အခန်း ၄၂၉
Vol. 22 Ch. 429
အခန်း (၄၂၉) - အဝေးမှ စီးချင်းထိုးခြင်း
စုတ်ချက်များမှာ ပြတ်သားပြီး လေးနက်လှရာ ရေးသားသူ၏ ထူးခြားထက်မြက်သော ကဗျာလင်္ကာနှင့် စုတ်တံအရေးအသား စွမ်းရည်ကို ထင်ဟပ်ဖော်ပြနေခဲ့၏။ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း စုတ်တံအရေးအသား အတတ်ပညာတွင် အနည်းငယ် နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် လေ့လာဖူးပြီး လှပသော လက်ရေးလက်သားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ့အတွက်မူ လူတစ်ဦး၏ လက်ရေးကို ကြည့်ရှုခြင်းမှာ ထိုလူ၏ စိတ်နေသဘောထားကို အကဲခတ်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
ထိုစာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လင်းကျင်း၏ မျက်စိထဲ၌ ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဤစုတ်တံကို အသုံးပြု၍ စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းကို မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ ရေးသားနေမည့် ပုံရိပ်ကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်ယောင်လာခဲ့ရတော့သည်။
သူ၏ အမူအရာမှာ သူတပါးအပေါ် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုဟန် ရှိပေသည်။
သူသည် မာနခဲတစ်ဦး ဖြစ်ရပါမည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ စာလုံးများထဲမှ ထိုအရာကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။
ထို့အပြင် ထိုတာအိုဆရာအိုကြီး၏ ပစ်မှတ်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်းလည်း လင်းကျင်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်၏။
သူသည် ထိုမျောက်ဖြူမွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စုတ်တံကို လှမ်း၍ ကိုင်လိုက်သည့်အခါ စုတ်တံထဲမှနေ၍ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ချက်ချင်းပင် စိမ့်ထွက်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ကျယ်ကြီးထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်ခဲ ပစ်ချလိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ထိုစွမ်းအင်ဂယက်လှိုင်းများကို ခံစားလိုက်ရ၏။
၎င်းစွမ်းအင်မှာ ချက်ချင်းပင် လျှံထွက်သွားခဲ့ပြီး ချီလုံမြို့တစ်ခုလုံးကို ခဏတာအတွင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။
"ဒုက္ခပဲ..."
ထိုတာအိုဆရာက စုတ်တံပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော မန္တန်တစ်ခုခုဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ထားလိမ့်မည်ဟု လင်းကျင်း မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါချေ။
သူ စုတ်တံကို ကိုင်လိုက်သည့် ကာလအတွင်းမှာပင် ချီလုံမြို့အတွင်းရှိ သွေးသစ္စာစာချုပ် မရှိကြသော ဝန်တင်သတ္တဝါများ အပါအဝင် သားရဲတိရစ္ဆာန် အားလုံးတို့သည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ သွေးဆာသကဲ့သို့ နီမြန်းလာခဲ့ကြပြီး အော်ဟစ်မြည်တမ်းလာခဲ့ကြတော့သည်။
သွေးသစ္စာစာချုပ် ရှိကြသော သားရဲများမှာမူ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြင်းထန်သော သွေးဆာမှုနှင့် အရိုင်းဆန်သော စိတ်ရိုင်းများ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသဖြင့် မိမိတို့၏ သခင်များအပေါ် ထားရှိသော သစ္စာစောင့်သိမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။
သူတို့၏ သွေးသစ္စာစာချုပ်များမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ သွေးဆာစိတ်များ နိုးကြွလာခဲ့ရသဖြင့် ထိုသားရဲများ၏ တိရစ္ဆာန်ဗီဇ စိတ်ရိုင်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ၎င်းကြောင့် သောင်းကျန်းမှုကြီးတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပွားလာတော့မည် ဖြစ်၏။
အနီးနားရှိ စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် သားရဲတစ်ကောင်သည် ချက်ချင်းပင် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ သခင်ကို စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ချီလုံမြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် တပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပွားလာခဲ့ရ၏။
စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် သွေးချောင်းစီးမည့် အန္တရာယ်နှင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။
ဤအရာမှာ လင်းကျင်းအား သူ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ရည်ရွယ်၍ ထိုအဘိုးအို ပြုလုပ်ထားသော သေးငယ်သည့် လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ရပါမည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကြေကွဲစရာ ဖြစ်ရပ်မျိုးကို ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခွင့် မပေးနိုင်ပါချေ။ အထူးသဖြင့် သားရဲများကို ထိန်းချုပ်သည့် မန္တန်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဤအရာမှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနယ်ပယ် ဖြစ်သဖြင့် အခြားတစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ထက် လက်ဦးမှုရယူသွားသည်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာ မရှိပါချေ။
