အခန်း ၄၂၈
Vol. 22 Ch. 428
အခန်း (၄၂၈) - တောင်ဘက်သို့ မိုင်တစ်ထောင်၊ ကုချုံတောင်
ဝမ်ထူစီသည် မိုးရေစက်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စိမ့်ဝင်ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အစပိုင်းတွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော နွေးထွေးမှုလှိုင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။
၎င်းမှာ ရေနွေးနွေးလေးထဲတွင် စိမ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေ၏။
သူ၏ သားရဲဖြစ်သော နွမ်းဖတ်နေသည့် လင်းတကြီးပင် ထိုကဲ့သို့သော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို တူညီစွာ ခံစားနေရရှာသည်။
ဝမ်ထူစီ၏ သားရဲမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာခြင်း မရှိခဲ့သည့်အပြင် ပုပ်စပ်နေသော အသားများကို စားသောက်တတ်သည့် အလေ့အထကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆိပ်အတောက်များ စုပုံနေခဲ့ရ၏။
ပုပ်စပ်နေသောအသားကို စားသောက်ခြင်းမှာ လင်းတများအတွက် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုဆိုးရွားစေခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာမူ ၎င်းရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုဒဏ်ရာများက အဆိပ်အတောက်များကို ချေဖျက်နိုင်စွမ်းကို ဟန့်တားနှောင့်ယှက်ခဲ့သဖြင့် ယနေ့ထက်တိုင် နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ထူစီသည်လည်း သူတို့အကြားရှိ သွေးသစ္စာစာချုပ်ကြောင့် ထိုဝေဒနာကို အတူတူ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စဉ်ဆက်မပြတ် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရခြင်းကြောင့်ပင် သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ယခုကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လူသားတစ်ဦး သို့မဟုတ် သားရဲတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆိပ်အတောက်များ အလွန်အကျွံ စုပုံလာသောအခါ သူတို့၏ ရုပ်သွင်မှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မိုးကြောင့် ဤအရာကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုမိုးရေထဲ၌ စိုစွတ်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ ဒဏ်ရာဟောင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီး အဆိပ်အတောက်များမှာလည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလားတူပင် ကင်းစင်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လိပ်အိုကြီးပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေခဲ့ရ၏။ သူသည် ယခင်က ရှန်းအာ၏ ကုသပေးမှုကို ခံယူခဲ့ဖူးပြီး ထိုကုသမှုမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သော်လည်း လိပ်အိုကြီး၏ သားရဲမှာ အားနည်းပြီး ခြောက်ကပ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။
ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင်မိုးက လိပ်အိုကြီးနှင့် သူ၏ သားရဲကို ပြန်လည်နုပျို လန်းဆန်းလာစေခဲ့သဖြင့် သားရဲကြီးမှာ လိပ်အိုကြီး၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲဖြဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ရင်း ကုသမှုအတွေ့အကြုံကို ခံစားနေခဲ့တော့သည်။
မသဲမကွဲသော မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင်ပင် ထိုလိပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားလာသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။
ယခင်က ၎င်းမှာ သံပုံးတစ်ပုံးခန့်သာ အမြင့်ရှိခဲ့သော်လည်း မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်၏ ထက်ဝက်ခန့်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်လူသား သုံးဦးမှ ငါးဦးခန့်၏ အလေးချိန်ကိုပင် အလွယ်တကူ ထမ်းပိုးနိုင်စွမ်း ရှိပုံရ၏။
လိပ်အိုကြီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သေချာပေါက်ပင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေခဲ့ရသည်။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်က သူ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး ဆိုလိုက်၏။
"ဒါက ပြတိုက်မှူးရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ... ငါ ကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြတိုက်မှူး မလုပ်နိုင်တဲ့အရာ ဘာမှမရှိဘူး"
ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်၊ ခေါင်းတလားလူသားနှင့် လိပ်အိုကြီးတို့မှာ ယခင်က လင်နန်နတ်ဘုရားငါးပါးအဖြစ် လေးစားကြည်ညိုခြင်း ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူတို့သည် ညီအစ်ကို မောင်နှမများကဲ့သို့ ရင်းနှီးခဲ့ကြသော်လည်း ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် တစ်ဦးမှာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး ကျန်ရှိသောလူများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက်ပိုင်း ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း သူတို့သည် စဉ်ဆက်မပြတ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ခံစားခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်သာ ပြတိုက်မှူး၏ ကုသမှုကို မခံယူခဲ့ရလျှင် လိပ်အိုကြီးသည် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်သလို ခေါင်းတလားလူသားသည်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရပါမည်။
ဤအကြိမ်မှာ လိပ်အိုကြီးအနေဖြင့် ပြတိုက်မှူးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူသည် သိသိသာသာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရ၏။ ထို့နောက်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။
"ဝိညာဉ်ကလေးငယ်၊ ခေါင်းတလားအိုကြီး... မင်းတို့ အရင်တုန်းက တာအိုအရှင်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို မှတ်မိကြသေးလား"
တာအိုအရှင်...
