အခန်း ၄၃၀

အခန်း (၄၃၀) - မီးပင်လယ်ထဲမှ ပိုးမွှားများကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း

​ကုချုံတောင်၏ လေထုမှာ အလွန်ပင် ပျက်ပြယ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ငှက်ကလေးများပင်လျှင် ဤနေရာကို ရှောင်ကွင်းသွားကြပေ၏။ အကယ်၍ မတော်တဆ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ငှက်များ ရှိခဲ့လျှင်လည်း ကောင်းကင်ယံသို့ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေသော အဆိပ်ငွေ့များကြောင့် အသက်ရှူကျပ်ကာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားကြရစမြဲ ဖြစ်သည်။

​၎င်းမှာ တောင်ပိုင်းတိုက်၏ အန္တရာယ်အရှိဆုံးသော နေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

​သို့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက မည်မျှပင် ဘေးအန္တရာယ် များပြားနေပါစေဦးတော့၊ လူသားများသည် ၎င်းနေရာကို နေထိုင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေတွေ့ရှိတတ်ကြသည်သာ ဖြစ်၏။

​ရှေးလူကြီးများ၏ စကားအရ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့မှာ ခွဲခြား၍မရနိုင်ဟု ဆိုရိုးရှိပေသည်။ တာအိုဂိုဏ်းများ လက်ခံထားကြသော ဗဟိုချက်မ သဘောတရားမှာ ယင်နှင့်ယန်တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုများအဖြစ် တည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဝှက်ဖဲများနှင့် ရတနာများကို အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများတွင်သာ အများဆုံး တွေ့ရှိရတတ်ပေသည်။ ဤတောင်တန်းကြီးသည်လည်း ကွဲပြားခြားနားခြင်း မရှိပါချေ၊ ၎င်း၏ အထဲ၌ ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေသဖြင့် ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူများနှင့် မုဆိုးများသည် ကုချုံတောင်သို့ မကြာခဏဆိုသလို လာရောက်တတ်ကြ၏။

​လင်းကျင်းသည် သေချာပေါက်ပင် သူ၏ လင်းယုန်ငှက်ကို တောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းခွင့် မပြုခဲ့ပါချေ။ တောင်တွင်းမှ အဆိပ်ငွေ့များမှာ အထက်သို့ ပေပေါင်း ထောင်ချီ၍ မြင့်တက်နေသဖြင့် လင်းယုန်ငှက်အနေဖြင့် ဤပြင်းထန်လှသော လေထုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် တာအိုဆရာ ဆင်မြန်းထားသော အခြားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုခုထဲသို့ တိုးဝင်မိမည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသဖြင့် ကုန်းကြောင်းခရီးဖြင့် သွားလာခြင်းမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ အန္တရာယ် ပိုမိုနည်းပါးလှပေသည်။ ဤနေရာရှိ အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာမှာ ထိုပြင်းထန်လှသော အဆိပ်မြူငွေ့များပင် ဖြစ်၏။ အားကောင်းလှသော ပျံသန်းနိုင်သည့် သားရဲကြီးများပင်လျှင် ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲလှသည် ဖြစ်ရာ သာမန်လင်းယုန်သားရဲတစ်ကောင်အတွက်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုပါချေ။

​ရှေ့တွင် ရှိနေသော တောင်တက်လမ်းသည် သူတို့ကို ကုချုံတောင်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းလမ်းတစ်ခုလုံးမှာမူ အဆိပ်မြူငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့၏။ လမ်း၏ ဘေးတွင် စောင်းလျက် တည်ရှိနေသော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အပေါ်၌ ရှေးဟောင်းတရုတ်စာလုံးများဖြင့် 'ကုချုံတောင်' ဟု ရေးသားထားခြင်းက ယင်း၏ သက်တမ်းရင့်မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စာတိုင်မှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေခဲ့ပြီး သေဆုံးနေသော နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့၏။

​တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ရွှေဝါလေးသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းကပင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ခရီးစဉ်ကို စတင်ရန်အတွက် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ လင်းကျင်းသာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထိန်းမထားခဲ့လျှင် ထိုကြက်ဖကြီးသည် ဤဆန်းကြယ်လှသော နယ်မြေထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရပါမည်။

