အခန်း ၁၇၇
Vol. 18 Ch. 177
အခန်း (၁၇၇) - ရှည်လျားသောခရီးလမ်း (၂)
ထိုလူများထဲတွင် သူနှင့် ရင်းနှီးသူအချို့ ပါသကဲ့သို့ အချို့ကိုမူ အနည်းငယ်သာ မြင်ဖူးသဖြင့် မရင်းနှီးလှပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ ဂိုဏ်းတူများဖြစ်သည်ကိုမူ သူသိပေသည်။
သို့သော် ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးသိထားကြသည်မှာ ယခုနေရာတွင် ရောက်နေကြသော လူငယ်များမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ထူးချွန်သော မျိုးဆက်သစ်များ ဖြစ်ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
လူအများကြားတွင် ဤနှစ်ဦးထက် ပိုမိုထူးချွန်သူ မရှိပေ။ တစ်ဦးမှာ အေးစက်လှပသော လုရွှယ်ချီဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ တောင်ထိပ်သခင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ချီဟောင် ဖြစ်လေသည်။
အခြားတောင်ထိပ်သခင်များ ရောက်မလာသေးရာ ချီဟောင်မှာ တောင်ထိပ်ခြောက်ခုမှ ရောက်လာသည့် တစ်ဦးတည်းသော ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
ချီဟောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်းယွီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် ခေတ္တအံ့အားသင့်သွား၏။ ထို့နောက် သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လာကာ လင်းကျင်းယွီကို ဖက်လိုက်ပြီး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဂိုဏ်းတူညီလေးလင်း၊ မင်းက ဘိုးဘေးခန်းမမှာ စောင့်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။”
ဤဆယ်နှစ်အတွင်း လင်းကျင်းယွီမှာ ဘိုးဘေးခန်းမတွင် အမှုထမ်းနေရသည်ဟုသာ အခြားသူများကို အကြောင်းပြခဲ့၏။
ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဘိုးအိုမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ရာ လူအများ မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြုံးလျက်သာ ဖြေလိုက်လေသည်။
“ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ထွက်လာတာပါ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဒီကိုလာဖို့ ပြောတာနဲ့ လာခဲ့တာ။ အစ်ကိုချီကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”
ချီဟောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်က မျိုးဆက်သစ် ထူးချွန်တဲ့တပည့်တွေအားလုံး ဒီမှာ စုခိုင်းထားတယ်။ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ ငါလည်း အားနေတာနဲ့ လာကြည့်တာပါ။”
ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုနှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် လူတစ်ဦး လျှောက်လာ၏။ သူ၏အရပ်မှာ မြင့်ပြီး ထွားကြိုင်းလှလေသည်။
သူမှာ တာ့ကျူတောင်ထိပ်မှ အကြီးတန်းတပည့် စုန့်တာ့ရန် ဖြစ်ပေသည်။ ဆယ်နှစ်ကြာခဲ့သော်လည်း သူ၏ရုပ်ရည်မှာ မပြောင်းလဲသေးပေ။
ထိုအချိန်က စုန့်တာ့ရန်မှာ ချီဟောင်တို့နှင့် ရင်းနှီးသဖြင့် နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ခဏအကြာတွင် သူ၏အကြည့်က လင်းကျင်းယွီပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဂိုဏ်းတူညီလေးလင်းကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။ မင်းက ပိုပြီးတော့တောင် ချောလာသလို အရပ်လည်း ပိုရှည်လာတယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာပြီ မဟုတ်လား။”
လင်းကျင်းယွီက ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“စီနီယာစုန့်ကလည်း ကျနော့်ကို မြှောက်ပင့်နေပြန်ပြီ။”
စုန့်တာ့ရန်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အာ... စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ ကျနော့်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား။”
ချီဟောင်က ပြောသူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ညီလေးကျန်း၊ ငါ တစ်ခြားလူကို မေ့ရင်မေ့မယ်၊ မင်းကိုတော့ မမေ့ရဲပါဘူး”
လျှောက်လာသူမှာ ကျန်ရှုရှု ဖြစ်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရှောင်ကျူတောင်ထိပ်မှ အလှပဂေးနှစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်မင်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့ ပါလာကြလေသည်။
လူအများစုက အေးစက်လှပသော လုရွှယ်ချီကို ကြည့်နေကြသော်လည်း စုန့်တာ့ရန်ကမူ ဝမ်မင်ကိုသာ ကြည့်နေလေသည်။ သူက ရယ်မောလိုက်ရာ ဝမ်မင်က ပြုံးလျက် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။
