အခန်း ၂၅၂

အခန်း (၂၅၂) ညီအစ်ကိုများ - ၁၅

ထိုလူမှာ အရပ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ခန့်ညားသူဖြစ်သည်။ ညာဘက်လက်မောင်းမှာ သတ္တုစက်ယန္တရားလက်မောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတော်လေး နှေးကွေးနေလေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုများက ပြင်းထန်လှသော်လည်း ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် လွယ်ကူလှသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်မှာမူ သူ၏ တိုးမြင့်လာသော စွမ်းရည်များကြောင့် လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း၊ တုံ့ပြန်ချိန်နှင့် အရှိန်အဟုန်တို့တွင် သိသာထင်ရှားသော အားသာချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုလူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လွန်စွာ နှေးကွေးပြီး ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

“မင်းက စက်မှုတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဗိုလ်မှူးငါးယောက်ထဲက တစ်ယောက်လား…”

ဖုန်းပုကြွယ်က တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ခဲ့ချေ။

“ဟမ့်… မင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိနေတာပဲ”

ထိုလူသည် သူ့တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပတ်လည်၍ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

“မင်းဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ မြန်နူန်းမြင့်အရှိန်ကို ဆက်ထိန်းထားပြီး အသက်ရှူသံကလည်း လုံးဝ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်ရမယ်၊ အခုအချိန်မှာ ငါ့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး၊ မင်းသာ ရပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါမင်းကို အရင်စတိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး ဟုတ်လား…”

ထိုလူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ငါ့လူတွေကို ရှင်းကလန်နဲ့အတူ ပူးပေါင်းပြီး အတုန်းအရုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ကောင်က အခုကျမှ ဒီလိုစကားမျိုး လာပြောနေတယ်ပေါ့၊ ငါက လှည့်စားတာခံမယ်သူလို့ ထင်နေတာလား…”

သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲရင်း လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေဟုန်စီး၍ ရှေ့သို့တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

“အကျိုးအကြောင်းပြောလို့ မရရင်လည်း ငါလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး…”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြေးဝင်လာသော လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စွမ်းရည်တစ်ခုခုကိုသုံးပြီး (သူ ဤသို့ပြောဆိုရခြင်းမှာ မည်သည့်စကေး ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်) မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရတော့မှာပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်၏ အမြင်အရ ရန်သူတွင် အားသာချက်တစ်ခုသာ ရှိသည်။၎င်းမှာ သူ၏ စက်ယန္တရားလက်မောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှလွဲ၍ သူသည် သာမန်လူထက် ခွန်အားပိုမို သန်မာရုံသာ ဖြစ်သည်။ တည့်တည့်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်သရွေ့ သူ အနိုင်ရရှိနိုင်ခြေမှာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိနေသည်။

“ဒါကို ခံစားလိုက်စမ်း…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ရန်သူ့နောက်ကျော၌ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ကာ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ၏ ဘွဲ့စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

သူသည် ထိုလူ၏ နောက်ကျော ညာဘက်အပေါ်ပိုင်း၊ ပုခုံးနှင့် နီးကပ်သော နေရာကို ချိန်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ သေကွင်းသေကွက် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ကျပန်းဆွဲသုံးလိုက်သော စွမ်းရည်က ရန်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်ခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းသည် မည်သည့် အဓိကကိုယ်တွင်းအင်္ဂါကိုမျှ ပျက်စီးစေမည် မဟုတ်ချေ။ ကံကောင်းလျှင်မူ တစ်ဖက်လူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသိသာသာပင် ညှာတာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

“ငါ ဒီကောင်ရဲ့ အသက်ကို ယူလိုက်ရင်တောင် ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက အကျိုးအကြောင်းပြောလို့ မရမှတော့ သူ့ကို လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ရိုက်နှက်ပြီးမှ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားရမယ်”

မျှော်လင့်မထားသည်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် စနစ်၏ မကြုံစဖူးအသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

“သင်ကျပန်းဆွဲသုံးလိုက်သော စကေး ‘ငရဲဘုံအနှိုင်းမဲ့ပေါက်ကွဲအားပြင်း လှိုင်းလုံးအမြောက်’ သည် သင်၏ လက်ရှိသက်လုံအားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ဤစကေး၏ အလွန်အမင်း ဝန်ပိမှုကြောင့် အသက်အမှတ် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးသွားစေသည်”

“ဟေး… ဒါက ဘာကြီးလဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဒုတိယထပ် ရေချိုးခန်းထဲ၌ အသက်အမှတ် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ပြုတ်ကျစဉ်က ၁၅ ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ပိုမိုလျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ အသက်အမှတ် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့နည်းသွားမည့် အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို အငိုက်မိသွားစေသဖြင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

မှန်ပေသည်… သူသည် ဤစကေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ရှေ့က ရန်သူမှာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းဒဏ်ကြောင့် သွေးတစ်စက်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ဖုန်မှုန့်ဘဝသို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့တင်မကသေးချေ။ ပစ်မှတ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော လက်ကျန်စွမ်းအင်များမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး အနီရောင်အခန်း၏ နံရံတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တံခါးဝနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိသော နံရံဖြစ်၏။ သီအိုရီအရ ဤနံရံနောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်နေရာမှာ ဇာတ်လမ်းမြေပုံ၏ နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်နေသဖြင့် ဤနံရံမှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သောအရာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း… ဤနံရံသည်ပင်လျှင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားရသည်။ ခိုင်မာလှပုံရသော ကျောက်နံရံကြီးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ စွမ်းအင်များ တိုက်ခိုက်မိခြင်းကြောင့် စူးရှလွန်းလှသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာရာ ဖုန်းပုကြွယ်ပင် ၎င်းကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

အလင်းတန်းများ ကွယ်ပျောက်သွားသောအခါ သူ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့မှောက်က နံရံတွင် အချင်းတစ်မီတာကျော်ခန့် ရှိသော တွင်းကြီးတစ်တွင်း ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ပျက်စီးသွားသော နေရာတစ်ဝိုက်တွင် အဖြူရောင်ဒေတာစီးကြောင်း အမြောက်အမြား စီးဆင်းနေပြီး ထိုတောက်ပသော စီးကြောင်းများက ဇာတ်လမ်းမြေပုံ၏ ပေါက်ပြဲသွားသော အနားစွန်းနေရာများကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနေကာ မူလကျောက်နံရံပုံစံအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုစကေးမျိုးလဲ…”

ဖုန်းပုကြွယ် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ… အဆင့် ၂၇ ရှိတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက်က သီအိုရီအရ ဒီလောက်အထိ အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပါ့မလား…”

သူ တွေးမိသည်မှာ မမှားချေ။ ၎င်းက ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒါကိုခံစားလိုက်စမ်း’ ဟူသော စကေး၏ ဖော်ပြချက်တွင်မူ ၎င်းမှ ကျပန်းဆွဲသုံးလိုက်သော စွမ်းရည်သက်ရောက်မှုသည် ကစားသမား၏ အဆင့်နှင့် စွမ်းရည်ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် အဆင့် ၂၇ ရှိသော ကစားသမားတစ်ဦးသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ် အခြေအနေကဲ့သို့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဤစကေးရှိနေပါက ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။

သို့သော်လည်း သည်းထိတ်ရင်ဖိုသုခဘုံ ဂိမ်းတစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် ယခုအချိန်အထိ အဆင့် ၃၀ မတိုင်မီ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ထုတ်ဖော်နိုင်သူမှာ ‘ဝါးမြိုခြင်းသရဲ ရှောင်’ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသေးသည်။

စကားမစပ် ဖုန်းပုကြွယ် ကျပန်းဆွဲသုံးလိုက်သော ဤစကေးကို ဆာဗာအတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ဦးက ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ဒါက တစ်ခါသုံးဗားရှင်းသာ ဖြစ်ပေမယ့်လည်းပေါ့။

အမည် - ငရဲဘုံအနှိုင်းမဲ့ပေါက်ကွဲအားပြင်း လှိုင်းလုံးအမြောက်

စကေးကတ် ဂုဏ်သတ္တိ - တက်ကြွစွမ်းရည်၊ တစ်ကြိမ်အသုံးပြုပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်

