အခန်း ၉၂

လန်လင်း တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသူရာမိစ္ဆာကြယ်၏ နဂါးစွမ်းအားများကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သို့သော် အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က အရင်ဦးစွာ အကြံပြုလာ၏။ “သခင်... ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။”

လန်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အင်း...။ ပြောကြည့်။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ရှင်းပြ၏။ “ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော်တို့ နဂါးစွမ်းအား အများကြီး စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ သခင့်လက်မောင်းတွေအပြင် ခါးကိုပါ သန်မာအောင် လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ခါးက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဗဟိုချက်ဖြစ်သလို သခင့်ရဲ့ အဓိက စွမ်းအားတွေအတွက် သော့ချက်ပဲ။ တကယ်လို့ သခင့်လက်မောင်းတွေက ခါးထက် အများကြီး ပိုသန်မာနေရင် ကျောရိုးကို ထိခိုက်သွားနိုင်တယ်။”

ထိုစကားက လန်လင်းအတွက် အလွန် အဓိပ္ပါယ်ရှိနေသည်။ သူ သဘောတူလိုက်၏။ “ဒါဆိုလည်း မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။”

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲသို့ အာရုံပြုလိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲ၌ အသူရာမိစ္ဆာကြယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်နေ၏။ အသူရာမိစ္ဆာကြယ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ကြီးမားလာပြီး တောက်ပနေလျက် ရှိသည်။ ဤသည်က စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စုပ်ယူထားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

“ဘုန်းးး”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်၏ အလင်းရောင်က ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အားကောင်းလှသည့် နဂါးစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထွက်လာစေသည်။ ထိုစွမ်းအင်များက လက်မောင်း သွေးကြောများထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းသွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လန်လင်း၏ လက်မောင်းများ တုန်ယင်လာကာ ရောင်ရမ်းလာပြီး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ စွမ်းအားက အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှပေ၏။

“ဘုန်းးး ဘုန်းးး ဘုန်းးး”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က နဂါးစွမ်းအားများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်ပေးနေပြီး လန်လင်း၏ လက်မောင်း သွေးကြောများကို တစ်လက်မချင်းစီ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနေသည်။ စွမ်းအင်က အလွန် အားကောင်းလွန်းသည့်အတွက် နာကျင်မှုမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေ၏။

လက်မောင်း သွေးကြောများနှင့် အရွတ်များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ငါးနာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ လက်မောင်း အရိုးများကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် နောက်ထပ် သုံးနာရီ အချိန်ယူရ၏။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် လက်မောင်း ကြွက်သားများကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် နှစ်နာရီ အချိန်ယူရသည်။ ဆယ်နာရီ ကြာသွားသည့်နောက် လန်လင်း လက်မောင်းမှာ ပိုမိုသန်မာလာလေပြီ။

လန်လင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အခု ငါ့လက်မောင်းအင်အား ဘယ်လောက် ရှိနေပြီလဲ။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျင်း လေးရာပါ။ တတိယအဆင့် လေးကိုင်စစ်သည်အဆင့်လောက် ရှိတယ်။”

လန်လင်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်က ၃၀၀ ကျင်း သာ ဖြစ်သော်ငြား တကယ်တမ်း၌ ၄၀၀ ကျင်း အထိ ဖောက်ထွက်နိုင်သွားလေပြီ။

လန်လင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “စုပ်ယူထားတဲ့ နဂါးစွမ်းအင် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”

“၁၀ ပုံ ၈ ပုံလောက် ကျန်ပါသေးတယ် သခင်။” အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာ၏။

လန်လင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ လက်မောင်းက ၁၅၀ ကျင်း ပိုမိုသန်မာလာသော်လည်း စွမ်းအင်၏ ငါးပုံတစ်ပုံကိုသာ အသုံးပြုရသေး၏။ လန်လင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ဆက်ရှင်းပြသည်။ “သခင်... နောက်ထပ် သခင့်ခါးကို သန်မာအောင် လုပ်ပေးမယ်။ ဒါအတွက် စွမ်းအင် အများကြီး လိုလိမ့်မယ်။ ခါးက လက်မောင်းထက် အများကြီး ပိုကြီးသလို အရွတ်တွေလည်း အများကြီး ပိုပါတယ်။”

လန်လင်း စဉ်းစားခန်းဝင်သွားကာ မေးလိုက်၏။ “ငါ့မူလ ခါးအင်အားက ဘယ်လောက်လဲ။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ပြန်ဖြေသည်။ “တင်ပါးနဲ့ ပေါင်တွေကိုပါ ထည့်တွက်ရင် သခင့်အကန့်အသတ်က နှစ်ရာ ကျင်း နီးပါး ရှိတယ်။ ပုံမှန်ဆို ခါးကို သီးသန့် မတိုင်းတာကြဘူးလေ။”

