အခန်း ၄၂၃
Vol. 22 Ch. 423
အခန်း (၄၂၃) - မသေမျိုးတစ်ဦး၏ ကွယ်လွန်ခြင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိရခြင်း
ပတ်ဝန်းကျင် ရာသီဥတု၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် လင်းကျင်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ တဒိန်းဒိန်းဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် မြန်ဆန်လာခဲ့ရ၏။
သူ ဖန်တီးမိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနှင့် ဒူလီတို့သည် မိတ်ဆွေဟောင်းများရုံတင်မကဘဲ သူတို့ကြားတွင် ရန်ငြိုးတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။
လင်းကျင်း သတိမထားမိခင်မှာပင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေပြီ ဖြစ်၏။ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ်တံခါးပေါက်ဆီသို့ တစ်ချက်မျှ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လင်းကျင်းသည် တောင်ကြီးတစ်လုံး၏ လေးလံမှုနှင့် ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းလုံးကြီးများ မိမိအပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒြပ်မဲ့စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ အာရုံခံစားမှုများအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ရာ ဤဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု အရှိန်အဝါကို မိမိအနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း လင်းကျင်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်၏။
အကယ်၍ သူ ဇွတ်မှိတ်ပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက ရလဒ်တစ်ခုသာ ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သေခြင်းတရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် လင်းကျင်းသည် ဧည့်ဂေဟာခန်းမ၏ တံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပါချေ။ ကြီးမားလှသော တံခါးကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။
လင်းကျင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော တံခါးကြီးကြောင့် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုအလင်းမှာလည်း သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော အကြည့်များကြားတွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြန်လည်မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။
ထူးဆန်းသော ဖိအားပေးမှု ရာသီဥတုမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုမှာ လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဘာမှမဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
လင်းကျင်း၏ နောက်ကွယ်မှ တံခါးကြီးမှာ ပွင့်လျက်သား ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရွှမ်ကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အံ့ဩမှုများက အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။
လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူသည် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
မျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကောင်းစွာ သက်သေပြနိုင်ခဲ့၏။ လင်းကျင်း၏ မျက်နှာတွင် မည်မျှပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေပါစေဦးတော့၊ အပြင်လူများ၏ အမြင်တွင်မူ သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ရွှမ်ကျန်း... ငါတို့ကို ခဏလောက်ထားခဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ပေးပါဦး... ဒီက တာအိုမိတ်ဆွေနဲ့ ငါ ဆွေးနွေးစရာ အနည်းငယ် ရှိသေးတယ်"
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ဒူလီ၏ အကြောင်းကို ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ဘဲ ရွှမ်ကျန်းအား အားနည်းသော လေသံဖြင့် မိန့်ကြားလိုက်၏။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားအပေါ် အလွန်အမင်း ကြည်ညိုလေးစားလှသော ရွှမ်ကျန်းသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အမိန့်ကို နာခံလိုက်ပါသည်။
ရွှမ်ကျန်းသည် အရိုအသေပေးပြီးနောက် ရေကန်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။
ယခုအခါတွင် လင်းကျင်းသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနှင့် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိနေခဲ့တော့သည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ဘာပြောချင်မှန်း လင်းကျင်း မသိရသဖြင့် အကယ်၍ နောက်ထပ် ထောင်ချောက်တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့လျှင် အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် သူ၏နောက်ကွယ်မှ တံခါးကြီးကို ပိတ်မပစ်ဘဲ ပွင့်လျက်သားအတိုင်း ဆက်လက်ထားရှိနေခဲ့၏။
"ဒကာကြီး... စိတ်လျှော့ပါဦး... ငါ တုလီနဲ့ သိခဲ့တာ အတော်လေး ကြာလှပြီဖြစ်လို့ စောစောက သူ့အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဖြစ်သွားရတာပါ"
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းပြီး လင်းကျင်းအား အလေးပြုလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးမှာ ထိုဘုန်းတော်ကြီးအိုကြီးအတွက် အတော်လေး ခက်ခဲလှကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
"ဒကာကြီး... မင်း တုလီနဲ့ ဘယ်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်၏။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤအချက်ကို လျှို့ဝှက်ထားရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းကတင်ဖြစ်ပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် တစ်လပင် မပြည့်သေးကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားမှာ သူ၏အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။
"မင်းတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို ငါ့ကို ပြောပြပါဦး"
