အခန်း ၄၂၄
Vol. 22 Ch. 424
အခန်း (၄၂၄) - ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တွေးဆချက်
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကတည်းက ဘုရားကျောင်းကို အပြင်လူများ ဝင်ထွက်ခွင့်မပြုဘဲ ပိတ်ထားကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်း၏ ရေကန်ပတ်လည် နေရာများကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲများဖြင့် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်နေစေခဲ့ရာ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးများပင်လျှင် အတွင်းသို့ ခြေချခွင့်မရှိပါချေ။
ဘုန်းတော်ကြီး အများစုမှာမူ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာမှာ ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း မသိကြသလို ၎င်းက ဘာလုပ်သွားသလဲဆိုတာကိုလည်း ရေရေရာရာ မသိကြပါချေ။ ထက်မြက်သော ဘုန်းတော်ကြီး အနည်းငယ်ကသာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ရှင်းလင်းချက်အချို့ကို တွေးတောမိကြသော်လည်း သူတို့ပင်လျှင် ထိုအကြောင်းကို အပြင်၌ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် သို့မဟုတ် သီးသန့် ဆွေးနွေးရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်တာ ကာလပတ်လုံး ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အတော်လေး ဆန်းကြယ်ပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့သည်။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ သီးသန့် အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ လင်းကျင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ရင်း အပ်တစ်ချောင်းကို လက်ထဲ၌ ကစားနေကာ သူ၏ စိတ်ကူးများကို လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခွင့်ပေးထား၏။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရွှေဝါလေးက အခန်းထဲ၌ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေပြီး အမြီးခြောက်ခုမြေခွေးမလေးမှာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လင်းကျင်း၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ မြေခွေးမလေးက တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ဝင်ခဲ့ပါ"
လင်းကျင်းက ခေါ်လိုက်သည်။
ရွှမ်ကျန်းနှင့် ဆရာတော်ကြီးတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်တာ ကာလပတ်လုံး သူတို့သည် လင်းကျင်း၏ အခန်းသို့ နေ့စဉ် လာရောက်လေ့ရှိကြ၏။
လင်းကျင်းသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရွှမ်ကျန်းနှင့် ဆရာတော်ကြီးအား ပြောပြပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် သူ၏ စကားကို တစ်ဝက်မျှသာ မိန့်ကြားရသေးချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်ပြီးနောက် အထက်ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ သားရဲလက်သည်းကြီး ဆင်းသက်လာပြီး ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုဖြစ်ရပ်များ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပျက်နေစဉ်အတွင်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် အချိန်မီ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မနည်း ကြိုးစားခဲ့ရ၏။
အကယ်စင်စစ် သူ၏ အာရုံများ ပြန်လည်စုစည်းမိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အပ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ လေသံကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
"ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့... ဒကာကြီး... ငါတို့ လမ်းခွဲရမယ့် နေရာကတော့ ဒီနေရာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
အကယ်၍ လင်းကျင်းအနေဖြင့် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှု များစွာ မြင့်မားလှသော ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားအတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ထိုသားရဲလက်သည်းကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။
ဒါက ဘာကြောင့်လဲ။
ဤပြဿနာသည် လင်းကျင်းကို သုံးရက်တိုင်တိုင် နှောင့်ယှက်နေခဲ့သော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရွှမ်ကျန်းနှင့် ဆရာတော်ကြီးအား ပြောပြခဲ့ဖူး၏။ သို့သော်လည်း သူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ ရှိနေပါသေးသည်၊ ဥပမာအားဖြင့် သူသည် သူ၏ အပ်ဖြင့် ထိုကြီးမားလှသော သားရဲလက်သည်းကြီးကို ထိုးစိုက်နိုင်ခဲ့သည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ပြတိုက်ထဲတွင် ယခုအခါ ထိုကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီး၏ ပိုင်ရှင်နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း တစ်ကိုယ်လုံး ခြောက်ခြားသွားရခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
လက်ရှိ အခြေအနေတွင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ပြတိုက်ထဲ၌ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ဖူးသမျှ အားအကောင်းဆုံး သားရဲမှာ 'ရွှေကျီးကန်း'သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ကိုးထပ်ကောင်းကင်ဘုံမှ ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်းအားဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ရွှေကျီးကန်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့် ၇ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်မတိုင်ခင်အထိ အဆင့်အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့၏။
"မသေမျိုး ဝါးမြိုသားရဲ... အဆင့် ၉"
