အခန်း ၅၆၁

အခန်း(၅၆၁)

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြေနက်မြေမှ ထွက်ခွာလာသောအခါ ဝယ်ယူသူလူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထူးဆန်းသော လူရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ မြေနက်မြေသည်လည်း ထုံးစံအတိုင်း စောစီးစွာပင် ပိတ်သိမ်းသွားခဲ့၏။

ပစ္စည်းရှားမှ တန်ဖိုးတက်သည်ဟူသော သဘောတရားကို လင်ဇီအာက ကောင်းစွာနားလည်ထားပေရာ ပစ္စည်းများ အမြဲတစေ ပြတ်လပ်နေသယောင် ဖန်တီးထားတတ်ပေသည်။

ယင်းသို့ဖြင့် လိုချင်သော ပစ္စည်းများကို မဝယ်ယူလိုက်ရသည့် ဝယ်ယူသူများသည် ထိုနေရာရှိ တည်းခိုခန်း၌ပင် တစ်ညတာ အနားယူရန် တည်းခိုခဲ့ကြလေသည်။

ထိုတည်းခိုခန်းများကိုပင် လင်ဇီအာကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ သူမ၏ စီးပွားရေးအမြင်မှာ အမှန်ပင် အားကျမိတ်ဆွေဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း အေးချမ်းစွာ အနားယူနေကြချိန်တွင် လူမည်းရိပ်တစ်ခုသည် တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြေးထွက်လာပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ဝမ်တောင်တန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

မနက်လင်းခါနီး သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီးတွင် ဝမ်တောင်တန်းဆီသို့ သွားနေခြင်းမှာ အမှန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။ ထိုသူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း နိမ့်လှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုသူသည် ဝမ်တောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ထိုနေရာကား အတိတ်ကာလက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာသားရဲများကို အမဲလိုက်ခဲ့ကြသည့် နေရာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူသည် တောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ငှက်ဆိုးတွန်သံကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အသံအချို့ကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။ မကြာမီပင် တောအုပ်အတွင်းမှ လူရိပ်အချို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

ထိုသူများသည် တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်သော ညဝတ်ဝတ်စုံနက်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ" ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

မြေနက်မြေမှ ပြေးထွာလာသောသူသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏အနားသို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်သွားပြီး "သခင်ကြီး... စုံစမ်းတာ အကုန်လုံး ပြီးပါပြီ ခင်ဗျာ။ အဲဒီမှာ လင်ဇီအာ တစ်ယောက်ပဲ မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ရှိပြီး ကျန်တဲ့လူတွေအကုန်လုံးက သိုင်းပညာရှင် အဆင့်တွေပဲ ရှိကြပါတယ်" ဟု တရိုတသေ တင်ပြလိုက်၏။

"သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ ကြည့်ရတာ ဒီမြေနက်မြေပေါ်က ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ရတနာတွေဟာ ငါတို့ ရှာမိသားစုလက်ထဲ ရောက်ဖို့ ကံပါလာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုသူများသည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ရှာမိသားစုမှ လူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့သည် မြေနက်မြေကို မျက်စိကျနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားလာလေလေ ၎င်းတို့အတွက် နစ်နာမှု ရှိလေလေ ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒုက္ခပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းမှန်သမျှကို ကြံစည်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပိုင်ဆိုင်သမျှကိုပင် လုယူချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြ၏။ ယခုအခါ မြေနက်မြေသည် အခြားနေရာများနှင့်မတူဘဲ ထိုနေရာတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း လူတိုင်း သိရှိထားကြပေရာ ရတနာမြေတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုမြေနက်မြေ၏ အောက်ခြေတွင် အဖိုးတန်လှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာများ မြုပ်နှံထားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

"အော်... ပြီးတော့ သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုလည်း တွေ့ခဲ့ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ညနေပိုင်းမှာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဘက်ကို ဦးတည်ပြီး ထွက်သွားပါပြီ ခင်ဗျာ"

"အင်း... အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး" ဟု ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှင်းမယ့်လူက သီးသန့်ရှိပြီးသားပဲ။ ဒါ့အပြင် သူနဲ့ ချင်ဝူယန်းတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကလည်း မကြာခင် စတော့မှာဆိုတော့ သူ ဒီဘက်ကို လှည့်ကြည့်နိုင်ဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ငါတို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲ"

"ဒါဆို သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်မှာ လက်စွမ်းပြကြမလဲ ခင်ဗျာ" ဟု သတင်းပို့သူက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်မနက် အဲဒီလူတွေ အပြင်ထွက်လာတဲ့အချိန်ကျရင် လင်ဇီအာကို အမိဖမ်းပြီး အစီအရင်ကို ဖွင့်ခိုင်းမယ်။ ပြီးရင်တော့ မြေနက်မြေပေါ်က ရှိသမျှအရာအားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူပြီး သူတို့အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရမယ်"

ရှာမိသားစုမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ကောက်ကျစ်ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ တစ်မိသားစုလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် နာကျည်းချက် အာဃာတများ နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေကြပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထိခိုက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်မည့် ကိစ္စမှန်သမျှကို ၎င်းတို့က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လုပ်ဆောင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယင်းအစီအစဉ် အားလုံးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြိုတင်၍ သိမြင်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

နေ့ခင်းပိုင်းကတည်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများ ပျာယာခတ်နေပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေဟန် ရှိသည်ကို သတိပြုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြေနက်မြေမှ ထွက်ခွာသွားသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်လှည့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ရှာမိသားစု၏ လုပ်ကြံမည့် အစီအစဉ်ကို သိရှိသွားခဲ့ရသဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရလေသည်။

"အမှန်ကို ကောင်းမွန်တာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုအသံသည် ရှာမိသားစုဝင် အနည်းငယ်၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားစေခဲ့လေသည်။

"ဘယ်သူလဲ" ဟု ခေါင်းဆောင်က မေးလိုက်၏။ မှောင်မိုက်နေသောအမှောင်ထုကြောင့် မည်သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ၎င်းတို့ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ အနားသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

"မင်း အနောက်က လူယောင်ခံလိုက်တာကိုတောင် မသိဘူးလား" ဟု ဆိုကာ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သတင်းပို့သူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် လာတုန်းက အလွန် သတိထားခဲ့တာပါ။ အနောက်မှာ လူပါလာတာကို တကယ် မရိပ်မိခဲ့ပါဘူး ခင်ဗျာ" ဟု ထိုသူက အသက်လု၍ ရှင်းပြရှာသည်။

"သူ ငါ့ကို မရိပ်မိတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါ သူ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ချင်ယွမ်ဖုန်းလား" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျန့်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် ရှာဝေနှင့် အခြားသူများအတွက်မူ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ မင်း မြေနက်မြေကနေ ထွက်သွားတာကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တာပါ" ဟု ဝမ်ဖူကွေက အော်ဟစ်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "သူတစ်ပါး မသိစေချင်ရင် မလုပ်နဲ့လေ။ မင်းတို့က ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ထားပြီးမှ သူတစ်ပါး မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားချင်တာကတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သွေးဆာမိစ္ဆာဟူသော အမည်ပြောင်ကို သတိရမိသွားသဖြင့် ဝမ်ဖူကွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

ရှာဝေသည် ဝမ်ဖူကွေကို အရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိကို မနည်းမွေးနေရသော်လည်း ထိုသတ္တိသည် အင်အားချင်း ကွာခြားမှုကို မุดနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ နှလုံးသွင်းမိထားပေသည်။

အတိတ်ကာလက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်လာစဉ်က ၎င်းတို့၏ မဟာအကြီးအကဲကို ကွက်ကနဲ လက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ် ရန်ယန်ကိုပင် လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးပေသည်။

ယင်းကဲ့သို့ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကို ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"လူခွဲပြီး ပြေးကြ။ ဒီသတင်းကို အပြင်ရောက်အောင် မဖြစ်ဖြစ်တဲ့နည်းနဲ့ ပို့ရမယ်"

ရှာဝေက အော်ဟစ်မြည်တမ်းရင်း တောအုပ်ထဲသို့ ဦးစွာ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

အခြားသူများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြပြီး လမ်းကြောင်း အသီးသီးသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း "ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေကြတာလဲ။ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ညည်းတွားလိုက်၏။

သူ့အနေဖြင့် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ထိုလူများကိုမူ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းတို့သည် မြေနက်မြေကို အကွက်ချ ကြံစည်နေကြသူများ ဖြစ်ပေရာ မိမိ မရှိသည့်အချိန်တွင် မည်ကဲ့သို့သော ဒုက္ခမျိုးကိုမဆို ပေးလာနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် လေးတော် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေးကြိုးကို အဆုံးထိ ဆွဲဆန့်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

အကြောင်းမူ သူ၏ ပြိုင်ဘက်များသည် မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အင်အားကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လေးတော်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲဆန့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးပမာ တောက်ပသော ချီစွမ်းအင် မြှားသုံးစင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောင်းသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်သွားသော ထိုမြှားများသည် လူသုံးဦး၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း မှီတွဲသွားပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖောက်ထွက်ကာ သစ်ပင်များတွင် တစ်ပါတည်း စိုက်ကပ်သွားစေခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ရှာဝေ၏ နောက်သို့ တိုက်ရိုက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့လေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် ရှန်းဝူလေးတော်ကို ထပ်မံ ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး အခြားမြှားသုံးစင်းကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်ရာ ဝမ်ဖူကွေသည်လည်း မြှားချက်အောက်တွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ယခုအခါ ထိုနေရာတွင် ရှာဝေ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေးတော်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်ကာ ရှာဝေ၏ အရှေ့မှ ပိတ်ဆို့လျက် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

"ကဲ... ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရအောင်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်လေတော့သည်။