီအကိုချင်း သနားညှာတာနာမှုမရှိ

ယုဝမ်ကျောက်သည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ

သူသည် တဟားဟားဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့၏။

"ဟားဟားဟား”

ထိုရယ်မောသံက ကျယ်လောင်လှပြီး မည်သည့်အထိန်းအကွပ်မျှမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အော်ဟစ်ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အလား သူ့ဝမ်းဗိုက်ကိုပင် လက်ဖြင့် အနည်းငယ် ဖိထားရ၏။

ထိုအသံက ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး စူးရှကာ နားမခံသာအောင် ဖြစ်ရသည်။

ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုမို၍ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဘာက အဲဒီလောက် ရယ်စရာကောင်းနေလို့လဲ?”

ယုဝမ်ကျောက်သည် ဖျော့တော့သော ရယ်ကျဲကျဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရယ်သံကို လျှော့ချလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်ကြည်နူးနေသည့်အလား သူ့မျက်လုံးထောင့်စွန်းကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်၏။

"ညီတော်လေး..."

သူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလို ကလေးကလား အတွေးမျိုးတွေကို ယုံကြည်နေတုန်းပဲလား? မင်း ဒီလောက်အထိ အူအူအလည်လည် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

သူ့ထံမှ တိုတောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ထီးနန်းလုပွဲမှာ... 'မောင်နှမချင်း သတ်တဲ့ကောင်' ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ?"

သူ့လေသံက လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

"အဲလိုသာဆိုရင်..."

သူ့နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"...ငါတို့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ခမည်းတော်ကြီးကိုရော ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ?"

တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ယုလောင်ရွှမ်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ရှုံ့ဝင်သွားသည်။

"မောင်နှမတွေကို အတုန်းအရုံး သတ်တဲ့ကောင်လို့ ခေါ်ရမလား?"

သူက သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်၏။

ထီးနန်းကို ဆက်ခံရန်အတွက် သွေးမြေကျခြင်းက အမြဲတမ်း ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးဖြစ်ခဲ့သည်။

မောင်နှမချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းတဲ့လား။

အတိတ်က မည်သည့် ဧကရာဇ်မဆို ထီးနန်းတက်ရန်အတွက် ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ဖူးသူ ရှိသလော။

တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်တည်းတင်မကဘဲ... ဂဏန်းနှစ်လုံးတွဲ အရေအတွက်အထိပင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထို့အပြင်... သူတို့၏ ခမည်းတော်သည် ပို၍ပင် ရက်စက်လှပြီး ထီးနန်းလုပွဲ၌ မပါဝင်လိုသူများကိုပင် ချန်မထားဘဲ အကုန်လုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ခေါင်းခဲစရာ မရှိစေရန်အတွက် သူသည် လူတိုင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယုဝမ်ကျောက်၏ အကြည့်က ပို၍ အေးစက်လာသည်။

ဖျော့တော့သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

"ထီးနန်းကလွဲရင်... ကျန်တဲ့အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး"

ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။

ယုဝမ်ကျောက် ပြောနေသည့်အရာများကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ထိုအရာက အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူလည်း သိရှိထားသည်။

သို့သော်... ယုဝမ်ကျောက် ပြောနေသည့် စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းလှသည်—သူသည် ယနေ့တွင် သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမည် မဟုတ်ချေ။

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်လိုက်စမ်းပါ"

ယုဝမ်ကျောက်က ဖျော့တော့သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ရွှယ်အိမ်တော်မှာ အရှက်တကွဲနဲ့ ဒီလောက်တောင် စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတဲ့အတွက်ကြောင့်ပေါ့"

မဟုတ်လျှင်... သူက ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရမည်နည်း။

ဤအချက်ကြောင့်ပင်... သူသည် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် မည်သည့်စွန့်စားမှုမျှ မရှိဘဲ လုပ်၍ရသည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်—ယုလောင်ရွှမ် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် ဝှက်ဖဲများကို မပြောထားနှင့်ဦး။ မင်းသားကြီး သို့မဟုတ် မင်းသမီးလေးတို့က အကွက်ရွှေ့လာမလားဆိုသည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အကျိုးအမြတ်များကို အခြားသူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ရောက်မသွားစေရန်အတွက် အမြဲတမ်း နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေရန် လိုအပ်သည်။

"မင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အရှက်ရမှုတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလား? အခုပဲ လက်နက်ချလိုက်ပြီး မင်းရဲ့ သိက္ခာကို ထိန်းလိုက်စမ်းပါ”

ယုလောင်ရွှမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်း...”

