အခန်း ၄၂၇
Vol. 22 Ch. 427
အခန်း (၄၂၇) - ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မိုးရွာသွန်းခြင်း
လင်းကျင်းသည် ထိုမေးခွန်းကို မေးမြန်းရာတွင် ကံစမ်းသည့်သဘောဖြင့်သာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ့အား ယုံကြည်စိတ်ချရသော သဲလွန်စများ ပေးနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း သူ မျှော်လင့်မထားဘဲ အလွန်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော သတင်းအချက်အလက်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပေသည်။
ဒုစရိုက်လောကမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး သူ့အား ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်၏။
"ပြတိုက်မှူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျုပ် ဒီဘက်ကို အလျင်အမြန် လာနေတဲ့အချိန်တုန်းက ဒီလိုအရာမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်"
ထိုလူက ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုဒုစရိုက်လောကသားသည် ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းမွှေးများကို အရှည်ထားရှိကာ သူ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင်မူ ဟစစစဟစးဟစဟစဍအမည်းကွင်း၊ အပြာကွင်းများ ရှိနေခဲ့၏။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုလူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံထားရသလား သို့မဟုတ် မွေးရာပါ ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလားဟူ၍ပင် တွေးတောမိလိုက်သည်။ သူ၏ သားရဲမှာလည်း သူနှင့်မခြား နွမ်းဖတ်နေသော လက္ခဏာရှိသည့် လင်းတကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ အကောင်ကြီးမားသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေဟန်ရှိပြီး အမွေးအမှင်အများစုမှာလည်း ကျွတ်ထွက်နေခဲ့ရာ မည်သူကပင် ကြည့်ကြည့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့၏။
ထို့နောက်တွင် ထိုလူသည် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဖြစ်စဉ်ကို စတင်ရှင်းလင်း ပြောပြခဲ့တော့သည်။
သူသည် ပြတိုက်မှူး၏ အမည်နာမကို ကြားဖူးထားသဖြင့် မိစ္ဆာပညာရှိက ဒုစရိုက်လောကသားများအားလုံးကို စုဝေးရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့်အခါ အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော တောင်ပိုင်းတိုက်မှနေ၍ အလျင်အမြန် ချီတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ ခရီးစဉ်အတွင်း၌ အလွန်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ပြတိုက်မှူး... ရှေးယခင်ကတည်းက တာအိုကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေဟာ လမ်းစဉ်ချင်း မတူညီကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့တုန်းက တာအိုဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါလာတဲ့ အတော်လေး ခန့်ညားတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို ကျုပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်... အဲဒီတာအိုဆရာက အသက်ကြီးပြီး ရုပ်ဆိုးလှပေမယ့် ခန့်ညားတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးနဲ့ အတူတူ သွားလာနေတာက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းလွန်းတယ်... ကျုပ် ခွဲခြားဆက်ဆံတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် ဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားလွန်းလို့ပါ... ဟုတ်သားပဲ... အဲဒီတာအိုဆရာက ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး မျောက်ဖြူတစ်ကောင်ကိုလည်း ချည်နှောင်ထားသေးတယ်..."
ထိုစကားကို ကြားရလျှင်ပင် လင်းကျင်း၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရ၏။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးများသည်လည်း ထိုနေရာမှ မထွက်ခွာကြသေးသဖြင့် ထိုအသေးစိတ် ဖော်ပြချက်ကို ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြရသည်။
"ငါတို့ရဲ့ ညီငယ်ဖြစ်သူ ကျိယင်းက တကယ်ပဲ ထူးခြားထက်မြက်တဲ့ ရုပ်ရည်မျိုး ရှိတယ်... အဲဒီတာအိုဆရာအိုကြီးရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားတာက အမှန်တကယ်ပဲ ကျိယင်းဖြစ်နေနိုင်မလား"
ပညာ့ခန်းမဆောင်၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်၏။
သို့သော်လည်း ထိုဒုစရိုက်လောကသားသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းရှိ ဘုန်းတော်ကြီးများကို လေးစားမှုပြသရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် ပညာ့ခန်းမဆောင် ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီး၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။
ထိုအစား မိစ္ဆာပညာရှိက ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
"အရှင်ဘုရား... ငါ့ရဲ့ ဒီမိတ်ဆွေနာမည်က ဝမ်ထူစီလို့ ခေါ်ပါတယ်... သူက ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ရှိတတ်တာမို့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်အပေါ် စိတ်မကွက်ပါနဲ့ဘုရား... သူ ပြောတဲ့ ခံ့ညားတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးက ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက ဆရာတော် ကျိယင်း ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က မဆုံတွေ့ဖူးတာကြောင့် သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
မိစ္ဆာပညာရှိသည် အကျိုးအကြောင်း သိနားလည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ပညာ့ခန်းမဆောင် ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဒီဒကာကြီး ပြောပြချက်အရဆိုရင် မျောက်ဖြူတစ်ကောင်လည်း ပါဝင်နေတာမို့ ထိုဘုန်းတော်ကြီးဟာ ကျိယင်း ဖြစ်နေဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များတယ်... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး မရှိနိုင်ဘူး"
