အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) - အချစ်ရူးမန္တာန် (၂)

တာအိုရွှမ်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ရယ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“အပြစ်တင်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ငါ့ကို အပြစ်တင်ချင်တာလဲ။”

ဤရယ်သံမှာ အေးစက်နေပြီး အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏မျက်လုံးအစုံမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေလေပြီ။

ဖာရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဂျူနီယာညီလေးကျန်း... မင်း... မင်း ကိုယ်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးပါစေတော့။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အရှည်ကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။”

“မင်း... သေ... လိုက်... တော့...”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အံကြိတ်ကာ ဤစကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်၏။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

ယခုအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကာ မျက်နှာကြောများမှာလည်း ရက်စက်လှသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေလေသည်။

အဝေးမှ ဝမ်အာရှူးက ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

“သရဲ... သရဲ... နောက်ထပ် သရဲတစ်ကောင် ရောက်လာပြန်ပြီ။”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏လက်ညှိုးမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းဆီသို့ ညွှန်ပြနေလေသည်။

လူတိုင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ဖူဟုန်မှာလည်း ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထရပ်လိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်မှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး သွေးစုပ်ပုလဲမှာ ပြန်လည်နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။

စိမ်းဖျော့ဖျော့အလင်းများနှင့် အနက်ရောင်မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားလေတော့သည်။

ဖာရှန်းက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီလေးကျန်း... အဲဒီတုတ်ကို မြန်မြန် ပစ်ချလိုက်စမ်း။ မင်းဟာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရပြီ။”

“ဟား... ဟား... ဟား... ဟား...”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ နာကျင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏အသံမှာ စူးရှဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှလေသည်။

“မှန်ကန်တဲ့လမ်းစဉ် ဟုတ်လား။ တရားမျှတမှု ဟုတ်လား။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို လိမ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ငါ့တစ်သက်လုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါက ဘာလဲ...”

သူသည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ငါက ဘာလဲလို့...”

ထိုဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်သံမှာ တစ်လောကလုံးကို တုန်ခါသွားစေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်ရည်ကို ကျဆင်းစေနိုင်လောက်၏။

ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ဖာရှန်းက ပြေးဝင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီလေးကျန်း... ဒါကို မြန်မြန် စွန့်လွှတ်လိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းဟာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲကို ရောက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဖာရှန်း ပြေးဝင်လာသည်ကိုပင် သတိမပြုမိဘဲ ကောင်းကင်ကိုသာ မော့ကြည့်နေလေသည်။

ဖာရှန်းက ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို ဖမ်းဆွဲရန် အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ဘေးတိုက်ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။ ဖာရှန်းမှာ မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားလေသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားချိန်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

ပိယောင်သည် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အလျဉ်းမရှိချေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေလေ၏။ သူမသည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်ဖန်း... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ။ ဒီလူတွေက လူမျက်နှာနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ။ သူတို့အားလုံးက ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးချင်နေကြတာ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေမိသော်လည်း ဤမိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ ယုံကြည်ရမည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ နွေးထွေးသော လက်လေးကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

သို့သော် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များ ပြည့်နှက်နေသော ဤခန်းမအတွင်း၌ သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အထူးသဖြင့် ပိယောင်သည် သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြချိန်တွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားလေသည်။

ယနေ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် သေကျေပျက်စီးမှုများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းများကြောင့် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အကြားတွင် သွေးကြွေးများ ရှိနေခဲ့ပြီ။

ယခုအခါ လူအချို့က ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှာ တကယ်ပဲ ပတ်သက်မှုရှိနေသလားဟု သံသယဝင်လာကြလေသည်။

လုရွှယ်ချီ၊ ချီဟောင်နှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ ထျန်းလင်းအာတို့က ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ခုနလေးတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသော်လည်း ထိုအသံမှာ လူအများ၏ ဒေါသသံများကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင်များက ထိုလူငယ်နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက သွေးနီရောင်မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ရီနေကာ တောက်လျှောက် ရယ်မောနေလေသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် သွေးချောင်းစီးနေသော မြင်ကွင်းများသာ ပေါ်နေပြီး သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ယုံကြည်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ယနေ့တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။

ပိယောင်မှာမူ သူ့ထက် ပို၍တည်ငြိမ်နေပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဖန်း... မကြောက်နဲ့နော်။ ကျွန်မတို့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ရှင်နဲ့အတူ ရှိနေမှာပါ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏စိတ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြည်လင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဘယ်သူက ငါ့သမီးကို ထိရဲသလဲ...”

ချင်းလုံ၊ ယိုကျီနှင့် အခြားသော သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းဝင်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ပိယောင်ကို ဝိုင်းရံကာ အကာအကွယ် ပေးလိုက်ကြသည်။

သရဲဘုရင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခုအခါ သူ၏အင်အားမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် ထျန်းယင်ကျောင်းတော်တို့ကို ယှဉ်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်သည့်အလား လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပိယောင်ကို ပြုံးပြလိုက်၏။

“ယောင်အာ... ရှောင်ဖန်းကို ခေါ်ပြီး အရင်ထွက်သွားတော့။”

ပိယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင်များမှာ သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။

အထူးသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

တာအိုရွှမ်က ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“သူတို့ကို တားကြစမ်း။”

သူ၏အမိန့် ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ပွဲများမှာ ခန်းမကြီးအတွင်း ထပ်မံ စတင်လေတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင်များက သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည် ဝိုင်းရံထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းသားများမှာ အရေးနိမ့်လာကြ၏။ ပိယောင်မှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသော်လည်း သရဲဘုရင်ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိအားများမှာ ပို၍ပြင်းထန်လာပြီး သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းသားများမှာ ဝိုင်းရံခံထားရသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ထူးဆန်းသောအသံများ ကြားလိုက်ရပြီး အခြားသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

အဆိပ်နတ်ဘုရား၊ ယွီယန်ဇီနှင့် ဆန်းမြောင်သခင်မတို့က သူတို့၏ ဂိုဏ်းသားများကို ဦးဆောင်ကာ ကူညီရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များ တိုက်ပွဲအတွင်း ဝင်ရောက်လာကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ အဆိပ်နတ်ဘုရားက သရဲဘုရင်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“ညီလေး... မင်းက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။”

သရဲဘုရင်က ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“စီနီယာအနေနဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းအတွက် အန္တရာယ်ကို မကြောက်ဘဲ လာကူညီတာကို နောင်လာနောက်သားတွေက အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းနေကြမှာပါ။”

အဆိပ်နတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်၏။

“အလကား ခွေးစကားတွေ။”

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များ အင်အားအလုံးအရင်းနှင့် ရောက်ရှိလာသဖြင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဝင်များမှာ အသာစီးမရတော့ချေ။

ထျန်းပုယီနှင့် အခြားသူများမှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း အင်အားချင်း မမျှသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရလေပြီ။

တာအိုရွှမ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသများ ထွက်နေလေသည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သန့်ရှင်းလှသော ချင်းယွင်တောင်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်မှာ ဂိုဏ်းသမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံး အရှက်ရမှုပင်။

သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်လေးဦးလုံးမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း မဝင်သေးဘဲ တာအိုရွှမ်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုရွှမ်က သူ၏အသက်ကို ရင်းပြီး ကျူးရှန်းဓားအစီအရင်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုတော့မည်ကို သိလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့ လေးဦးလုံးမှာ တာအိုရွှမ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဝပ်နေသော ရေချီလင်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အထဲသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ဤရှေးဟောင်း သားရဲကြီး၏ အစွမ်းမှာ မည်သည့် ပညာရှင်နှင့်မဆို ယှဉ်နိုင်လေသည်။ သရဲဘုရင်နှင့် အခြားသူများမှာ ရေချီလင်၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် တာအိုရွှမ်၏ အနားသို့ မကပ်နိုင်ကြတော့ချေ။

ရေချီလင်မှာ တာအိုရွှမ်၏ ဘေးတွင် ဝပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။ တာအိုရွှမ်က ထိုပစ္စည်းကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ထိုအရာမှာ ကျောက်တုံးဖြင့် ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသော သာမန်ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်လေသည်။ ဓားလက်ကိုင်နှင့် ဓားသွားမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေကာ အက်ကွဲကြောင်းအချို့ပင် ရှိနေသေး၏။

ကျူးရှန်းဓားမှာ ဤကဲ့သို့ ပုံစံရှိပြီး ရေချီလင်၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

တာအိုရွှမ်၏ လက်ထဲသို့ ကျူးရှန်းဓား ရောက်သွားချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ လူတိုင်း တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်လိုက်ကြရသည်။

သို့သော် ထိုအလင်းတန်းများကြားတွင် တာအိုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့နေလေသည်။

သရဲဘုရင်နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုအခြေအနေကို သိရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။ ထျန်းပုယီတို့က တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ချေ။

တာအိုရွှမ်မှာ အားနည်းနေသော်လည်း ရေချီလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြုကာ ကျူးရှန်းဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အလင်းလှိုင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆိပ်နတ်ဘုရားတို့မှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရလေသည်။