လန်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နားလည်ပြီ။”

ထို့နောက် အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က လန်လင်း၏ ခါးနှင့် တင်ပါးများကို စတင် သန်မာစေလိုက်သည်။ နဂါးစွမ်းအင်များကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး သွေးကြောများနှင့် အရွတ်များကို တစ်လက်မချင်းစီ အဆင့်မြှင့်တင်ပေး၏။

ခါးသွေးကြောများကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ရှစ်နာရီ အချိန်ယူရသည်။ ထို့နောက် အရိုးများကို သန်မာစေပြီး နောက်ဆုံး၌ ကြွက်သားများကို သန်မာစေ၏။ ခါးအတွက် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ဆယ့်ခုနစ်နာရီ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က အစီရင်ခံလာ၏။ “သခင်... သခင့်ခါးအင်အားက အခုဆို သုံးရာကျင်း ရှိနေပြီ။”

လန်လင်း ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ “စွမ်းအင် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”

“၁၀ ပုံ ၃ ပုံ ကျန်သေးတယ် သခင်။” အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ဖြေ၏။

လန်လင်း အံ့ဩသွားသည်။ ခါးကို သန်မာစေခြင်းက လက်မောင်းများထက် စွမ်းအင် သုံးလေးဆ ပို၍ အသုံးပြုရ၏။

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က သတိပေးလာသည်။ “အရေးပေါ် အခြေအနေတွေအတွက် နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ စွမ်းအင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ချန်ထားမယ်။”

ထိုအရေးပေါ် အခြေအနေများဆိုသည်မှာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခြင်းများကို ဆိုလိုခြင်းပင်။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နဂါးစွမ်းအားဖြင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ်မှ ငါးကြိမ်အထိ အသုံးပြုနိုင်သည်။ အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်သည် သာမန်တိုက်ခိုက်မှုထက် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ ပို၍ အားကောင်း၏။

လန်လင်း မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်း ချန်ထားတဲ့ စွမ်းအင်နဲ့ အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်တာ ဘယ်နှစ်ကြိမ် သုံးလို့ရလဲ။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ပြန်ဖြေ၏။ “အကြိမ် တစ်ရာလောက်ပါ။ ဒါ့အပြင် သခင့် ကိုယ်ပိုင် သွေးကြောထဲက နဂါးစွမ်းအားကြောင့် နေ့တိုင်း အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်တာ နောက်ထပ် သုံးကြိမ် ပိုရဦးမယ်။”

လန်လင်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးကြောလား။ ငါ့မှာ နဂါးသွေးကြော ရှိတယ်ပေါ့။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ရှင်းပြ၏။ “ဒါပေါ့။ သခင် အရင်က စမ်းသပ်ခံရတုန်းက ရွှေရောင် နဂါးသွေးကြော ရှိတယ်လေ။ တခြား ကမ္ဘာတစ်ခုကနေ လာတာမို့လို့ ဒီလို ဖြစ်နေတာ နေလိမ့်မယ်။”

လန်လင်း ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာမြေမှာ နဂါးစွမ်းအားမှ မရှိတာ။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ဆက်ရှင်းပြ၏။ “ကမ္ဘာမြေမှာ သင့်တော်တဲ့ စွမ်းအင် မရှိလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ မီးလျံနဂါးလောကမှာတော့ ရှိတယ်။ ဒီလောကကို ကူးဖြတ်လာပြီးတဲ့နောက် သခင့် သွေးထဲက နဂါးစွမ်းအား တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာတာပဲ။”

လန်လင်း သေချာသွားစေရန် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီလောကမှာရှိတဲ့ သာမန် လူသားတွေရဲ့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုက ငါ့အတွက် အဆင်ပြေမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”

အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က သဘောတူလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပိုဆု တစ်ခုပါပဲ။ ပိုပြီး အင်အားကြီးလာဖို့ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းက စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာပဲ။”

“ငါ့နဂါးသွေးကြော စွမ်းရည်တွေကကော ဘယ်လိုနေလဲ။” လန်လင်းက ဆက်မေးသည်။

“သခင့်သွေးကြောက နိုးထနေဆဲပဲ။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကလွဲပြီး တခြား စွမ်းရည်တွေက ကြီးထွားနေဆဲဖြစ်လို့ အပြည့်အဝ မဖြစ်တည်သေးဘူး။” အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ပြန်ဖြေ၏။

လန်လင်း မျက်မှောင်ကျုံ့သွားလျက် မေးလိုက်သည်။ “စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က နဂါးသွေးကြော စွမ်းရည် မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဟုတ်သလိုလိုနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ထူးခြားပြီး သူချည်းသက်သက် သီးသန့် တည်ရှိနေတာ။” အသူရာမိစ္ဆာကြယ်က ရှင်းပြ၏။

