အခန်း (၃၃၁-၃၃၂)

အပိုင်း(၃၃၁)

"သတင်းကောင်းလေး ဆက်ပြောခွင့်ပြုပါ... ငါ အင်ပါယာ အတွက် ခက်ခဲတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ရှိတယ်... တကယ်တော့ ငါ့အတွက် မခက်ခဲခဲ့ပေမယ့် အဲဒါက အင်ပါယာကို ပြောပြစရာ လိုတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက် မဟုတ်ဘူးလေ... သူတို့က ဟန်ပြအနေနဲ့ မင်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင်တော့ စကိုင်းဆွန်း မှာ ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ပြုလိမ့်မယ်..."

အီသန်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"နေလုံးကြီး ကွဲအက်ပြီး ပြုတ်ကျလာမှပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်... သူတို့ ငါ့ကို ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပစ်ချခဲ့တာလေ..."

ယီရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ သူတို့ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် လင်းတုန်းက ထိုဇာတ်လမ်းကို သူမအား ပြောပြထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခက်တာက သူတို့က မင်းတို့ကို လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... တရားဝင် ပြောရရင် မင်းတို့က စကိုင်းဆွန်း တွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ... မင်းတို့က သူတို့နဲ့ ကတိကဝတ် ပြုထားပြီးပြီဆိုတော့ ငါတောင် မင်းတို့ကို ဆွဲထုတ်ပေးလို့ မရဘူး..."

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ စိတ်သက်သာရာ ရစေဖို့ တစ်ခုပြောရရင်၊ သူတို့က အရင်ကလောက် မင်းတို့ကို အသည်းအသန် သတ်ဖို့ ကြိုးစားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အခု ငါက ဗြောင်ကျကျ ထောက်ခံထားပြီဆိုတော့လေ..."

မာစီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က ငါတို့ကို ရန်သူလို့ ထင်နေကြတာ... ငါတို့အားလုံးက တစ်ဖက်တည်းပါလို့ သူတို့ကို ပြသဖို့ပဲ လိုတာပါ..."

ယီရင်နှင့် လင်းတုန်းတို့သည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အီသန်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲဒီ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိရမယ်... နောက်ထပ် သတင်းကောင်း တစ်ခုကတော့၊ သွေးဖီးနစ် က လောလောဆယ် ဆုတ်ခွာသွားပြီ..."

လင်းတုန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားလေသည်။

"သူ(မ)က အဲဒါကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးလား..."

"သတ်တယ်... မိစ္ဆာ သားရဲ တွေလိုမျိုး မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို တစ်ယောက်ယောက်ကများ သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဒီလောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... သွေးဖီးနစ် ဆိုတဲ့ နာမည်နောက်ကွယ်မှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိတယ်..."

သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"သွေး ဆိုတဲ့ အပိုင်းကို မင်းတို့ သဘောပေါက်လောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဖီးနစ် ဆိုတဲ့ တစ်ဝက်ကလည်း အဲဒီလောက်ပဲ အရေးကြီးတယ်... သူက သူ့ရဲ့ သွေးအရိပ်တွေကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ စုဆောင်းလာတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်တာ... တခြား မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား အများစုနဲ့ မတူတာက၊ အင်ပါယာ တွေက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယာယီတော့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက အမြဲတမ်း ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းပေါ်ပေါက်လာတာပဲ...

"ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စမှာတော့၊ အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး..."

အီသန်က ခဏတာ ရပ်လိုက်၏။ သူက အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်း ယူနေကြောင်း လင်းတုန်း သိနိုင်၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက စိတ်မဝင်စားဟန် မဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်သည် သူတို့ကို မျှားထားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းကို သိနေသည်။ အော်သို ပင်လျှင် သူ၏ အခွံထဲမှ ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်လာခဲ့၏။

"သူ(မ)က သူ့ရဲ့ သံချပ်ကာတွေ အက်ကွဲပြီး အမတေတွေ ယိုစိမ့်လာတဲ့အထိ နေ့ရောညပါ နှစ်ရက်တိတိ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... သူ့ အနေနဲ့ နောက်ထပ် တစ်နာရီ နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် သေချာပေါက် ဆုတ်ခွာရတော့မှာ၊ ပြီးတော့ ဖီးနစ် ကလည်း ဘာဒဏ်ရာမှ မရထားဘူး... သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အရှေ့ဘက်က လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ တွေဆီကို ရောက်သွားခဲ့ပေမယ့်၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား အတွက်ကတော့ နောက်လှည့်ပြီး ငါတို့နယ်မြေတွေဆီ ပြန်လာဖို့ဆိုတာ ဘာမှမခက်ဘူး..."