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ယုဝမ်ကျောက်က သူ့လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်၏။

ထိုခဏခြင်းတွင်ပင် သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကြသည်။

ဘုန်း

အခန်းတွင်းရှိ ဖိအားများက ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တော့၏။

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲများက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများက တိုးဝင်လာသော အင်အားစုကို တားဆီးရန်အတွက် လွင့်ပျံလာခဲ့၏။

နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည်မှာ—ခန္ဓာကိုယ်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်သာ ဖိနှိပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လေထုကြီးက ပုံပျက်ရှုံ့တွသွား၏။

ကြမ်းပြင်ကြီးက တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

"အင့်...”

သို့သော်... ထိုမိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲများက ဘာတတ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။

သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ အင်မော်တယ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ထိုသူတို့၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် အလွယ်တကူပင် လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"မင်းသားကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးကြစို့”

အကြီးအကဲတစ်ယောက်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အကြံပြုလိုက်၏။

မင်းသားသာ အသတ်ခံလိုက်ရပါက... သူတို့၏ အစီအစဉ်အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရပေတော့မည်။

သို့သော် အကယ်၍ မင်းသားခုနစ်သာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပါက ယုဝမ်ကျောက်၏ ကြိုးပမ်းမှုက ကျရှုံးမှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ကျန်ရှိသောသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ လေးနက်တည်ကြည်သွားကြသော်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည့်အတွက် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြ၏။

"ဟဲဟဲ... မင်းတို့တွေ ဘာတွေ တိုးတိုး ပြောနေကြတာလဲ? မင်းတို့တွေ လွတ်မြောက်နိုင်ဦးမယ်လို့ တွေးနေတုန်းပဲတော့ မပြောနဲ့နော်?"

ယုဝမ်ကျောက်က သရော်သလို မေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူတို့ ဘာစီစဉ်နေသည်ကို သူ အလွယ်တကူပင် သိနိုင်သည်။

သို့သော် သူ့ဘက်တွင် အင်မော်တယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေသည့်တိုင်အောင် လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုသည်မှာ ထိုမျှ လွယ်ကူပါမည်လော။

၎င်းသည် လုံးဝမဖြစ်နိုင်လုနီးပါးပင်—အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော မင်းသား ယုလောင်ရွှမ်ကိုပါ သယ်ဆောင်သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။

ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ဘေးဒုက္ခ... တစ်ခုပြီးတစ်ခု။

ပထမဆုံး ရွှယ်အိမ်တော်မှာ အရှက်ရခဲ့သည်။

ယခုမူ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်တော်အတွင်း၌ပင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံနေရသည်။

သူ့လက်သီးများက အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့၏။

(ငါ ဒီနေရာမှာပဲ သေရတော့မှာလား...?)

ထိုအတွေးက မလိုလားဘဲ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့တွင် ရှိသမျှသော ဝှက်ဖဲများကိုပင် ထုတ်မသုံးရသေးချေ။

သို့သော်လည်း သူသည် အကျပ်အတည်းတစ်ခုဆီသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံနေရပြီဖြစ်သည်။

သူ မကျေနပ်နိုင်... အလွန်ပင် မကျေနပ်နိုင် ဖြစ်ရသည်။

"လှုပ်ရှားကြစို့”

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဘုန်း

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယုဝမ်ကျောက်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်မော်တယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ယောက်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။

လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ကျဆင်းလာ၏။

၎င်းသည် မိမိ၏ လမ်းကြောင်းတွင် ရှိသမျှသော အရာအားလုံးကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ချေဖျက်ပစ်နိုင်လောက်သည့် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲများ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။

"ကာကွယ်ကြစမ်း”

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ပျံလာပြီးနောက် အကာအကွယ်များစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့၏။

