အခန်း ၅၈၆

အခန်း ၅၈၆ - နီချင်းယု၏ လူသိရှင်ကြား ထိပ်တိုက်တွေ့မှု

ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ ရဲရဲတောက်နေသော မျက်ဝန်းနီများထဲ၌ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အောင်နိုင်သူအမူအရာဖြင့် ရှေ့မှောက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ချဉ်းကပ်လာသည့် ခဏ၌ပင် သူမ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်၏။

ဘိုးဘေးရွှယ်၏ စကားများကလည်း ထိုအချက်ကို ပို၍ သေချာသွားစေခဲ့သည်။

(သူမက နီချင်းယု ဖြစ်ရမယ်...)

နီဖန်းကျိုး၏ ညီမငယ်လေး

ခုန်ကျန်းဟုန်အနေဖြင့် နီဖန်းကျိုးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို အမြဲမပြတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေရသည်ဖြစ်ရာ... သူကဲ့သို့သော လူမျိုးက နီချင်းယုလို လူတစ်ယောက်ကို စုံစမ်းရန် မည်သို့ မေ့လျော့နေပါမည်နည်း။

သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာများကို သူ လွန်ခဲ့သော အချိန်

ကတည်းက ဖတ်ရှုပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထိုအစီရင်ခံစာများအရ... သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် မာနကြီးပြီး ဝင့်ဝါကာ စိတ်ဆတ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အတွင်းစိတ်၌မူ အမှန်စင်စစ် စိတ်နှလုံး နုညံ့ပြီး သူမ တန်ဖိုးထားရသူများအပေါ် အလွန်အမင်း ကာကွယ်တတ်သူ

ဖြစ်၏။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ... သူမသည် နီဖန်းကျိုး၏ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော နှစ်ရက်များအတွင်း သူ့ကို ထောက်ခံအားပေးခဲ့သည့် အလွန်နည်းပါးသော လူအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံးက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေကြချိန်...

နီမျိုးနွယ်စုဝင်များကပင် သူ့ကို အထင်သေး အမြင်သေး ပြုလုပ်နေကြချိန်တွင်...

နီချင်းယုသည်သာ သူ၏ ဘေးနား၌ မြဲမြံစွာ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။

ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကြားမှ သံယောဇဉ် နှောင်ကြိုးမှာ အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းလှပေ၏။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ပိုင်ကျီဟန်သည် သူမ၏ နာမည်ကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက မှတ်သားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

(အကယ်၍ နီဖန်းကျိုးက နောင်အနာဂတ်မှာ တကယ်ပဲ ပိုပြီး အရှိန်အဝါကြီးထွားလာပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားလာခဲ့ရင်...)

ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကွေးညွတ်သွားသည်။

(ငါ သူမကို အသုံးချလို့ ရတာပဲ)

ထိုအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ

ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

နီချင်းယုသည် နီဖန်းကျိုး၏ အကြီးမားဆုံးသော အားနည်းချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် အလွန်အသုံးဝင်လာမည့် အားနည်းချက်တစ်ခု...။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးက အနည်းငယ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုအပြုံးကပင် အနီးနားရှိ ရေတွက်မရသော လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း အထင်အမြင် လွဲမှားသွားစေခဲ့၏။

အထူးသဖြင့် ယခင်က နီမျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော ဒေသခံ အင်အားစုများ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

(သူ ဒေါသထွက်နေပြီ)

(ပိုင်ကျီဟန် တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်နေပြီ)

(တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဒုက္ခလှလှတွေ့တော့မယ်)

လူအများအပြားသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြ၏။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် နီချင်းယု၏ ပြုမူချက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

လူအများရှေ့မှောက်တွင် ပိုင်ကျီဟန်ကို မာနထောင်လွှားစွာ လက်ညှိုးထိုးဝံ့ခြင်း?

သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ရန်လိုသော လေသံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ဝံ့ခြင်း?

သူမသည် နီမျိုးနွယ်စုကို ပျက်စီးခြင်းတွင်းထဲသို့ သူမကိုယ်တိုင် ဆွဲခေါ်သွားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးရွှယ်ပင်လျှင် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရ၏။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဆူညံနေသည်။

သူသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့် နီမျိုးနွယ်စုတို့ကြား ယခင် ရန်ငြိုးရန်စများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်အတွက် အတူတကွ လက်တွဲဆောင်ရွက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယခုခရီးကို လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအစီအစဉ် မစတင်မီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ဖျက်ဆီးနေချေပြီ။

ထိုအတောအတွင်း နီချင်းယုကိုယ်တိုင်ကမူ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တင်းမာလှသော အခြေအနေကို လုံးဝ သတိမပြုမိသေးချေ။

သူမသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ အပြုံးကိုကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိရုံသာ ရှိသေးသည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ထိုတည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာပေးက သူမကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

ထို့နောက်တွင် ပိုင်ကျီဟန်က နောက်ဆုံး၌ နှုတ်ဟလာခဲ့သည်။

"မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး”

သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်လှသော်လည်း ထိုစကားလုံးများထဲ၌ ပါဝင်သော မာနမှာ နီချင်းယုထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသေးသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ ရဲရဲတောက်နေသော မျက်ဝန်းနီများသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်ရအောင် ဘာမို့လို့လဲ?"