​သူသည် လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ် လင်းကျင်းသည် ရှေ့နားရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် အနားယူနေသော ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုလူသည် အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်တိုအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်း ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံမှာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဤတောင်တန်းကြီးသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေ၏။ သူ၏ ဘေးတွင် ဆေးခြင်းတောင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ထဲ၌ သစ်ရွက်အကြီးစားတစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အစားအစာများ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထမင်းဆုပ်များ ဖြစ်ရမည်ဟု လင်းကျင်းက တွေးတောလိုက်မိ၏။

​ထမင်းဆုပ်များမှာ အသားများနှင့် အသီးအရွက်ခြောက်များကို ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ ပေါင်းစပ်ပြုလုပ်ထားသော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် စားသုံးရန် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှပေသည်။ ၎င်းမှာ တောနက်ထဲသို့ ခရီးသွားလာသည့်အခါ ယူဆောင်သွားရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်၏။

​ရှန်းအာသည် လင်းကျင်း၏ အနီးမှ ခွာရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုမြေခွေးမလေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီထားရင်း ထိုဆေးမြစ်ရှာဖွေသူ၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူသည် တစ်စုံတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သံသယစိတ်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားမြှောင်ကို လှမ်း၍ ကိုင်လိုက်တော့သည်။

​သူ၏ ဆေးမြစ်ဖြတ်တောက်သည့် ဓားမှာ ဂျုံရိတ်သိမ်းရာတွင် အသုံးပြုတတ်ကြသော တံစဉ်နှင့် ဆင်တူလှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ဓားမြှောင်မှာ အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုသေးငယ်သဖြင့် တောအုပ်အတွင်း သွားလာလှုပ်ရှားရာတွင် ပိုမို၍ အဆင်ပြေနိုင်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူ အားလုံး၏ ဓားများမှာ ဆေးမြစ်များကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်ရန်နှင့် အခြေအနေ ကြုံလာပါက မိစ္ဆာသားရဲများ သို့မဟုတ် ဓားပြများကို တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း ထက်မြက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​လင်းကျင်းသည် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူနှင့်အတူ အလွန်အမင်း လှပလွန်းလှသော မြေခွေးတစ်ကောင် ပါဝင်နေခဲ့သည့်အပြင် သူ၏ အနီးတွင်လည်း အတောင်ပံများကို တဖြတ်ဖြတ် ခတ်ရင်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

​ဤကဲ့သို့သော ပေါင်းစပ်မှုမျိုးမှာ မည်သူမဆို လင်းကျင်း၏ တည်ရှိမှုအပေါ် သံသယဝင်ပြီး ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေရန်အတွက် လုံလောက်လှပေ၏။

​ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူသည် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် သူ၏ တံစဉ်လက်ကိုင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆေးခြင်းတောင်းထဲမှနေ၍ ရှဥ့်ကလေးတစ်ကောင်က ခေါင်းပြူထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာလည်း အလွန်ပင် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့၏။

​ဤရှဥ့်ကလေးမှာ ထိုလူ၏ သားရဲဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

​လင်းကျင်းသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုဆေးမြစ်ရှာဖွေသူ၏ အနီးမှ ဒီအတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ကုချုံတောင်ဆီသို့ သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့၏။ လင်းကျင်းသည် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားသောအခါမှသာ ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူသည် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။ သို့သော်လည်း လင်းကျင်း လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ ထိုလူသည် ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လှမ်း၍မေးမြန်းလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေ.... မိတ်​ဆွေအနေနဲ့ ကုချုံတောင်ထဲကို သွားမလို့လား"

​လင်းကျင်းသည် ခြေလှမ်းများကို ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

​ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူက ဆက်လက်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကုချုံတောင်က အလွန်ပဲ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ... အကယ်၍ ခင်ဗျားမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင်တော့ အထဲကို မသွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"

​၎င်းမှာ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကဲ့သို့ စေတနာဖြင့် သတိပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ထိုလူသည် ကုချုံတောင်၏ နယ်စပ်တစ်ဝိုက်တွင် ဆေးမြစ်များကို မကြာခဏ လာရောက်ရှာဖွေလေ့ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှပေသည်။ ဤထူးဆန်းသော လူသည် ဘာမှမသိဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် သူသည် ကြိုတင်၍ သတိပေးစကား ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