စကေးအမျိုးအစား - တိုက်ခိုက်ရေး

အကျိုးသက်ရောက်မှု - မည်သည့်ရန်သူကိုမဆို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြာကျစေပြီး မည်သည့်အရာမှ မချန်ထားချေ

ကုန်ဆုံးမှု - သက်လုံအမှတ် ၂၅၀၀

သင်ယူရန် လိုအပ်ချက် - တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် A

မှတ်ချက် - ဘုရင်စတိုင် ကျိကုန်းနည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကာ အံ့ဖွယ်ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရလျှင် အဆင့် ၃၀ အောက်ရှိသော ကစားသမားများသည် တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှုအဆင့် A ဟူသော သင်ယူရန် လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီနိုင်ခြေ မရှိချေ။ ထိပ်တန်းပညာရှင်များပင်လျှင် အဆင့် B သို့သာ ရောက်ရှိကြသေးသည်။

သို့သော်လည်း လွန်စွာနည်းပါးလှသော… ခြွင်းချက်အချို့တော့ ရှိပါသေးသည်။ သူတို့၏ ပုံမှန်အခြေအနေတွင်ပင် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းရည်များသည် ဖုန်းပုကြွယ် ခန္ဓာကိုယ်မြင့်တင်ခြင်းအတတ်ကို အသက်သွင်းထားသည့် အခြေအနေနှင့် တူညီနေတတ်သည် သို့မဟုတ် ယင်းထက်ပင် သာလွန်နေတတ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မကောင်းဆိုးဝါးများသာလျှင် အဆင့် ၃၀ မတိုင်မီ မိမိတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှုကို အဆင့် A သို့ တိုးမြှင့်နိုင်ကြပြီး ဤစကေးကို သင်ယူနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဂိမ်းကစားသည့် အချိန်ကြာမြင့်မှုနှင့် မသက်ဆိုင်သလို ထိုလူများမှာ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝတွင် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်စစ်သားများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ… ၎င်းက ပါရမီသက်သက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

“ငါဒီလောက်အထိ ကစားလာခဲ့တာ အခုမှ စကားပြောလို့ရတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ကြုံရတာကို ဒီလိုစကေးမျိုး ထွက်လာရတယ်လို့ကွာ…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကံတရားကိုသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် မလိုအပ်သည့် အချိန်မျိုးတွင်မှ ဤကဲ့သို့ အလွန်အမင်းအစွမ်းထက်သည့် ကွက်တိလှုပ်ရှားမှုမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဇာတ်လမ်းမြေပုံပေါ်မှာ တွင်းကြီးတစ်တွင်း ဖြစ်သွားစေတာပဲ၊ ဒါက လွန်လွန်းတယ်…”

ဤအဆင့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ အခြားတစ်နေရာသို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သူသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်မပြုပြင်ရသေးသော နံရံဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အဖြူရောင်ဒေတာစီးကြောင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလျက် မြေပုံပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်လိုစိတ် ပြင်းပြလာရတော့သည်။

သူ့လက်က အဖြူရောင်အလင်းတန်းကို ထိခွင့်ရလုနီးဖြစ်နေစဉ် ရုတ်တရက်ကြီး ယင်းအတွင်းမှ လူသားမျက်နှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ရသလောက် ၎င်းမှာ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် ဒေတာစီးကြောင်းက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အလင်းမျက်နှာဖုံးတစ်ခုအလား ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် သူ့ရုပ်ရည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။

“ဟေး… မင်းဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား…”

ထိုတောက်ပနေသော ပုံရိပ်က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ လက်ရှိခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ဒီ ‘အက်ကြောင်း’ ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားတာနဲ့ သုံးမိနစ်မပြည့်ခင် ဒေတာမုန်တိုင်းရဲ့ ဆွဲဖြဲတာ ခံရလိမ့်မယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်သောအခါ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် နှစ်စက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် မှတ်ဉာဏ်နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်ခုမှနေ၍ ထိုအသံပိုင်ရှင်ကို ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

“မင်းပဲကိုး…”

“ဟက်… ငါပါပဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ငါအလျင်အစလို ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မိတ်မဆက်ရသေးဘူး”

