အခန်း ၉၇

မင်းသမီးကျိနင်သည် အလှအပကို အလွန်ဂရုစိုက်သူဖြစ်ရာ နေ့စဉ် အိပ်ရေးဝဝအိပ်တတ်၏။ နေထွက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေဆဲပင်။

ထိုအချိန်၌ သူမ ယုံကြည်ရသည့် မိန်းမစိုး လီကျူးက အခန်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်လာ၏။ သူက ပိုးသားကုလားကာ အပြင်ဘက်မှနေ၍ တီးတိုးလျှောက်တင်လိုက်သည်။

“မင်းသမီး... ဆိုလွန် မသေသေးပါဘူး။ ပြန်ရောက်နေပြီး အခု ငွေရောင်ကာစီနိုမှာရှိနေပါတယ်။”

အခန်းထဲ၌ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ကျိနင်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ရာ ထိုအသံကို အိပ်မက်တစ်ခုလို့သာ ထင်မှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်စက္ကန့်အကြာ၌ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားရ၏။ ကိုယ်ဗလာကျင်းအခြေအနေဖြင့် ခုတင်ပေါ်၌ အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်သည်။

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောစမ်း။”

မိန်းမစိုးလီကျူး အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

“ဆိုလွန် မသေသေးပါဘူး။ သူ ပြန်ရောက်နေပြီး ငွေရောင်ကာစီနိုမှာ ရှိနေပါတယ်။ မင်းသမီးနဲ့ အလောင်းအစားတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောနေပါတယ်။”

ကျိနင်၏ အသက်ရှုနှုန်းတို့ မြန်ဆန်လာ၏။ ဆိုလွန်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတိုင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် နာကျင်လာတတ်သည်။

ဆိုလွန်က မည်သို့လုပ်၍ အသက်ရှင်နေသေးသနည်း။ ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သေမင်းတမန်ဟွာ မုန်ထိုလော့သည် သူမ၏ တာဝန်များကို တစ်ခါမှ မကျရှုံးဖူးခဲ့ပေ။

ချက်ချင်းပင် ဆိုလွန်အား သွားသတ်ရန် လီကျူးအား အမိန့်ပေးချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် အမိန့်မပေးမီ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် တော်ဝင်မြို့တော်ထဲ၌ ဆိုလွန်မှာ ယခုအချိန် သေ၍မရသေးပေ။

ကျိနင်က တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူ့ကို စောင့်ခိုင်းလိုက်။ အခုပဲ သွားတွေ့မယ်။”

လီကျူးက အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“မှန်လှပါ။”

ထို့နောက် အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွား၏။

ကျိနင်က နူးညံ့သည့် စောင်ကို ဖယ်ရှားကာ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာလိုက်သည်။ မှန်ထဲရှိ သူမ၏ လှပသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရှုကာ အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဆိုလွန်... နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”

**--**--**--**--**--**--**--**

ထို့နောက် ကျိနင် ပို၍ ဆိုးရွားသည့် အရာတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွား၏။ အကယ်၍ ဆိုလွန်သာ အသက်ရှင်နေသေးပါက မုန်ထိုလော့သည် သူမတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်၌ မရှိတော့ပြီဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။

မုန်ထိုလော့သည် လူရိုင်းအနွယ်များကြား၌ အရေးအပါဆုံးသော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သစ္စာဖောက်သွားလေပြီ။

မုန်ထိုလော့က အဘယ်ကြောင့် ဆိုလွန်အား မသတ်ခဲ့သနည်း။ သူက တကယ်ပဲ ထိုမျှလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်လော။ ကြောက်စရာကောင်းသည့် သေမင်းတမန်ဟွာကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်လော။

မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မုန်ထိုလော့က ယောက်ျားတစ်ယောက်အား ချစ်မိသွားမည် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဆိုလွန်ကဲ့သို့ လူရှုပ်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

အဓိက ပြဿနာမှာ သေမင်းတမန်ဟွာ၏ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ကြီးမားသည့် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်ခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ သူမနှင့် ကျိလီတို့ တောင်တစ်သောင်း တောင်တန်းအား ထိန်းချုပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေ၏။

ကျိနင် အဝတ်အစားပင် မဝတ်ရသေးဘဲ စာရေးစားပွဲ၌ ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်စာ တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အလျင်အမြန် ရေးသားကာ နေရာအသီးသီးဆီသို့ ပေးပို့လိုက်၏။