ထိုအမည်နာမကို ကြားရလျှင်ပင် ဒုစရိုက်လောကမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ အားလုံး မှင်တက်သွားခဲ့ကြရ၏။
မည်သည့် ဒုစရိုက်လောကသားမျှ တာအိုအရှင်၏ အမည်ကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပါချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီက သူတို့၏ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ ဒုစရိုက်လောကတွင် တာအိုအရှင်မှာ သူတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူ အသက်ရှင်နေစဉ် အချိန်တုန်းက သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသမျှ ထဲ၌ အားအကောင်းဆုံးသော ဒုစရိုက်လောကသားအဖြစ် လူသိများခဲ့၏။
"တာအိုအရှင်က ဘယ်နေရာကို သွားသွား မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ထားတတ်တယ်လို့ လူသိများခဲ့တယ်... မင်းတို့ရော ပြတိုက်မှူးက တာအိုအရှင်နဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ မထင်မိကြဘူးလား"
လိပ်အိုကြီးသည် ပွင့်လင်းရိုးသားသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲရှိသမျှကို ဒီအတိုင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ဒုစရိုက်လောကသားများပင်လျှင် ယခင်က တာအိုအရှင်နှင့် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း မရှိကြပါချေ။
သို့သော်လည်း ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ ဒဏ္ဍာရီများစွာမှာမူ အမြောက်အမြား ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။
"ငါလည်း ဒီဒဏ္ဍာရီကို ကြားဖူးတယ်၊ တာအိုအရှင်ရဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မြင်ဖူးခဲ့တုန်းက သူက 'တာအို' လို့ ရေးထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးကို အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်ထားတာ အမှန်ပဲ.. ငါ သိရသလောက်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ဖူးကြဘူး"
ဒုစရိုက်လောကမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။
'တာအို' လို့ ရေးထားတဲ့ မျက်နှာဖုံး...
၎င်းမှာ အနက်ရောင်မှင်ဖြင့် 'တာအို' ဟူသော စာလုံးကို ဂရုတစိုင် ရေးသားထားသည့် အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရာကြောင့်ပင် တာအိုအရှင်သည် ယခင်က ထိုအမည်ပြောင်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်နှာဖုံးကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပြတိုက်မှူးရဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာက သားရဲပုံစံတွေပဲ ရှိတာမို့လို့ပဲ"
ကျီးကန်းနက်က မှတ်ချက်ချလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ တာအိုအရှင်သည် သူတို့၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှသော်လည်း သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီက တည်ရှိခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ သိသရွေ့မူ သူသည် လုပ်ကြံဖန်တီးထားသော ဇာတ်ကောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပြတိုက်မှူးမှာမူ စစ်မှန်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"ကဲ... အားလုံး နားထောင်ကြစို့... ဝမ်ထူစီက စောစောက သဲလွန်စတစ်ခု ပေးခဲ့ပေမယ့် ပြတိုက်မှူး အနေနဲ့ သူ ရှာနေတဲ့ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလားဆိုတာ မသေချာသေးဘူး... အဲဒီမျောက်ဖြူကြီးက ပြတိုက်မှူးရဲ့ မြေးတပည့် ဖြစ်ပြီး အခုတော့ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ... အခု ငါတို့က ပြတိုက်မှူးဆီကနေ ဆုလာဘ်တွေ ရရှိခဲ့ကြပြီ ဖြစ်လို့ ငါတို့လည်း လိုက်လံရှာဖွေမှုမှာ ပါဝင်သင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်... အကယ်၍ သတင်းတစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင် အချင်းချင်း အကြောင်းကြားကြတာပေါ့"
ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်က အကြံပြုလိုက်၏။
လူအုပ်ကြီးက သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြတော့သည်။
ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ကြရ၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ဒုစရိုက်လောကသားများ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာတော့မည်ဟူသော အရိပ်အယောင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ကျိယင်းသည် မျောက်ဖြူကြီးနှင့်အတူ ရှိနေနိုင်ချေ များသဖြင့် အကယ်၍ မျောက်ဖြူကြီး၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့၏ လူကိုလည်း အလားတူပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအဖွဲ့သည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် အသီးသီး လမ်းခွဲထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့၏။
ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လင်းကျင်းသည် ချီလုံမြို့အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
ဤမြို့သည် မတူညီသော တိုက်ကြီးသုံးခု၏ ဆုံမှတ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် မဟာဗျူဟာမြောက်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ မည်သို့မျှ အင်အားမကြီးမားလှသော အလယ်အလတ်တန်းစား နိုင်ငံတစ်ခု၏ နယ်မြေအတွင်း၌ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ချီလုံမြို့၏ စုတ်ပြတ်နေသော မြို့ရိုးများက ၎င်းကို အုပ်ချုပ်နေသော နိုင်ငံ၏ အခြေအနေကို ထင်ဟပ်ဖော်ပြနေခဲ့၏။ အကယ်၍ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော ကုန်သည်များသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤမြို့မှာ ဘယ်တုန်းကမှ တည်ရှိလာခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။