လင်းကျင်းလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
သူလည်း ထိုသို့ပင် တွေးတောမိသည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ပင် သွားရောက်အတည်ပြုရန် ထိုက်တန်လှပေ၏။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဝမ်ထူစီအား ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးကို မည်သည့်နေရာ၌ တွေ့ရှိခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းလိုက်ရာ ဝမ်ထူစီက ထိုနေရာကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
"မြက်ခင်းပြင်တိုက်နဲ့ တောင်ပိုင်းတိုက်ရဲ့ နယ်စပ်မှာရှိတဲ့ ချီလုံမြို့မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျုပ် သူတို့ကို အဝေးကနေ တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အာရုံအများကြီး မစိုက်ခဲ့မိလို့ ဘယ်ဘက်ကို ဆက်သွားကြသလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ချီလုံမြို့က စည်းလုံးညီညွတ်သောတိုက်၊ မြက်ခင်းပြင်တိုက်နဲ့ တောင်ပိုင်းတိုက်တို့နဲ့ ဆက်စပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်... အကယ်၍ သူတို့က စည်းလုံးညီညွတ်သောတိုက်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံဘက်ကနေ လာတာဆိုရင် တောင်ပိုင်းတိုက်ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေတာ ဖြစ်ရမယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့သာ မြက်ခင်းပြင်တိုက်ဘက်ကို သွားမယ်ဆိုရင် ကျုပ်နဲ့ လမ်းကြောင်းတူ ဖြစ်နေမှာမို့လို့"
သူ၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ရုပ်ရည်နှင့်မတူညီစွာပင် ဝမ်ထူစီသည် အတော်အတန် ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ထို့နောက်တွင် သူသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုဘုန်းတော်ကြီးနှင့် မျောက်ဖြူကြီးတို့၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြပေးခဲ့၏။ ခံ့ညားသော ဘုန်းတော်ကြီးကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ထူစီ၏ ဖော်ပြချက်အရ ထိုတာအိုဆရာအိုကြီး ဆွဲခေါ်သွားသော မျောက်ဖြူလေးမှာ သူ ရှာဖွေနေသည့် မျောက်ဖြူကြီး ဖြစ်နေရန် ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်ခန့် သေချာလှပေသည်။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် ထပ်မံတိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ထူစီ ဆုံတွေ့ခဲ့သော ခံ့ညားသည့် ဘုန်းတော်ကြီးမှာ ကျိယင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သေချာသလောက် ရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် ကျောင်းတုန်းက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ရာခိုင်နှုန်းတွက်ချက်မှုဘာသာရပ်ကို လေ့လာခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါ ဖြစ်နိုင်ချေမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ထူစီ၏ အဆိုအရ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူတို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အကယ်၍ ထိုအဖွဲ့သာ ခြေလျင်ခရီးဖြင့် သွားလာနေကြမည်ဆိုပါက နှစ်ရက်အတွင်း မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် အကွာအဝေးကို ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။ ယခုအချိန်တွင် လိုက်လံရှာဖွေလျှင်ပင် ဆုံတွေ့နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ မသေချာသော်လည်း ဤနေရာ၌ အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းထက်စာလျှင်မူ ပို၍ ကောင်းမွန်ပါသေးသည်။
အခြေအနေမှာ အလျင်အလို ရှိနေသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မြေခွေးမလေး ရှန်းအာသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိသွားသည့်အလား သူမ၏ အမြီးများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းကျင်းနှင့် ရွှေဝါလေးတို့သည် လေထုထဲသို့ မြောက်တက်သွားခဲ့ကြရသည်။
၎င်းမှာ ယခုအခါ အဆင့် ၅ မိစ္ဆာသတ္တဝါအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သော ရှန်းအာ၏ ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို စိတ်အလိုအတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်၏။
"ရှန်းအာ... ခဏလောက် စောင့်ဦး"
လင်းကျင်းသည် မြေခွေးမလေး၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ သူသည် မန္တန်တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝယ်ရှိ ရေလှောင်ကန်အကြေးခွံမှနေ၍ အရှိန်အဝါလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် မြေပြင်မှနေ၍ မြူခိုးမြူငွေ့များ စုဖွဲ့တက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။
"တိမ်တိုက်တွေ... စုစည်းစမ်း"
လင်းကျင်းက သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် မိမိတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှနေ၍ စိုစွတ်သော လေထုများ စဉ်ဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာပြီး အပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။ သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ အထက် ပေပေါင်း ထောင်ချီသော နေရာ၌ ကြည်လင်သော တိမ်တိုက်တစ်ခု စုဖွဲ့ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရ၏။
ထိုကြည်လင်သော တိမ်တိုက်သည် ပိုးဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ လိပ်ခွေလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
