အခန်း ၅၆၅

အခန်း(၅၆၅)

ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် မဲ့ပြုံးနှစ်ချက်မျှ ပြုံးလိုက်ရင်း မိမိလက်ထဲရှိ မြှောင်ဓားဖြင့် လင်ဇီအာ၏ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွပုတ်၍ “ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ ငါ ဒီကိုလာတာ မင်းတို့ရဲ့ အစီအရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့အရာကို လိုချင်လို့ပဲ။ ငါ့စကားကို နားထောင်ရင် နားထောင်၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဟိန်းဟောက်လေသည်။

လင်ဇီအာ၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရချေသည်။

ထိုလူများသည် စနစ်တကျ အကွက်ချစီစဉ်လာကြသူများဖြစ်ရာ မိမိ၏ စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားမည့်သူများ မဟုတ်ပေ။

“နင်တို့ကို ဘယ်သူစေခိုင်းလိုက်တာလဲ။ သူတို့ပေးတဲ့ အဖိုးအခထက် ငါက ပိုပြီး မြင့်မြင့်မားမား ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု လင်ဇီအာက ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။

“ဒါတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်ကလေးတွေကို သိမ်းထားလိုက်စမ်း” ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် လင်ဇီအာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။

လင်ဇီအာသည် ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်နှင့် အခြားသူများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးမှိန်အားလျော့သွားရသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မင်းတို့ကို အထဲကို ခေါ်သွားပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဘာမှမထိခိုက်စေရဘူးလို့ မင်းတို့ ကတိပေးရမယ်” ဟု လင်ဇီအာက ဆိုလေသည်။

“မထိခိုက်စေရဘူး ဟုတ်လား။ မင်း ငါ့ကို လှည့်စားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ယုံရမှာလဲ” ထိုသိုင်းပညာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့၍ မဲ့ပြုံးပြုံးကာ “ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့၊ ဒီမိန်းကလေး ပျိုပျိုငယ်ငယ်လေးတွေက ချင်ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲ။ သူတို့ကို မင်းတို့ စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ကြပေတော့” ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားရလျှင်ပင် ကျန်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်တို့၏ မျက်ဝန်းများ၌ ကာမရာဂစိတ်တို့ဖြင့် အရောင်တောက်သွားကြချေသည်။

သူတို့သည် တဟားဟားရယ်မောလျက် ချန်ဒါချောင်၊ ချန်ရှောင်ချောင်၊ ချင်နန်နှင့် ချင်မိသားစု၏ အနွယ်အပွားဖြစ်သော ချင်ဆိုင်းတို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

“ကောင်စုတ်တွေ”

ချင်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး မိမိကို ချုပ်ကိုင်ထားသော မဟာဆရာနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်၏ လက်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုန်းထွက်ကာ ချင်နန်၏အနီးရှိ သိုင်းပညာရှင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က နိမ့်ပါးလွန်းလှပေသည်။ သူ၏နောက်သို့ အမီလိုက်လာသော လူက သူ၏ပခုံးကို ဝါးလုံးခေါင်းဆို့ လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်မေ့မြော၍ လဲကျသွားရချေသည်။

“ငါ့ကိုလွှတ်။ ဖုန်းအစ်ကို သာသိရင် မင်းတို့ကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှောင်ချောင်က နာကျည်းစွာဖြင့် ကျိန်ဆဲအော်ဟစ်လေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သိုင်းပညာရှင်က ပြုံးလိုက်ရင်း “ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား။ သူကိုယ်တိုင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်ဘဲနဲ့။ မင်းတို့က မင်းတို့အရေးကိုပဲ ပူပန်နေကြစမ်းပါ” ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် လင်ဇီအာကို ကြည့်ကာ “ဟားဟားဟား၊ မင်းကတော့ ငါ့အပိုင်ပဲ” ဟု ရယ်မောလိုက်၏။

သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်သည် လင်ဇီအာ၊ ချန်ဒါချောင်နှင့် အခြားအမျိုးသမီးများကို ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်ငြင်းဆန်မှုများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ မချီမဆန့် ပွေ့ချီသွားကြသည်။

“မင်းတို့ ငါတို့ကို ထိရဲရင်တော့ ငါတို့ သေရင်သေပါစေ၊ ဒီအစီအရင်ကို ဘယ်တော့မှ ဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု လင်ဇီအာက ထိုခဏတွင် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်၏။

