အခန်း ၁၇၅
Vol. 18 Ch. 175
အခန်း (၁၇၅) - ဆယ်နှစ်တာ ကာလ (၃)
သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်အတိုင်းပင် သိပ်မပြောင်းလဲသေးသော်လည်း ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ နှလုံးသားမှာမူ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေလေသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ကြောက်စရာ ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။
“မင်းတို့...”
သူသည် ပထမဆုံး စကားကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“လက်နက်ချမှာလား... မချဘူးလား။”
သူ့နောက်တွင် လူများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဘယ်သူမှ သူ့အနားသို့ မကပ်ဝံ့ကြချေ။
သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းသားများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်နျန်မှာလည်း ချွေးများ ပြန်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“သေလိုက်တော့။”
လူတိုင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ကွေ့လိ၏ ဘေးမှ ဓားမြှောင်တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။ ထိုသူမှာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ရူးသွပ်နေပုံရသော သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အဖြတ်ခံထားရကာ သွေးများ စီးကျနေလေသည်။
သူသည် ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်သွားကာ ကွေ့လိကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ကွေ့လိ၏ လက်ယာဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းက ထိုသူကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။
လေထဲရှိ သွေးညှီနံ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။
ခြောက်ကပ်သွားသော အလောင်းမှာ လဲကျသွားပြီး သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းသားများမှာ ပိုမို ထိတ်လန့်ကုန်ကြပြီး လူငယ်တပည့် အချို့၏ ကိုယ်များမှာ တုန်ယင်လာကြသည်။ ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများမှာမူ အနီရောင်သမ်းလာပြီး ထပ်မံ မေးလိုက်၏။
“လက်နက်ချမှာလား... မချဘူးလား။”
သူ့လက်ထဲရှိ မည်းမှောင်နေသော ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်မှာလည်း လင်းလက်လာလေသည်။
သူ့နောက်မှ ဝတ်ရုံနက်နှင့် လူများမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းရှစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကြ၏။
ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးညှီနံ့များက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းသားများကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။
ရုတ်တရက် အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လက်နက်ချပါ့မယ်။”
ထိုသို့ ပြောပြီး လူငယ်တစ်ဦးမှာ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းဘက်သို့ ပြေးသွားသော်လည်း ကွေ့လိရှိရာ နေရာနှင့် ဝေးရာမှ ပတ်သွားလေသည်။
ဤသို့ဖြင့် သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းမသားများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာကြရာ ခေါင်းဆောင်နျန်မှာ သက်ပြင်းချလျက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့။”
သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ကွေ့လိ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှအနက်ရောင်အသည်းပုံစံပါသော တံဆိပ်ပြားလေးကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။
“ဒါက သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားပဲ။ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာ သမိုင်းက ဒီနေ့မှာပဲ အဆုံးသတ်သွားပြီပေါ့။”
“အလကားကောင်တွေ။”
ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ဆောင်ကြီး ရှေ့တွင် လူတစ်ဦးတည်း ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူကား ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာပင်။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ခေါင်းဆောင်နျန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် အော်ပြောလိုက်၏။
“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို ဂိုဏ်းထဲ ခေါ်တုန်းက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရုပ်တုရှေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ သစ္စာဆိုခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။ အခု အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။”
ခေါင်းဆောင်နျန်၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်မကင်းမှုများ ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ခွေးရိုင်း... အခြေအနေက အကျပ်ရိုက်နေလို့ပါ။ သေတွင်းထဲ မဆင်းချင်နဲ့။ ဒီဘက်ကို အမြန် လာခဲ့ပါ။”
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် တုန်ရင်နေ၏။ အထူးသဖြင့် ကွေ့လိ၏ နီရဲသော မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးများ ထောင်လာပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း ကြောက်လန့်လွန်း၍ တုန်ယင်နေလေသည်။
သို့သော် သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်ပင် ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်၏။
“မလုပ်နိုင်ဘူး အစ်ကိုကြီး... မလုပ်နိုင်ဘူး။ တခြားဘာခိုင်းခိုင်းရပေမဲ့ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ဖို့တော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။”
သူက ကွေ့လိဘက်သို့ လှည့်ကာ အားကိုးရာမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။
“ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ အားလုံးရဲ့ အနှိမ်ခံခဲ့ရတာ။ မိဘတွေကတောင် စွန့်ပစ်ခဲ့ကြတာ။ ခွေးရိုင်းတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရပြီး အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်”
“သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်မှပဲ ကျွန်တော်က သူတပါးကို ပြန်အနိုင်ကျင့်နိုင်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေနိုင်ခဲ့တာ”
“အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် သစ္စာဆိုခဲ့ပြီးသားပဲ။ ဒီဘဝဟာ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းအတွက်ပဲ... သေရမှာကိုလည်း နောင်တမရဘူး။”
လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြ၏။ ခေါင်းဆောင်နျန်သည် ကွေ့လိ၏ မျက်နှာ တင်းမာလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။
အမြဲတမ်း အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သော ဤခွေးရိုင်းက ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိချေ။