အခြားတစ်ဖက်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ငါက အခု အဆင့် ၂ မူမမှန်မှုဖြစ်တဲ့ K2 Red Iron ပါပဲ၊ မတွေ့ရတာကြာပြီ ဖုန်းပုကြွယ်”

“ငါ့ကို မင်းဆီ လာခွင့်ပြုပါ”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လိုက်ပြီး K2 Red Iron ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းငါ့စကားကို နားမထောင်ဘူးလား…”

အလင်းမျက်နှာပြင်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော Red Iron ၏ လက်မှာ နံရံထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ပုခုံးကို ဖိထားလိုက်ပြီး သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆက်တိုးမလာနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။ သူက ပြောသည်။

“ငါက မင်းကို ကယ်တင်နေတာနော်”

“သုံးမိနစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါအပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ဖို့ လိုတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က လက်မလျှော့သေးသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်ကမူ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် သူ့ကို လွယ်ကူစွာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သဖြင့် သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် ရှေ့မလှမ်းနိုင်တော့ချေ။

“ဟာ… မင်း ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ ငါသိနေတာပေါ့”

Red Iron က ရယ်မောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ငါမင်းကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး၊ ငါတို့ဘက်က ‘လူကြီးတချို့’ က မင်းအပေါ်ကို တော်တော်လေး ဂရုစိုက်နေကြပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ကိုယ့်အသက်ကိုစွန့်စားပြီး မိုက်ရူးရဲမဆန်သင့်ဘူး၊ ဒါ့အပြင် ငါလည်း မင်းနဲ့ နောက်တစ်ခါ ပြန်တိုက်ချင်သေးတယ်၊ သေချာတာပေါ့… ဒါက မျှတတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အခုအချိန်မှာ မင်းက အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်၊ ဒီလိုဒေတာမျိုးက ငါ့အတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး”

Red Iron က ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း သူ့ပတ်ပတ်လည်က ဒေတာစီးကြောင်းများသည် ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းဖြစ်စဉ်ကို ပိုမိုမြန်ဆန်သွားစေပြီး တွင်းကြီးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းလာလေသည်။

“အတွင်းကမ္ဘာဆိုတာ လူတွေ လာရောက်လည်ပတ်ရမယ့် နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့လို ကစားသမားတွေအတွက်တော့ ဒါက ဇာတ်လမ်းထဲထက် အဆတစ်ရာမက ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးတယ်”

သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ပုခုံးကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ထိုကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ဦးခေါင်းမှာလည်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ဖုန်းပုကြွယ်… မင်းငါတို့ဘက်က ရှုခင်းတွေကို ခံစားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး ‘ဝိညာဉ်ရည်ရွယ်ချက်’ ကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် လုပ်ရမယ်၊ မင်း ဒီပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကို မတူညီတဲ့ရှုထောင့်ကနေ စောင့်ကြည့်နိုင်စွမ်း ရှိလာတဲ့အချိန်ကျမှ တကယ့်ဂိမ်းအစစ်က တရားဝင် စတင်မှာဖြစ်တယ်”

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူ့မျက်နှာမှာ တစ်ဖက်ရှိ အမည်မသိဟင်းလင်းပြင်နေရာထဲသို့ လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ဒေတာစီးကြောင်းမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လျင်မြန်စွာ ပိတ်သွားသဖြင့် နံရံကြီးမှာ မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုနံရံကြီးကို ဆယ်မိနစ်တိတိ ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ K2 Red Iron ၏ စကားများထဲတွင် သူ တဖြည်းဖြည်း ချေဖျက်ရမည့် အချက်အလက် အမြောက်အမြား ပါရှိနေခဲ့သည်။

“အံ့ဩစရာပဲ…”

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလို အပြင်အဆင်မျိုးက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှပါပေတယ်၊ ဒါက ငါ့ကို ဂိမ်းရဲ့ နောက်ပိုင်းအဆင့်တွေကို ခံစားရဖို့အတွက် ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်လာစေတာပဲ”