စာများ ရေးသားပြီးနောက် ကျိလီနှင့် သွားတွေ့ရန် ဦးစွာ စီစဉ်လိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ငွေရောင်ကာစီနိုဆီသို့သာ အရင် သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကျိနင် ကာစီနိုများဆီသို့ မသွားဖူးသလို တကယ်လည်း မသွားသင့်ပေ။ ငွေရှာရန်နှင့် လျှို့ဝှက်သတင်းများ စုဆောင်းရန်အတွက် ကာစီနိုကို အသုံးပြုနေသော်လည်း တော်ဝင်မင်းသမီးတစ်ပါးအတွက်မူ အလွန် အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူမကိုယ်သူမ မတားဆီးနိုင်ပေ။ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ကာ ဆိုလွန်အား တွေ့ဆုံရန် ငွေရောင်ကာစီနိုဆီသို့ ထွက်လာ၏။

**--**--**--**--**--**--**--**

ကာစီနို၌ သူဌေးက ပြုံးလိုက်၏။

“သခင်လေးဆိုလွန်... မင်းသမီးက ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘာလောင်းချင်လဲဆိုတာသာ ပြောပါ။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။”

လန်လင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ကျုပ်က တော်ဝင်အကယ်ဒမီရဲ့ စာမေးပွဲကြီးကို အောင်ပြီး အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ် ရမယ်ဆိုတာကို လောင်းမယ်။”

ချက်ချင်းပင် ကာစီနိုသူဌေးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟားဟား... ကောင်းပါပြီ။ ကာစီနိုက သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ့် ဒီလို အလောင်းအစားမျိုးကို သဘောကျတယ်။ တွက်ချက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားမေးလိုက်ပါဦးမယ်။”

တစ်ခဏအကြာ၌ သူဌေး ပြန်ရောက်လာသည်။

“သခင်လေးဆိုလွန်... အလျော်အစားက တစ်ဆ ဆယ်ဆပါ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ခွင့်ရှိတဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ပါပဲ။ ခွင့်ပြုချက်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် တစ်ဆ အဆတစ်ရာအထိတောင် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ချင်သေးတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး။ သေချာပေါက် ကျရှုံးမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီအလောင်းအစားကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ အလျော်အစား နည်းရင်တောင် လူတိုင်းက ဆင်ပျံကြီးကို ဘက်ကန် လောင်းကြသလို သခင်လေးကို ဘက်ကန်ပြီး လောင်းကြမှာမို့ ကျွန်တော်တို့ အရှုံးပေါ်ပါလိမ့်မယ်။”

လန်လင်းက ပြတ်သားစွာဖြင့် ရွှေလက်မှတ် ငါးရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်၏။

“ဒီမှာ ရွှေဒင်္ဂါး ငါးရာ။ ကျုပ် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲကို အောင်ပြီး ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်ကာ အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ် ရမယ်ဆိုတာကို လောင်းတယ်။”

ကာစီနိုသူဌေးမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤချမ်းသာသည့် လူမိုက် ရူးသွားပြီလော။ သူ၏ငွေများကို အလကား လွှင့်ပစ်နေ၏။

ဤသည်မှာ မြို့စားကြီး မိသားစု၌ ကျန်ရှိနေသည့် ငွေကြေးအားလုံး ဖြစ်၏။ လန်လင်းက အကြီးအကျယ် အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ကာ အရာအားလုံးကို ပုံအော၍ စွန့်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ စာမေးပွဲအောင်ပြီး တံဆိပ်ကို ရရှိပါက ရွှေဒင်္ဂါး ငါးထောင်ကို အနိုင်ရမည် ဖြစ်၏။

သူဌေးက သဘောတကျ ဟားတိုက်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား... ရွှေဒင်္ဂါး ငါးရာမပြောနဲ့။ ငါးထောင် ဒါမှမဟုတ် ငါးသောင်းဆိုရင်တောင် လက်ခံပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ့်ပွဲပါ။ ရှာဖူးသမျှထဲမှာ အလွယ်ကူဆုံး ငွေပဲ။”

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ချိုမြိန်သည့် ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲ၌ ပြည့်နှက်သွားပြီး လှပသည့် အမျိုးသမီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့က ကာစီနိုထဲသို့ ဝင်လာကြ၏။

တောင်ပံမွှေးစံအိမ်မှ ရီမန်မန်က အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဦးဆောင်လာသည်။

“ကျွန်မတို့လည်း သခင်လေးဆိုလွန် နိုင်မယ်ဆိုတာကို လောင်းမယ်။ စာမေးပွဲအောင်ပြီး တံဆိပ်ရမယ်ဆိုတာကို လောင်းတယ်။”

ထို့နောက် သူမက ရွှေလက်မှတ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ရွှေဒင်္ဂါး သုံးရာ လောင်းတယ်။”