၎င်းမှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးထံမှ ရရှိခဲ့သည့် အချက်အလက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အဆင့် ၉။ လင်းကျင်း၏ လက်ရှိ အင်အားနှင့်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးကို မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။ ထိုသတ္တဝါသည် သက်ရှိအားလုံး၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်အတွင်း၌ ထိုအဆင့် ၉ မသေမျိုး ဝါးမြိုသားရဲ၏ ပုံသဏ္ဌာန်အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့၏။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ၎င်းသည် သူတစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အကြီးမားဆုံး သတ္တဝါပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်သေးပါ၊ ၎င်းမှာ သာမန် သတ္တဝါတစ်ကောင်မျှတင် မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ တကယ့် မိစ္ဆာကောင်အစစ်ကြီး ဖြစ်၏။
အကယ်၍ ထိုသတ္တဝါသာ ခန္ဓာကိုယ်အပြည့်အစုံ ပေါ်ထွက်လာမည်ဆိုပါက တောင်ကြီးတစ်လုံးလောက် ကြီးမားနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်တာ ကာလပတ်လုံး လင်းကျင်းသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို တွေးတောနေခဲ့သည့်အပြင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရင်း ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမလားဆိုတာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။ လင်းကျင်းသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား မိန့်ကြားရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော ပုံပြင်၏ ကျန်ရှိနေသည့် အပိုင်းကို ကြားချင်နေသလို လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကိုလည်း သိချင်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ စောင့်ဆိုင်းမှုမှာ ရလဒ်ထွက်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
၎င်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ အကြိမ်ကြိမ် သုံးသပ်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ကောက်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့၏။
တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အပိုင်းတွင် ပြောရလျှင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် သူ၏ အားအကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ထိုမသေမျိုး ဝါးမြိုသားရဲကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပါချေ၊ ထိုတိုက်ခိုက်မှု မတိုင်ခင်က သူ ရှိနေခဲ့သော အခြေအနေမျိုးနှင့်ဆိုလျှင်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပါချေ။ သူသည် သေဆုံးတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အပြင်လူများကမူ ၎င်းကို 'နတ်သားတစ်ပါး၏ ပျက်စီးခြင်း' ဟု ခေါ်ဆိုကြပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ ထိုမသေမျိုး ဝါးမြိုသားရဲ၏ တိုက်ခိုက်မှုသာ ဖြစ်ပွားမလာခဲ့လျှင်ပင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုပါတော့သည်။
ထို့အပြင် လင်းကျင်းသည် ထိုမသေမျိုး ဝါးမြိုသားရဲက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး တိုက်ခိုက်လာရသလဲဆိုတာကိုလည်း တွေးတောမိနေခဲ့၏။ ပိုပြီး အရေးကြီးသည်မှာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကိုယ်တိုင်က ဤအရာကို အစကတည်းက မျှော်လင့်ထားခဲ့ဟန် ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လင်းကျင်း၏ အခန်းအတွင်း၌ ရွှမ်ကျန်းက နေရာယူကာ ထိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ဆရာတော်ကြီးမှာမူ မထိုင်ရဲဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ ဝါစဉ်အရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရွှမ်ကျန်းသည် ဆရာတော်ကြီးအတွက် ဘိုးဘေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဘိုးဘေးဖြစ်သူအပေါ် ရိုသေလေးစားမှု ပြသသည့်အနေဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရွှမ်ကျန်းနှင့်အတူ လာရောက်ခဲ့သည့် အချိန်များတွင်ပင် သူသည် ရွှမ်ကျန်း၏ နောက်ကွယ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေလေ့ ရှိသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသည် ရွှမ်ကျန်းနှင့် ပြတိုက်မှူးတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ကြားနာရန်အတွက်သာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အဆင်ပြေအောင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဒကာကြီး... တစ်ခုခုကို တွေးမိသေးလား"
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းရှိ ဘုန်းတော်ကြီး အများစုမှာမူ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပါချေ။ ထိုလက်သည်းကြီးမှာ လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်အရာမှန်း မည်သူမျှ မသိကြပါချေ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါချေ။
ရွှမ်ကျန်းသည် ပြတိုက်မှူး မည်မျှအထိ ထူးခြားဆန်းကြယ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူသည် ပြတိုက်မှူးအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်ထားရှိပြီး ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုခုကို ရရှိရန် တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် သူသိရှိထားသော အချက်အလက်အချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပါချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သေးသော အရာများစွာ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သုံးရက်တိုင်တိုင် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် တွေးဆချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့၏။
၎င်းမှာ အမှန်တရား ဖြစ်ချင်မှဖြစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့အတွက် ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ကျန်း၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ ရွှမ်ကျန်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။
"ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေရတော့မှာလား"
လင်းကျင်းက အပြန်အလှန်အနေဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
"ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း... ဆရာတော် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနဲ့ အတူရှိခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ"