သူသည် အမည်မသိ NPC တစ်ဦးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်မိခဲ့သော မျှော်လင့်မထားသည့် မတော်တဆမှုကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတွင်မူ ဖုန်းပုကြွယ်၏ အတွေးကမ္ဘာမှာ အခြားတစ်နေရာသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည်… ဇာတ်လမ်းက မည်သည့်ပုံစံဖြင့် အဆုံးသတ်သွားမည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ဟုပင် ခံစားမိနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရရုံဖြင့်တင် သူ့ခရီးစဉ်မှာ အလဟဿ မဖြစ်တော့ချေ။

သူအနီရောင်အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခဏမျှ အနားယူခဲ့ရာ သူ၏ အသက်အမှတ်မှာ သဘာဝအတိုင်း ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သက်လုံအမှတ်မှာလည်း ၁၆၀ ဝန်းကျင်ခန့်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ဇာတ်လမ်းစနစ်က သူ့ကို ဂိမ်းတွင်စိတ်မပါသော ကစားသမားတစ်ဦးအဖြစ် မသတ်မှတ်မီ သူသည် အဝါရောင်သံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ခွာလိုက်တော့သည်။

သံတုတ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် ကျန်ရှိနေသည့် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းမျှသော အသက်အမှတ်ဖြင့်သာ စွန့်စားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အခန်းခြောက်ခန်းစလုံးတွင် တိုက်ပွဲများ ရှိမနေပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အသုံးပြုမည့်ပစ္စည်းများသဖြင့် သူသည် အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ အဝါရောင်အခန်းမှာမူ ဘေးအန္တရာယ် ရှိပုံမရချေ။ ၎င်းမှာ ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းနှင့် ဆင်တူသော အခန်းတစ်ခန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ သံစင်များနှင့် ဖန်ဗီရိုများစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ထဲ၌ မှော်ဆေးရည်များ၊ အမှုန့်များနှင့် အခြားရောနှောနေသည့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် အပြင်ပန်းရုပ်သွင်နှင့် ထုပ်ပိုးမှုများ ကွဲပြားကြသော်လည်း တူညီသောအချက်တစ်ခုမှာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အမှိုက်များသာ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။ ဖုန်းပုကြွယ် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမဆို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း စနစ်၏ ဖော်ပြချက်စာသား ပေါ်မလာခြင်းကြောင့် ဤအရာများသည် ကစားသမားအတွက် လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘဲ အလှဆင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တခဏမျှ ရှာဖွေနေသော်လည်း တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။ သူအခန်းထဲမှ ထွက်ခွာမည်ပြုစဉ် နောက်ထပ် ဗီဒီယိုပြကွက်တစ်ခုက ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

…

“အစ်ကို… ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ကျွန်တော်တို့ အနှေးနဲ့အမြန် အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်… မဟုတ်ဘူး၊ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်…”

အင်ဒရူးသည် အာသာကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

“ဘာမှ စိုးရိမ်နေစရာမရှိပါဘူးကွာ”

အာသာသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ညီငယ်ဖြစ်သူကို ကျောခိုင်း၍ ဖန်ဗီရိုထဲမှ ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရွေးချယ်ကာ သူ့ဘေးနားရှိ လှည်းအသေးလေးထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်သွင်းနေခဲ့သည်။

“သတ်ဖို့ လိုတဲ့သူတွေကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ တော်ဝင်မှော်ဆရာတပ်ဖွဲ့ကလည်း ငါတို့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား…”

“ဒါပေမဲ့…”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ ငါတို့က နောက်ပြန်လှည့်လို့မရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ”

အာသာက အင်ဒရူး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာမယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား…၊ အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်လာမှတော့ နောင်တနဲ့ ကြောက်ရွံ့နေတာတွေက ငါတို့လက်ပေါ်က သွေးတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ၊ နေရာတင် သေဆုံးသွားတဲ့ လက်နက်ကိုင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်နှစ်ယောက်နဲ့ တယ်ရာကျီးကန်းလို့ ခေါ်တဲ့ ဆုကြေးမုဆိုးကလွဲရင် ငါတို့မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ စက်မှုတပ်ဖွဲ့က အငယ်တန်းအရာရှိငါးယောက် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား…၊ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်… ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ကို သီးခြားခွဲထုတ်ပြီး မတူညီတဲ့ အကျဉ်းခန်းတွေထဲမှာ ပိတ်ထားလိုက်၊ သူ့ကို ကိုးရက်တိတိ ‘အထူးအစားအစာ’ တွေ ကျွေးပြီးမှ ငါတို့ စမ်းသပ်မှုတွေကို စတင်ကြမယ်”

