အခန်း ၂၀၇

အခန်း (၂၀၇) - ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာသည်

ချင်းချင်းသည် ထိုဇနီးမောင်နှံကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝူကျိရှန်း စာရေးနေသော အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

ချန်လျိုယီသည် ဝူကျိရှန်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးမိသည်။

"သခင်... သခင်ဝူက အရာရှိတစ်ယောက်လား"

ဝူကျိရှန်းသည် အရာရှိဝတ်စုံကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ထိုမေးခွန်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဖြစ်နေရ၏။

"မင်းက အ၊ နေတာလား"

သူ့ဇနီးသည် ချန်လျိုယီ၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ဦးချလေတော့သည်။

"ဒီအမျိုးသမီးငယ်က သခင်ဝူမှာ ဘုန်းကံကြီးမားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမယ့် အရှိန်အဝါရှိနေတာ မြင်ကတည်းက အရာရှိကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ သခင်ဝူ အဆင့်ဆင့် ရာထူးတိုးပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

မင်မင်းဆက် ကာလ၊ အထူးသဖြင့် ဟုန်းဝူခေတ်တွင် "မြို့စား၊ နယ်စား ဘွဲ့အရာများ မျိုးဆက်ထောင်ချီ ခံစားရပါစေ" ဟူသော စကားမှာ ချီးကျူးစကား မဟုတ်ဘဲ စော်ကားမှု သို့မဟုတ် ကျိန်စာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ထိုနှစ်များအတွင်း ကျူးယွမ်ကျန်းနှင့်အတူ လောကကြီးကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့သော အမှုထမ်းကောင်း အများစုမှာ မြို့စားကြီး သို့မဟုတ် နယ်စားကြီးများအဖြစ် ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးများ၊ မြင့်မားသော ရာထူး အာဏာများဖြင့် အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျူးယွမ်ကျန်းသည် သူ၏ အမှုထမ်းကောင်းများကို မည်သို့ ဆက်ဆံခဲ့ကြောင်း တစ်ပြည်လုံး အသိပင် ဖြစ်၏။ ယနေ့အချိန်အထိ ထိုမြို့စား၊ နယ်စား အများစုမှာ သွေးပျက်ဖွယ် အဆုံးသတ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး အနည်းငယ်မျှသာ အေးချမ်းစွာ သေဆုံးခွင့် ရခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဟုန်းဝူခေတ်တွင် ထိုသို့ ဆုတောင်းပေးခြင်းသည် ထိုသူအား ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးပါစေဟု ကျိန်ဆဲခြင်းနှင့် တူသဖြင့် အလွန် အယူအဆကြီးသော စကားစု ဖြစ်၏။

သို့သော် ဝူကျိရှန်းက ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရပါပြီ၊ ရပါပြီ။ ငါမှာထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ပါလာရဲ့လား"

"မင်းကတော့လေ၊ ဘာကို ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ"

သူ့ဇနီးသည် ချန်လျိုယီကို အားနာခြင်းမရှိဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရိုက်လိုက်ပြန်၏။

"သခင်ဝူကို ဘာလို့ အမြန် ဦးမချသေးတာလဲ"

မြို့တော်အတွင်း၌ တတိယအဆင့် အရာရှိများနှင့် မှူးမတ်များမှာ လမ်းမပေါ်တွင် အလွန်များပြားလှသော်လည်း တစ်သက်လုံး အရာရှိများနှင့် မဆက်ဆံဖူးသော ချန်လျိုယီကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ဝူကျိရှန်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူသည် ဒူးထောက်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးချလေတော့၏။

"ဒီသာမန်လူ ချန်လျိုယီက အရာရှိမင်းကြီးကို ဦးချပါတယ်"

"ကဲ... ကဲ... ထပါ"

ဝူကျိရှန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း ချန်လျိုယီကို ဆွဲထူပေးပြီး သူ၏ ဒူးခေါင်းပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကိုပင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ဆီ ပစ္စည်းလာပို့တာပဲ။ ဒီနေရာမှာ သာမန်လူနဲ့ အရာရှိရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ ကုန်သည်နဲ့ ဖောက်သည်ပဲ ရှိတယ်"

ရိုးသားပြီး ကြောက်တတ်သော ချန်လျိုယီသည် အရာရှိတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကြွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ လူအတစ်ယောက်လိုသာ ရယ်မောနေမိ၏။

"ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်လိုက်ပါဦး၊ ဘယ်လိုလုပ်ထားလဲ ငါကြည့်ပါရစေ"

လူအတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေရုံသာ သိသော ချန်လျိုယီနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ့ဇနီးက စကားပိုပြောတတ်ပုံရသည်။

"သခင်ဝူက ငါတို့မိသားစုရဲ့ လက်ရာကို သိလို့သာ ဆက်ပြီး အားပေးတာပါ။ အခြားအရာတွေကိုတော့ ငါမပြောရဲပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရာပိုင်းမှာတော့ အလွန် တိကျပါတယ်..."