နောက်တစ်ယောက်မှာ ရဲ့ရှောင်မို ဖြစ်သည်။ လန်လင်းသည် သူမအား နာမည်ကြီးလာအောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်၏။ လေးလတည်းနှင့် ရွှေဒင်္ဂါး ရာပေါင်းများစွာကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှာဖွေခဲ့သည့် ပမာဏအားလုံးထက်ပင် ပို၍ များပြားနေသည်။

ရဲ့ရှောင်မိုကလည်း သူမ၏ ငွေများကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်၏။

“သခင်လေးဆိုလွန် နိုင်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ရာ လောင်းတယ်။”

ကျန်ရှိနေသည့် အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် အမျိုးသမီးများကလည်း သူတို့၏ ငွေများကို ချလိုက်ကြသည်။ အချို့က ရွှေဒင်္ဂါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လောင်းကြပြီး အချို့က အနည်းငယ် လျော့၍ လောင်းကြ၏။

သိသာလှစွာပင် ဤအမျိုးသမီးများထဲမှ မည်သူကမှ လန်လင်းတစ်ယောက် အမှန်တကယ်ကြီး အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု တကယ်တမ်း ယုံကြည်မထားကြပေ။

လန်လင်းအား ထောက်ခံကြောင်းကိုသာ ပြသလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရီမန်မန်နှင့် ရဲ့ရှောင်မိုတို့ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတို့က လန်လင်း ဘက်၌ ရပ်တည်နေကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တော်ဝင်မြို့တော်၏ အလှမယ်ဆယ့်ကိုးဦးထဲမှ အခြားအမျိုးသမီးများက သူ့အား မထောက်ခံပါက သူမတို့၏ ပုံရိပ်များ ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူတို့သည်လည်း ဆိုလွန်အပေါ် လောင်းကြေးထပ်ရန် ငွေအမြောက်အမြားကို သုံးစွဲလိုက်ကြ၏။ အခြား အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးများကမူ နောက်ထပ် အလှမယ်ဆယ့်ကိုးဦး စာရင်းထဲ၌ ပါဝင်လာရန်သာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ ဆိုလွန် ရှုံးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားကြ၏။ လူထု၏ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူရန်နှင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအလား ဟန်ဆောင်ရန်အတွက်သာ ငွေများကို သုံးစွဲနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကာစီနိုသူဌေး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ ဤရွှေဒင်္ဂါး ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ သူ့အတွက် ကောင်းကင်မှ ကျလာသည့် မုန့်များအလား ခံစားနေရသည်။

အလိုလိုက်ခံထားရသည့် ထိုသူဌေးသား ဆိုလွန်က ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်ပြီး တံဆိပ်ကို ရချင်နေသည်လော။ အိပ်မက်မက်နေခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျိန်းသေပေါက် ရှုံးရမည်သာ။

ထို့အတွက်ကြောင့် ရွှေဒင်္ဂါး သောင်းဂဏန်းအထိ ရောက်သွားမည်ဆိုလျှင်ပင် အလောင်းအစား အားလုံးကို လက်ခံရန် သူဌေးက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေ၏။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဆိုလွန် နိုင်မယ်ဆိုတာကို ငါ ရွှေဒင်္ဂါး ခုနစ်ထောင် လောင်းတယ်။”

ထို့နောက် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် မြို့စားကြီးကျိထင်က အစေခံနှစ်ဦးအား မှီ၍ ဝင်လာသည်။ သူက ရွှေလက်မှတ် အထပ်လိုက်ကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းးးခနဲ ရိုက်ချလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျိလီကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည့်အတွက် ဘုရင်မင်းမြတ်က မြို့စားကြီးအား စံအိမ်၌ သုံးလတိုင်တိုင် အကျယ်ချုပ် ချထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပြစ်ဒဏ်မှာ နောက်ဆုံး၌ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

လန်လင်းက မြို့စားကြီးအား အလွန် ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် မြို့စားကြီး။”

ကျိထင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟားဟား... ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီပဲ။”

လန်လင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့စားကြီး။”

ကျိထင် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို နည်းနည်းလေးမှ မယုံဘူး။ အဲဒီတံဆိပ်ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ကလေးကောင်း တစ်ယောက်လို့ ထင်တဲ့အတွက် ထောက်ခံပြီး ငါ့ငွေတွေကို မင်းအပေါ် လောင်းရုံပဲ။”