သူက ခဏရပ်တန့်၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအဆင့်မှာတော့ သာမန်စမ်းသပ်ခံပစ္စည်းတွေက သိပ်တန်ဖိုး မရှိတော့ဘူး၊ ငါတို့ တိုးတက်မှုရအောင် အနည်းဆုံး ဆုကြေးမုဆိုးအဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ လိုအပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီခြောက်ယောက်က တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပဲ၊ သူတို့ရှိနေရင် ငါတို့ အိမ်ထဲမှာတင် နှစ်လတိတိ အောင်းနေလို့ရတယ်၊ နှစ်လကြာပြီးရင်တော့ အခြေအနေတွေက တည်ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်”

အာသာသည် စကားပြောခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ လိုအပ်သော ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဆောင်းပြီးနောက် သူသည် နောက်လှည့်၍ လှည်းကို တံခါးဝဆီသို့ တွန်းရွှေ့လိုက်သည်။

“အကောင်းဘက်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ရင်… ငါတို့ ဒီစမ်းသပ်ခံပစ္စည်း ခြောက်ယောက်စလုံးကို အသုံးမပြုရသေးခင်မှာပဲ ငါတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုက အောင်မြင်သွားနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား…”

“ဒါပေမဲ့လည်း… သူတို့အားလုံးက နောက်ဆုံးမှာ သေကြရမှာမလား…”

အင်ဒရူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်”

အာသာ၏ အဖြေစကားက လူကို အေးစိမ့်သွားစေလောက်သည်။

“ငါတို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလို့မရဘူး… ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့လူအနည်းငယ်ကတော့… စမ်းသပ်မှုရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က ပိုပြီး မြန်မြန်သေခွင့် ရကြမှာပါ”

သူသည် လှည်းကို သူ၏ ညီငယ်ဖြစ်သူ၏ ဘေးမှ တွန်းဖယ်လျက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

…

“ဒီ အသွင်ပြောင်းခြင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က… ရှင်းကလန်သားဖြစ်တဲ့ အာသာကို သာမန်လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲဖို့လား…”

ဖုန်းပုကြွယ် သူ့ဘာသာရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဝါရောင်အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဘေးနားရှိ အပြာရောင်သံတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“အရင်ဗီဒီယိုပြကွက်က သူတို့အသွင်ပြောင်းလဲတာရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်ရမယ်၊ အာသာက နောက်ဆုံးမှာ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာသလားဆိုတာတော့ ပြောရခက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အင်ဒရူးကတော့ သိသိသာသာကို ကြီးမားတဲ့နာကျင်မှုတွေ ခံစားခဲ့ရတာ ထင်ရှားတယ်…”

သူသည် အပြာရောင်အခန်းတံခါးကို ပုံမှန်အတိုင်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“အာသာက ဒီအသွင်ပြောင်းခြင်းရဲ့ ပေးဆပ်ရမှုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူ့ညီကို အပြစ်တင်ခံရအောင် လှည့်စားခဲ့တာမျိုးလား…မဟုတ်ရင်လည်း… အာသာကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မသိခဲ့တာမျိုးလား။

အင်း… အစပိုင်း မိတ်ဆက် ကွန်ပျူတာဂရပ်ဖစ်ကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီယူဆချက်နှစ်ခုစလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ပြီး တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်ပျက်သွားပြီးတော့ အာသာအနေနဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တချို့တော့ ခံစားရလိမ့်မယ်”