ဝူကျိရှန်းက ဘာမှမပြောဘဲ စံချိန်တင် ချိန်ခွင်ငယ်တစ်ခုကို သုံး၍ ရေတစ်ပိဿာကို တိုင်းတာကာ ပုံသဏ္ဌာန်ဆန်းသည့် ဖန်ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ရာ တစ်စက်မျှ မဖိတ်စင်ဘဲ အပြည့်အဝ ဝင်ဆံ့သွား၏။

"အမှန်ပဲ၊ မီလီလီတာ ငါးရာ အတိအကျပဲ၊ နည်းနည်းမှ မလွဲဘူး။ ဒီလောက်အထိ တိကျတာက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ လက်ရာပဲ"

ချန်လျိုယီသည် "မီလီလီတာ" ဟူသည် ဘာလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း "ထူးချွန်တဲ့ လက်ရာ" ဟူသော စကားကြောင့် စိတ်ထဲတွင် များစွာ ဝမ်းမြောက်သွား၏။

"ငါက ဒီလက်နှစ်ဖက်ကို အားကိုးပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို လုပ်ကျွေးနေတာပါ။ ငါ့လက်ရာက မတိကျရင် သူများအတွက် ဘယ်လိုလုပ်ပေးနိုင်ပါ့မလဲ"

ဝူကျိရှန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဒီ လည်ပင်းကွေး ဖန်ပုလင်းက မကြီးပေမဲ့ လုပ်ရတာ အရမ်းခက်တယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီလောက် တိကျဖို့ပေါ့။ ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့မရဘူး"

"ဒါက မခက်ပါဘူး။ ပုံစံခွက်ထဲကို သံဖြူရည်လောင်းထည့်ပြီး ပုံဖော်လိုက်တာပါပဲ"

ဤနည်းလမ်းတွင် နည်းပညာ မြင့်မားစွာ မပါဝင်ဘဲ သက်သက် အတွေ့အကြုံကြောင့် ရရှိလာသော ရလဒ် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ရေတွက်၍မရသော လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုများမှရရှိသည့် နည်းလမ်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နည်းပညာနှင့် လက်မှုပညာ ချို့တဲ့မှုများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရှေးဟောင်းအလုပ်သမားများ၏ ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်ထွန်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

ခေတ်သစ် စံနှုန်းများနှင့် တိုင်းတာလျှင် ချန်လျိုယီကဲ့သို့သော လူမျိုးကို "အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်" သို့မဟုတ် "နိုင်ငံတော်အဆင့် လက်မှုပညာရှင်" ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

"ချန်လျိုယီ"

ဝူကျိရှန်းက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မင်း တစ်နှစ်ကို ငွေ ဘယ်လောက်ရလဲ"

"ငါမသိဘူး"

"မင်း တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်တာ၊ မင်း ဘယ်လောက်ရလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် မသိရတာလဲ"

"ငါ့မိန်းမက ငွေအားလုံးကို စီမံတာ။ ငါကတော့ အလုပ်ပဲ လုပ်တယ်"

ဤအရာက သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ထင်ရှားစေသဖြင့် ချင်းချင်းထံမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝူကျိရှန်းပင်လျှင် ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ အမျိုးသားများကို ဦးစားပေးသော ဤခေတ်ကြီးတွင် ဤကဲ့သို့ ဇနီးကို ကြောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေခြင်းက အမှန်တကယ် ထူးဆန်းလှ၏။

ဝူကျိရှန်းသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဇနီးဖြစ်သူထံ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ချန်ကတော်၊ မူလက မင်းရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပေမဲ့ အခုတော့ မင်းနဲ့ ပြောတာက ပိုပြီး သင့်တော်မယ် ထင်တယ်"

"သခင်ဝူ၊ ဈေးလျော့တောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဈေးနှုန်းကို သဘောတူပြီးသားမို့ အကြွေတွေကိုလည်း လျှော့ပေးပြီးပါပြီ။ ငါတို့က အရင်းအနှီးနည်းပြီး အမြတ်နည်းတဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေမို့ နှစ်ဆယ့်လေးကျပ်ထက်တော့ လုံးဝ လျှော့လို့မရပါဘူး..."