သူ၏ လေသံက အေးစက်စက်နိုင်လှရာ... သူမက သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမှာ လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထိုစကားလုံးများ သူမ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် ခဏ၌ နီချင်းယု၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။

မှန်ပေသည်... သူမသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို မုန်းတီးပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို မုန်းတီးနေသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်

ရန် မည်သည့် အရည်အချင်း ရှိသနည်း။

သို့သော်ငြားလည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် ပိုင်မျိုးနွယ်စုအကြောင်း တွေးမိလိုက်သည့် ခဏ၌ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသမီးလျှံများက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ထောက်လှမ်းလာခဲ့ပြန်သည်။

နီချင်းယုသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပိုမို ထက်မြက်လာခဲ့သည်။

"အကယ်၍ ဒီကို ငါ့အစ်ကိုအတွက် ပြဿနာရှာဖို့ လာတာဆိုရင်..."

သူမ၏ လေသံက အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။

"ငါ နင့်ကို အဲဒီအတွက် တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်ရအောင် လုပ်မယ်”

ထိုစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခဏ၌ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်

လူအများအပြားသည် အော်ဟစ်ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် နီမျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ရေရှည်ခံခဲ့ရသော ဒေသခံ မျိုးနွယ်စုများပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသွားခဲ့ကြ၏။

"သူမက ပိုင်ကျီဟန်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား?"

"သူမ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်ကော သိရဲ့လား?"

သူတို့အတွက်မူ ဤမြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

နီချင်းယုသည် ကြိုးကြာတိမ်တိုက်မြို့တော်အတွင်း ထိပါး၍မရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပါသော်လည်း...

ပိုင်ကျီဟန်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ?

သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ကွာခြားချက်သည် ဒေသခံ မြို့တော်အရာရှိတစ်ဦးနှင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

တစ်ယောက်က မြို့တစ်မြို့ကို အမိန့်ပေးနိုင်သော်လည်း...

အခြားတစ်ယောက်ကမူ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သည်။

အနီးနားရှိ အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း မသိစိတ်မှ အကြည့်လွှဲကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြရသည်။ သူတို့ မတော်တဆ အော်ဟစ်ရယ်မောမိပြီး ပိုင်ကျီဟန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဘိုးဘေးရွှယ်မှာမူ နေရာမှာတင် မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ ဦးရေပြားများ ပြင်းထန်စွာ ရှိန်းတိန်းသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် အစကတည်းကပင် လုံလောက်စွာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခုမူ နီချင်းယုက ပိုင်ကျီဟန်ကို လူအများရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်နေချေပြီ။

အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်သွားနေပါက... မဟာမိတ်ကိစ္စကို အသာထားဦးတော့... ဆွေးနွေးမှုများ မစတင်မီမှာပင် နီမျိုးနွယ်စုသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို လုံးဝ စော်ကားမိသွားပေလိမ့်မည်။

ဘိုးဘေးရွှယ်အနေဖြင့် ဆက်လက်၍ နှုတ်ဆိတ်မနေနိုင်တော့ပေ။

"မိန်းကလေးနီ”

သူ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ”

သူ၏ လေသံထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မင်း သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ သိရဲ့လား?"

သူမကို ဆက်မပြောရန် တောင်းပန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေချေပြီ။

ကံဆိုးစွာဖြင့် နီချင်းယုသည် သူ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ ပိုင်ကျီဟန်က မည်သူဖြစ်သည်ကိုအသေအချာ သိ၏

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူမ သူ့ကို မနှစ်မြို့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ပိုင်ကျီဟန်ကမူ ဤမြင်ကွင်းကို သဘောကျစွာဖြင့်သာ စောင့်

ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား... သူသည်

ဘိုးဘေးရွှယ်ထံသို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်၏။

"ဘိုးဘေးရွှယ်..."

သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်လှသည်။

"ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းရဲတဲ့ ကလေးက ဘယ်သူလဲ?"

"ရိုင်းစိုင်းရဲတဲ့ ကလေး?”