ဒုန်း

ထိုထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုက စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲများသည် အင်မော်တယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်၏ တိုက်ကွက်ကို တားဆီးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

အင်မော်တယ်အဆင့်။

လုံးဝကို ကွာခြားလွန်းလှသော အဆင့်အတန်းတစ်ခု။

မိုးကြိုးနီနန်းတော်ဘက်မှ လူအင်အား ပိုများနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ အင်မော်တယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် သုံးယောက် ရှိနေသည်။

အင်မော်တယ်အဆင့် အကြီးအကဲ

တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် သူတို့ ရုန်းကန်ရမည် ဖြစ်ရာ... ယခုကဲ့သို့ သုံးယောက်နှင့်ဆိုလျှင်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

သူတို့အတွက် လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်၌—ရလဒ်က အထင်အသား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

"အွတ်”

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ အကြီးအကဲတစ်ယောက်မှာ သွေးများအန်ထုတ်ရင်း နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ဒူးထောက်ကျသွားရ၏။

ကျန်ရှိသောသူများမှာလည်း အဆင့်ဆင့် ပျက်ပြားကာ ယိမ်းထိုးကုန်ကြသည်။

သူတို့၏ အကာအကွယ်များ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီ။

သူတို့၏ ခုခံမှုများသည် အင်မော်တယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များအတွက်မူ ရယ်စရာ ပြက်လုံးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

ယုလောင်ရွှမ်၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားရသည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း။

သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မည်မျှပင် စဉ်းစားပါစေ... ဤဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ယုဝမ်ကျောက်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ယုလောင်ရွှမ်သည် သူနှင့် သွေးသားတော်စပ်သော ညီအရင်းဖြစ်နေပါစေဦး... သူ့တွင် မည်သည့် သနားညှာတာမှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ချင်းစာမှုမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

တော်ဝင်မိသားစု၌ မွေးဖွားလာရခြင်းဖြစ်၍ ဤသို့သော အရာမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို သူ အမြဲတမ်း သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယုလောင်ရွှမ်သာ မဟုတ်လျှင်... ၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"ဒါဟာ အဆုံးသတ်ပဲ ညီတော်လေး"

သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်၏။

အင်မော်တယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်က သူ့လက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ... ထိုတိုက်ကွက်ကို ဝင်ရောက်တားဆီးပေးမည့်သူ မည်သူမျှ ကျန်ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

ယုလောင်ရွှမ်၏ အသက်ရှူသံများ နှေးကွေးသွားသည်။

သူ့အမြင်အာရုံများက ပို၍ စူးရှလာ၏။

(ဒီလိုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားရတော့မှာလား...?)

တိုက်ကွက်က ကျဆင်းလာတော့မည့် ဆဲဆဲအချိန်မှာပင်—

"ဟားဟားဟား”

ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရုတ်ချည်း ပဲ့တင်ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် မိုးခြိမ်းသံအလား လိမ့်ဆင်းလာပြီး...

လေထုကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေခဲ့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ... လူရိပ်အချို့ ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာကြသည်။

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများက ကျယ်ပြောလှပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလှပေသည်။

"ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ..."

ထိုရယ်မောသံနှင့်အတူ အေးစက်သောအသံတစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့၏။

"...ကောင်းကင်ဘုံဖိနှိပ်ရာ နန်းဆောင်ရဲ့ အင်မော်တယ်အဆင့် ဘိုးဘေးကြီးတွေက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် ဘိုးဘေးကြီးတွေကိုယ်တိုင် လွှတ်ရလောက်တဲ့အထိ အောက်တန်းကျသွားရတာလဲ?"

ဘုန်း

သူတို့၏ တည်ရှိမှု ဖိအားများက ထိုနေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံဖိနှိပ်ရာ နန်းဆောင်မှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကိုပင် ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားစေခဲ့၏။

"မင်းတို့ရဲ့ သိက္ခာတွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ ကျဆင်းသွားရတာလဲ? ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ မိုးကြိုးနီနန်းတော်ကို ဒီလောက်အထိ အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား?"

