အခန်း ၅၅၀

အခန်း (၅၅၀)သတ်ဖြတ်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ဝါးထက်တွင် ဖြူဖျော့ဖျော့ အရိုးမြားသုံးစင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ယင်းတို့ကို နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တင်လိုက်သောအခါ ဆာလောင်မွတ်သိမ်းလှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ရုတ်ချည်း ဟုန်းဟုန်းတောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာချေသည်။

“မင်းတို့ စကားမပြောဘူးဆိုရင် သေရုံပဲ ရှိတာပေါ့”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆွဲငင်လိုက်ရာ ထိုအရိုးမြားသုံးစင်းထံမှ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်အာရုံများသည် အရိုးမြားများအတွင်းသို့ စီးဆင်းသက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

ထိုမိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေနိုင်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မိမိတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မသိစိတ်ကပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်မိမိ သေမင်း၏ စိမ်းလန်းသော ကွန်ရက်အတွင်း အပိတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့၊ မည်သည့်နေရာသို့မျှ ပြေးပုန်း၍ မရနိုင်တော့ဘဲ မလွဲမသွေ သေဆုံးရတော့မည်ကဲ့သို့ ခံစားနေရချေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ထိုမိစ္ဆာသုံးကောင်သည် အဆမတန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းတည်းဟူသော ဘီလူးလက်ဝါးကြီးက ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

“ဝုန်း”

မိုးကောင်းကင်ကြီး တစ်ပြင်လုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးဆစ်သံကြီး တစ်ချက် မြည်ဟည်းပေါက်ကွဲသွားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒူးလေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်သောအခါ အရိုးမြားသုံးစင်းသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်း သုံးခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မြားလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများသည် ဝုန်းခနဲ လဲပြိုပျက်စီးသွားကြရပြီး မြေပြင်ထက်တွင်လည်း ထိုစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီး သုံးခု ထွန်ယက်သွားသကဲ့သို့ ထင်ကျန်ရစ်ချေသည်။

ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ရင်ဘတ်အမြင့်ခန့်တွင်သာ ရှိပြီး ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်၌ ပျက်စီးခြင်း အတိပြီးသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှစွာဖြင့် မိစ္ဆာသုံးကောင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ထိုမိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ထွက်ပြေးရန် သတိရကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သေမင်း၏ ပစ်မှတ်အဖြစ် အကျဉ်းချခံထားရပြီး ဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာသို့မျှ ပြေးလွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

အရိုးမြားများသည် ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်များကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သပိတ်လုံးခန့်ကြီးမားသော သွေးစိုစို အပေါက်ကြီးများကို ချန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ နတ်သားရဲအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲငါးကောင်သည်လည်း ထိုအရိုးမြားသုံးစင်း၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဆီးသီးချင်းတွဲထားသကဲ့သို့ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တသီတတန်းကြီး ဖြစ်သွားရရှာသည်။

နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်သည် ယခုအခါတွင် အရှိန်အကုန် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအရိုးမြားသုံးစင်းသည် မီတာတစ်ထောင်ခန့် ဝေးကွာသော နေရာရှိ မြေပြင်ထက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည်လည်း လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာကာ လမ်းကြုံဝင်သကဲ့သို့ အရိုးမြားသုံးစင်းကို ကောက်ယူလိုက်ချေသည်။

သူသည် ထိုနေရာ၌ ဖင့်နွှဲမနေဘဲ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မုန့်ချီလော့ကိုသာ အချိန်မဆိုင်းဘဲ တွေ့မြင်လိုလှပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ချီလော့အတွက်မူ သူသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများကို တစ်ကိုယ်တော် ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ဝန်မလေးတော့ဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စတင်လိုက်ချေတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲ၏ လှုပ်ရှားသံများသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများကို လန့်နိုးသွားစေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ထွက်ပြေးခြင်း မပြုကြဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာ အရပ်သို့သာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝှေ့လာကြချေသည်။

၎င်းတို့၏ မူလအစီအစဉ်မှာ သားရဲခြေဆန့်ကျွန်းပေါ်ရှိ လူသားများကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် သုံးကောင် ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာသဖြင့် ဤကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပြီး ဤနေရာရှိ လူသားအားလုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်ကို အချိန်စော၍ စတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းများသည် ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေပြီ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်ကို အဆက်မပြတ် ဆွဲငင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ခွန်အားအမြောက်အမြား ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော်လည်း မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နယ်ပယ်အတွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် များပြားလှသော မိစ္ဆာသားရဲ အရေအတွက်ကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။

နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်သည် သေမင်း၏ ကောက်ရိတ်တံကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မြားတစ်ချက် လွှတ်လိုက်တိုင်း မိစ္ဆာသားရဲ အနည်းငယ်၏ အသက်ကို ခြွေယူသွားရာ စင်စစ်သော်ကား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်ရေး လက်နက်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွေးစွန်းနေသော လမ်းတစ်ခုထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း သွေးစိုနေသော ခြေရာတစ်ခုစီ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်မူ မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်တို့၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲကာ ကစဉ်းကလျား ရှိနေတော့သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်သည် အမျက်ဒေါသ ချောင်းချောင်းထွက်နေပြီး မိမိတို့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသော ထိုလူသားကို စူးစိုက်ကြည့်နေချေသည်။

အကောင်ရေ ငါးဆယ်ကျော်ရှိသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုသည် ယခုအခါ တစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အကောင်ရေ တစ်ရာကျော်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲများသည်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်တော့သည်။