လန်လင်း အံ့ဩသွား၏။ အလွန် ချမ်းသာသော်လည်း ရွှေဒင်္ဂါး ခုနစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ မြို့စားမင်းကြီးအတွက်ပင် ကြီးမားလှသည့် ငွေပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဆိုလွန် ရှုံးမည်ကို သိသော်လည်း အားပေးရန်အတွက်သာ ငွေများကို လွှင့်ပစ်ခြင်း ဖြစ်၏။ တကယ်ကို သစ္စာရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ကျိထင်က ကာစီနိုသူဌေးအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး... မင်း ငါ့ရဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး ခုနစ်ထောင်ကို လက်ခံမှာလား။”

လက်ရှိအချိန်၌ ဆိုလွန်အပေါ် လောင်းထားသည့် စုစုပေါင်း အလောင်းအစားမှာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းကျော်နေပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဆိုလွန်သာ တကယ် နိုင်သွားပါက ကာစီနိုက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သိန်းကျော်ကို ပြန်လည် ပေးချေရမည် ဖြစ်သည်။

ငွေရောင်ကာစီနို၌ စုစုပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသောင်းခန့်သာ ရှိ၏။ အကယ်၍ ရှုံးသွားပါက ကာစီနိုကြီးတစ်ခုလုံး ဒေဝါလီခံ သွားရပေလိမ့်မည်။

ကျိလီနှင့် ကျိနင်တို့က ချမ်းသာသော်လည်း ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သိန်းဆိုသည်မှာ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ တစ်နှစ်စာ အခွန်အခများနှင့် ညီမျှသည်။ ထိုမျှလောက် ငွေကြေးများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းက သူတို့အား အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

သူဌေးသည် ကျိနင်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသည့် အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းရခြင်းက အလွန် ကောင်းသော်လည်း မြို့စားကြီး၏ အလောင်းအစားမှာ ကြီးမားလွန်းနေသည်။ သူကိုယ်တိုင် လက်ခံရန် အလွန် ကြောက်လန့်နေသည့်အတွက် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှနေ၍ ကျိနင်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“လက်ခံလိုက်။ သေချာပေါက် ငါတို့ လက်ခံမှာပေါ့။”

ထို့နောက် သူမက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“ဟက်... ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတဲ့ အလကားငွေတွေကို ငါတို့က ဘာလို့ မကောက်ရမှာလဲ။”

ထို့နောက် အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသည့် ကျိနင်သည် အခန်းထဲသို့ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်ဝင်လာ၏။ ကျိနင်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“မြို့စားကြီးရဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး ခုနစ်ထောင်ကို ယူလိုက်။”

ထို့နောက် သူမသည် မြို့စားကြီးကို အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“ဦးလေး... အရမ်း သတ္တိကောင်းတာပဲ။ ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီရောက်လာတာလဲ။ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ ငွေတွေ အရမ်း များနေတဲ့ပုံပဲ။ ရွှေဒင်္ဂါး ခုနစ်ထောင်ကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ရေပက်သွားတာကို မြင်ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေးအပေါ် ပစ်ချလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ လူတွေက လှောင်ပြောင်ရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။”

ကျိထင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ ငွေတွေ အရမ်းများနေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။”

လန်လင်းကမူ ကျိနင်၏ အထက်အောက်ကို ကြည့်ကာ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို ရိုင်းစိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းသမီး... ကျုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာ မြင်ရလို့ အရမ်း စိတ်ပျက်နေမှာပဲ။”

ကျိနင် အံကြိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ နင် အသက်ရှင်နေသေးတာက အရမ်း ကံကောင်းလွန်းလို့ပဲ။”

လန်လင်းက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟက်... ကျုပ် ဒီမှာ အလောင်းအစားပွဲ တစ်ခု စတင်ထားတယ်။ ခင်ဗျားလည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းသမီး... ကျုပ်တို့လည်း အလောင်းအစား တစ်ခုလောက် လုပ်ကြမလား။”

ကျိနင် မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ငါတို့ ဘာကို လောင်းကြမလဲ။”

လန်လင်းက သွားဖြီးပြလိုက်၏။

“ဟီး... ကျုပ်က မင်းသမီးရဲ့ အလှအပကို တပ်မက်နေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိပါတယ်။ အကယ်လို့ ဒီစာမေးပွဲကို အောင်သွားရင် ခင်ဗျားကို မြွေအနမ်းတစ်ခု နမ်းခွင့်ပေးရမယ်။ ဘယ်နေရာကို နမ်းမလဲဆိုတာ ကျုပ် ရွေးချယ်ခွင့်ရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

ဟုတ်၏။ သူက အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်၏ ကိုက်ခဲမှုကဲ့သို့သော မြွေအနမ်းကို ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပြောနေစဉ် သူမ၏ အလုံခြုံဆုံးသည့် နေရာကို ရဲတင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထိုသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ကျိနင်သည် ယခင်တစ်ခေါက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအား သူ ကိုက်ခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် တုန်ယင်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ကို ချက်ချင်း သတိရသွား၏။ ဤခွေးသူတောင်းစားသည် သူမအား ဗြောင်ကျကျ ထပ်မံ စော်ကားနေပြန်လေပြီ။ မြင့်မြတ်သန့်စင်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သည့် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နေသည်။

