အခန်း ၄၄၆

အခန်း။ ၄၄၆

မဆိုးဘူး မဆိုးဘူးပဲ... ကံစမ်းမဲနှိုက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်တင် ကျားသစ်အကြော ပါရမီကို တန်းရတာပဲ။

လုံယီသည် အလွန်အမင်းကျေနပ်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တတိယမြောက်အချက်ကို ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

[ကျားသစ်အကြော (အလုပ်သင်အဆင့် သုည/ငါး) → ကျားသစ်အကြော (အခြေခံအဆင့် သုည/နှစ်ဆယ် + ဂျင်ဂန်းမိုးကြိုးမြက် တစ်ပင်)]

ဆန်းကြယ်သော အမှတ်သညာတစ်ခုသည် သူ၏စိတ်အာရုံထဲသို့ ရုတ်ချည်းဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ထိုအမှတ်သညာထဲတွင် လုံယီသည် သာမန်ကျားသစ်ကလေးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အထက်တွင် အစ်ကိုကြီး လေးကောင် ရှိနေသည်။ ကျားသစ်ပေါက်ကလေး ငါးကောင်သည် မိဘများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် မည်သည့်ပူပန်မှုမျှမရှိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့တွင်မူ မိဘနှစ်ပါးသည် အမဲလိုက်ထွက်သွားရာမှ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာတော့ချေ။

အစ်ကိုအကြီးဆုံးဖြစ်သူက အမဲလိုက်ခြင်းတာဝန်ကို လွှဲပြောင်းယူကာ အစ်ကိုအဖြစ်ကော မိဘအဖြစ်ပါ တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးသည်လည်း ငယ်ရွယ်လွန်းလှသဖြင့် တောနက်ထဲရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးများကို မယှဉ်နိုင်ရှာပေ။

ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် သားရဲငယ်ကလေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးရမိသည့်အခါတိုင်း အခြားသန်မာသောသားရဲများ၏ လုယက်ခြင်းကို မကြာခဏ ခံရတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုငါးကောင်စလုံးမှာ အမြဲတမ်း ငတ်ပြတ်နေကြရသဖြင့် အာဟာရချို့တဲ့ကာ ပိန်လှီလို့နေတော့၏။

အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်လာသည့်အခါ ညီအစ်ကိုများမှာ နွားများ၊ သမင်များနှင့် သိုးများကဲ့သို့ မြက်ပင်များကို စားသောက်ရန် သင်ယူခဲ့ကြသော်လည်း မြက်ပင်အများစုမှာ စား၍မရနိုင်ကြချေ။

အကြိမ်ကြိမ် အားထုတ်ကြိုးပမ်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆူးမပါဘဲ ရှားစောင်းလက်ပတ်နှင့်တူသည့် ထူထဲသော အပင်တစ်မျိုးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်းကို စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ နီမြန်းလာကာ အမွေးအမှင်များမှလည်း မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့တော့သည်။

လက်ရှိအခြေအနေတွင် လုံယီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်အကြားရှိ ဧရာမချီစွမ်းအင်တန်းများမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တရဟော စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတည်ဆောက်ပုံကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပစ်တော့သည်။

အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတိုင်းအဆမရှိသော အနီရောင်အကြောများမှာ ခိုင်မာမှု၊ ရုန်းကန်အားနှင့် ခွန်အားပိုင်းတို့တွင် သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သတ္တုကြိုးမျှင်ကလေးများပမာ ငွေဖန့်ဖန့်အလင်းတန်းတစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။

ထိုအကြောများသည် သူ၏ကြွက်သားများကို ကြိုးမျှင်များကဲ့သို့ ဆက်စပ်ပေးထားသဖြင့် သူ၏ အရေပြားနှင့် အသားစများမှာ တင်းရင်းလာပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ခွန်အားများနှင့် ပြည့်နှက်လို့လာတော့သည်။

ကျားသစ်အကြော ခန္ဓာကိုယ်၏ ဖျတ်လတ်မှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မြင့်မားစေသည်။

"ကျားသစ်အကြော"