မကြာမီတွင် လေညင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး မိုးရွာသွန်းတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် ယခုအခါ လေထုထဲ၌ ပေပေါင်းများစွာ မြောက်တက်နေခဲ့ပြီး သူ့အား ကူညီရန် လာရောက်ကြသော ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းတို့... ငါ သွားရောက်စုံစမ်းစရာ ရှိလို့ အခုပဲ ထွက်ခွာရပါတော့မယ်... မင်းတို့အားလုံး အဝေးကြီးကနေ လာရောက်ကူညီပေးကြတဲ့အတွက် ငါ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်မိုးနဲ့ပဲ မင်းတို့ကို ကျေးဇူးဆပ်ပါရစေ"
ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ပျံသန်းထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
ထိုစဉ် ချန်ရုယွမ်က ရုတ်တရက် လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ပြတိုက်မှူး... သားရဲအကဲဖြတ်မှူး လင်းကျင်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုနေသေးလဲဆိုတာကို ကျုပ်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား"
လင်းကျင်း အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမေးခွန်းကို မေးမြန်းနေသူမှာ ချန်ရုယွမ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုလူသည် ထိုနေ့က ကောင်းကင်ဘုံ၏ မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှုကို ခံခဲ့ရသူမှာ လင်းကျင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် အကယ်၍ ပြတိုက်မှူးသာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လျှင် လင်းကျင်းတစ်ယောက် မည်သို့ရှိနေသနည်းဟူ၍ သိရှိလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ချန်ရုယွမ်တင်မကဘဲ ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ထိုအရာကို သိရှိလိုကြပေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာကို အသိချင်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်ပင် ဖြစ်၏။
လေထုထဲ၌ ပျံဝဲနေရင်း လင်းကျင်းက တိုးညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ငါ့ရဲ့ အဲဒီတပည့်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံခဲ့ရလို့ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရရှိခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ"
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အရှိန်ကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ငှက်များထက်ပင် ဆတ္တံပိုးမက ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းကာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်မှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
"အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ"
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့ကြရသည်။ သူတို့တင်မကဘဲ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ဒုစရိုက်လောကမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များနှင့် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည်ရှိကြသည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါများစွာတို့သည်လည်း ပျံသန်းခြင်း အတတ်ပညာမှာ သင်ယူရန် အခက်ခဲဆုံးသော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားကြ၏။
ငှက်များသည် သူတို့၌ အတောင်ပံများ ရှိကြသဖြင့် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များမှာမူ ပျံသန်းနိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကြရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ရတနာပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ဖြစ်စေ၊ တိမ်တိုက်များကို အသုံးပြု၍ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အခြားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ဖြစ်စေ အခက်အခဲ အဆင့်အတန်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်ပေသည်။
မည်သည့်အရာကိုမျှ မသုံးဘဲ ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းခြင်းမှာလည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မြန်ဆန်သော အရှိန်နှုန်းကို ရရှိရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
အမြင့်ပိုင်းကို ဖြစ်စေ၊ အရှိန်နှုန်းကို ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အကွာအဝေးကို ဖြစ်စေ ကြည့်ရသရွေ့ ပြတိုက်မှူးသည် တောင်ပိုင်းတိုက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားရန် စီစဉ်ထားပုံ ရသဖြင့် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် လွန်ကဲလှပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော ဒုစရိုက်လောကသားများနှင့် ကျင့်ကြံမှုရှိသော မိစ္ဆာများထဲမှ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြပါချေ။
အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူတို့သည် အမှန်တရားကို သိရှိကြခြင်း မရှိဘဲ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် ဤအရာအတွက် အံ့အားသင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တိမ်တိုက်စီးနင်းခြင်းကို အသုံးပြုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှာ ရှန်းအာက ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို ပျံသန်းနိုင်ရန် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရှန်းအာသည် သူနှင့် ရွှေဝါလေးတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။