သူက ပခုံးတွန့်လိုက်၏။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖီးနစ် က ပြိုကွဲသွားတယ်... ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ... သူက ရိုးရိုးလေးပဲ... အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတာ..."

မာစီသည် သူမ၏ မိခင်အကြောင်းကို တွေးမိ၍ ဖြစ်မည်၊ သက်ပြင်းကို ချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံပေါ်သည်။ သို့သော် ယီရင်ကမူ သံသယရှိဟန် ပေါ်နေ၏။

"လက်လျှော့ပြီး အိမ်ပြန်သွားတာပေါ့၊ ဟုတ်လား..."

"အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုက မာဒြာ ပမာဏ အများကြီး လိုအပ်တယ်..."

အီသန်က ပြောလိုက်၏။

"သွေးဖီးနစ် လို သတ္တဝါမျိုးတောင်မှ ထာဝရ တိုက်ခိုက်မနေနိုင်ဘူး... ငါ့မှာ သီအိုရီ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ နားလည်တယ်မလား၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါက အဖြစ်နိုင်ဆုံးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... သူက အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတာ..."

လင်းတုန်းသည် လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။

"ဒါဆို အဲဒါက ရှိနေတုန်းပဲပေါ့..."

"သူက အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲလေ... ဒါပေမယ့် ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူက အိပ်ပျော်နေတတ်တယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့... ဒီတစ်ခါတော့ သူ နိုးနေတုန်းပဲလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်နေရတယ်၊ သူ့ကို ကာလရှည် အိပ်စက်ခြင်းကနေ ဆွဲထုတ်လာခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အခု မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ဒါကြောင့် သူက စောင့်ဆိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ...”

"ဘာအတွက်လဲ..."

မာစီက သူမ၏ တောင်ဝှေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အတွက်လေ..."

အီသန်က ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွား၏။ သူက ထိုအသံကို သတိထားလိုက်မိ သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပေါ့ပါးသွားလေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါက သတင်းဆိုး အမျိုးအစားထဲ ပါသွားတယ် မဟုတ်လား... တကယ်တော့ ဒါက သတင်းကောင်းတွေ ပြောရမယ့် အချိန်လေ... စကားမစပ်၊ လင်းတုန်း၊ မင်းအတွက်တော့ အကောင်းအဆိုး ရောနေတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်..."

သူသည် လက်ချောင်းထိပ်များကို ပူးကပ်ထားလျက် လင်းတုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ မွေးရပ်မြေမှာ မဟာ ဝင်္ကပါကြီးဆီကို သွားတဲ့ တံခါးပေါက် တော်တော်များများကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ... မင်းပြောတဲ့ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ပေါ့... ကောင်းကင်ဘုံက တမန်တော် မင်းကို ပြသခဲ့တဲ့ ရူပါရုံအကြောင်းကို ငါ့ကို ပြန်ပြောပြပေးလို့ ရမလား... အရင်က ပြောပြခဲ့တာထက် ပိုပြီး အသေးစိတ်ကျကျ ပြောစေချင်တာပါ..."

လင်းတုန်းသည် ဤအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ဖို့ ဝမ်းသာပါတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ရူပါရုံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ကျွန်တော် မေ့နေတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ပြန်အမှတ်ရစေနိုင်ပါတယ်..."

ဆူရီရယ် နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းသည် သူ အလဲအလှယ် လုပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အပေးအယူ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်၏။ သူသည် ၎င်းကို အလကားသက်သက် အချည်းနှီး ပေးလိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

အီသန်သည် ထိုအချက်ကို လက်ခံကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းကို ငဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကတီးစမှ ဟင်းလင်းပြင် ဖန်လုံးလေးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ကောင်းကင်ဘုံ... ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် နဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲ အစ်ကိုရဲ့ သင်္ချိုင်းဂူကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်... အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အကြောင်းကို မင်းကို ပြန်ပြောပြပါ့မယ်..."