ရွှမ်ကျန်းက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာ့သုံးဆယ်က ငါ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနဲ့ မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အဲဒီအချိန်ကစလို့ ငါ သူ့ရဲ့အနားမှာပဲ နေထိုင်ခဲ့တာပါ... ငါ အပြင်လောကနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို သင်ယူဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မြှုပ်နှံထားခဲ့တာပဲ"
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူတို့သည် ဤအချိန်အတောအတွင်း ရေကန်၏ အောက်ခြေရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားရန်အတွက် လျှို့ဝှက်အတားအဆီးတစ်ခုကို ထိုနေရာတွင် ဖန်တီးထားခဲ့သဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း ရေကန်၏ အောက်ခြေတွင် ဘာရှိနေသလဲဆိုတာကို မည်သူမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့မဟုတ်ပါကလည်း ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်တိုင်အောင် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် ရိပ်မိခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် ရွှမ်ကျန်းကို သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းမှာ ဆက်ခံမည့်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေချင်သောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ ရွှမ်ကျန်း၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းမှာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနှင့် များစွာ ကွာဟနေသေးလင့်ကစား သူသည် မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များကို အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်နေခဲ့သဖြင့် သူသည် မသေမျိုးများ၏ အောက်တွင်သာ ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရွှမ်ကျန်း၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှုအပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူတို့သာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ခန့်မှန်းကြည့်မည်ဆိုပါက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် ရွှမ်ကျန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပါချေ။
သို့သော်လည်း ရွှမ်ကျန်း၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းမှာ ယနေ့ခေတ် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိတော့ပါချေ။ သူသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား၏ အကူအညီဖြင့်သာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်း တိုးတက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ရှိမနေတော့သဖြင့် ရွှမ်ကျန်းအနေဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ထပ်မံမြှင့်တင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ၎င်းမှာ သူသာ သွေးသစ္စာကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းသို့ ပြောင်းလဲကာ သားရဲတစ်ကောင်ကို မမွေးမြူဘူးဆိုလျှင်ပေါ့။
သို့သော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်လျှင်ပင် ရွှမ်ကျန်း၏ အင်အားမှာ တစ်မူထူးခြားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သားရဲများ၏ အကူအညီမပါဘဲနှင့်ပင် သူသည် ဆရာတော်ကြီး၏ အစောင့်အရှောက် သားရဲလေးကောင်နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီနေနိုင်ချေ ရှိ၏။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရွှမ်ကျန်းသည် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားနှင့်အတူ အချိန်အကြာဆုံး နေထိုင်ခဲ့ရသော ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း... ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက ဘာကြောင့် ရေကန်အောက်ခြေက ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာကိုရော ဆရာတော် သိပါသလား"
လင်းကျင်းက မေးမြန်းလိုက်၏။ ရွှမ်ကျန်းက ဘာမှမသိကြောင်း ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။
ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေခဲ့မည်မှာ သေချာလှသော်လည်း သူက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် ရွှမ်ကျန်းလည်း မမေးမြန်းရဲခဲ့ပါချေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သံသယအချို့ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထိုအရာများကို မျိုသိပ်ထားခဲ့ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။
ထို့ကြောင့်ပင် လင်းကျင်းသည် သူ ဖန်တီးထားသော တွေးဆချက်ကို စတင်ပြောပြတော့သည်။
"အဲဒီသားရဲလက်သည်းကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတာကို ကျုပ် ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်တော့ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားမှုနဲ့ မသေမျိုးအားလုံး ကွယ်လွန်သွားရခြင်းတို့နဲ့ ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနေလိမ့်မယ် ထင်တယ်..."
၎င်းမှာ လင်းကျင်း သုံးရက်ဆက်တိုက် အလွန်အမင်း တွေးတောမိခဲ့သော ကောက်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် တစ်ချိန်လုံး ကြီးမားလှသော ကပ်ဘေးတစ်ခုခုထံမှ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားသည် မသေမျိုးများ မျိုးသုဉ်းသွားခဲ့သည့် ကာလကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ထံတွင် အတွင်းကျကျ အချက်အလက်များစွာ ရှိနေခဲ့မည်မှာ သေချာလှ၏။ သူ ယခုကဲ့သို့ အသက်ရှည်နေနိုင်ခဲ့ခြင်းကိုယ်တိုင်က ဆန်းကြယ်လှသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ရွှမ်ကျန်းသည် ထက်မြက်သော လူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်၏။
"ဒါဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ကောင်းကင်ကနေ ပြိုဆင်းလာခဲ့တဲ့ လက်သည်းကြီးက..."
သူသည် ထိုလက်သည်းကြီးသည် မသေမျိုးများ ကွယ်လွန်သွားရခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနေနိုင်ကြောင်းကို ပြောဆိုရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။