ချီဟောင်တို့နှင့် ဝမ်မင်၊ လုရွှယ်ချီတို့မှာ ယခင်က တွေ့ဖူးကြ၏။ ကျန်ရှုရှုက ပြောလိုက်လေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ အဲဒီနှစ်က စီနီယာ တောင်ထိပ်သခင်ဖြစ်လာတုန်းက ကျွန်တော်က အမှားတစ်ခုလုပ်မိလို့ အဖေက အကျယ်ချုပ်ချထားတာနဲ့ ဂုဏ်ပြုဖို့ မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ။”
ချီဟောင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။
“ညီလေးကျန်း၊ မင်းက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မင်းဆီက ဆုတောင်းစကား ရရင်တင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။”
ကျန်ရှုရှုက ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“ဒါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ ဒီတစ်ခါ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျုပ်တို့ကို ဒီမှာ ခေါ်ထားတာ တစ်ခုခု အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့လား။”
ချီဟောင်က လက်ဝေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။
“ငါလည်း အသေးစိတ်တော့ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနောက်ဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်က ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တပည့်တွေကို အတွေ့အကြုံရအောင် လွှတ်မလို့ ထင်တာပဲ”
“အာ...”
အားလုံးက အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာကြ၏။ အများစုမှာ စိတ်ဝင်စားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေသည်။
ကျန်ရှုရှုမှာလည်း မူလက ပြုံးနေသော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရ၏။ ချီဟောင်က ၎င်းကို သတိပြုမိသဖြင့် နားမလည်စွာ မေးလိုက်လေသည်။
“ညီလေးကျန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ကျန်ရှုရှုက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။
“မျိုးဆက်သစ် ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေ တောင်ပေါ်က ဆင်းပြီး အတွေ့အကြုံ သွားယူရမယ် ဟုတ်လား။ ဒီစကားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။”
သူနှင့် ချီဟောင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ခုခုကို နားလည်သွားကြလေသည်။ ထိုနှစ်က လူလေးဦး၊ ယခုအချိန်မှာမူ...
သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလှပသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရ၏။ လုရွှယ်ချီမှာ မည်သည့်စကားမျှ မကြားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေသည်။
သို့သော် အရာအားလုံးကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဝှက်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။
သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံက လင်းကျင်းယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ခန်းမကြီးအတွင်း ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ဟည်းလာသဖြင့် လူတိုင်း မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။
ခဏအကြာတွင် ဂိုဏ်းချုပ် တာအိုရွှမ်မှာ ရှောင်ယီချိုင်နှင့်အတူ ထွက်လာလေသည်။ သူက လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ပြီး ခေါင်းဆောင်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။
လူတိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ ချီဟောင်က ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး တာအိုရွှမ်က ပြုံးကာ လက်ဝေ့ယမ်းလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ အားလုံး ထိုင်ကြ”
သို့သော် တပည့်များထဲတွင် ဂုဏ်ပုဒ်ပြောင်းလဲသွားသည့် ချီဟောင်တစ်ဦးတည်းသာ တာအိုရွှမ်၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်ပြီး ကျန်သူများမှာမူ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။
တာအိုရွှမ်က သူ၏ဘေးရှိ ရှောင်ယီချိုင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ယီချိုင်… မင်းပဲ သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်ပါ။”
ရှောင်ယီချိုင်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဖြေလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ။”
သူသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်ရှင်းလင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုမောင်နှမတို့၊ ဒီနေ့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ရတာက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်တွေ သွားရောက်လုပ်ဆောင်ရမယ့် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပဲ”
သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ထဲတွင် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွား၏။ ရှောင်ယီချိုင်က ပြုံးကာ ဆက်ပြောလေသည်။