​လင်းကျင်းသည် ထိုလူ၏ စေတနာကို ရိပ်မိသဖြင့် ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ကျုပ် အထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"

​"အော်... အဲလိုလား"

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူ အနေဖြင့် သတိပေးရုံသာတတ်နိုင်တော့၏။

"ဒါဆိုရင်တော့ အဆိပ်မြူငွေ့တွေနဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေကို သတိထားပါ... ဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပိုးမွှားတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်တဲ့ ဆေးမြစ်ပင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ အဲဒါတွေက အရွက်ခုနစ်ရွက် ပါရှိတဲ့ အပင်တွေပဲ... အဲဒါတွေကို တချို့ကို ခူးယူပြီးတော့ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေ ဝေးဝေးပြေးအောင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ပွတ်သပ်ထားလိုက်"

​ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူသည် စကားပြောရင်း လမ်းဘေးရှိ ဆေးမြစ်ပင်အချို့ကို ညွှန်ပြပေးခဲ့သည်။

​သူသည် စေတနာကောင်းဖြင့် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​လင်းကျင်းသည် သူ့အား အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

​ထို့နောက်တွင် သူသည် အချိန်ဆွဲခြင်းမရှိဘဲ အဆိပ်မြူငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကုချုံတောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်၏။

​ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူသည် လင်းကျင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

​"ဟူး... နောက်ထပ် စွန့်စားသူတစ်ယောက် သွားပြန်ပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ကုချုံတောင်ထဲမှာ မသေနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်ခဲ့ပေမယ့် ငါကတော့ အဲဒါတွေက မုသားစကားတွေလို့ပဲ ထင်တယ်... လူပေါင်းများစွာက အဲဒီနတ်ဘုရားကို လိုက်လံရှာဖွေရင်း သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို အလဟဿ ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရပြီပဲ... ကဲလေ... ငါ ပြောနိုင်သမျှကို ပြောပြခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့တာဝန် ကျေပါတယ်"

သူက ရေရွတ်လိုက်၏။

​ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ထမင်းဆုပ်ကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ ၎င်းကို မျိုမချရသေးမီမှာပင် သူသည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မှင်တက်သွားခဲ့ရ၏။

​သူ၏ သားရဲဖြစ်သော ဆေးမြစ်များကို ရှာဖွေရန် လေ့ကျင့်ပေးထားသည့် ရှဥ့်ကလေးသည် ဆေးဖက်ဝင် အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံလာခဲ့ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူ ခူးဆွတ်ထားခဲ့သော ခြင်းတောင်းထဲမှ ဆေးမြစ်ပင်များသည်လည်း သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှင့်လာခဲ့ကြပြီး ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ကြီးထွားလာခဲ့ကြတော့သည်။

​၎င်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှပေစွ။

​နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သည့် ကာလအတွင်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​အကယ်၍ အသိပညာ ကြွယ်ဝသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုရှဥ့်ကလေး၏ ထူးခြားသော အမူအရာမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း၏ အရိပ်အယောင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။

​ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို စတင်လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

​အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိမှသာ သားရဲတစ်ကောင်အနေဖြင့် မိမိ၏ ဒြပ်စင်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ဤရှဥ့်ကလေးသည် သေချာပေါက်ပင် သစ်သားဓာတ် ဂုဏ်သတ္တိကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ၎င်းသည် ဆေးမြစ်ပင်များ၏ အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို ပြန်လည်ကြီးထွားလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် ကုချုံတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​"ဒီနေရာက အဆိပ်မြူငွေ့တွေက တကယ်ကို ထူထပ်လွန်းတာပဲ"

လင်းကျင်းသည် အရာအားလုံးကို အဖြူရောင် မြူငွေ့များက ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် သူ၏ ရှေ့မှောက် ဆယ်ပေခန့် အကွာအဝေးကိုပင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပါချေ။ လူသားများ ဤနေရာကို ရှောင်ကွင်းကြခြင်းမှာ သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း ရှိပုံရပေသည်။

​ထိုမြူငွေ့များ၏ အကြားတွင် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားပေါင်းမြောက်မြားစွာမှာ တရှဲရှဲ မြည်သံများနှင့်အတူ တွားသွားလှုပ်ရှားနေခဲ့ကြ၏။ လင်းကျင်းကဲ့သို့သော အားကောင်းလှသည့် စိတ်ဝိညာဉ် ရှိသူတစ်ဦးပင်လျှင် ထိုအသံများကို ကြားရသောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိရသည်။