အလွန်တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရချေပြီ။

“ ဖုထံမှ အမျက်ဒေါသတန်ဖိုး + ၁၀၀ ရရှိပါသည်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲမှ သတိပေးသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေချေသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်သည် ဖုကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ အစဉ်အမြဲ တမ်းတနေခဲ့ရသော ပုံရိပ်လေးကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုသူကား မုန့်ချီလော့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

မြူနှင်းဂိုဏ်းသားများသည် ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရဟန်တူပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးသည် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည်လည်း အဆင်းလှကြသဖြင့် ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများသည် ယုတ်မာညစ်ထ္ထုသော စိတ်ကူးများကိုလည်း ရင်ဝယ်ပိုက်ထားကြချေသည်။

သို့ရာတွင် ၎င်းတို့ တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်ရသေးမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာအထိ သတ်ဖြတ်ကျော်လွှား၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားရချေသည်။ မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများသည် ဒဏ်ရာရရှိထားပုံ ရသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလောက်အောင် ပြင်းထန်ခြင်း မရှိချေ။

“လူသား... မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေသော ဖုက တစ်ဖန် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်သက်ကြွေဆေးမြက်၏ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားအချို့ကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းကာ နတ်မင်းစစ်သည်တော်လေး ဒူးလေးရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်ချေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း” ရှန်ကျင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

မုန့်ချီလော့သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာချေပြီ။

“ယွမ်ဖုန်း... မြန်မြန် ထွက်သွားတော့။ နင်က သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး” မုန့်ချီလော့က အော်ဟစ်ကာ တားဆီးရှာသည်။

ဖု၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ပဉ္စမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ထင်ရှားစွာ ရောက်ရှိနေပြီး ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု အနည်းငယ်သည်လည်း တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အထက်တွင် ရှိကြကာ မိစ္ဆာသားရဲများသည်လည်း တတိယအဆင့် နတ်သားရဲအဆင့်အထက်တွင် ရှိနေကြချေသည်။

ဤသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန်အတွက် အလွန်ခက်ခဲလှသော ရန်သူတော်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ရှေ့သို့သာ တလှမ်းချင်း လှမ်း၍ တိုးကပ်လာချေသည်။

“ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်ချေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်းလား” ဖု၏ မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်ချည်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းဟူသော နာမည်ကို ကြားဖူးရုံမျှမက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများဖြစ်ကြသော ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အရိုးထဲအသည်းထဲအထိ နာကျည်းမုန်းတီးနေကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံးအားဖြင့် လူသားများ၏ ယခုကဲ့သို့ အလျှင်အမြန် အရေးစိုက်ခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ရှိ ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်သည်လည်း ကျရှုံးသွားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤလူသားသည် ၎င်းတို့၏ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် သဘာဝအတိုင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... မင်းက ငါတို့ရဲ့ တံခါးဝရှေ့အထိ ကိုယ်တိုင် လာအပ်တာပဲပေါ့” ဖုက လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်သည်။ “မင်း အခုတင်ပဲ မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို အကုန် သုံးပစ်လိုက်ရပြီ မဟုတ်လား။ ငါ့ကို တိုက်ဖို့ မင်း ဘာကို သုံးမှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖုကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဖု၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စိမ့်ခနဲ ချမ်းစိမ့်သွားရချေသည်။

“ဟွန်း... မင်းက ဒီမိန်းမကို ကယ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်လား”

ဖုသည် မုန့်ချီလော့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် မုန့်ချီလော့၏ မျက်နှာထက်တွင် သွေးစွန်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ခြစ်ကုတ်လိုက်ချေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် မျက်ခုံးအစုံကို တင်းကြပ်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြရှာသည်။

“ထပ်ပြီး တိုးမလာနဲ့တော့... ယွမ်ဖုန်း... အမြန် ပြေးတော့” မုန့်ချီလော့က ငိုကြွေးကာ အော်ဟစ်ရှာသည်။

ထိုအသံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး စကားလုံးတိုင်းသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်ကာ တုန်ယင်သွားစေချေသည်။

“ငါ့အဖေက ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းကို စောင့်ကြပ်ပြီး ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်ပယ်ထဲက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေကို ခုခံနေတာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အရင်တုန်းကတော့ သူ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ ငါ့အမေနဲ့ ငါ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့ရသလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ နားလည်သွားပြီ။ မင်းတို့လို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်မှာ မတည်ရှိသင့်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဆိုးသွမ်းလှသော နဂါးကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ပညာရပ်ကို စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

သူသည် လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆိတ်သုဉ်းခြင်းနယ်ပယ်အတွင်းမှ သုံးခွလှံတစ်စင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါက... မိစ္ဆာလက်နက်လား။ မင်းက ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား” ဖုသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပိုမို၍ အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားချေသည်။

သူသည် မုန့်ချီလော့ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချေတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများသည် ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ရူးသွပ်စွာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ မြင့်မားလှသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများသည် မိုးကောင်းကင်ထက်ရှိ နေမင်းကိုပင် ကွယ်ဆို့သွားစေတော့သည်

ထူထပ်လှသော သစ်ပင်ကြီးများသည် အုပ်စုလိုက် လဲပြိုပျက်စီးသွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့သာ ဦးတည်နေသော ကျယ်ပြန့်သည့် လမ်းမကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

သုံးခွလှံထက်ရှိ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသွားစေတော့သည်။