အပြာရောင်အခန်းမှာမူ အကျဉ်းခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပြီး ၎င်းက အလွန်ထူးခြားသော အခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နံရံများ၊ မျက်နှာကြက်နှင့် ကြမ်းပြင်အားလုံးတွင် မှော်စက်ဝိုင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ကုတင်ရှိမနေသော်လည်း ထောင့်လေးခုစလုံးတွင် သံတိုင်တစ်ခုစီ ရှိနေပြီး သံတိုင်တစ်ခုစီ၏ ဘေးနား၌ ထိပ်တုံးနှင့် သံခြေကျင်းတစ်စုံစီ ရှိနေခဲ့သည်။

“ပျမ်းမျှထက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် သာလွန်တဲ့ အကျဉ်းသားတွေကို ဒီအခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထောင့်တစ်ခုဆီသို့ သွားလိုက်ပြီး မှန်ဘီလူးကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူသည် သံတိုင်များနှင့် သံခြေကျင်းများ၏ သံကြိုးများပေါ်တွင် နံရံပေါ်က မှော်စက်ဝိုင်းနှင့် ဆင်တူသော မှော်စက်ဝိုင်းများ ရှိနေကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

“မှော်စက်ဝိုင်းက ဒီလူတွေကို အင်အားသုံးပြီး ထွက်မပြေးနိုင်အောင် တားဆီးပေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့…”

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လှဲချ၍ စစ်ဆေးလိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့် အစားအစာ အကြွင်းအကျန်မျှ ရှိမနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

“အစားအစာ ထည့်ပေးမည့် အပေါက်လည်း မရှိဘူး၊ ပလတ်စတစ်ပုံးတွေလည်း မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ထောင့်လေးခုစလုံးမှာ သေးနံ့တွေ ထောင်းထနေတာပဲ… အင်း… ဒါဆိုရင်တော့ ဒီမှာ ပိတ်ခံထားရတဲ့သူတွေက အစားလည်း မစားရသလို ရေလည်း မသောက်ရဘဲ ထောင့်တွေမှာ သံကြိုးတွေနဲ့ တုတ်နှောင်ခံထားရတာပေါ့၊ သူတို့ တစ်ဝက်လောက် ငတ်မွတ်လာတဲ့အခါကျမှ တခြားအကျဉ်းခန်းတွေဆီ ခေါ်သွားပြီး ‘အထူးအစားအစာ’ တွေ ကျွေးတာ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ သူတို့ လုံးဝ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် အခန်းတွင်း၌ လှည့်ပတ်သွားလိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာဂရပ်ဖစ် ပြကွက်ကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်နိုင်ရန်အတွက် ခဏခဏ ရပ်တန့်၍ ကြိုးပမ်းနေခဲ့သည်။ ငါးမိနစ်ခန့် ကြိုးပမ်းပြီးနောက်တွင်မူ သူ ဘာမှရှာမတွေ့သဖြင့် ခေါက်၍ ရှာဖွေခြင်းနည်းလမ်းကိုသာ ထပ်မံအသုံးပြုရပြန်သည်…။

မျှော်လင့်မထားသည်က ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းက အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းတွင်းရှိ သံတိုင်လေးခုစလုံးမှာ ဟင်းချိုပန်းကန်လုံးတစ်လုံးခန့် အထူရှိကြပြီး သံချေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမဦးဆုံး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်မူ အပေါ်က မှော်စက်ဝိုင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်ထူးခြားမှုမှ ရှိနေပုံမရချေ။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဂွလက်နက်ကို အသုံးပြု၍ တစ်လက်မချင်းစီ လိုက်လံခေါက်ကြည့်ရာ သံတိုင်တစ်ခုတွင် ချိုင့်ခွက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နံရံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်နေသော အပိုင်းဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်မှ တစ်မီတာကျော်ခန့် အမြင့်တွင် ရှိနေကာ‌ ထိုအပိုင်းကို အသာအယာခေါက်လိုက်ရုံဖြင့်တင် လွယ်ကူစွာ ချိုင့်ဝင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အနည်းငယ် အားပိုစိုက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အပေါက်အသေးလေးတစ်ခု ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါက်ခြင်းနှင့် ရိုက်ခြင်း နည်းလမ်းများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလျက် ထိုအပေါက်ကို လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားခန့်အထိ ကြီးမားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီး ထို့နောက် အတွင်းသို့ လက်လျှိုကာ ဝှက်ထားသောပစ္စည်းကို စမ်းသပ်ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အမည် - မျက်လုံးတု