သူသည် ဖန်လုံးလေးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ပြန်ဖမ်းလိုက်၏။

"တကယ်တော့၊ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုလုပ်ဖို့ ငါ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပါ... ငါ့မှာ ငါထင်ထားသလောက် အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတဲ့... ယုံကြည်ရတဲ့ အကြံဉာဏ်တချို့... ငါ ရရှိထားတယ်..."

လင်းတုန်းသည် ထိုစကားများထဲတွင် လှည့်စားမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခုခု ပါဝင်ခြင်း ရှိမရှိ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လုံခြုံသေချာနေပုံ ပေါ်၏။ အကယ်၍ အီသန်သာ ထိုကိစ္စမှ လွတ်ထွက်သွားရန် ကြံစည်ပါက သူ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သိသာထင်ရှားသော လွတ်ပေါက်များကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင်က ကတိတစ်ခု ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ စည်းဝိုင်းကို မပိတ်သရွေ့ သူ၏ ကျိန်ဆိုချက်သည် အမှန်တကယ် အလေးအနက် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် များကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူ များသည် မှားယွင်းသော ကတိကဝတ်များကို အမြဲတစေ သတိထားတတ်ကြသည်။

ထို့ပြင် ယီရင်နှင့် မာစီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ယီရင်သည် ဤအကြောင်းအရာ အများစုကို ကြားဖူးပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မာစီကမူ အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်ကို စောင့်မျှော်နေသော ကလေးငယ် တစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။

"သူက ကျွန်တော့်ကို အနာဂတ်အကြောင်း ပြသခဲ့တယ်..."

လင်းတုန်းက စတင် ပြောပြလိုက်၏။ သူသည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များ၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော အပိုင်းများကို ကျော်ချန်ထားခဲ့သည်။ သူ သေဆုံးရမည့် အချိန်သို့ ရောက်သည်အထိပင်။

"တစ်ခုခုက အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်..."

သူက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ပေါ့... အဲဒါက နေကို ကွယ်ပစ်လိုက်တဲ့ အရိပ်တစ်ခုပါပဲ... အဲဒါက တောင်တန်းတွေကို သဲတွေနဲ့ လုပ်ထားသလိုမျိုး ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့တယ်..."

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သံချပ်ကာဝတ် ဘီလူးကြီးကဲ့သို့ပင်။ မာစီ၏ မိခင် ဖြစ်၏။

"အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော် သေရမှာပါ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဆူရီရယ် က အဲဒါကို ရှောင်လွှဲဖို့ ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ လူတချို့ကိုလည်း ပြသခဲ့တယ်..."

သူသည် ထိုအမည်နာမများကို မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အလွတ်မှတ်ထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

"တောက်ပခြင်း မိဖုရား ရှာမီယာရာ... နော့သ်စထရိုက်ဒါ... လူရှစ်ယောက် အင်ပါယာ..."

မာစီသည် လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။ လင်းတုန်းသည် ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ယီရင်အား အရင်က ပြောပြထားခဲ့ဖူးသည်ဟု သေချာပေါက် ထင်မှတ်ထားသော်လည်း၊ ယီရင် ပင်လျှင် တိုးတိတ်စွာ လေချွန်လိုက်လေသည်။ သူ မပြောပြခဲ့ရသေးဘူးလော။

အီသန်သည် မေးစေ့ကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အေးစက်စက် သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်နေပုံ မပေါ်ပေ။ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပုံသာ ရသည်။

"အဲဒါတွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး လူတချို့ပဲ..."

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် က ပြောလိုက်၏။

"မင်းကတော့ အဲဒါကို သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ... သူတို့က တကယ့်ကို ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ... တကယ်တော့ နော့သ်စထရိုက်ဒါ က လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်လောက်ကတည်းက သေဆုံးသွားပြီဆိုတာကို ခိုင်လုံတဲ့ သတင်းရင်းမြစ်အရ ငါ သိထားတယ်... ပြီးတော့ လူရှစ်ယောက် အင်ပါယာ ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကလည်း ချဲ့ကားပြောဆိုထားတာလို့ ထင်ရတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီ ဆူရီရယ် က သူတို့ကို အဲဒီလောက်အထိ အထင်ကြီးနေတယ် ဆိုရင်တော့၊ လူတွေရဲ့ အထင်က မှားယွင်းနေတယ်လို့ ယူဆရမှာပေါ့..."