လက်ရှိအချိန်၌ နဂါးစွမ်းအား လေ့ကျင့်မှုက အပြည့်အဝ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ လန်လင်း သူ၏ မူလရည်မှန်းချက်ကို ကျော်လွန်ကာ တတိယအဆင့် လေးကိုင်စစ်သည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ညတိတိ ကြာမြင့်လေ၏။ လက်ရှိအချိန်၌ သူ၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ မတိုင်မီ ကိုးရက်ပင် မလိုတော့ပေ။

လန်လင်း မုန်ထိုလော့ကို ရှာဖွေရန် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော်လည်း သူမက သူ့ကို တွေ့ရန် ငြင်းဆန်သည်။ အမှန်တကယ်၌ မြွေပွေးမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံး တောင်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေကြ၏။ သူတို့ တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းကို စွန့်ခွာကာ တောင်ဘက်ရှိ လူရိုင်းတိုက်ကြီးဆီသို့ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဆိုလွန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကျရှုံးသည့်အတွက် သူတို့ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးပင်။ တကယ်၍ ဆက်နေမည်ဆိုပါက ဒေါသထွက်နေသည့် ကျိနင်နှင့် ကျိလီတို့က လအနည်းငယ်အတွင်း မြွေပွေးမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်ပေလိမ့်မည်။

တင်းမာနေသည့် အခြေအနေကြောင့် အတိတ်က မုန်ထိုလော့ကို ဤမျှ ဆိုးရွားစွာ နာကျင်စေသူမှာ မည်သူနည်း ဟူသည့် မေးခွန်းကို မမေးရန် လန်လင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို မတွေ့သော်ငြား စီးနှင်းရန် သားရဲတစ်ကောင်နှင့် လေးနှစ်လက်ကို မုန်ထိုလော့ ထားရစ်ပေး၏။ လေးတစ်လက်ကို ဆွဲရန် အင်အား ၃၅၀ ကျင်း လိုအပ်ပြီး အခြားတစ်လက်မှာ ၅၀၀ ကျင်း လိုအပ်သည်။ ပေါ့ပါးသည့် လေးမှာ သာမန်တိုက်ခိုက်မှုများအတွက် ဖြစ်ပြီး လေးလံသည့် လေးက သူ၏ နဂါးစွမ်းအားဖြင့် အပြင်းအထန်တိုက်ခိုက်ခြင်းများအတွက် ဖြစ်၏။

သူမက ရွှေမည်းရည် စိမ်ထားသည့် မြှား အတောင့် တစ်ရာကိုလည်း သူ့အတွက် ချန်ထားပေးသေးသည်။

ထိုအရာများအပြင် နောက်ထပ် အထုပ်တစ်ထုပ်လည်း ရှိနေသေး၏။ လန်လင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်၌ အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မ၏ ဖြတ်တောက်ခံထားရသည့် ခေါင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ပိုင်း လူရိုင်းများ၏ နယ်စပ်မြို့၌ အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မ၏ ခေါင်းအတွက် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်ကျော်ဟူသော များပြားသည့် ဆုကြေးငွေကို ထုတ်ထား၏။

အတိအကျ ပြောရလျှင် အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်သူမှာ လန်လင်းပင်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ချိန်၌ ခေါင်းနှင့် တွဲလျက် ကပ်ထားသည့် သတိပေးစာ တစ်စောင်ကို လန်လင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ “အထဲ၌ အဆိပ်ပြင်း ရှိသည်။ မထိရ။”

မိစ္ဆာကောင်ကြီး၏ ခေါင်းထဲ၌ သေစေလောက်သော အဆိပ်များ ရှိနေသည်မှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။ လန်လင်း အိတ်ကို အမြန်ပင် လုံအောင် ပြန်ပိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် လူရိုင်းခေါင်းဆောင်က လန်လင်း၏ မျက်လုံးများကို အဝတ်ဖြင့် စည်းကာ သားရဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး မြွေပွေးမျိုးနွယ်ထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်သည်။

မတ်စောက်သည့် တောင်ကုန်းများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော မြေပြင်များပေါ်၌ပင် သားရဲကြီးက ချောမွေ့စွာ ပြေးလွှားနေကြောင်း လန်လင်း ခံစားမိနေ၏။ နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညတိတိ ရူးသွပ်စွာ စီးနှင်းပြီးနောက် အဆုံး၌ လန်လင်း တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းကို ကျော်လွန်ကာ တောင်ပိုင်း လူရိုင်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လူရိုင်းခေါင်းဆောင်က အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မ၏ ဂူရှိရာ အရပ်ကို လန်လင်းအား ပြသလိုက်၏။ ထို့နောက် ခေါင်းဆောင်က သူ၏ သားရဲကို လှည့်ကာ တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားပြီး မြင်ကွင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လန်လင်း လူရိုင်း ငှက်မွှေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မြွေပွေးမျိုးနွယ်၏ အမှတ်အသား ပါရှိသည့် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်၏။ ထိုအမှတ်အသား သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ရှိနေခြင်းကြောင့် အခြား လူရိုင်းများနှင့် မုဆိုးများ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိအချိန်၌ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိနင်နှင့် ကျိလီတို့က သူတို့အပေါ် တရားဝင် စစ်ကြေညာပါက မြွေပွေးမျိုးနွယ်၏ အမှတ်အသားကို ဝတ်ဆင်ထားသူ မည်သူ့ကိုမဆို တွေ့ရာသင်္ချိုင်း ဓားမဆိုင်း သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။

