အခန်း ၅၄၆

အခန်း (၅၄၆)ကွဲပြားခြားနားမှုများ

“ငါ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီးအချက်အလက်တွေကို သိခဲ့ရတယ်၊ ဒီတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေဟာ ကြံစည်မှုတစ်ခုကို အကောင်အထည်

ဖော်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိသိရှိထားသမျှကို အားလုံးအား ပြောပြလိုက်ရာ ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြချေသည်။

“လက်ရှိ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းက အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလွန်းနေတယ်၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်း အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားကြဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်၊ ဒီကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားမှသာ စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ဖို့ ပြန်လာကြတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယင်းက လက်ရှိအခြေအနေတွင် အန္တရာယ်အကင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် နတ်သားရဲအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ဆယ်ကျော်ကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ယင်းက ဘိုးဘေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဆယ်ကျော်နှင့် ညီမျှနေပေသည်။

သူတို့အတွက်မူ ထိုအင်အားသည် မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်သော အင်အားစုကြီး ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ပြင် ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများထဲတွင် အနည်းဆုံး ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ တစ်ဆယ်ကျော်ပင် ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူတို့အား သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းမှ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာစေလိုပြီး ဘေးကင်းသွားမှသာ ပြန်လာစေလိုခြင်း ဖြစ်ရာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွက်နှင့် အသက်အသေခံရန် မလိုဟု တွေးတောမိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ငါတော့ သဘောမတူဘူး” ဟု ထိုအချိန်တွင် ယိုတယ်ရွှေက အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် မူလကတည်းက စိတ်နာကြည်းမှု ရှိနေသူဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို အလိုအလျောက်ပင် ပြန်လည်ချေပလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ယိုတယ်ရွှေအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “စီနီယာအကို... မင်းရဲ့ အမြင်ကို ပြောပါဦး” ဟု ဆိုသည်။

ယိုတယ်ရွှေက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ “ဟွန်း... မင်းဖမ်းမိတဲ့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ ပြောတာတွေက အမှန်တွေလို့ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ၊ အကယ်၍ အမှန်ပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ စမ်းသပ်မှုအတွက် လာကြတဲ့ တခြားဂိုဏ်းက လူတွေကို ငါတို့ ရှာဖွေလို့ ရနိုင်တာပဲ၊ အားလုံးရဲ့ အင်အားကို စုစည်းပြီးရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ၊ ငါတို့က အဲဒီတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေကို ကြောက်နေရဦးမှာလား” ဟု ပြောဆိုလေသည်။

“ဒါက အန္တရာယ် အလွန်များလွန်းတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းက ကျယ်ပြောလွန်းလှတယ်၊ သုံးရက်အတွင်းမှာ စမ်းသပ်မှု လုပ်နေတဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေကို ရှာဖွေတွေ့နိုင်မလားဆိုတာတောင် မသေချာဘူး၊ အကယ်၍ သူတို့နဲ့ မတွေ့ခင် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေနဲ့ အရင်ဆုံး ဆုံသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု ပြန်လည်ထောက်ပြလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု လက်ခံကြသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သဘောမတူဘူး၊ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေက အဲဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရတာ ဆိုတော့ သူတို့မှာ အင်အား ဘယ်လောက်တောင် ကျန်ဦးမှာလဲ” ဟု ယိုတယ်ရွှေက လက်ပိုက်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွင်း အကြောက်ရဆုံး အခြေအနေမှာ အဖွဲ့အတွင်း သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်သည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်ချေသည်။

“မင်းတို့အားလုံးကကော ဘယ်လိုသဘောရလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခြားသူများအား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိရှန့်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ငါ့အမြင်တော့ အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ အခု အခြေအနေက ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ” ဟု ဆိုသည်။

လျိုချင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကာ “ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ဒီအကြောင်းကို သိသွားပြီဆိုမှတော့ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားတာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

“လူကြောက်တွေ” ဟု ယိုတယ်ရွှေက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မာထျန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး “ငါ မင်းကို သည်းခံလာတာ ကြာပြီလို့ ပြောလိုက်မယ်၊ မင်း အဲဒီလောက် တော်နေရင်လည်း မင်းဘာသာမင်း တစ်ယောက်တည်း သွားလေ၊ သေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဘယ်သူမှ တားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“တော်ကြစမ်း”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး “ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ဘယ်သူတွေ ဆက်ပြီး လုပ်ချင်လဲ” ဟု တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယိုတယ်ရွှေက လူတိုင်းအား ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်းသည် မိမိအား ဆန့်ကျင်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိသွားရသည်။

“ကောင်းပြီ... အခြားသူတွေ အားလုံး အခုပဲ ပြန်ကြပါ၊ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းကနေ ထွက်ခွာသွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး “စီနီယာအကို ယိုတယ်ရွှေက ရှင်သန်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း ငါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့နောက်ကို လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်ပေးရမှာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

“အကိုဖုန်း... မင်း ဒီလို စွန့်စားစရာ မလိုပါဘူး” ဟု မာထျန်းက အလျင်အမြန် ပြောရှာသည်။

“မလိုဘူး... ငါ့ဘာသာငါ တစ်ယောက်တည်း ရတယ်” ယိုတယ်ရွှေသည် စကားကို လွန်လွန်ကဲကဲ ပြောဆိုမိထားပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ပါက အလွန် အရှက်ရဖွယ် ဖြစ်ချေမည်၊ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ဆက်လက်၍ ခေါင်းမာနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ... စီနီယာအကို... ဒါကို ယူထားလိုက်၊ ဒါကိုသုံးပြီး အကယ်ဒမီရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ယိုတယ်ရွှေထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယိုတယ်ရွှေက ယင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