လန်လင်းက ရမ္မက်ကြောင့် ဤသို့ ပြုလုပ်နေခြင်းလော။ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။ ကျိနင်အား ဒေါသထွက်စေရန်နှင့် ကြီးမားသည့် ပြဿနာတစ်ခု ဖန်တီးရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။ သူက ဤအလောင်းအစားအကြောင်းကို တစ်မြို့လုံး မြန်မြန် သိသွားစေရန် လိုအပ်သည်။ ကြီးမားသည့် လူသိရှင်ကြား အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခုက တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် ကြီးမားသည့် ဖိအားများ သက်ရောက်စေပေလိမ့်မည်။

သာမန်လူများ အကြားချင်ဆုံးက မည်သည့် အရာနည်း။ သေချာပေါက် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမများကြားမှ အရှုပ်တော်ပုံများပင်။

အထူးသဖြင့် ကျိနင်အား တော်ဝင်မိသားစုထဲ၌ အထက်မြက်ဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အမျိုးသမီးအဖြစ် သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် အရှုပ်တော်ပုံမဆို မြို့ထဲ၌ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် လူတိုင်းလိုလိုက လန်လင်း၏ အလောင်းအစားအကြောင်းကိုလည်း ကြားသိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ကျိနင်က ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“အကယ်လို့ နင် ရှုံးသွားရင်ရော။”

လန်လင်းက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ခက်ထန်စွာ မြှောက်ပြလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင် ကျုပ်လက်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်။”

ကျိနင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလျက် ဆက်ပြော၏။

“ငါတို့ နောက်ထပ် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ထပ်ပေါင်းထည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အကယ်လို့ နင် ရှုံးသွားရင် ထျန်းရွှေမြို့စားနဲ့ ထျန်းရွှေမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်တွေကို ထာဝရ စွန့်လွှတ်မယ်လို့ လူသိရှင်ကြား ကြေညာရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”

လန်လင်း ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

“အကယ်လို့ ကျုပ် နိုင်သွားရင်ရော။”

ကျိနင်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်လို့ နင် အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ် ရသွားရင် ချက်ချင်း ထျန်းရွှေမြို့စားနဲ့ ထျန်းရွှေမြို့ကို အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

လန်လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အင်း... သဘောတူတယ်။ အကယ်လို့ ကျုပ် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲမှာ ထိပ်ဆုံးဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်ပြီး အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တော် တံဆိပ် ရသွားရင် ကျုပ်နိုင်မယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆို ကျုပ်လိုချင်တဲ့နေရာမှာ မြွေအနမ်းတစ်ခု ပေးခွင့်ရမယ်။ ပြီးတော့ ကျုပ်က ထျန်းရွှေမြို့စားနဲ့ ထျန်းရွှေမြို့ကို အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

“အကယ်လို့ နင် ရှုံးသွားရင် နင့်လက်မောင်းကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ မြို့ကိုလည်း ထာဝရ စွန့်လွှတ်ရမယ်။”

လန်လင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“စကားနဲ့ပြောရုံက သက်သေ မဖြစ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ စာနဲ့ ရေးကြတာပေါ့။”

ထို့နောက် စာရွက်နှင့် ကလောင်တံကို ထုတ်ယူကာ အလောင်းအစား စည်းမျဉ်းများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားလိုက်သည်။ ထို့နောက် နာမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး မိသားစု တရားဝင်တံဆိပ်တုံးကို ရိုက်နှိပ်လိုက်၏။

ပြီးနောက် ကလောင်တံကို ကျိနင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်းသမီး... လက်မှတ်ထိုးဖို့ ခင်ဗျား အလှည့်ရောက်ပြီ။”

ကျိနင်က အရင်ဦးစွာ လှပသည့် ရွှေရောင်လက်အိတ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ကလောင်တံကိုယူကာ နာမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်၏။ ထို့နောက် တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် အလောင်းအစားကို တရားဝင် ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားကာ မည်သူကမှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ကျိနင်က အေးစက်စွာ ကြုံးဝါးလိုက်၏။ သူမ၏ အကြည့်တို့က အလွန်တရာ အေးစက်နေလျက် ရှိသည်။

“ဒါဆို စာမေးပွဲမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။ မမေ့နဲ့... ငါက စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”

အခန်း ၉၇ ပြီး။