"ချုပ်ထိန်းစမ်း"
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို ဖြောက်ခနဲ မြည်အောင် တီးလိုက်၏။
ထိုပြတ်သားလှသော အသံသည် ချီလုံမြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။
အပြစ်မဲ့သော ဘေးလူများကို တိုက်ခိုက်ရန် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ လိုတော့သည့် သားရဲများမှာ သူတို့၏ လည်ပင်းကို အထိန်းအချုပ် ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ တောင့်တင်းသွားခဲ့ကြရ၏။ ထိုတာအိုဆရာ၏ မန္တန်ကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် လင်းကျင်း တွေးတောမိနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းမှာ ဤအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
'ချုပ်ထိန်းခြင်း'မန္တန်မှာ သတ်မှတ်ထားသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန် အားလုံးကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ လှုပ်ရှား၍မရအောင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်သည့် မန္တန်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခြောက်လှန့်ခြင်း နည်းလမ်းမှာ သောင်းကျန်းခြင်းမန္တန်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရသော သားရဲများအပေါ် ထိရောက်မှုရှိမည်မဟုတ်သဖြင့် ဤနည်းလမ်းမှာ လင်းကျင်း အသုံးပြုနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းချက် ဖြစ်ပေသည်။
သားရဲများ သောင်းကျန်းလာသည့် အချိန်မှစ၍ သူတို့ လှုပ်ရှား၍မရအောင် တောင့်တင်းသွားသည့် အချိန်အထိ အရာအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပွားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ချီလုံမြို့အတွင်းရှိ လူအများစုမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင် သတိမထားမိလိုက်ကြသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသော အင်အားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်အချို့မှာမူ ထိုရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည့်အရာမှာ သူတို့နှင့် သားရဲများအကြားရှိ သွေးသစ္စာစာချုပ် ခဏတာ ပျက်ပြားသွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားကြသော လူများသည် အခြားသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ အနီးမှ ချက်ချင်းပင် ဝေးရာသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်ကြတော့သည်။
လူအများစုမှာမူ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း နားမလည်ကြပါချေ။ သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ လူသားတစ်ဦး၏ အနီးကပ်ဆုံးသော ဘဝအဖော်မွန်များအဖြစ် လူသိများကြသဖြင့် သခင်များအနေဖြင့် မိမိတို့၏ သားရဲများကို သံသယဝင်ရန်မှာ အကြောင်းရင်း မရှိပါချေ။
ချုပ်ထိန်းခြင်းမန္တန်ကို အသုံးပြုပြီးနောက်မှသာ လင်းကျင်းသည် 'မန္တန်ပယ်ဖျက်ခြင်း'ကို ဆက်လက်အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ရွှေဝါလေး၏ ကျယ်လောင်လှသော တွန်ကျူးသံကို အငှားယူကာ လင်းကျင်းသည် ချီလုံမြို့အတွင်းရှိ သားရဲအားလုံးအပေါ် ကျရောက်နေသော သောင်းကျန်းခြင်းမန္တန်ကို ပယ်ဖျက်ရန်အတွက် ထိုမန္တန်ကို အသံလှိုင်းမှတစ်ဆင့် ထုတ်လွှင့်လိုက်တော့သည်။
အစမှ အဆုံးအထိ ဤသွေးမြေမကျသော တိုက်ပွဲမှာ စက္ကန့်၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း အကယ်၍ လင်းကျင်းသာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ နောက်ကျသွားခဲ့မည်ဆိုပါက ချီလုံမြို့တစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးသွားနိုင်လောက်အောင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းခဲ့ပေသည်။
"ဟေး... မင်း အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်လား၊ ကြက်ဖတွန်သံနဲ့ တူတယ်"
"ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြက်ဖတွေက မနက်ခင်းမှ တွန်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါက ဘယ်က အရူးကြက်လဲ မသိဘူး"
"စောစောက ငါ့ရဲ့ သားရဲကို ငါ ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘဲ ဖြစ်သွားသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကြက်တွန်သံ ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာပဲ... ထူးဆန်းလိုက်တာ... ထူးဆန်းလိုက်တာ"
ချီလုံမြို့ရှိ လူများသည် ထိုဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ စတင်ဆွေးနွေး ငြင်းခုံလာကြတော့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် လင်းကျင်းသည် မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ သူသည် ထိုစုတ်တံပေါ်တွင် အခြားသော မန္တန်များ ထပ်မံလုပ်ဆောင်ထားခြင်း ရှိမရှိ စိုးရိမ်သဖြင့် ၎င်းကို နဂါးမီးဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ထံ စာချန်ထားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် 'တာအိုဆရာ' ဟု သုံးနှုန်းထားခဲ့၏။