နီချင်းယုသည် ရိုင်းစိုင်းသောကလေးဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ခံရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးရွှယ်၏ နဖူးပြင်ထက်တွင်မူ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရ၏။

သို့သော်ငြားလည်း သူသည် အားနာစရာကောင်းသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုကို မနည်း ညှစ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

"အဟမ်း၊ သူမက နီမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီး... ပြီးတော့ နီဖန်းကျိုး၏ ညီမငယ်... မိန်းကလေး နီချင်းယု ဖြစ်ပါတယ်"

ဘိုးဘေးရွှယ်သည် ပိုင်ကျီဟန် နောက်မှ သိရှိသွားပါက ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။

"အော်..."

ပိုင်ကျီဟန်က နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားသည့်အလား သူ၏ မျက်ခုံးများကို အသာအယာ ပင့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို သူမက နီမျိုးနွယ်စုကပဲ"

သူ၏ အကြည့်က နီချင်းယုထက်သို့ တန်ဖိုးမရှိသလို တစ်ချက် ပြန်လည် ဝဲခါသွားခဲ့၏။

"မဆန်းပါဘူး”

ထိုရိုးရှင်းလှသော စကားလုံးများက နီချင်းယု၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားစေခဲ့သည်။

"အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”

ပိုင်ကျီဟန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး"

သူ၏ လေသံက အေးအေးလူလူ ရှိနေဆဲပင်။

"ငါ အံ့ဩမိရုံသက်သက်ပါပဲ"

သူ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့က မျိုးနွယ်စုငယ်လေးတစ်ခုက... ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတဲ့ လူတွေကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာကိုး..."

နီချင်းယု မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

"နင် ”

သူမ၏ ရင်ဘတ်အစုံသည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေချေပြီ။

"နင်မှာ နီမျိုးနွယ်စုကို အထင်သေးရအောင် ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ?”

ပိုင်ကျီဟန်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ စောင်းလိုက်၏။

"ဘာအခွင့်အရေးလဲ?"

သူ၏ ရဲရဲတောက်နေသော မျက်ဝန်းနီများသည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်

နေသည်။

ထို့နောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မမြင်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထားခြင်းပင် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်ငြားလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးသော လူအချို့ဆိုလျှင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား

ခဲ့ရ၏။

ထိုအတောအတွင်း ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူမကို အေးစက်စက်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ငါက ပိုင်ကျီဟန် ဖြစ်နေလို့ပဲ”

တိတ်ဆိတ်ခြင်း

အတိုင်းအဆမဲ့သော တိတ်ဆိတ်ခြင်းတရားက လမ်းမများထက်သို့ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

နီချင်းယုကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော အတိုင်းအဆမဲ့ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရ၏။

နီချင်းယု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုမမြင်နိုင်သော ဖိအားအောက်တွင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်... ဤအင်ပါယာတစ်ခုလုံးက သူမရှေ့ရှိ လူသားကို ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့နေကြရသည်ကို သူမ အသေအချာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။

ဒီအတိုင်း အေးအေးလူလူ ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင်... ပိုင်ကျီဟန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူရုံမျှပင် မတတ်နိုင်လောက်အောင် မွန်းကျပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူမ ခံစားရသည့် ဖိအားများလေလေ... သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ငုံ့ချရန် ပို၍ ငြင်းဆန်လေလေ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှ လူတစ်ယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ပို၍ပင် ဖြစ်၏။

နီချင်းယုသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မေးစေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မော့လိုက်သည်။

"ဟွန်း..."

သူမ၏ လေသံမှာ ယခင်ကလောက် တည်ငြိမ်မှုမရှိတော့ဘဲ သိသိသာသာ တုန်ခါနေသော်လည်း... သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် သတိပေးရင်း ဆက်လက် စကားဆိုလိုက်၏။

"နင်က ပိုင်ကျီဟန် ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? နင်က အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်နေရုံနဲ့... တခြားလူတိုင်းကို အထင်သေးလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား?"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြန်သည်။

(ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူမက စကားပြောရဲသေးတာလား?)

လူအများအပြားသည် သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်ရင်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူမကို ငြိမ်သက်စွာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်မျှ မရှိချေ။

စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သည့် ပုံစံလည်း မပေါ်ပေ။

ဖျော့တော့သော သဘောကျမှုနှင့် အတန်ငယ် ချီးကျူးလိုစိတ်ပင် ရှိနေသေးသည်။

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု အားလုံးအရ... နီချင်းယုကဲ့သို့ အားနည်းသော လူတစ်ယောက်သည် ဤကဲ့သို့သော ဖိအားအောက်တွင် မတ်မတ်ပင် မရပ်နိုင်သင့်ပေ။ သို့သော် သူမသည် ဤမျှအထိ မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ပြန်လည် အာခံပြောဆိုနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

(ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ရွေးချယ်ခံ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ညီမကတော့ တကယ်ပဲ သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ)

"မင်း မှားနေပြီ... ငါက လူတိုင်းကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ ရဲရဲတောက်နေသော မျက်ဝန်းနီများသည် သူမထံသို့ ခပ်ဖွဖွ ဝဲခါသွားခဲ့၏။

"ငါက မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အထင်သေးတာ"

နီချင်းယု၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရဲရဲနီသွားခဲ့ရသည်။

"နင်”

သူမသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြန်သည်။

"နင်တို့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကတော့ တကယ့်ကို မာနကြီးလွန်းတာပဲ”

ပိုင်ကျီဟန်က သူ၏ မျက်ခုံးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ရော?"

သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်လှသည်။

"ငါက မဟုတ်ယောင်ဆောင်နေရမှာလား?"

နီချင်းယု ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားရသည်။

ပိုင်ကျီဟန်က အေးအေးလူလူ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး... မင်း ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးတယ်၊ ရန်လိုတဲ့ လေသံနဲ့ မေးခွန်းထုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ခြိမ်းတောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်"

သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှု ရှိနေဆဲပင်။

"မိန်းကလေးနီနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်... ငါက တော်တော်လေးကို နှိမ့်ချပေးထားတာပါ"

နီချင်းယုသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ပြန်လည်ချေပချက်ကြောင့် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

အကြောင်းမူကား သူပြောသည့် စကားများမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြားလည်း သူမအနေဖြင့် နောက်ဆုတ်၍ မရနိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အရှက်ခွဲခဲ့သော မိန်းမ၏ မောင်ဖြစ်သူက သူမရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေသောကြောင့်ပင်။

၎င်းက သူမ၏ ဒေါသကို ပိုမို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

နီချင်းယုသည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။

သူမသည် ပိုင်ကျီဟန်နှင့် ဆက်လက်၍ အငြင်းအခုန် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် နီချင်းယု ပိုမို ငြင်းခုံလေလေ... သူမကိုယ်သူမ ပို၍ အင်အားချို့နဲ့လာသလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ပိုင်ကျီဟန်ကမူ အစမှ အဆုံးတိုင် တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပျက်ပြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် လုံးဝ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။

နီချင်းယု၏ စိတ်ခံစားချက် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက... သူ၏ တည်ငြိမ်မှုက သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ကွာခြားချက်ကို ပိုမို ထင်ရှားပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို မှင်သက်အံ့ဩလာကြသည်။

အထူးသဖြင့် နီချင်းယု၏ သူငယ်ချင်းများပင် ဖြစ်၏။

အစပိုင်းတွင်... ပိုင်ကျီဟန်က သူမကို နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်မည်ကို သူတို့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ဆိုစေ... ကောလာဟလများအရ ပိုင်ကျီဟန်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

အနည်းငယ်မျှသော စော်ကားမှုကိုပင် လုံးဝ သည်းမခံတတ်သော လူမျိုး...။

သို့သော် ယခုမူ?

နီချင်းယုက သူ့ကို အထပ်ထပ်အခါခါ စိန်ခေါ်နေသော်လည်း...

သူမ၏ စော်ကားမှုများနှင့် ရန်လိုမှုများ ရှိနေသော်လည်း...

ပိုင်ကျီဟန်ကမူ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် လက်တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

သူသည် ကလေးတစ်ယောက် ဂျီကျနေသည်ကို ချော့မြှူနေသည့်အလား သူမ၏ စကားများကို အေးအေးလူလူပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ပေးနေသေးသည်။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူအများအပြားမှာ အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြရသည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ ပိုင်ကျီဟန်လား?"

"သူ ဘာလို့ ဒေါသမထွက်တာလဲ?"

"တခြားလူသာဆိုရင် အသက် ဆယ်ခါလောက် သေပြီးပြီ..."

ဘိုးဘေးရွှယ်ပင်လျှင် ပို၍ မိန်းမောတွေဝေလာခဲ့ရသည်။

သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ ပိုင်ကျီဟန်မှာ ရေတွက်မရသော ကောလာဟလများထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပုံရသည်။

ထိုအတောအတွင်း နီချင်းယုကိုယ်တိုင်ကမူ သူမ၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။

သူမ ပစ်လွှတ်လိုက်သော စကားလုံးတိုင်းကို ပိုင်ကျီဟန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ချေဖျက်ပစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆင်ခြေတိုင်းသည် ပြန်လည်မချေပနိုင်ဘဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရ၏။

နောက်ဆုံး၌... သူမသည် နေရာတွင် ရပ်ရင်း တိတ်တဆိတ်သာ ဒေါသထွက်နေနိုင်တော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ရဲရဲနီနေသော်လည်း... နောက်ထပ် ဘာပြောရမှန်း သူမ မသိတော့ချေ။

သူမ၏ စကားမဲ့နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံက နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကွေးညွတ်သွားပြန်သည်။

ထိုခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးက... သူပြောခဲ့သော မည်သည့်စကားလုံးများထက်မဆို သူမကို ပိုမို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လေတော့သည်။