ဤကိစ္စမှာ သူ၏အတွက် အလွန်အမင်း အရေးကြီးနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အနှစ်ချုပ်၍ ပြောပြလိုက်၏။ သူသည် အဆုံးမရှိသော သဘာဝပန်းချီကားနှင့် ပတ်သက်သည့် အပိုင်းကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်မှာ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပါချေ။ ၎င်းမှာ အဖိုးတန်လှသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကိုယ်တိုင်က စိတ်ဝင်စားသွားနိုင်သဖြင့် သူ သတိထားရမည် ဖြစ်၏။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားလှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ထိုရတနာကို စိတ်မဝင်စားလျှင်ပင် သူ၏ တပည့်များနှင့် မြေးတပည့်များကို ပေးအပ်ချင်နေနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းရာ၌ ရှိနေခြင်းကသာ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်း၏ ပြောကြားချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့ဟန် ရှိ၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းကျင်း၏ ကောက်ချက်ချမှုမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး မိန့်လိုက်၏။
"တုလီကတော့ ကွယ်လွန်သွားပြီ ထင်ပါရဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကတည်းက သူက သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးဖြစ်နေခဲ့ပြီး မင်းမြင်ခဲ့ရတာကတော့ သူ့ရဲ့ ရတနာတစ်ခုခုထဲမှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ တုလီရဲ့ ဂိုဏ်းမှာ အံ့မခန်းလှတဲ့ သွန်သင်မှုတွေ ရှိနေတာပဲ... အကယ်၍ မင်းသာ အဲဒီထဲက အချို့ကို သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် မင်းက ကံကောင်းလွန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ မှတ်ယူရမယ်"
သူ၏ စကားလုံးများထဲတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုစကားလုံးများ၏ ကြားထဲမှ နားလည်နိုင်ရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါချေ။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ပြုံးလိုက်၏။
"ဒကာကြီး... မင်း ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာနဲ့ ငါ ဘာလို့ တုလီကို သိနေရတာလဲဆိုတာကို သိချင်နေမှာပဲ"
လင်းကျင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မှန်ပါသည်။ သူသည် တစ်ချိန်လုံး သိချင်နေခဲ့သော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာကို မည်သို့ စတင်မေးမြန်းရမည်ကို မသိခဲ့ပါချေ။ ယခုအခါ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကိုယ်တိုင်က ပြောပြရန် ရည်ရွယ်နေသဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကြားနာရရန် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လှပေသည်။
"မင်း သိလား... အချို့အရာတွေကို ရွှမ်ကျန်းတောင် မသိဘူး... ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ရေစက်ကို အလွန်အမင်း အလေးထားကြပြီး ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီဖြစ်လို့ ငါသိသမျှကို မင်းကို ပြောပြပါရစေ"
ထို့ကြောင့်ပင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို စတင်ပြောပြတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ခုနစ်ရာက မသေမျိုးခေတ်၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်ဖြစ်ပေသည်။ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသည် ထိုအချိန်ကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း အခြားသော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက အလွန်ပင် သေးငယ်ပြီး မထင်မရှား ရှိနေခဲ့၏။
သေးငယ်သော ဘုရားကျောင်းငယ်လေးများက ဗုဒ္ဓများကို မမွေးထုတ်နိုင်ကြဘဲ ထိုအချိန်က သူတို့ထံတွင် ဘုန်းတော်ကြီး ဆယ်ပါးခန့်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာမူ ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်များကို လေ့လာခြင်းတို့အပေါ် ဂရုမစိုက်ကြဘဲ နေ့စဉ် လူမှုဘဝများကိုသာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏。
ရာဇဝတ်ကောင်များ ပြစ်မှုကျူးလွန်မိသောအခါ သူတို့ကို ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ လက်ခံပေးခဲ့ကြပြီး သူတို့က ကတုံးတုံးကာ နှစ်အနည်းငယ်မျှ ပုန်းအောင်းနေလေ့ရှိကြသည်။ သူတို့၏ မကောင်းမှု သတင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် အပြင်လောကသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကာ သူတို့၏ သစ္စာဖောက်ဖျက်လှသော ဘဝများကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းကြပြန်၏။
ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းသော မြေမြတ်မဟာတစ်ခု ဖြစ်မည့်အစား ထိုအချိန်က ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာ မိစ္ဆာကောင်များ ပုန်းအောင်းရာ နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် လူသတ်သမားတစ်ဦးသည် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခိုလှုံခွင့် တောင်းခံခဲ့၏။ သူသည် ဘုရားကျောင်းရှိ ဘုန်းတော်ကြီးများကို ခြိမ်းခြောက်ကာ သူ့ကို ကိုရင်ဝတ်ပေးရန် ဖိအားပေးခဲ့သဖြင့် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးအဖြစ် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တော့သည်။
ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက် သူ၏ လုပ်ရပ်များ သတင်းငြိမ်သက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဤလူသတ်သမားသည် သူ၏ မိသားစုကို ရှာဖွေရန်အတွက် တောင်အောက်ခြေရှိ ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ရန်သူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရ၏။ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်နှလုံး ကြေကွဲသွားရသဖြင့် သူသည် မိသားစုအတွက် ကတုံ့ကပြန် ကာရန် ကလဲ့စားချေရန်အတွက် ရန်သူများ၏ အချက်အလက်များကို စတင်စုဆောင်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်မျှအထိ မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်နှစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကလဲ့စားချေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းတွင် သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခြောက်လတာ ကာလအတွင်း အပျင်းပြေအဖြစ် ထိုလူသတ်သမားသည် ဂါထာများနှင့် သုတ္တန်အတော်များများကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ခုမှာ 'အာချာလာ ပုံရိပ်' သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ ကိုယ်ပွားကို ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်းအကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်ညလုံး စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုလူသတ်သမားသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အနည်းဆုံး 'အာချာလာ ပုံရိပ်' ကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကလဲ့စားချေရန်မှာ များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းက ထိုမျှအထိ မလွယ်ကူပါချေ။ လအနည်းငယ်မျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မျှ ထွက်မလာခဲ့သဖြင့် မိသားစုအတွက် ကလဲ့စားချေရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိရသောအခါ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရ၏။ ထိုအမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် တစ်ညတွင် သူသည် ကြိုးဆွဲချသေကြောင်းကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆရာတော်ကြီးက ထိုမြင်ကွင်းကို ဖြတ်သန်းတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို အချိန်မီ တားဆီးနိုင်ခဲ့၏။