မြို့စောင့်ရဲမက်များမှာမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တက်ကြွနေကြသည်။ သူတို့၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများမှာ သံချေးတက်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများမှာမူ တည်ကြည်ပြီး နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့ကြ၏။ သူတို့၏ ဓားသွားများမှာ ထက်မြက်နေခဲ့ပြီး ပြောင်လက်နေသော လှံဖျားများမှာလည်း နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေခဲ့ကြသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးနှင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှန်းအာတို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ရွှေဝါလေးသာ အနီးတွင် မရှိခဲ့လျှင်ပင် အလွန် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေမည် ဖြစ်ရာ သူသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြု၍ မြို့ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ကို ဘယ်လိုမှ သတိပြုမိနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။
ချီလုံမြို့မှာ ကြီးမားခြင်း မရှိသဖြင့် သူသည် မြို့၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အများကြီး မပေးခဲ့ရပါချေ။ အကယ်၍ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက တစ်နာရီခန့် အချိန်မှာ လုံလောက်လှပေသည်။ အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ အရှိန်နှုန်းဖြင့် သွားလာမည်ဆိုပါက အချိန်မှာ သိသိသာသာပင် လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်၏။
မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ဝမ်ထူစီ ဖော်ပြခဲ့သော မျောက်ဖြူလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ ရှာဖွေနေသည့် မျောက်ဖြူကြီး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပေသည်။
သူ ယခုကဲ့သို့ သေချာနေရခြင်းမှာ ရှန်းအာသည် မျောက်ဖြူကြီး၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင် အရိပ်အယောင်များကို အနံ့ခံမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။
၎င်းမှာ တိုးညင်းလှသော်လည်း ၎င်းအရိပ်အယောင်မှာ မျောက်ဖြူကြီး၏ အရာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့သည်။
ဤအရာက လင်းကျင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် အပြည့်အဝ နိုးနိုးကြားကြား ရှိသွားစေခဲ့၏။ ဝမ်ထူစီ၏ အဆိုအရ မျောက်ဖြူကြီးသည် တာအိုဆရာအိုကြီးတစ်ဦး၏ ကြိုးဖြင့် လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး ၎င်းအား ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထို့အပြင် ကျိယင်းသည်လည်း သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ဤနေရာတွင် လင်းကျင်း တွေးတောမိနိုင်သော အကြောင်းပြချက် အချို့ ရှိနေခဲ့၏။ ပထမတစ်ခုမှာ ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးသည် မျောက်ဖြူကြီးနှင့် ကျိယင်နှစ်ဦးလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် လိုက်ပါနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခြားသော ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုမှာမူ ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးနှင့် ကျိယင်တို့သည် မျောက်ဖြူကြီးကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် လက်တွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။
ဤနှစ်ခုလုံးမှာ လင်းကျင်း ဖြစ်နိုင်ချေ အရှိဆုံးဟု ထင်မြင်မိသော အကြောင်းပြချက်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးကို လျှော့တွက်၍ မရပါချေ။ လင်းကျင်း၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ထိုလူသည် အနည်းဆုံး ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးခန့် အင်အားကြီးမားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။
လင်းကျင်း အနေဖြင့် ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်၏။
သူမ၏ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြု၍ ရှောင်အာသည် လင်းကျင်းကို အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအရက်ဆိုင်တွင် လူအများကြီး မရှိပါချေ။ ရှိနေသော စားပွဲအနည်းငယ်ထဲမှ ထက်ဝက်ခန့်မှာ အလွတ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် စားပွဲတစ်လုံး ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အပေါ်၌ အရက်တစ်ပုလင်းနှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်း တည်ရှိနေခဲ့၏။
၎င်း၏ အပေါ်တွင် မျောက်ဖြူကြီး၏ အရှိန်အဝါ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင်မူ ရှောင်အာတင်မကဘဲ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် ၎င်းကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း ရှိ၏။
စာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လင်းကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရတော့သည်။
ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် စာကြောင်းအနည်းငယ် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုစာလုံးများကို ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားဖြင့် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့်မူ ၎င်းမှာ ဗလာစာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့သာ မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။ လင်းကျင်းကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း ရှိသူတစ်ဦးသာလျှင် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်း ရှိ၏။
လင်းကျင်းသည် ဤအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခြင်းထက် စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသော အရာကြောင့် ပိုမို၍ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"တောင်ဘက်ကို မိုင်တစ်ထောင် ချီတက်ခဲ့... ကုချုံတောင်မှာ လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးတစ်ခွက်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေမယ်... – တာအိုဆရာ"
ထိုစာထဲတွင် မည်သူ့ကို ရည်ရွယ်၍ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အတိအလင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာရွက်၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော စုတ်တံကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုစုတ်တံ၏ အမွေးအမှင်များကို မျောက်ဖြူကြီး၏ အမွေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤစာလုံးများကို မျောက်ဖြူကြီး၏ အမွေးများကို အသုံးပြု၍ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။