သူသည် နောက်ထပ် ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါကို မင်းရဲ့ တောင်ကြားထဲက တံခါးတွေနဲ့ တွဲစပ်ကြည့်လိုက်ရင် ငါ့မှာ သီအိုရီ တစ်ခု ရှိတယ်... မင်းရဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် တစ်ပါးထက်မက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... သူတို့က ဒီဝင်္ကပါထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြတာ... အဲဒီကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ သူတို့က ... ဒါမှမဟုတ် သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ဘုရင်အဆင့် တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ... မင်းရဲ့ တောင်ကြားကို ခြေမွပစ်ဖို့ ကံကြမ္မာ ဖန်တီးထားတာပဲ..."

လင်းတုန်းသည် သွေးဖီးနစ် ဟု ခေါ်သော မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် သွေးနှင့် စွမ်းအား နံရံကြီးကို ပြန်လည် တွေးတောမိလိုက်၏။

သူ အဲဒါကို တားဆီးရမည်။

***

အပိုင်း(၃၃၂)

"နှစ်သုံးဆယ်..."

သူက ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါက ကျွန်တော့မှာ အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဆိုတာ သူ ပြောပြခဲ့တဲ့ ကာလပဲ... အဲဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ နွေရာသီမတိုင်ခင်ကဆိုတော့ အချိန်လုံလောက်ပါ့မလား..."

"အာ... သာမန် နားလည်မှုအရဆိုရင် လူ့သက်တမ်း အများစုကတောင် မလုံလောက်ဘူး..."

အီသန်က ယဉ်ကျေးစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ ငါမျှော်လင့်ထားသလောက် အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ငါ ပြောခဲ့ပြီးပြီလို့ ထင်တယ်... တစ်နေရာရာမှာတော့ ကံကြမ္မာက လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ..."

လင်းတုန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"သွေးဖီးနစ် ပြန်လည် နိုးထလာမယ်ဆိုတာကို အဲဒီကိစ္စ မဖြစ်ခင် သီတင်းပတ် အနည်းငယ်အလိုအထိ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြဘူး... အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတင်ပြီး သူတို့ရဲ့ နိမိတ်ဖတ်မှုတွေမှာ ပေါ်လာသင့်တာ... တစ်ခါတလေဆို မျိုးဆက်နဲ့ချီပြီးတောင် ပေါ်လာတတ်တယ်... တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေက မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အဲဒီလိုပဲ ရင်ဆိုင်ကြတာပဲ... ငါတို့က သူတို့ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ထွက်ပြေးကြတယ်...

"ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

အီသန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် မင်းမှာ မင်းထင်ထားတာထက် အချိန် ပိုနည်းနေပြီလို့ ယူဆလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ ငါ ထင်တယ်..."

လင်းတုန်း၏ နှလုံးသားသည် ပို၍ နစ်မြုပ်သွားလေ၏။

"ပိုပြီးတောင် အများကြီး နည်းသွားနိုင်သေးတယ်..."

သူတို့သည် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ မာစီသည် သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဇာတ်လမ်းများကို ဆက်စပ်နေပုံ ပေါ်၏။ ယီရင်သည် တွေဝေ ငေးမောနေသည်။ အီသန်က သူ၏ လက်သည်းများကို သန့်စင်နေပြီး အော်သိုကမူ အိုးခြမ်းကွဲ အပိုင်းအစများကို ဝါးစားနေလေသည်။

အီသန်၏ ခန့်မှန်းချက်များကို မည်မျှအထိ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်းဟု လင်းတုန်း တွေးတောနေမိ၏။ ဆူရီရယ် သည် သူ့အား အနာဂတ်ကို ပြသရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် သူမသည် ယုံကြည်ရဆုံးသော သတင်းရင်းမြစ် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာသည် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း သူမက အလေးအနက် ပြောကြားခဲ့ဖူး၏။

"အခု ငါ့အလှည့် ရောက်ပြီ..."