အမျိုးအစား - ဇာတ်ကွက်ဆိုင်ရာပစ္စည်း

အရည်အသွေး - သာမန်

လုပ်ဆောင်ချက် - မသိရ

ဇာတ်လမ်းပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း - ရ

မှတ်ချက် - မျက်လုံးအစစ်နဲ့ အရမ်းတူပါတယ်။

“အိုကေ… နောက်တစ်ခန်းပေါ့”

ပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အပြာရောင်အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကော်ရစ်ဒါတစ်ဖက်ရှိ အမည်းရောင် သံတံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးသောအခါ အတွင်းသို့ မဝင်ခဲ့ချေ။ ထိုအမည်းရောင်အခန်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေလေသည်…။

အနီရောင်၊ အဝါရောင်နှင့် အပြာရောင်အခန်းများ၏ အတွင်းပိုင်းအားလုံးမှာ မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမည်းရောင်အခန်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ အခန်းတစ်ခုလုံး ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်နေပြီး ကော်ရစ်ဒါက အလင်းရောင်များပင် အတွင်းသို့ လုံးဝဖောက်မဝင်နိုင်ချေ။ တံခါးဘောင်ကြီးမှာလည်း အနက်ရောင် ပိတ်စတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့်အလားပင်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူဝင်လိုက်လျှင် အန္တရာယ် ရှိမရှိကို တွန့်ဆုတ်နေစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ အတွင်းပိုင်းမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုရယ်သံမှာ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ရယ်မောနေသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အသံမှာ အလွန်စူးရှသော်လည်း သူသည် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲဖြင့် ရယ်မောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ယင်း၏ ကွဲပြားခြားနားမှုမှာ လင်းချီလင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူရဲကောင်းဆန်သော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်…။

“ဟိုးလီးခရပ်…”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

“ဒါက ဘယ်လိုမကောင်းဆိုးဝါးကောင်လဲဟ…”

တွေးတောမနေတော့ဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် သူ၏ သေမင်းဖဲချပ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းတွင်းရှိ “မည်းမှောင်ခြင်း” သည် ဒီရေအလား နောက်သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီး ဗဟိုချက်ဆီသို့ စုစည်းသွားရာ ကော်ရစ်ဒါက အလင်းရောင်များလည်း အတွင်းသို့ လင်းထိန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် တံခါးဝမှ အတွင်းပိုင်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဤအခန်းမှာလည်း ယခင်အခန်းသုံးခန်းနှင့် အရွယ်အစား ထပ်တူပင် ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌ ဘာမှမရှိဘဲ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အခန်း၏ အဓိက အရောင်ဖြစ်သော “မည်းမှောင်ခြင်း” များမှာ အသက်ရှိနေသည့်အလား စုစည်းနေကြလေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ထိုမည်းမှောင်ခြင်းသည် ဒြပ်ရှိသော အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အခန်း၏ ဗဟိုချက်တွင် အထင်အရှား ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့ပြင် ယင်း၏ အပြင်ပန်းရုပ်သွင်နှင့် ဟန်ပန်အမူအရာတို့မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော အဆိုတော်တစ်ဦးနှင့် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ထပ်တူထပ်မျှ တူညီနေခဲ့သည်…။

“ဒါက…”

ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မစဉ်းစားမိသေးမီ နောက်ခံတေးဂီတတစ်ခုက ရုတ်ချည်း စတင်မြည်ဟီးလာတော့သည်။ ထိုထင်ရှားလှသော ရစ်သမ်စည်းချက်မှာ မိုက်ကယ်ဂျက်ဆင်၏ “Billie Jean” သီချင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး အခန်းတွင်းရှိ အနက်ရောင်ပုံရိပ်မှာလည်း တေးဂီတ စတင်လာသည်နှင့် “နောက်ပြန်ရွေ့လျားခြင်း” ကို စတင်တော့သည်။ ၎င်းသည် မွန်းဝေါ့ခ်ခြေလှမ်းများဖြင့် တံခါးဝဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ရွေ့လျားလာနေခဲ့သည်…။