ခေါင်းဆောင် သိုင်းပညာရှင်သည် လင်ဇီအာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်တွန်းချလိုက်ပြီး ခက်ထန်ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။

“ခဏနေဦး” ဟု ထိုသိုင်းပညာရှင်က အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်ရာ ကျန်ရှိသောလူများလည်း ရပ်တန့်သွားကြချေသည်။ “ငါတို့ အဓိကအလုပ်ကို အရင်လုပ်ကြတာပေါ့”

အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးများကြောင့် အဓိကလုပ်ငန်းဆောင်တာကို ကြန့်ကြာစေခဲ့ပါက သူတို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အပြစ်ပေးခြင်းကို ဧကန်မုချ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဤသိုင်းပညာရှင်သည် အဓိကအလုပ်ကိုသာ ဦးစွာဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ အခုချက်ချင်း အစီအရင်ကို ဖွင့်ပြီး ငါတို့ကို အထဲခေါ်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် စီရင်ပစ်မယ်” ဟု ထိုသိုင်းပညာရှင်က လင်ဇီအာကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

လင်ဇီအာသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်မိ၏။ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ရှိချေသည်။

လင်ဇီအာနှင့် ချင်နန်တို့သာ အတန်ငယ် တည်ငြိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းတို့ကို ခေါ်သွားမယ်” လင်ဇီအာ၌ အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များအားလုံး အပိတ်ခံထားရသဖြင့် တွန်းလှန်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့တတ်နိုင်သည်မှာ အချိန်ဆွဲထားရင်း မမျှော်လင့်သော အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော်လည်း လင်ဇီအာက ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည့်တိုင် သူတို့သည် အစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

ထိုအစီအရင်၏ အပြင်ဘက်တွင် မမြင်နိုင်သော အရံအတားနံရံတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို အပြင်၌သာ ပိတ်ဆို့ထားချေသည်။

“ မင်း ငါ့ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား” ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သိုင်းပညာရှင်သည် ချက်ချင်းပင် အမျက်ဒေါသ ချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏မြှောင်ဓားဖြင့် လင်ဇီအာ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ဖိကပ်လိုက်ရာ သွေးတစ်စက်သည် စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အစက်ချသွားရ၏။

လင်ဇီအာ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်သွားပြီး အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားချေသည်။

သူတို့ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ ဤအစီအရင် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာသည် မူလကပင် ပကတိအသွင် တံလျှပ်ထင်ဟပ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သဘောတူခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိထားကြသဖြင့်သာ ပကတိအသွင်နှင့် အစစ်အမှန်လောကအကြား ကူးလူးသွားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤလူများကမူ ထိုသို့မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခွင့်ပြုချက်ကို မရရှိထားကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကမ္ဘာအစိတ်အပိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့တင်မကဘဲ ဘုရင်နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် လာရောက်လျှင်ပင် ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟင်း၊ ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်။ မင်းတို့ ဒီနေရာကို လုံးဝ ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အလဟဿ အားမထုတ်ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ကြစမ်း။ ဒီမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးက ဖုန်းအစ်ကို့ပစ္စည်းတွေပဲ။ မင်းတို့ ဘာမှ ယူသွားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှောင်ချောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ချန်ရှောင်ချောင်ကို ချုပ်ကိုင်ထားသော သိုင်းပညာရှင်သည် သူမ၏ပါးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ရဲရဲနီသော လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်လေသည်။

ချန်ရှောင်ချောင်သည် မိမိနှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း မျက်ရည်များကမူ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာချေသည်။

“ဖုန်းအစ်ကို၊ ကယ်ပါဦး”

ချန်ရှောင်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

“ဒီမိန်းမကို သတ်ပစ်စမ်း။ သူတို့က နားမထောင်ဘဲ ငါတို့ကို အထဲပေးမဝင်ရင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်တိုင်းမှာ တစ်ယောက်စီ သတ်ပစ်မယ်” ဟု ခေါင်းဆောင် သိုင်းပညာရှင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ချန်ရှောင်ချောင်ကို ကိုင်ထားသော သိုင်းပညာရှင်သည် မိမိ၏ ဓားမကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်မိသော်လည်း ခေါင်းဆောင်၏အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲသဖြင့် မျက်စိကိုမှိတ်ကာ ဓားကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