စောင့်ဆိုင်းရသည်ကို သိသိသာသာ ပျင်းရိလာပုံရသော အီသန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံး ငါ မေးစရာ ရှိတယ်... လင်းတုန်း၊ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ယိမ်းယိုင်သွားပြီလား..."

ယိမ်းယိုင်သွားသလား။ လင်းတုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။

အကယ်၍ သူ့ထံတွင် အမှန်တကယ် နှစ်သုံးဆယ် အချိန် မရှိတော့ပါက သူသည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားသင့်သည်။ အီသန်နှင့် ယီရင်တို့၏ အကူအညီကို ရယူကာ လူတိုင်းကို ထွက်ခွာသွားရန် သူ သတိပေးနိုင်သည်။ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား တိုက်ခိုက်မှု မတိုင်မီ လူအများစု လုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း သူတို့ ထွက်ပြေးသင့်သည်။ သူသည် ယခုအခါ အသက်ကြီးသူများနှင့် ကလန် ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် သူ၏ စကားကို နားထောင်သင့်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်...

သူက လူတိုင်းကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုစေကာမူ၊ သူ လက်လျှော့ပြီး အိမ်ပြန်သွားမည်လား။ သူ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားသည်နှင့် သူ လမ်းခရီးကို အဆုံးသတ်လိုက်မည်လား။

မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များက များလွန်းနေပြီ ဖြစ်၏။ ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား များနှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေနိုင်သော ကျင့်ကြံသူ များ ရှိနေကြသည်။

၎င်းထက် နည်းပါးသော အဆင့်တစ်ခုနှင့်သာ သူ ကျေနပ်နေမည် ဆိုပါက သူ လက်လျှော့လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဆူရီရယ်သည် ဤကမ္ဘာကြီးကို လုံးဝ လွန်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုးစားမကြည့်ခဲ့ပါက သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ ခေါင်းခါပြလိုက်ရာ အီသန်က ထိုအဖြေကို လက်ခံလိုက်ပြီး ယီရင်ဘက်သို့ လှည့်သွား၏။

"မင်းရော ဘယ်လိုလဲ၊ ယီရင်..."

အီသန်က သူမကို စကားလှမ်းပြောလိမ့်မည်ဟု ယီရင် အံ့သြသွားပုံပေါ်သည်။

"သွေးနီလဂိုဏ်းက ရှိနေတုန်းပဲလား..."

"သူတို့ရဲ့ သခင်လိုပါပဲ၊ သူတို့က နိုးကြားပြီး သတိရှိနေတုန်းပဲ..."

အီသန်က ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ အခု ဒီ အင်ပါယာ ထဲမှာ ရှိနေကြတယ်... အရင်က ငါတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ လူကြီးမင်း မရဏ ဆိုရင် တစ်ကြိမ်မက မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... ဖီးနစ် ပြန်မလာခင်မှာတောင် ငါတို့ သူတို့ကို ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်..."

"ဒါဆိုရင် အဲဒီမှာ ကျွန်မလည်း ရှိနေမှာပဲ...”

အီသန်သည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်၏။

"အဲဒီ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနဲ့လား... မင်းသာ သွေးနီလဂိုဏ်း ကို အပြီးတိုင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် က မှေးမှိန်သွားပြီး မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားမှာလား..."

လင်းတုန်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ယီရင်သည် ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ ထိုင်၍ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ဖြည်းညင်းစွာပင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ခု တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် သူမ၏ အမာရွတ်ရှိသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွန်မ လျှောက်ရမယ့် လမ်းတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဆရာတောင်မှ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ... အဲဒီလို အကောင်မျိုးနဲ့ ဓားချင်းယှဉ်ခုတ်ရတာ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ..."

"အဲဒီလို အတိအကျ လုပ်ဖို့က ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ..."

အီသန်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

မာစီက သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ရှင်က အရမ်း အားနည်းနေတာပဲကို..."