သူမက ဝူကျိရှန်း ဈေး‌လျော့ချင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤဇနီးမောင်နှံ၏ပုံစံသည် ဝူကျိရှန်းကို အမှန်တကယ် ဆွံ့အသွားစေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အအဖြစ် ဘာမှမစီမံတတ်ဘဲ ဇနီးဖြစ်သူက အားလုံးကို စီမံသော်လည်း ငွေကိုသာ အလွန်မက်မောနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဇနီးမောင်နှံနှင့် တွေ့ရခြင်းမှာ တကယ်ကို... တကယ်ကို ဘာပြောရမှန်း မသိချေ။

"ချင်းချင်း၊ သူ့ကို ငွေမြန်မြန်ပေးလိုက်ပါ"

ချင်းချင်းသည် အံဆွဲထဲမှ ငွေတုံးနှစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

၎င်းတို့မှာ ငွေတုံးအငယ်စားများ ဖြစ်ပြီး တစ်တုံးလျှင် တစ်ဆယ့်နှစ်ကျပ် စီ ရှိသဖြင့် စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်လေးကျပ် ဖြစ်သည်။

ငွေကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ချန်လျိုယီ၏ ဇနီးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်ဝူက အမြတ်နည်းတဲ့ စီးပွားရေးသမားလေးတွေကို တကယ်ပဲ နားလည်ပေးတာပဲ..."

"ကဲ... ကဲ... မင်း ငွေရပြီဆိုတော့ ငါပြောမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို နားထောင်ပေးလို့ ရမလား"

"သခင်ဝူ၊ ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ထပ်လုပ်ချင်လို့လဲ။ ငါတို့မိသားစုက အကုန်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

"ငါ ပစ္စည်းတွေ ထပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းအတွက် အနာဂတ်တစ်ခု ပေးချင်လို့ပါ။ မင်းခင်ပွန်းရဲ့ လက်ရာက တကယ်ပဲ အလွန်ကောင်းမွန်တာမို့ သူ့ကို ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်စေချင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ငါ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ လုပ်ပေးဖို့ပေါ့..."

"တစ်လကို ငွေ ဘယ်လောက်ရမှာလဲ"

"တစ်လကို ကြေးပြားတစ်ကုံး..."

"ကြေးပြားတစ်ကုံးပဲလား။ အဲဒါက ငွေ ရှစ်မူးပဲ ရှိတာ။ အရမ်းနည်းလွန်းတယ်၊ အိမ်မှာ ရှာရတာလောက်တောင် မကောင်းဘူး..."

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းကို နဝမအဆင့် အရာရှိငယ် ဖြစ်တဲ့ ဇိုချန် ရာထူး ခန့်အပ်မှာပါ"

ဝူကျိရှန်း စကားပင် မဆုံးသေးမီ ချန်လျိုယီ၏ ဇနီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စတွပ်လျက် ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးချလေတော့သည်။

"သခင်ဝူရဲ့ ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟုတ်ကဲ့၊ ငါ့ခင်ပွန်းက ဒီအရာရှိ ရာထူးကို လက်ခံဖို့ သဘောတူပါတယ်..."

"ချန်ဇို မဟုတ်ပါဘူး၊ ဇိုချန် ပါ"

"ဘာပဲခေါ်ခေါ်ပါ၊ အရာရှိ ရာထူးဖြစ်ရင် ရပါပြီ"

ချန်လျိုယီ၏ ဇနီးသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီး ပျော်လွန်းသဖြင့် နှာရည်ပင် ထွက်ကျလာ၏။

"သခင်ဝူက ငါတို့မိသားစုကို အရာရှိ ရာထူးပေးတာပဲ။ သခင်ဝူရဲ့ ဘိုးဘွားတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားတွေက သခင်ဝူရဲ့ ကျေးဇူးကို အမြဲ အမှတ်ရနေမှာပါ"

တစ်လလျှင် ငွေ ရှစ်မူးဟူသော လစာမှာ မများလှဘဲ သူတို့မိသားစုသည် စီးပွားရေးလုပ်ပါက ဤထက်မက ပိုမို ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း လည်ပတ်စေ့စပ်သော ချန်လျိုယီ၏ ဇနီးအတွက် ငွေနှင့် အရာရှိ ရာထူး မည်သည့်အရာက ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်သည်။

သေချာပေါက် အရာရှိ ရာထူးက အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမို အရေးကြီး၏။

သူတို့ကဲ့သို့ နိမ့်ကျသော နောက်ခံရှိသည့် မိသားစုများအတွက် စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီး အရာရှိဖြစ်ရန် လမ်းကြောင်းမှာ တစ်သက်လုံး အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာ ဖြစ်ပြီး အရာရှိဖြစ်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

၎င်းမှာ သာမန် နဝမအဆင့် အရာရှိငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အရာရှိကြီးဟု ခေါ်ရန် မထိုက်တန်ဘဲ စာရေးအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နဝမအဆင့် အရာရှိသည် အရာရှိပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အစိုးရ လစာကို စားသုံးရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူနှင့် အခြေခံအားဖြင့် ကွာခြားလှသည်။

လက်မှုပညာသည်တစ်ဦး အရာရှိဖြစ်လာခြင်းမှာ သူတို့၏ ဘိုးဘွားများအတွက် အလွန် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော ကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။

*********