“ရှောင်ချောင်” ချန်ဒါချောင်သည် အတင်းအဓမ္မ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားချေသည်။ ချင်နန်၊ လင်ဇီအာနှင့် အခြားသူများလည်း ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထိုဓားမကြီး အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို ရင်တလှပ်လှပ်ဖြင့် ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ကြချေ။

“ချွင်”

ဦးခေါင်း ပြတ်ကျသွားသည့် မြင်ကွင်းသည် ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ပေ။ ထိုသိုင်းပညာရှင်က ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည့်အခါ အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထိမှန်သွားပြီး မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်သွားရသည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် ဝေခွဲမရဘဲ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဦးချိုတစ်စုံ ပါရှိသော မြွေခေါင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

“အား”

ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အမည်းရောင်မြွေသည် သူ၏လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ကိုက်ခဲပစ်လိုက်လေသည်။

အဆိပ်သည် ချက်ချင်းပင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး သိုင်းပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အသက်ချုပ်ငြိမ်းသွားရတော့သည်။

“ရှောင်ဟေးလား။ မင်း ရှောင်ဟေးမလား” ချန်ရှောင်ချောင်သည် ဦးချိုပါသော အမည်းရောင်မြွေကို မြင်လျှင်ပင် ရှောင်ဟေး ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားချေသည်။

ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားက အတန်ငယ် ကြီးထွားလာခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏အမှတ်အသားဖြစ်သော နဂါးဦးချိုတစ်စုံကမူ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

ရှောင်ဟေးသည် ချန်ရှောင်ချောင်၏ ပါးပြင်ကို ကြင်နာယုယစွာဖြင့် ပွတ်သပ်နေရှာသည်။

“ဒါ ဘာသတ္တဝါလဲ” ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သိုင်းပညာရှင်လည်း ထိုခဏတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ရှောင်ဟေးသည် မိမိ၏ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏မျက်ဝန်းအစုံ၌ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာချေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ဟေးသည် အမည်းရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ထံသို့ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ၎င်း၏မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် မည်သူမျှ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရပေ။

“အား...”

စူးရှလှသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံကြီး တစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်သွားရသည်။

“ကောင်စုတ်၊ ဒါ ဘာကောင်လဲ” ခေါင်းဆောင် သိုင်းပညာရှင်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး မိမိလက်ထဲရှိ ဓားမကြီးကို မြှောက်ကာ လင်ဇီအာထံသို့ ခုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

လင်ဇီအာသည် မိမိ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ထားလိုက်မိ၏။ အံ့ဩဖွယ်ရာ နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမအနေဖြင့်မူ ထိုအရာကို စောင့်စားနိုင်ခြင်း မရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အတန်ကြာသည်အထိ လင်ဇီအာသည် မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရသဖြင့် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သိုင်းပညာရှင်၏ လက်ထဲမှ ဓားမကြီးသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းနှင့် တစ်လက်မမျှသာ ကွာဝေးတော့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ထိုတစ်လက်မမျှသော အကွာအဝေး ရှိနေသော်လည်း ဓားမကြီးသည် အောက်သို့ ဆက်လက်ကျဆင်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ခေါင်းဆောင် သိုင်းပညာရှင်၏ မျက်နှာသည် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြင့် ခက်ထန်နေသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ထိုခဏတွင် လုံးဝလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရတော့သည်။

အရိပ်တစ်ခုသည် အစီအရင်အတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ပေါ်လာချေသည်။ လင်ဇီအာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရာသည် ဝမ်ချိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ဝမ်ချိုင်သည် ခေါင်းဆောင် သိုင်းပညာရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ခြေဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားရချေသည်၊ အကြောင်းမူကား မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများသည် ဆူပွက်နေသော ရေပူကဲ့သို့ လှည့်ပတ်စီးဆင်းလာပြီး မူလချီများသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရူးသွပ်စွာ သောင်းကျန်းလာသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒိုင်း”

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ခေါင်းဆောင် သိုင်းပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လေထုထဲတွင် အသားစများ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် လွင့်စင်သွားရတော့သတည်း။