လုံယီသည် ထိုပါရမီကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအားလုံးမှာ ချက်ချင်း တင်းကြပ်သွားပြီး တုန်ခါနေသော အသံကလေးပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ရုန်းကန်အားချီစွမ်းအင်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စုစည်းနေပြီး လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ရေလွှမ်းမိုးမှုအလား တရဟော ထွက်ပေါ်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ပြီပင်။

အခြားသော ကျားသစ်လူသားများကို ရိပ်မိမသွားစေရန်အတွက် လုံယီသည် အလွန်အကျွံ စမ်းသပ်ခြင်းမပြုဘဲ အနည်းငယ်မျှသာ အသာအယာ ခုန်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တိုင်းတာနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏အရှိန်မှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး အသံ၏ ၁.၅ ဆအရှိန်မှနေ၍ အသံ၏ ၁.၈ ဆအရှိန်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားမနေဘူးဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားလှသည့် အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံယီ၏အရှိန်မှာ လူသားတို့၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှသော တိုးတက်မှုတိုင်းမှာ တကယ့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အသေးငယ်ဆုံးသော ကျားသစ်လူသားကို သုတ်သင်ပြီးနောက် လုံယီသည် ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဂန်းကျင်းပုဆိန်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်း၏ အမွေးအမှင်များကို စတင်ရိတ်ပစ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ထိုကျားသစ်မှာ ကတုံးကျားသစ်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် ဧရာမအိုးကြီးရှိရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝက်ဝံမိစ္ဆာသည် ပညာတတ်စာဆိုကို ရေအေးဖြင့် ဆေးကြောပြီးစီးသွားပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်ချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ခဏစောင့်ဦး"

ဖြူဆွတ်ဆွတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီးနောက် ဆူပွက်နေသော အိုးကြီးထဲသို့ တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

"နင် အိုးထဲကို ဘာပစ်ထည့်လိုက်တာလဲ"

ဝက်ဝံမိစ္ဆာက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ဒါက ဘုရင်ကြီးတွေအတွက်... နင်က ဘာမို့လို့..."

၎င်း၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နှာခေါင်းကို ရှုံ့လျက် အနံ့ခံလိုက်မိသည်။

အလွန်အမင်း မွှေးပျံ့လှသော အသားဟင်းရနံ့တစ်ခုသည် အိုးကြီးထဲမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝက်ဝံမိစ္ဆာ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများမှာ စမ်းချောင်းကလေးတစ်ခုပမာ တရဟော စီးကျလာတော့၏။

၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အိုးကြီးထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေမိရာ အကြည့်ကိုပင် လွှဲဖယ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"မွှေးလိုက်တာ... တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ..."

မိစ္ဆာစစ်သူကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ကျားသစ်လူသား၏ သွေးနှင့် အသားစများတွင် အလွန်အမင်း သိပ်သည်းလှသော အနှစ်သာရများ ပါရှိနေသဖြင့် အာဟာရဓာတ် လွန်စွာကြွယ်ဝသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများမှာ ခွန်အားများ မြင့်တက်လာစေရန်အတွက် အသားစများကို ဝါးမြိုစားသောက်ရခြင်းကို သဘာဝအတိုင်းပင် ကျွမ်းကျင်ကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုမှာ ဝက်ဝံမိစ္ဆာကဲ့သို့သော သာမန်မိစ္ဆာငယ်တစ်ကောင်အတွက် မည်သို့မျှ မငြင်းဆန်နိုင်စရာပင်။

"အရင်ဆုံး အနံ့အသက်ကို အရသာခံကြည့်လိုက်ဦးလေ"

လုံယီသည် အမွေးဖြူမျောက်ဝံအသွင်ဖြင့် သံအိုးကြီးထဲမှနေ၍ အဖြူရောင်အသားတစ်တုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဝက်ဝံမိစ္ဆာထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။

"ဒါ... ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူးထင်တယ်။ အကယ်၍ ဘုရင်ကြီးတွေသာ သိသွားရင်..."