ဘုရားကျောင်းရှိ ဘုန်းတော်ကြီး ဆယ်ပါးထဲတွင် ကိုးပါးမှာ ဒုက္ခရောက်တိုင်း ဤနေရာသို့ လာရောက်ပုန်းအောင်းလေ့ရှိကြသော မိစ္ဆာကောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသော သီလသမာဓိရှိသူမှာ ဆရာတော်ကြီးကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်၏။
ကရုဏာကြီးမားလှသော ဆရာတော်ကြီးသည် လူသတ်သမားကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီးနောက် ပညာရှိလှသော ဗုဒ္ဓဘာသာ သွန်သင်ချက်များဖြင့် သူ့ကို တရားပြခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူသတ်သမားမှာ ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များ ပြင်းထန်လွန်းနေသဖြင့် ဆရာတော်ကြီး၏ သွန်သင်ချက်များကို နားမထောင်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ သူသည် သေကြောင်းကြံမည်ဟု ဆရာတော်ကြီးကို ခြိမ်းခြောက်ကာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းကို လမ်းညွှန်ပြသပေးရန် ဘုန်းကြီးအိုကြီးအား တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ဆရာတော်ကြီးလည်း လိုက်လျောခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် လူသတ်သမားအား ထိုနည်းစနစ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို သင်ကြားပြသပေးခဲ့၏။
ဆယ်နှစ် ကြာပြီးနောက်တွင် ဤနေရာ၌ လာရောက်ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာ၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဇွတ်မှိတ်တောင်းဆိုနေသူမှာ ထိုလူသတ်သမားသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်မှု ရရှိထားပြီဖြစ်သဖြင့် မိသားစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူများကို ကလဲ့စားချေရန်အတွက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်သွားခဲ့၏။
ဘုရားကျောင်းတွင် သူရရှိခဲ့သော သွန်သင်ချက်များကြောင့် ဖြစ်ရမည်၊ သူသည် ကလဲ့စားချေချင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကလောက်တော့ စိတ်စွဲလမ်းခြင်း မရှိတော့ပါချေ။ တောင်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်ရှာဖွေပြီးနောက် သူ၏ ရန်သူများမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ကွယ်လွန်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ထိုလူသတ်သမားသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားတွေးတောမိပြီးမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရ၏။ ဆရာတော်ကြီးသည် ထိုလူသတ်သမား တောင်အောက်သို့ ဘာကြောင့် ဆင်းသွားချင်ရသလဲဆိုတာကို သိနေခဲ့သော်လည်း သူ့ကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပါချေ။ ဆရာတော်ကြီးသည် သူ၏ ရန်သူများ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ရမည် ဖြစ်၏။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ထိုလူသတ်သမားသည် သူသာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ခန့် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေပါစေဦးတော့၊ သူ၏ ရန်သူများကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်သွားခဲ့သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဆရာတော်ကြီးသည် သူ့ကို တောင်အောက်သို့ ဆင်းခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းမှာ လူသတ်သမားအနေဖြင့် သူ၏ ကလဲ့စားချေလိုစိတ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ နောင်အနာဂတ်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ လမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
"အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲဒီလူသတ်သမားက သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုထဲမှာ ဗုဒ္ဓရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဒါလော့ဘုရားကျောင်းရဲ့ ဩဇာအာဏာကို ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့တယ်.. သူဟာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူ အတော်များများနဲ့တောင် မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သေးတယ်"
ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်တသမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေခဲ့၏။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောပြနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်ရသော်လည်း အကယ်၍ ၎င်းသာ အမှန်ဖြစ်မည်ဆိုပါက ဤအချက်မှာ လွန်လွန်းလှပေသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ခုနစ်ရာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင် ဤဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် အနည်းဆုံး အသက်သုံးထောင်ခုနစ်ရာ ရှိနေပြီမဟုတ်ပါလား။
ကျောက်စိမ်းနဂါးအိုကြီးပင်လျှင် နှစ်ပေါင်းသုံးရာမှ ငါးရာခန့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရပြီး သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုနဂါးအိုကြီးသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနှင့် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ဆက်လက်မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "ဆရာတော်ကြီးက တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါ... သူ ကွယ်လွန်ခါနီးမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကစလို့ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလိမ့်မယ်လို့ မိန့်ကြားခဲ့ပြီး အဲဒါကို ဘယ်လိုရှောင်လွှဲရမလဲဆိုတာကိုပါ ငါ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့တယ်... အဲဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါ ဒီလောက်အထိ အသက်ရှည်နေနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီအရာအားလုံးကတော့ ဒီနေ့မှာတင် ကုန်ဆုံးသွားတော့မှာပဲ..."
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သကဲ့သို့ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားပြီး သူ၏ စကားပြောနှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
"ဒကာကြီး... ဒူလီနဲ့ ငါက မိတ်ဆွေကောင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြလို့ စောစောက သူ အသက်ရှင်သေးတယ်လို့ ထင်မှတ်ပြီး ငါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရတာ... အကယ်၍ သူသာ တကယ်အသက်ရှင်သေးရင် ငါတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ.. မင်းက မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတာကို ငါသတိပြုမိပေမဲ့ အခုတော့ မင်းကို အဲဒါကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ငါအကြံပြုပါရစေ... ဆက်ပြီးတော့ မကျင့်ကြံပါနဲ့တော့..."
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ဖိအားတစ်ခုက အထက်ကောင်းကင်ယံမှ ပြိုဆင်းလာခဲ့တော့သည်။
လင်းကျင်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမူအရာဖြင့် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။
ဒါလော့တောင်ထိပ်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် တံခါးကြီးတစ်ခုသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သားရဲလက်သည်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုသားရဲလက်သည်းကြီးမှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသော နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားလာခဲ့သဖြင့် ဤနေရာရှိ လူများအားလုံးကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းနေကြသော ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် လွင့်စင်မတတ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခင်မှာပင် ၎င်းသည် ရေကန်ထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးနှင့်အတူ ရေကန်၏ ရေများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခန်းမဆောင်များမှာလည်း ပြာအတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ဒါလော့တောင်အောက်ခြေရှိ လူများပင်လျှင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။ ထိုကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး ၎င်း၏ ဖိအားများမှာ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ကာ ထိုအကွာအဝေးအတွင်းရှိ သတ္တဝါအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
ထိုသားရဲလက်သည်းကြီးသည် လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ရွှံ့နွံအနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ တံခါးကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက်တွင် ထိုတံခါးကြီးမှာလည်း အစကတည်းက ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
ဆရာတော်ကြီးနှင့် အဆင့်မြင့်ဘုန်းတော်ကြီးများမှာ ရေကန်၏ အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ချက်ချင်း ပြေးလွှာရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် ချိုင့်ခွက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် နက်ရှိုင်းလှသော တွင်းကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။
၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ဘုန်းတော်ကြီးများထဲမှ တစ်ပါးတည်းသာ အောက်သို့ ဆင်းသက်ရန် သတ္တိရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရွှမ်ကျန်းပင် ဖြစ်၏။
ရေကန်၏ အောက်ခြေမှာ ရွှံ့နွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ရွှံ့ရေများ၊ ကျောက်ခဲများနှင့် ကျောက်တုံးများမှာ ချိုင့်ခွက်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည် မိုးရွာသကဲ့သို့ ရွာကျနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရ၏။
ထိုပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်များကြားတွင် လူတစ်ယောက်သည် တွင်းကြီးထဲ၌ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်ပေပတ်လည်အတွင်း၌ ရွှံ့ရေတစ်စက်မျှပင် ရှိမနေခဲ့ပါချေ။ သူ၏အပေါ်သို့ ရေများ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်နေလင့်ကစား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ လုံးဝ ခြောက်သွေ့နေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။
အမြီးခြောက်ခု မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်မှာ ထိုလူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ အမြီးများကို ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့၏။ ရွှမ်ကျန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။
ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လင်းကျင်းသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။
ရွှမ်ကျန်းက လင်းကျင်း၏အနီးသို့ ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။
"ဒကာကြီး... အရှင်မြတ်က ဘယ်မှာလဲ"
သူ၏ လေသံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရွှမ်ကျန်း မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ရွှမ်ကျန်း၏ လေသံကြောင့် သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ရ၏။ သူ၏ အပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်ချောင်းများမှာမူ ယခုတိုင်အောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်နေခဲ့ရဆဲပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။