“ကဲ... ငါတို့ သွားကြရအောင်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ကြပြီး နောက်သို့ ပြန်လှည့်၍ လျှောက်လှမ်းသွားကြချေသည်။

ပါရှင်းချောင်သည် ယိုတယ်ရွှေအား နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အခြားသူများနောက်သို့သာ လိုက်ပါ၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ညဉ့်အချိန် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ မိစ္ဆာသားရဲ အများအပြား အပြင်သို့ ထွက်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အားကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးချ၍ ယင်းတို့ကို ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် လုံလောက်စွာ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ကဲ... ငါတို့ ဒီနေရာမှာတင် လမ်းခွဲကြရအောင်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

မာထျန်းက ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ယွမ်ဖုန်း... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးလိုက်ပြီး “မုန့်ချီလော့လည်း ဒီနေရာကို လာခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြတာပဲ၊ ငါ သူမကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ သူမကို ရှာဖွေပြီး ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ သုံးရက်ဆိုတဲ့ အချိန်က ဘယ်လိုမှ မလုံလောက်ဘူးလေ” ဟု ကျိရှန့်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးတယ်၊ ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့တော့ ဒီအတိုင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလေသည်။

မာထျန်းနှင့် ဝမ်ဝူးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရှေ့သို့ တက်လာကြပြီး “မဖြစ်ဘူး... ငါတို့လည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ပြောကြသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ “မဖြစ်ဘူး... မင်းတို့ လိုက်လို့မရဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို အခုအချိန်မှာ ခွဲထုတ်လို့ မရဘူး၊ ပြန်တဲ့လမ်းကလည်း အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ အင်အားက လိုအပ်တယ်” ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်နေကြပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြချေသည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် အလွန် အန္တရာယ်များနေပြီး ပြန်လှည့်သွားခြင်းက သေမင်းထံသို့ သွားနေသည်နှင့် တူကြောင်း သူတို့ သိကြပေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုချပြီးပါက ပြောင်းလဲခဲလှသည် မဟုတ်လော။

“ကဲ... မင်းတို့ အရင်သွားကြပါ၊ ငါ မင်းတို့နောက်ကို သေချာပေါက် အမီလိုက်ခဲ့မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး “လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ကြပါဦး” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မာထျန်းက မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရကာ “မုန့်ချီလော့ကိုလည်း သေချာပေါက် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ငါ ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည်လည်း ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွန် ဂရုစိုက်နေကြရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းဟူသော အားကိုးရာ မရှိတော့သည့်အပြင် ယိုတယ်ရွှေလည်း မပါဝင်တော့သဖြင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် မူလကတည်းက အလွန်နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ထွက်ခွာလိုပါက နှစ်ရက်မျှနှင့် လုံလောက်နိုင်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မူလက မုန့်ချီလော့အား တိုက်ရိုက် သွားရောက်ရှာဖွေလိုသော်လည်း သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းက ကျယ်ပြောလွန်းလှရာ သူမအား မည်သည့်နေရာတွင် ရှာရမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးတောမိလိုက်သည်။ ယင်းက တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများကို ရှာဖွေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသရွေ့ အခြားဂိုဏ်းမှ လူများကို သေချာပေါက် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် ရှေးဟောင်းတောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးပိုင်းတွင် ရှိနေကြသဖြင့် သူသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားရန် လိုအပ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာတွင် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ သုံးကောင်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ထိုတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် ဤနေရာနှင့် အလွန်ဝေးကွာလှမည် မဟုတ်ကြောင်း၊ အလွန်ဆုံး ရှိလှလျှင် နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခရီးမျှသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးဆလိုက်မိသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူတို့ မူလက စခန်းချခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယိုတယ်ရွှေသည် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကိုသာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ငေးစိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ မီးပုံသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယိုတယ်ရွှေသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်လာမိသည်။

ခုနကမူ သူသည် ဒေါသအလျင်ကြောင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြောဆိုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သူ့တွင်လည်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း မိမိ၏ သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်သောကြောင့် သတ္တိကို မနည်း မွေးမြူနေရခြင်း ဖြစ်၏။

“ဂရုစိုက်ရင် အဆင်ပြေမှာပါ၊ အကယ်ဒမီရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားမယ်၊ အချိန်မီမှာပါ” ဟု ယိုတယ်ရွှေက ခရီးစဉ်ကို တွက်ချက်ရင်း တည်ငြိမ်အောင် ပြောဆိုနေမိသည်။

ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ တွေးကြည့်လျှင် အကယ်ဒမီ၏ တံဆိပ်ပြားကို အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် ထားရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတွင်းစည်းနယ်မြေတွင် နတ်သားရဲအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အကယ်ဒမီသည် တံဆိပ်ပြားကို အတွင်းစည်းနယ်မြေနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်သာ ထားရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သူတို့သည် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး ဒုတိယနေ့တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါဝင်လာသဖြင့် ခရီးပေါက်ခဲ့ရာ အတွင်းစည်းနယ်မြေနှင့် မဝေးတော့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အရှိန်နှုန်းအတိုင်းဆိုရင် တခြားမိစ္ဆာသားရဲတွေကို မထိတ်လန့်စေသရွေ့ နှစ်ရက်အတွင်း အတွင်းစည်းနယ်မြေကို ရောက်နိုင်တယ်၊ အကယ်ဒမီရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ရှာပြီးရင် ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်၊ ဟုတ်တယ်... ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မယ်” ဟု ယိုတယ်ရွှေက ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။