ထိုလူရိပ်များ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။

သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ထင်ရှားလာခဲ့ပြီ။

မိုးကြိုးနီနန်းတော်၏ အင်မော်တယ်အဆင့်ဘိုးဘေးကြီးများ။

ယုလောင်ရွှမ်၏ သူငယ်အိမ်များ ရှုံ့ဝင်

သွား၏။

ထို့နောက်တွင်မူ

စိတ်သက်သာရာရမှုများ သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

"ဘိုးဘေးကြီးတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ...”

တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ

နှစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ချေ။

သူတို့၏ အရေအတွက်က ကောင်းကင်ဘုံဖိနှိပ်ရာ နန်းဆောင်မှ လူများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားကြပုံရ၏။

"မင်းသား... ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”

သူတို့က လက်ဝါးချင်းထပ်ကာ ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ... ဒါက ဘိုးဘေးကြီးတို့ရဲ့ အပြစ် လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ ယုဝမ်ကျောက်က ဒီလောက်အထိ စိတ်နှလုံး မည်းညစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်ထဲမှာ ငါ့ကို သတ်ဖို့အထိ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိလို့ပါ"

ယုလောင်ရွှမ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများက ယုဝမ်ကျောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကြီးတို့ ဒီမှာ ရှိနေပြီဆိုတော့... သူ ဒီလိုအရာမျိုးကို ဆက်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဝံ့သေးလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ယုလောင်ရွှမ်၏ ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်

ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ယုလောင်ရွှမ်ဘက်တွင် အင်မော်တယ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ... လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက ယုဝမ်ကျောက် ရရှိထားသော ဖိနှိပ်ထားသည့် အသာစီးရမှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယုဝမ်ကျောက်၏ မျက်နှာအမူအရာက နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ။

သူ့အပြုံးက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

"ဒီတော့..."

သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာကြပြီပေါ့"

သူ့အကြည့်က အသစ်ရောက်ရှိလာသော ပုံရိပ်များထံသို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် မစိုးရိမ်သကဲ့သို့နှင့် ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အမူအရာထဲမှ မာနထောင်လွှားမှုများက တော်တော်လေး လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင်မူ ယုလောင်ရွှမ်ကို သတ်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ယုလောင်ရွှမ်ဘက်၌ အင်မော်တယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင်... သူ့ကိုယ်ပိုင်အသက်အာမခံချက်ပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုမူ... သူ့အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ။

ယုလောင်ရွှမ်ကို သတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသတ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ... ဤကိစ္စကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါက မိမိပါ ပတ်သက်သွားလိမ့်မည်ကို သူ သိရှိထားသည်။

အဆုံးသတ်အနေဖြင့်... သူသည် ဤကိစ္စကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်ပြီး အခြားသူများ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းမယူမီ ပြန်သွားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ အချိန်အကြာကြီး ဆွဲနေမည်ဆိုပါက အခြားသော မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများက သူ မရှိသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကြပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါအင်မော်တယ်အဆင့်အကြီးအကဲများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်အများကြီး ပေးရပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ... သူ ယုလောင်ရွှမ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ချက်ချင်းပင် ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရနိုင်ပေသည်။

သူသည် အောင်ပွဲခံမည့် လမ်းကြောင်းကို မမြင်တော့ဘဲ... ယခုအခါ ဆုတ်ခွာရန်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

"ဘိုးဘေးကြီးတို့... ထွက်ခွါကြစို့”

ယုဝမ်ကျောက်သည် အချိန်နှင့် အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးပြီး အခြားသူများကို အခွင့်အရေး မပေးချင်တော့ချေ။

ယုဝမ်ကျောက် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း”

ယုလောင်ရွှမ်၏ အသံက တုန်လှုပ်မနေတော့ချေ။

၎င်းက အေးစက်လှပြီး... မထိန်းချုပ်နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း ဒီအတိုင်း လှည့်ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား?"

ယုဝမ်ကျောက်၏ ခြေလှမ်းများ လမ်းတစ်ဝက်တွင်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လှည့်လာ၏။

သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံစည်းသွားကြသည်။

ထို့နောက် ယုဝမ်ကျောက်က ဖျော့တော့စွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"ညီတော်လေး..."