သို့သော် သူသည် ခွေးရိုင်း တစ်ဦးတည်းအတွက်နှင့် သူ၏ အသက်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သဖြင့် စိတ်ကို တင်းကာ ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ... မင်းက အတော်သစ္စာရှိတာပဲ။ ဒါဆိုလည်း မင်းတစ်ယောက်တည်း သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းကို ဆက်ထိန်းထားလိုက်တော့။”
သူသည် လက်ထဲမှ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ကို လွှဲပစ်လိုက်ရာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက လှမ်းဖမ်းလိုက်မိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာလေသည်။
ခေါင်းဆောင်နျန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းသားများထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသော ကျောက်ဆောင်ကြီးအောက်တွင် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူသည် လူအမြောက်အမြားနှင့် ကြောက်စရာ ကောင်းသော ကွေ့လိကို ရင်ဆိုင်နေရ၏။
ကွေ့လိ၏ ရက်စက်သော အကြည့်မှာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ငရဲမှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်သာ မရှိပါက သူသည် လဲကျသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုကြောက်လန့်မှုများ ကြားမှပင် သူက တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့။”
သူသည် အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် မျက်စိမှိတ်လိုက်၏။ ထိုအေးစက်သော သတ္တုပြားမှာ သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေကာ သေခြင်းတရား ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ နားထဲတွင် သူ၏နှလုံးခုန်သံကိုသာ ကြားနေရပြီး သေမင်းက မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာမည်နည်းဟူသော ကြောက်ရွံ့စိတ်တို့မှာ အောက်ခြေမမြင်ရသည့် ရေခဲပင်လယ်ကဲ့သို့ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို ဝါးမြိုထားလေသည်။
သူသည် မထိန်းနိုင်ပဲ တုန်ယင်သွားလေသည်။
မျက်လုံးပေါင်းများစွာက ဤသနားစရာလူသားကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ သူသည် အလွန်သနားစဖွယ်ကောင်းပြီး အထီးကျန်နေသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဇွဲကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တုန်ယင်နေသော လက်တို့မှာ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။
ရုတ်တရက် ထိုပုံရိပ်မှာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲနှင့် ခိုင်မာမှုတို့ရှိခဲ့သည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။
သူ၏မျက်လုံးထဲမှ အနီရောင်အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွား၏။
သူ၏လက်များက မှောင်ရိပ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူများမှာ ဒီရေအလား ထွက်ခွာသွားကြပြီး ခဏအတွင်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှန်လာ၏။ သူ၏ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသလို ခံစားရသော်လည်း ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။
သူသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူအပါအဝင် လူနှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
လေထုအတွင်းရှိ သွေးညှီနံ့များမှာလည်း မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်မသိတော့ချေ။
ထိုသူမှာ ကျောခိုင်းလျက် စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါး၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေ၏။ သူသည် အောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ ကမ္ဘာကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုထဲတွင် သူ၏အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
လေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွား၏။ ကြီးမားလှသော စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးနှင့် ယှဉ်လျှင် လူသား၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး အားနည်းလွန်းလှပေသည်။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။
ယခုအချိန်တွင် ဘေး၌ မည်သူမျှမရှိရာ သူ့ကိုသာ တွန်းချလိုက်လျှင်...
ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လောင်မြိုက်နေသော မီးကဲ့သို့ သူ့ကို ခြောက်လှန့်လာ၏။ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာပြီး မစမ်းသပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်လာလေသည်။
သို့သော် စိတ်ထဲတွင် ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ စိတ်ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိ၏။
ထိုသူ နောက်လှည့်လာချိန်တွင် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေးတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားလေသည်။
“ခုနက ကျုပ်ကို ဒီကနေ တွန်းချဖို့ ကြံနေတာလား။”
ဒေါက်...
အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားမှာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်၏။
သူ၏မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ္တိပေးသည့်အနေဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်စမ်း။ ကျုပ်... ကျုပ်က ခင်ဗျားကို မကြောက်ဘူး။”
ကွေ့လိဟု သူတစ်ပါးတို့ ခေါ်ဝေါ်ကြသော ထိုသူက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“မင်းကို ငါမသတ်ဘူး။ မင်းသေသွားရင် သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ မျိုးတုံးသွားလိမ့်မယ်။ မြေအောက်က ဟေရှင်းအဘိူးအိုလည်း အသေမဖြောင့်ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
သူက ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“နောင်ကျရင် မင်း ငါ့နောက်ပဲ လိုက်ခဲ့တော့။”
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် မှင်တက်သွား၏။ ထို့နောက် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းက လူတွေခေါ်လာပြီး ငါတို့ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးနီးပါးကို အပြတ်ရှင်းခဲ့တာတောင် မင်းနောက်ကို လိုက်ခိုင်းနေသေးတာလား။”
ကွေ့လိက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွား၏။ သို့သော် သူ၏အသံမှာမူ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်းက နိမ့်လွန်းတယ်။ ကျုပ်သာမရှိရင် သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းက ခင်ဗျားကို သတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ဆီမှာ အညံ့ခံသွားတဲ့ ခေါင်းဆောင်နျန်တို့လို ခင်ဗျားရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေကပဲ ခင်ဗျားကို အရင်သတ်လိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျားက သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းနေမယ်ဆိုရင် သူတို့က အရှက်မရှိတဲ့လူတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ ဒါကြောင့် သူတို့ကလည်း သတ်ချင်နေကြမှာပဲ။”