သူမက ပြောလိုက်၏။

ယီရင်သည် နှာမှုတ်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ အော်သို ကမူ လေးနက်သော ရယ်သံကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အီသန်က သူမကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။

"ငါ့မှာ လျှို့ဝှက် လက်နက်တစ်ခု ရှိတယ်... ကြီးမြတ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ ငါ့မှာ အောင်မြင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး အနည်းဆုံး တစ်ခုတော့ ရှိတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့တယ်... ငါ မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ကို အဝေးကြီး ခရီးနှင်ခဲ့တယ်... အဲဒီမှာ အာကူရာ မာလစ် က ငါ့ကို ကောင်းချီးပေးခဲ့တယ်... သူက ငါ့ကို အားကိုးနေတယ်လို့တောင် ပြောခဲ့သေးတယ်..."

မာစီသည် နောက်သို့ ခြေအနည်းငယ်ခန့် ဆုတ်သွားပြီး မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်အနည်းငယ် ရှူချိန်ခန့် ကုန်လွန်သွား၏။

"ရှင် အမှန်တိုင်း ပြောနေတာပဲ..."

မာစီက မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် အံ့သြကြည်ညိုခြင်းများ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘယ်လို သိတာလဲ..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်၏။ အကယ်၍ အီသန် လိမ်ညာနေခြင်း သို့မဟုတ် ရှောင်လွှဲနေခြင်းကို ဖမ်းမိနိုင်မည့် နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိပါက သူ သိချင်နေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အသက်ရှင်နေသေးလို့လေ..."

သူမက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လင်းတုန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ အင်ပါယာတွေက ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်သည်လား။

အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သော အကြည့်အရ အီသန် ကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပုံ ရ၏။ သို့သော် သူ ဆက်ပြောလေသည်။

"မင်း ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေပါစေ၊ အင်အားကြီးတဲ့ သူတွေကပဲ စည်းမျဉ်းတွေကို ရေးဆွဲကြတာပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်စွမ်းတွေမှာ အကန့်အသတ် ရှိတယ်..."

သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။

"ကျင့်ကြံခြင်း သိုင်းပညာ ဆိုတာ အထီးကျန်တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတယ်... မင်း အမြင့်ကို တက်လှမ်းလေလေ၊ ပိုပြီး အထီးကျန်လာလေလေပဲ... အဲဒါက ငါ ပြင်ဆင်ရေးဆွဲချင်တဲ့ ပထမဆုံး စည်းမျဉ်းပဲ..."

မာစီသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း သူမ၏ တောင်ဝှေးကို ပခုံးနှင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ အဆင့်အထိ တကယ် ရောက်သွားတယ်လို့ပဲ ထားပါတော့..."

သူမက ပြောလိုက်၏။ အီသန်သည် 'အမေ' ဟူသော စကားလုံးကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်မသွားခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် မာစီကို မသိဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒီ စွမ်းအားတွေ အားလုံးနဲ့ ရှင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်..."

"ငါ့ကိုယ်ငါတော့ လူကဲခတ် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ထင်တာပဲ..."

အီသန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီခရီးစဉ်မှာ ငါ ဘယ်သူ့ကို ခေါ်သွားချင်လဲဆိုတာကို ငါ အရမ်း ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့တာ... သူတို့က ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တဲ့ လူတွေပဲ..."

သူက မဲ့ပြုံး တစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ နှစ်ယောက်ပဲ ရှာတွေ့သေးတယ်ဆိုတာ မင်း သတိထားမိမှာပါ... ပြီးတော့ သူတို့ ကြီးထွားလာဖို့ နှစ်တွေ အများကြီး အချိန်လိုသေးတယ်... ငါ မှားသလား၊ မှန်သလား ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

မာစီသည် ရှက်ရွံ့သွားဟန် ပေါ်သော်လည်း သူမ အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။

"လူတိုင်းက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကမ္ဘာကြီးကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတာပါပဲ..."

သူမက တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ မူလနေရာကို ပြန်ရောက်သွားပြီပေါ့..."

အီသန်သည် သူ၏ ဖန်လုံးလေးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုဖန်လုံးလေး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဟင်းလင်းပြင် သည် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထု အပေါက်တစ်ခုအဖြစ် ခုန်ပေါက်လှုပ်ရှားနေ၏။

"အခု ငါ့ရဲ့ ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတော့မယ်..."

သူသည် ထိုဖန်လုံးလေးကို လင်းတုန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ရာ၊ လင်းတုန်းက ၎င်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ရူပါရုံတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

***