လင်းကျင်းအတွက်မူ ဤလူသည် မိမိအတွက် ယခုကဲ့သို့ အသေးစိတ်ကျသော ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ဆင်မြန်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို ကြည့်ရသရွေ့ သူသည် ကြီးမားသော ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း ရှိသည့် ထိပ်တန်းအဆင့် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်ရပါမည်။ အကယ်၍ သူသာ လုံလောက်သော စွမ်းဆောင်ရည် မရှိခဲ့လျှင် လင်းကျင်းသည် ထိုအရက်ဆိုင်ကတည်းကပင် တိုက်ပွဲ၌ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပေမည်။
လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်သော်လည်း ချီလုံမြို့အတွင်းရှိ သားရဲပေါင်း ထောင်ချောက်မက သောင်းကျန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် ဒဏ်ရာရရှိခြင်းထက်ပင် ပိုမို၍ ဆိုးရွားလှပေသည်။
ဤအရာကပင် လင်းကျင်းအား ထို 'တာအိုဆရာ' မှာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချမိစေသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပေ၏။
'ကုချုံတောင်ဟုတ်လား... ကောင်းပြီ၊ မင်းက လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးတစ်ခွက်နဲ့ စောင့်နေမယ်ဆိုမှတော့ ငါ သေချာပေါက် လာခဲ့ရမှာပေါ့'
လင်းကျင်းက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လင်းယုန်သားရဲမှာ သူ့ထံသို့ လိုက်မှီလာခဲ့ပြီး ချီလုံမြို့၏ အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေခဲ့၏။ လင်းကျင်းသည် ရှန်းအာကို သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး ရွှေဝါလေးကိုမူ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီထားလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် တိမ်တိုက်လှေကားထစ်များကို နင်းလျှောက်ကာ လင်းယုန်ငှက်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ဘက်ရှိ ကုချုံတောင်သို့ ဦးတည်ချီတက်ခဲ့တော့သည်။
လင်းယုန်ငှက်၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် လင်းကျင်းသည် ဝမ်ထူစီက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က ထိုအဖွဲ့ကို ချီလုံမြို့၌ ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိလိုက်၏။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ထိုထောင်ချောက်ကို ဆင်မြန်းပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ကုချုံတောင်သို့ ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရမည်။ အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ တွက်ချက်မှုသာ မှန်ကန်မည်ဆိုပါက ကုချုံတောင်တွင်လည်း ထောင်ချောက်တစ်ခု ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်မူ ထိုတောင်တန်းကြီးမှာ ထိုတာအိုဆရာ၏ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်နေနိုင်၏။
ထိုလူသည် ယခုအချိန်တွင် လင်းကျင်း၏ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပြီး သူက လက်ဦးမှုရယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အခြေအနေများမှာ လင်းကျင်းအတွက် အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း သူသည် ဤပဋိပက္ခမှ ဆုတ်ခွာသွားရန် အကြောင်းမရှိပါချေ။
အကယ်၍ သူသာ မသွားခဲ့လျှင် ထိုလူများက မျောက်ဖြူကြီးအပေါ် မည်သို့ ပြုလုပ်ကြမည်ကို မည်သူမျှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။ ၎င်းမှာ ငရဲတွင်းသို့ ဆင်းရမည် ဖြစ်နေခဲ့လျှင်ပင် လင်းကျင်းသည် မျောက်ဖြူကြီးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သေချာပေါက် သွားမည် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်း၏ နားလည်မှုအရ ထို 'တာအိုဆရာ' သည် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းမှာ ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် အဆင့်အတူတူခန့်သာ ရှိနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း နယ်ပယ်တွင်မူ ထိုလူသည် အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး သို့မဟုတ် အဆင့် ၄ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေ၏။
ကံကောင်းလှသည်မှာ လင်းကျင်း၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝှက်ဖဲများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဒဏ်ရာများ ပြန်လည်ကုသနေစဉ် အချိန်အတွင်း လင်းကျင်းသည် ရေလှောင်ကန်အကြေးခွံကို ရှန်းအာ၏ အနီးတွင် အမြဲတမ်း ထားရှိပေးခဲ့၏။ ရေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူမ၏ သွေးကြောများကို နုပျိုစေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည်ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည့်အပြင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့၏။ သူမသည် အဆင့် ၄ မှ အဆင့် ၅ သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ရှောင်အာ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုမြင့်မားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူမအနေဖြင့် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲရန် တားဆီးထားသောအရာ မရှိပါချေ၊ သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် သူမသည် လူသားအသွင်ပြောင်းရန် တမင်တကာ ငြင်းဆန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် လင်းကျင်း၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံရသည်ကိုသာ နှစ်သက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ မကြာသေးမီက သူမ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသဖြင့် လင်းကျင်းသည်လည်း သူမ ဖြစ်ချင်သလိုသာ ခွင့်ပြုထားခဲ့၏။ မျောက်ဖြူကြီးကို ကယ်တင်ပြီးမှသာ သူမအား အလိုလိုက်နေခြင်းကို သူ ရပ်တန့်ရမည် ဖြစ်ပေ၏။
ထို့အပြင် ရွှေဝါလေးလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
ရွှေဝါလေးသည် သားရဲစွမ်းအင်ဖွဲ့စည်းခြင်းကို ကျင့်ကြံခြင်း မရှိဘဲ အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ သူ၏ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် အဆင့် ၄ သာ ရှိသေးသော်လည်း အကယ်၍ သူ့ကို ရန်စမိမည်ဆိုပါက ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးပင်လျှင် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။
သူတို့နှစ်ဦးလုံးနှင့် ရှောင်ဟော့တို့ ရှိနေသရွေ့ သူတို့အတွက် အဆင်ပြေနိုင်ပေသည်။
ပြောရမည်ဆိုပါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားရဲဖြစ်သော ရှောင်ဟော့မှာမူ ယခုအခါ ထိုနှစ်ကောင်၏ နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် အဆင့် ၄ ၌သာ ရှိသေးပြီး ဓမ္မခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင်မူ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်ရှိသော ရွှေဝါလေးကို ဘယ်လိုမှ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။
၎င်းမှာ တားဆီး၍မရသော အရာ ဖြစ်ပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ဟော့၏ အစပြုမှုမှာ အခြားသော သတ္တဝါများထက် နိမ့်ကျခဲ့ပြီး သူသည် မည်သည့် ထူးခြားသော သွေးမျိုးဆက်မှလည်း ပါဝင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ ယခုကဲ့သို့ ဝေးကွာသော နေရာအထိ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ လင်းကျင်း၏ သားရဲပြတိုက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မီးဝံပုလွေများထဲမှ အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်နိုင်လောက်အောင်သာ ရှိပြီး အဆင့် ၅ မီးဝံပုလွေဟူ၍မူ ဘယ်တုန်းကမှ တည်ရှိခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပါချေ။
လင်းယုန်သားရဲ၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့သည် နှစ်နာရီအတွင်း မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် အကွာအဝေးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြ၏။ ယခုကဲ့သို့ ဝေးကွာသော ခရီးကို နှင်ခဲ့ရသဖြင့် လင်းယုန်ငှက်မှာ သေချာပေါက်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် သူ့အား ဆေးလုံးအချို့ ကျွေးမွေးလိုက်ပြီး ခရီးစဉ်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဆက်လက်ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန်အတွက် အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် ယခင်က တောင်ပိုင်းတိုက်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ပါချေ။ သူသည် ချီလုံမြို့ကတည်းကပင် စိုစွတ်သော အပူပိုင်းလေထုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ကုချုံတောင်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ ဤနေရာရှိ စိုစွတ်လှသော ရာသီဥတု၏ အရသာကို ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ရတော့သည်။ ၎င်းမှာ အေးမြပြီး ခြောက်ကပ်လှသော မြက်ခင်းပြင်တိုက်နှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှပေ၏။
သူတို့၏ အောက်တွင် စိမ်းလန်းစိုစွတ်သော သစ်တောများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်တန်းကြီးများကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ဤနေရာတွင် လွတ်နေသော မြေကွက်ဟူ၍ မရှိဘဲ သစ်ပင်ကြီးများနှင့် အဆုံးမရှိသော သစ်တောများသာ ရှိနေခဲ့ရာ ၎င်းတို့ထံမှ နေ့ခင်းဘက်တွင် အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညဘက်တွင်မူ နှင်းပွင့်များ စုဖွဲ့ဖြစ်ပေါ်တတ်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် ကုချုံတောင်တွင် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ တည်ရှိနေခဲ့ကြသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဤတောင်တွင်း၌ အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဒေသခံများပင်လျှင် တောနက်ထဲသို့ အလွန်အကျွံ သွားရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပါချေ။ အနည်းငယ်မျှသော အမှားတစ်ခု သို့မဟုတ် သေးငယ်သော အဆိပ်စူးမှုတစ်ခုသည်ပင်လျှင် လူတစ်ဦး၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။