ဤအရှိန်နှုန်းမှာ လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်ကို စီးနင်းသည်ထက်စာလျှင် အနည်းဆုံး နှစ်ဆမှ သုံးဆခန့် ပိုမိုမြန်ဆန်လှပေသည်။ သူတို့သည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းနှင့် အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သော မြို့တစ်မြို့၏ အထက်မှ ပျံသန်းလာခဲ့ကြပြီးနောက် မကြာမီတွင်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။
သူတို့သည် ယခုအခါ မိုင်ပေါင်း ရာချီကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"ရှန်းအာ... တော်ပြီ၊ ငါ့ကို ပျံသန်းစေတာက မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အများကြီး ခန်းခြောက်စေလိမ့်မယ်"
လင်းကျင်းက မြေခွေးမလေး၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။
"ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း သက်သာသွားပြီဆိုတော့ လူသားအသွင် ပြန်ပြောင်းလို့ရပြီ မဟုတ်လား"
မြေခွေးမလေးက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း လင်းကျင်း၏ ပျံသန်းမှုအရှိန်မှာမူ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပါချေ။ သူတို့၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသော လင်းယုန်သားရဲမှာမူ အဝေး၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပါချေ။ လင်းကျင်း၏ ထံတွင် ထူးခြားသော ခရာမှုတ်သံ ရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် မိုင်ပေါင်းရာချီ ကွာဝေးနေခဲ့လျှင်ပင် ထိုလင်းယုန်ငှက်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုဝေးကွာသွားခဲ့လျှင်ပင် ထိုလင်းယုန်ငှက်သည် သူတို့၏ နောက်မှ ဆက်လက် လိုက်ပါနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
သူတို့သည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ မိုင်ပေါင်း ငါးရာခန့် ကွာဝေးသော မြက်ခင်းပြင်တိုက်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှသာ လင်းကျင်း၏ ပျံသန်းမှုအရှိန်မှာ လျော့နည်းသွားခဲ့တော့သည်။
ရှန်းအာသည် သိသိသာသာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရ၏။ လင်းကျင်းကို ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ချပေးပြီးနောက် သူမသည် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခွေလိပ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။
သူမအနေဖြင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့မိကြောင်း လင်းကျင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာခြင်း မရှိသေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် သူမအား မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌သာ ဆက်လက် ပွေ့ချီထားလိုက်၏။
ရွှေဝါလေးမှာမူ ပျံသန်းမှုတစ်လျှောက်လုံး ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် ခရီးစဉ်ကြောင့် ခေါင်းမူးဝေနေခဲ့ရသည်။ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး သူ၏ အတောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ ထူးဆန်းသော အသံများကို အော်မြည်နေခဲ့တော့၏။
လင်းကျင်းသည် ဤကိစ္စအတွက် ပြတိုက်မှူး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် သင့်တော်မည်ဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။
ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်ပြီး သူတို့ထက် စောစီးစွာ 'ချီလုံမြို့' သို့ သွားရောက်ရန်အတွက် တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။
ဤအရှိန်နှုန်းသစ်မှာ ရှောင်အာ၏ ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရသော်လည်း လုံလောက်စွာပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။
ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လင်းကျင်းသည် ချီလုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဝမ်ထူစီက သူ့အား သဲလွန်စကို ပြောပြခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ လင်းကျင်း ရောက်ရှိလာချိန်အထိ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေ၏။
လင်းကျင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီတွင်ပင် ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၌ မိုးများ စတင်ရွာသွန်းခဲ့တော့သည်။
၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မိုး ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်း၏ ရေလှောင်ကန်အကြေးခွံကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ရွာသွန်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ထိုအကြေးခွံ၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းဆောင်ရည်များထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော လူအုပ်ကြီးအား သူတို့၏ သားရဲများ၏ စွမ်းအားများကို တိုးတက်စေရန် ကူညီပေးသည့်အနေဖြင့် ဤဂါထာကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မည်သည့်သားရဲမဆို နာတာရှည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရမည်ဆိုပါကလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်သက်သာလာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်မိုးမှာ တောင်ခြေ၌တင် ရွာသွန်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဒါလော့တောင်ထိပ်ကိုပါ စိုစွတ် လန်းဆန်းစေခဲ့၏။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် တောင်အောက်ရှိ ဒုစရိုက်လောကသားများ၊ မိစ္ဆာသတ္တဝါများ အားလုံးတို့သည် ဤမိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် မှင်တက်သွားခဲ့ကြရသည်။
"ပြတိုက်မှူးကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ"
မိစ္ဆာသတ္တဝါတစ်ကောင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော မိုးရေစက်များကို ခံစားရင်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါချေ။