အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) - အချစ်ရူးမန္တာန် (၃)

ကျူးရှန်းဓား၏ စွမ်းအားမှာ တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

တာအိုရွှမ်မှာ သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေချီလင်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ ရေချီလင်က ဟိန်းဟောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံ၌ ကျူးရှန်းဓား၏ တောက်ပသော အလင်းတန်းများသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားမကြီးမှာ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာကာ ဓားငယ်ပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးနေလေပြီ။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ အဆိပ်နတ်ဘုရားက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအစီအရင်က အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ ကျုပ်တို့ တောင့်မခံနိုင်ဘူး။ အရင်ဆုတ်ကြစို့။”

တာအိုရွှမ်မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အစီအရင်ကို ထပ်မံအသုံးပြုနိုင်ခြင်းအပေါ် အံ့သြနေလေ၏။ သို့သော် သူ၏တပည့်များ၏ အသက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

ပိယောင်သည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုရွှယ်ချီက သူမ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်၏။ လုရွှယ်ချီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျန်းရှောင်ဖန်းက ငါတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားပဲ။ သူ့ကို မြန်မြန် လွှတ်လိုက်စမ်း။”

ပိယောင်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

“သူ့ကို လွှတ်လိုက်ရင် နင်တို့က သတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့ကို မသတ်ခင် ငါ့ကို အရင်သတ်လိုက်စမ်း။”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ရှန့်ရှင်းဟွာပန်းကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ရက်စက်လှသော မိစ္ဆာစိတ်များ လွှမ်းမိုးနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်မှ အနီရောင်အလင်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာလေသည်။

ဖာရှန်းက ဘေးမှကြည့်နေရင်း စိုးရိမ်လာမိသည်။ သူသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့ မရောက်စေချင်သဖြင့် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို လုယူရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ပိယောင်က ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဖန်း... သတိထား။”

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဖာရှန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တုတ်ကို အကိုင်ခံလိုက်ရာ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ထံမှ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာလည်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ဖာရှန်းမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သွေးများအန်ကာ လွင့်စဉ်သွားရ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပိယောင်၏အနားသို့ သွားလိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်မှာ သွေးနီရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

လုရွှယ်ချီနှင့် အခြားသူများမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ရဲကြချေ။ သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ အသက်ကို ရန်ရှာနေလေသည်။

ပိယောင်က ဝမ်းသာသွားပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ကျူးရှန်းဓားမကြီးမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများကို စတင် တိုက်ခိုက်နေလေပြီ။ တာအိုရွှမ်မှာ သူ၏အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုနေသဖြင့် ဓားမိုးများမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေလေသည်။

ဓားမကြီး တစ်ချက်ကျတိုင်း လူပေါင်းများစွာ သေကျေပျက်စီးနေရ၏။ အဆိပ်နတ်ဘုရားမှာပင် ရှောင်တိမ်းရန် မမီသဖြင့် သူ၏လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားရလေသည်။

တာအိုရွှမ်မှာလည်း အင်အားကုန်ခန်းနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသား အများစုမှာ ထွက်ပြေးကုန်ကြသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ ပိယောင်နှင့်အတူ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တာအိုရွှမ်သည် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာလက်နက်ရှိနေကြောင်း သိရှိသဖြင့် အနာဂတ်တွင် ဘေးဆိုးကြီး ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်မိလေသည်။

သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ကျူးရှန်းဓားမကြီးကို ကျန်းရှောင်ဖန်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေတော့သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ထျန်းပုယီနှင့် စုရုတို့မှာ မျက်နှာဖြူလျော်သွားပြီး ထျန်းလင်းအာမှာမူ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲသွားလေတော့သည်။

လုရွှယ်ချီမှာလည်း သူမ၏ ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေလေသည်။

ဓားမကြီး ကျဆင်းလာချိန်တွင် ပြင်းထန်သော လေဖိအားများကြောင့် မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိုလေဖိအားကြောင့် မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဓားမကြီးကိုသာ ကြည့်နေရေလသည်။

သူသည် နာကျည်းစွာဖြင့် ကောင်းကင်ကိုမော့ကာ အော်ဟစ်နေမိလေသည်။

ရုတ်တရက် တစ်လောကလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ရင်းနှီးလှသော လက်ကလေးတစ်ဖက်မှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုမှာ ချစ်ရသူအတွက် သီဆိုလိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ကိုးပါးသော အောက်ဝိညာဉ်လောကမှ ဝိညာဉ်အပေါင်းတို့၊ နတ်ဒေဝါနှင့် မိစ္ဆာအပေါင်းတို့ ... ကျွန်ုပ်၏ သွေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ပါ၏ ...”

သူမသည် ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းကြားတွင် ရပ်နေပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။ သူမ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး အလွန်ပင် လှပလွန်းလှ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ပိယောင်ဆီသို့ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးထားလေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာလေတော့သည်။

လေမုန်တိုင်းကြားမှ ထိုမိန်းကလေးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဓားမကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

“... ဘဝသုံးပါး ခုနစ်ဆက်၊ ငရဲ၌သာ ထာဝရနေရပါစေ၊ ချစ်ခြင်းအတွက်သာ ဖြစ်၍ သေရသော်လည်း နောင်တမရှိပါ ...”

ပြင်းထန်သော လေဝဲကြီးတစ်ခုမှာ ပိယောင်ကို ဝန်းရံသွားပြီး သူမကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တင်ပေးလိုက်၏။ သူမသည် ကျူးရှန်းဓားမကြီးကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တစ်လောကလုံး၌ တစ်ဦးတည်းသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးနီရောင် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးတံတိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဓားမကြီးကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

ကျူးရှန်းဓားနှင့် သွေးတံတိုင်းတို့ တိုက်မိချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း မျက်စိမဖွင့်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပသွားလေ၏။

ချင်းယွင်တောင်ထိပ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကွဲအက်သွားလေသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာလေတော့သည်။

တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ဟင့်အင်း...”

မှောင်မိုက်လှသော အမှောင်ထုထဲတွင် သူသည် တုန်ရီနေမိပြီး နိုးမလာချင်တော့ချေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ နိုးလာခဲ့လေသည်။

သူသည် သာမန် ကျောက်တုံးအခန်းလေးတစ်ခုအတွင်း ရောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး ဘေးမှ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကိုပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းလျှောက်ရာတွင် လူအများအပြား ရှိနေသော်လည်း သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ခုက ခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားရာ အခန်းကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်သွားလေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

“သရဲဘုရင်ကြီး... ခင်ဗျားက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံးလူပဲ။ ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ပိယောင်ကို ကယ်ပေးပါဦး...”

သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ပိယောင် အသုံးပြုခဲ့တာက ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းတော်ရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး သွေးစတေးမန္တန်ပဲ။ ဒါက ရှေးဟောင်း အချစ်ရူးမန္တန်လည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီမန္တန်က အသုံးပြုတဲ့သူရဲ့ သွေးနဲ့ အသားကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုလည်း အဆုံးရှုံးခံရတာ”

“ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အသုံးပြုတဲ့သူကတော့ ဝိညာဉ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ဝင်စားလို့ မရတော့ဘူး။ ကျုပ်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။”

ချင်းလုံက ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့...”

ထိုအသံက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပိယောင်ဆီမှာ ရှိတဲ့ ဟယ်ဟွမ်ခေါင်းလောင်းက ပျက်စီးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေထဲက အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို စုပ်ယူပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့လို့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မပျက်စီးတာပါ”

“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်တဲ့ ပညာရပ်က ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီ။ အဲဒီတော့ ကျုပ်လည်း တကယ်ကို မတတ်နိုင်တော့ဘူး။”

ချင်းလုံမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ အစားအသောက်လည်း မစားတော့ဘူး။ ခင်ဗျားက သူ့ကို ဖျောင်းဖျပေးပါဦး။”

ထိုအသံက ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်က အရမ်းဝမ်းနည်းနေတာပါ။ အချိန်အတန်ကြာရင်တော့ သက်သာသွားမှာပါ...”

ချင်းလုံက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူလျော်နေသော ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်တွင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

သူမ၏ ဖခင်မှာ ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ငေးကြည့်နေမိ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ငေးကြည့်နေမိပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ သူမ၏ ဘေးတွင် လဲကျသွားလေတော့သည်။

ထိုအေးချမ်းလှသော မျက်နှာလေးမှာ သူ၏ဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်တော့သော အမှတ်တရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအတွင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ... ငါ မင်းကို မပြောရသေးဘူးလေ... အဲဒီ ရေတွင်းဟောင်းထဲမှာ ငါမြင်ခဲ့တဲ့လူက မင်းပဲလို့...”

ချင်းယွင်တောင်။ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်။

ညနက်ပိုင်းအချိန်။

လုရွှယ်ချီသည် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိ၏။ အေးစက်လှသော ညဉ့်ဦးယံတွင် ကြယ်ကလေးများမှာ လူသားတို့၏ ဒုက္ခများကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ရွှေယွဲ့ ဖြစ်နေလေ၏။

“ရွှယ်ချီ... မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ထပ်ရပ်နေရတာလဲ။”

လုရွှယ်ချီက ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။

ရွှေယွဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း အဲဒီလူအကြောင်းကို ထပ်စဉ်းစားနေပြန်ပြီလား။”

လုရွှယ်ချီက တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နာကျင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆရာ... ဒါတွေက ဒီလို ဖြစ်မလာသင့်ဘူး။ အခုလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။”

ရွှေယွဲ့လည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ကံကြမ္မာပဲ ရွှယ်ချီ။ နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ထပ်တွေ့တဲ့အခါ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရန်သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

လုရွှယ်ချီတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်မှ လေညင်းများကြောင့် သူမ ချမ်းအေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ထပ်တွေ့တဲ့အခါ...”

အေးစက်လှသော ညဉ့်ဦးယံသည် သူမ၏ အထီးကျန်လှသော ပုံရိပ်ပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေလေတော့သည်။