ဝက်ဝံမိစ္ဆာသည် တံတွေးများ ယိုစီးနေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေမိသေးသည်။

"နင်လည်း မပြော ငါလည်း မပြောရင် ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

လုံယီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"စားပြီကွာ"

ဝက်ဝံမိစ္ဆာသည် ထိုအသားတုံးကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အလောတကြီး ထည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဝါးရတာ တကယ့်ကို အိစက်နေပြီး သူ့တစ်သက်တွင် စားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံးသော အစားအစာ ဖြစ်နေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဝက်ဝံမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ နီမြန်းလာပြီး ဖောင်းကားလာကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှလည်း အခိုးအလျှံများ တရဟော ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဟန်ချက်ကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အရက်မူးနေသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

၎င်းမှာ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်၏ အနှစ်သာရများ သိပ်သည်းစွာ ပါရှိနေသည့် ကျားသစ်လူသား၏ အသားစများဖြစ်သဖြင့် ဝက်ဝံမိစ္ဆာအဖို့ ကောင်းကောင်းကြီး မချေဖျက်နိုင်ဘဲ ရုန်းကန်နေရခြင်းပင်။

"ဖယ်စမ်း... ငါပဲ ဆက်လုပ်လိုက်မယ်"

လုံယီက ၎င်းကို မောင်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

ဝက်ဝံမိစ္ဆာသည် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် လုံယီ၏မျက်လုံးများကို လှမ်းကြည့်မိသွားပြန်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ အေးအေးဆေးဆေးသာ လုပ်တော့"

ဝက်ဝံမိစ္ဆာသည် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းပါရမီ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ထပ်မံခံလိုက်ရပြန်သည်။

၎င်းသည် ဆူပွက်နေသော အိုးကြီးနှင့် ဘေးနားရှိ လူသားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်

ပြီး ထိုအသားများကို တိတ်တဆိတ် ချေဖျက်ရန်အတွက် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုဆီသို့ သွားရောက်အနားယူတော့သည်။

"အသက်ချမ်းသာပေးပါ ဘုရင်ကြီးရယ်"

ဝက်ဝံမိစ္ဆာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံမရသော အမွေးဖြူမျောက်ဝံကလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စာဆိုအမျိုးသားသည် အားကိုးတကြီးဖြင့် အသနားခံတော့၏။

"ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေအရ ရှေးဦးအစက လူသားတွေနဲ့ မျောက်ဝံတွေက မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုံဘိုးဘေးတွေကို ထောက်ထားတဲ့အနေနဲ့ ဘုရင်ကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးလို့ မရဘူးလားခင်ဗျာ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယီမှာ အံ့အားသင့်သွားမိရသည်။

"ငါတို့က ဘုံဘိုးဘေးချင်း တူညီကြတာဆိုတော့ နင်တို့ကို သတ်ရင် အမှားတစ်ခု လုပ်မိသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ နင်တို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်တောင် ဒီတောင်တန်းတစ်ခုလုံးမှာ မိစ္ဆာတွေ ပြည့်နှက်နေတာ... နင်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ"

ဆွေးနွေးရန် အခွင့်အရေးရှိကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စာဆိုမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး ဆက်လက်၍ "ပူပန်စရာမလိုပါဘူး ဘုရင်ကြီးရယ်။ မလှမ်းမကမ်းမှာ လျှို့ဝှက်

ဆန်းကြယ်တဲ့ ဂူတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ပုန်းကွယ်နေလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်ခြင်း ရှိမရှိကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်... ဘိုးဘေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပါလိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ နင်တို့ရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့"

လုံယီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို ထွက်ပြေးရန် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်တော့သည်။

ထိုအမွေးဖြူမျောက်ဝံမှာ ဤမျှလောက်အထိ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် လှည့်စား၍ရလိမ့်မည်ဟု စာဆိုအမျိုးသား လုံးဝမထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

၎င်းသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရသဖြင့် အဝတ်အစားများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ဇနီးသည်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် ကမူးရှူးတိုး ထွက်ပြေးတော့၏။