“မကြာသေးခင်က ကောလာဟလတွေ ပျံ့နေတာကတော့ အနောက်ဘက်က စိမ့်တောကြီးထဲမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းတန်းတွေ ကောင်းကင်ယံအထိ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်”
“ဒါဟာ ရှားပါးလှတဲ့ ရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့မယ့် လက္ခဏာပဲ။ တကယ်တော့ ကောင်းကင်ကပေးတဲ့ ရတနာဆိုတာ ကံပါတဲ့သူပဲ ရမှာဖြစ်လို့ ကျုပ်တို့က စိတ်မဝင်စားပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်း ထွက်လာပြီးနောက်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူယုတ်မာတွေဟာ အနောက်ဘက်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ချီတက်နေကြတယ်လို့ သတင်းရထားတယ်”
“ဘာ။”
“မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ။”
ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ငယ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
ရှောင်ယီချိုင်က ဆူညံသံများ တိုးသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပြုံးကာ ဆက်ပြောလေသည်။
“တကယ်လို့ ဒီသတင်းက မဟုတ်ရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ ရတနာပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာတွေလက်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ ကျုပ်တို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်တယ်”
“ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အမြဲရပ်တည်ခဲ့တာမို့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဂိုဏ်းထဲက ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တပည့်တွေကို ရွေးချယ်ပြီး အနောက်ဘက်စိမ့်တောကြီးကို သွားခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်”
“အဲဒီမှာ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”
သူက ခေတ္တရပ်ကာ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။
“ဂိုဏ်းတူညီလေးတို့၊ ဒါ့အပြင် နောက်ထပ် အရေးကြီးတာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ဒီနေ့ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်နဲ့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားကလည်း သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေကို အနောက်ဘက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်လို့ ကြားထားတယ်”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က တိုက်ပွဲကြီးနောက်ပိုင်း အားလုံး သိထားကြတဲ့အတိုင်း ဒီဂိုဏ်းနှစ်ခုဟာ အပြင်ပန်းမှာတော့ သင့်မြတ်သလို ရှိပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာကို မျက်စိကျနေတာ ကြာပြီ”
“ဒါကြောင့် အားလုံးအနေနဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို မပျက်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
လူအုပ်ထဲတွင် ပွက်လောရိုက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်မပူပါနဲ့။ရ ကျုပ်တို့အားလုံး ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို မပျက်စေရပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရော၊ ထျန်းယင်ဘုရားကျောင်းနဲ့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက လူတွေကိုပါ ကျုပ်တို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြရမှာပေါ့။”
တာအိုရွှမ်က ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီခရီးစဉ်မှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနိုင်သလို မိစ္ဆာဂိုဏ်းကလည်း ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်တာမို့ အားလုံး သတိနဲ့ နေကြပါ”
အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြ၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
တာအိုရွှမ်က ရှောင်ယီချိုင်ကို ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆို မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်တော့၊ စောစောထွက်နိုင်အောင် လုပ်ကြ”
သူသည် စကားပြောပြီးနောက် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော လင်းကျင်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတွင်းခန်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။
လူအုပ်က သူ့ကို ရိုသေစွာ ပို့ဆောင်လိုက်ကြပြီး သူပျောက်ကွယ်သွားမှ ရှောင်ယီချိုင်က လူစုခွဲပေးလေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းကျင်းယွီက ချီဟောင်ကို မေးလိုက်၏။
“ဘာလို့လဲ၊ စီနီယာအစ်ကိုချီက ဒီတစ်ခါ မလိုက်ဘူးလား။”
ချီဟောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ညီလေးလင်း၊ ငါက ထွက်သွားလို့ မရဘူးလေ။”
လင်းကျင်းယွီက သတိဝင်လာပြီး မျက်နှာနီသွားကာ ပြောလိုက်၏။
“အာ... စီနီယာက အခုတောင်ထိပ်သခင်ဖြစ်နေပြီပဲ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို မေ့သွားတယ်။”
ချီဟောင်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါက မင်းအတွက် အပြင်လောကကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ရတာပဲ။ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုမို့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပြသပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ နာမည်ကျော်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ။”
လင်းကျင်းယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“စီနီယာကလည်း ကျနော့်ကို နောက်နေပြန်ပြီ။”
ချီဟောင်က ပြုံးသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွား၏။ သူသည် ဘေးတွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို ကြည့်ကာ လင်းကျင်းယွီကို တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“ညီလေးလင်း အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဆရာ... ချန်စုန့်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ လုံရှို့တောင်ထိပ်ကို မျက်နှာမဖော်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့တယ်”
“အထူးသဖြင့် ဖုန်ဟွေ့တောင်ထိပ်က တပည့်တွေက ငါတို့ကို ရန်သူလို ကြည့်နေကြတာ။ မင်းရဲ့ စီနီယာဖြစ်တဲ့ ငါကလဲ ဒီရာထူးကို ယူထားရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲနေတယ်”
“ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကနေ ငါတို့ လုံရှို့တောင်ထိပ်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူဆောင်လာပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
လင်းကျင်းယွီက စကားမပြောဘဲ ခေတ္တအကြာမှ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ စီနီယာ စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”
ချီဟောင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှ တင်းမာမှုများလည်း လျော့ပါးသွား၏။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ လင်းကျင်းယွီ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် စုန့်တာ့ရန် လျှောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
“ဘယ်လိုလဲ၊ ဒီတစ်ခါ လုံရှို့တောင်ထိပ်က ညီလေးလင်းကို လွှတ်မှာလား။”
ချီဟောင်က ပြုံးကာ ဖြေလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်။ တာ့ကျူတောင်ထိပ်ကရော ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။”
စုန့်တာ့ရန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“အစကတော့ အသုံးမကျတဲ့ ဒီစီနီယာကြီး သွားရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ဆရာ့ကတော်က ကျုပ်ကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ဆဋ္ဌမမြောက်ညီလေး တုပိရှုကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်။”
ချီဟောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ညီလေးတုက အမြဲတမ်း ထက်မြက်တာပဲ။ သူ ပါသွားတာက ငါတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအတွက် ကျားမှာ အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။”
စုန့်တာ့ရန်၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ ချီဟောင်ကဲ့သို့ မပြေပြစ်လှပေ။ သူသည် ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ ချီဟောင်ကို ပြောလိုက်လေသည်။
“ဩော်... ဒါနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ ဆရာ့ကတော်က မကြာသေးခင်က ညီမလေးလင်းအာကို သတိရနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ စီနီယာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူမကို တာ့ကျူတောင်ထိပ်ကို ခဏပြန်လာပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် လာနေဖို့ ပြောပေးပါဦး။”
ချီဟောင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“စီနီယာအစ်ကိုစုန့် မသိသေးဘူးထင်တယ်။ ဒီမနက်စောစော ကျွန်တော် ဒီကိုမလာခင်မှာပဲ လင်းအာက တာ့ကျူတောင်ထိပ်ကို ပြန်သွားပါပြီ”
“သူမက အမေကို လွမ်းလို့ဆိုပြီး ပြန်သွားပါတယ်ဗျာ။ ယောက္ခမနဲ့ သူမတို့က တကယ်ပဲ အမှတ်တရတွေ ရှိနေကြတဲ့ အမေနဲ့ သမီးလိုပါပဲ။”
စုန့်တာ့ရန်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေရာ ထိုရယ်သံမှာ ယွီချင်းခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။