လန်လင်း နောက်ထပ် နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညတိတိ အနားမယူဘဲ ဆက်လက် စီးနှင်းလာ၏။ နောက်ဆုံး၌ ရင်းနှီးနေသည့် နေရာတစ်ခုသို့ သူ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနေရာက ဂူထဲမှ မုန်ထိုလော့ သူ့ကို သယ်ထုတ်လာပြီးနောက် သူ သတိရလာသည့် ရေကန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုရေကန်က အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မ၏ ဂူနှင့် မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသည်။

လန်လင်း သူ၏ လားရာကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။

မတ်စောက်သည့် တောင်စောင်းလမ်းအတိုင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ရင်းနှီးနေသော ချောက်ကမ်းပါးနှင့် တောင်ကြားကို သူ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ သားရဲပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး တောင်ကြားထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်သွား၏။ မကြာမီမှာပင် အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မ ဂူ၏ အဝင်ဝကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂူထဲမှ ရွံရှာဖွယ် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အစ်ကို... ဒီမှာရှိတဲ့ အချိုးအစား အကျဆုံးနဲ့ အလှဆုံး မျက်နှာပိုင်ရှင်ကလွဲပြီး တခြား မိန်းမတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ နှိပ်စက်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့သိုင်းပညာက အရမ်း အားကောင်းတယ်။ သူ့ပင့်ကူမျှင်ကို ကျွန်တော်တို့ ဖြုတ်ပေးလိုက်ရင် ပြန်ချပြီး ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ မဖြုတ်ပေးဘူးဆိုရင်လည်း သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ထိလို့ မရဘူးဖြစ်နေတယ်။”

ဆိုးယုတ်သည့် အသံတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီမိန်းမကို ငါ ရအောင်ယူမယ်။ တည်းခိုခန်းမှာ သူ့ကို တွေ့ကတည်းက ငါ့လူ ဖြစ်လာစေရမယ်လို့ ကျိန်ဆိုထားတာ။”

ရင်းနှီးနေသည့် အမျိုးသမီး အသံတစ်ခုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “တကယ်လား... နင်တို့ သတ္တိရှိရင် လာစမ်းကြည့်လေ။”

ထိုသူမှာ ရဲ့ကျင်းယွီပင်။

ဤတိုတောင်းသော စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ မည်သို့သော ဆိုးရွားသည့် အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း အမှန်တရားကို လန်လင်း နားလည်သွားလေသည်။

သူ အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မကို သတ်ဖြတ်သည့်နေ့က မုန်ထိုလော့ သူ့ကိုသာ ဆွဲယူပြီး ထွက်ခွာသွား၏။ သူမက မြွေပွေးမျိုးနွယ်မှ လူရိုင်းများကိုသာ ကယ်တင်ပြီး ကျန်ရှိနေသူများ အားလုံးကို ဂူထဲ၌ အသက်ရှင်ရန် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် ရုန်းကန်ရန် ချန်ရစ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့အားလုံးမှာ ပင့်ကူမျှင်များဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပေ။ သို့သော် အချို့ကမူ ကံကောင်းကြသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း မုန်ထိုလော့၏ ဓားနှင့် အရိပ်ပင့်ကူဘုရင်မ၏ အရိုးစုများက သူတို့၏ ပင့်ကူမျှင်များကို မတော်တဆ ဖြတ်တောက်မိသွား၏။ ထို့ကြောင့် အချို့လူများ လွတ်မြောက်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အမှန်တကယ် ဆိုးယုတ်သည့် ကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်လာ၏။ လွတ်မြောက်သွားသည့် အမျိုးသားများက ပိတ်မိနေသူများကို စတင် သတ်ဖြတ်ကာ စော်ကားကြသည်။

ရဲ့ကျင်းယွီမှလွဲ၍ ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးတိုင်းနီးပါးကို နှိပ်စက်ကြောင်း ရွံရှာဖွယ် လူက ယခုလေးတင် ဝန်ခံသွား၏။ ရဲ့ကျင်းယွီ၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များက အလွန် မြင့်မားနေသည့်အတွက် သူမကို လွတ်ပေးရန် သူတို့ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း ၉၂ ပြီး။