လုံယီသည် ခေါင်းကို အခါခါ ညိတ်လိုက်မိပြီး ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးမှာ ပညာတတ်စာဆိုတစ်ဦးအတွက် တကယ့်ကို အရှက်ရစရာ ကောင်းသည်။

"ဟင်"

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး အရှေ့ဘက်အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာပြီး လုံယီ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုပ်အသွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကျားသစ်လူသား ငါးကောင်ထဲမှ စတုတ္ထမြောက်ကောင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း မိစ္ဆာငယ် အဆင့်မြင့်အဆင့်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။

"ဘာလို့ အသားဟင်းက အခုထိ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတာလဲ ဝက်ဝံကြီးကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"သတင်းပို့ပါတယ် စတုတ္ထဘုရင်ကြီး... ဝက်ဝံကြီးက နေမကောင်းဖြစ်လို့ ခဏနားနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မီးဆက်ပြီး မွှေထားဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ"

လုံယီသည် အမွေးဖြူမျောက်ဝံအသွင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

စတုတ္ထကျားသစ်သည် စိုးစဉ်းမျှ သံသယမဝင်ဘဲ အိုးကြီး၏ ဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှာခေါင်းကို ရှုံ့ကာ အနံ့ခံလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာအနံ့လဲ တကယ့်ကို မွှေးတာပဲ"

"ဒါက အသစ်စက်စက် ဖမ်းဆီးရမိထားတဲ့ လူသားစာဆိုတစ်ယောက်ရဲ့ အသားပါခင်ဗျာ။ တကယ့်ကို နုဖတ်ပြီး အရသာရှိလှပါတယ်။ စတုတ္ထဘုရင်ကြီးအနေနဲ့ အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ပါသလား"

"ကောင်းပြီလေ... အစ်ကိုကြီးတို့ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး နင့်ကို အပြစ်မတင်ရအောင် ငါ အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းကြည့်တာပေါ့"

စတုတ္ထကျားသစ်သည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးများကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ သတိမမူမိသည်မှာ အမွေးဖြူမျောက်ဝံသည် သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာခြင်းပင်။

ဘုန်း…..

စတုတ္ထကျားသစ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် နာကျင်မှုကို ရုတ်ချည်း ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိရှေ့မှောက်၌ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရတော့သည်။

လုံယီသည် သူ၏ အရင်နည်းလမ်းဟောင်းကိုပင် အသုံးပြုကာ အစီအရင်အတားအဆီး၏ ကွယ်ကာမှုအောက်တွင် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် မိစ္ဆာငယ် အဆင့်မြင့်အဆင့်ရှိသော စတုတ္ထကျားသစ်ကို မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာစေဘဲ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ်အသတ် သုတ်သင်ပစ်လိုက်တော့သည်။

အော်

သူသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲ၌ အံ့အားသင့်ဖွယ် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

[ကောက်ယူနိုင်သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိရပါသည်။ အောက်ပါအချက်များထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပါ]

[ချီစွမ်းအင် - တစ်ရာ့သုံးမှတ်]

[လေဓာတ်ဆွဲဆောင်မှု အနည်းငယ် မြင့်မားလာခြင်း]

[ပါရမီ - ကျားသစ်အကြော]

[သင် ရွေးချယ်လိုပါသလား]

ကျားသစ်အကြော ပါရမီက ထပ်ပြီး ပေါ်လာတာလား။

ပါရမီတွေကို အထပ်ထပ် စုဆောင်းလို့ရတာလား။

လုံယီအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာအနည်းငယ်မျှသာ ဆန်းကြယ်သော ပါရမီများကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကံတရားအပေါ် မူတည်နေသောကြောင့်ပင်။

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဓာတ်ဆွဲဆောင်မှုတွေကို အကန့်အသတ်မရှိ မြင့်မားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ရင် ပါရမီတွေကိုကော ဘာလို့ အထပ်ထပ် မစုဆောင်းနိုင်ရမှာလဲ

သူသည် အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိုပါရမီကိုသာ ထပ်မံ၍ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

...