သူ့လေသံထဲတွင် ယခင်က လှောင်ပြောင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနည်းငယ် တည်ကြည် လေးနက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်"

ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီနေ့မှာ အင်အားတွေကို အများကြီး ထုတ်ပြပြီးသွားပြီ။ အကယ်၍ ငါတို့ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေဦးမယ်ဆိုရင် အဲဒါက တခြားလူတွေကိုပဲ အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်"

ထိုသတိပေးချက်က အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ ဆုတ်ခွာပေးမယ်..." ယုဝမ်ကျောက်က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "...ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ့်အင်အားကိုယ် ထိန်းသိမ်းကြတာပေါ့။ ဒါဟာ မင်းအတွက်

လည်း ကောင်းမွန်တဲ့အရာပဲ"

ယုဝမ်ကျောက် ပြောနေသည့်အရာက သဘာဝကျလှပေသည်။

သို့သော် ယုလောင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေခဲ့ပြီ။

သူ့မျက်နှာအမူအရာက တွန့်ကွေးရှုံ့မဲ့သွား၏။

"ကောင်းမွန်တဲ့အရာ ဟုတ်လား...?"

သူက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... မင်း ငါ့စံအိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တယ်... ငါ့အစောင့်တွေကို သတ်တယ်... ငါ့ကို သတ်ဖို့အထိ လုပ်တယ်... ပြီးတော့ အခုကျမှ ငါ့ကို လက်လျှော့ခိုင်းနေတာလား?"

ထိုစကားလုံးများက ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်... သူ့မျက်ဝန်းထဲ၌ မည်သည့် တွက်ချက်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့တော့ချေ။

တစ်ခုတည်းသော အရာသာ ကျန်ရှိတော့၏။

ကလဲ့စားချေခြင်း။

"ဘိုးဘေးကြီးတို့”

ယုလောင်ရွှမ်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့အသံထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ အမိန့်ပေးသံများ ပါဝင်နေ၏။

"သူတို့ကို သတ်ပစ်”

ထိုအမိန့်က လေးလံစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

"သူတို့တွေ ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် အင်အားတွေကို ကုန်ဆုံးထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ"

သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာ၏။

"သူတို့တွေ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိမနေကြဘူး၊ အကယ်၍ ငါတို့ အခု တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင်—သူတို့ကို ဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်လို့ရတယ်”

မိုးကြိုးနီနန်းတော်မှ ဘိုးဘေးကြီးများ၏ မျက်လုံးများ ဖြတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

အမှန်စင်စစ်။

ကောင်းကင်ဘုံဖိနှိပ်ရာ နန်းဆောင်သည် သူတို့၏ အင်မော်တယ်အဆင့်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို ထုတ်ပြခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ အတင်းအဓမ္မ ကျူးကျော်ဝင်

ရောက်ခဲ့သည်။

အင်အားများကိုလည်း ကုန်ဆုံးထားပြီးသား ဖြစ်၏။

၎င်းသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။

ထို့အပြင်... မိုးကြိုးနီနန်းတော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင်မူ...

သူတို့သည် သူတို့၏ ရန်သူများကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ မည်သို့ ထွက်ခွာခွင့် ပေးပါဦးအံ့နည်း။

မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ဟွန့်”

ဘိုးဘေးကြီးတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

"မင်းတို့တွေ ငါတို့မင်းသားရဲ့ စံအိမ်တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲပြီး ဒီအတိုင်း လှည့်ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား?"

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ထပ်မံ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ဖျော့တော့စွာ လက်ခံတောက်ပလာ၏။

"မင်းတို့တွေ လာခဲ့ပြီးပြီဆိုမှတော့... မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ကြပေတော့”

သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ယုဝမ်ကျောက်၏ မျက်နှာအမူအရာ ညှိုးမှိန်သွားရ၏။

"လူအုပ်စုကြီးပဲ..."

သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံဖိနှိပ်ရာ နန်းဆောင်မှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ ကောင်းကောင်းနားလည်ပါသည်... ဤစစ်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲခြင်းက အဆိုးရွားဆုံးသော ရလဒ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ...

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... တစ်ဖက်လူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။