​ရှန်းအာသည်လည်း သူမ၏ မနှစ်မြို့မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့၏။ ရွှေဝါလေးတစ်ကောင်သာလျှင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး ဘာမှမသိသေးသော မွေးကင်းစ ကြက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစာရှာဖွေရန်အတွက် သောင်းကျန်းနေခဲ့တော့သည်။

​လင်းကျင်းသည် သူ့ကို တားဆီးခြင်းမရှိဘဲ ဝအောင် စားသောက်ခွင့် ပြုထားခဲ့၏။ အချို့သော နေရာများတွင် ဤကဲ့သို့သော ပိုးမွှားများကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် သူတို့ ယခုကဲ့သို့ ဝေးကွာသော နေရာအထိ လာရောက်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ရာ ကြက်ဖကြီးကို အားရပါးရ စားသောက်ခွင့် ပေးထားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေဦးတော့၊ ရွှေဝါလေးသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းတုန်းက လင်းကျင်းအား သူ၏ စွမ်းအားများကို ငှားရမ်းပေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

​လင်းကျင်း တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မိသည့်အရာမှာ ထိုပိုးမွှားများ၏ ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်အတောက်များက ရွှေဝါလေးကို ထိခိုက်စေမည်ကို ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထပ်မံတွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် အပိုကိစ္စများကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။ ရွှေဝါလေး၌ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ရှိနေခဲ့ပြီး အကယ်၍ သူက ၎င်းတို့ကို စားသောက်ရန် သတ္တိရှိနေခဲ့လျှင် သူသည် ထိုအဆိပ်ကို သေချာပေါက် ချေဖျက်နိုင်စွမ်း ရှိရပါမည်။

​အကယ်၍ သူ အဆိပ်သင့်သွားခဲ့လျှင်ပင် မိမိ ရှိနေသရွေ့ အဆင်ပြေနိုင်ပေသည်။

​ရွှေဝါလေးသည် ကရူးကရောင် ဖြစ်နေသည့်အလား နေရာအနှံ့သို့ ပြေးလွှားရင်း ကင်းခြေများများနှင့် ကင်းမြီးကောက်များ အပါအဝင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားမျိုးစုံကို လိုက်လံထိုးဆိတ် စားသောက်နေခဲ့တော့သည်။ မည်သည့်အရာမျှ သူ၏ လောဘတကြီး စားသောက်မှုဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပါချေ။

​တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် မျောက်ဖြူကြီး၏ အရှိန်အဝါကို စတင်ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

​ရန်သူသည် သေချာပေါက်ပင် မျောက်ဖြူကြီးအား သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှင့်ခွင့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် ထို 'တာအိုဆရာ' သည် လင်းကျင်း ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြိုတင်သိရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ထိုအရှိန်အဝါ ရှိရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လင်းကျင်းသည် ထူထပ်လှသော သစ်တောကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့၏။ သူတို့သည် တောင်ကြားလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခါနီး အချိန်မှာပင် ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့ရတော့သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်မူ ဤအရာမှာ သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

​ဤတောအုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတွင် အဆိပ်မြူငွေ့များမှာ ပိုမို၍ ထူထပ်လာခဲ့ပြီး မြူငွေ့များထဲမှနေ၍ တရှဲရှဲ မြည်သံများမှာလည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ တစ်နေရာရာတွင် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများစွာ စုဖွဲ့နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အယောင် ပြသနေခဲ့သည်။

​ထိုအဆိပ်မြူငွေ့များနှင့် ပိုးမွှားများသည် သေချာပေါက်ပင် မန္တန်တစ်ခုခု၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို၍ ပြင်းထန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​လင်းကျင်းသည် သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူတို့၏ အနီးနားရှိ အဆိပ်မြူငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ပစ်ရန်အတွက် အားကောင်းလှသော လေပြင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။ မြူငွေ့များ ကင်းစင်သွားသောအခါမှသာ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘတ်ပတ်လည်တွင် တွားသွားလှုပ်ရှားနေကြသော အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအုပ်ကြီးကို သဲသဲကွဲကွဲ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။ သူတို့သည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ဤနေရာတွင် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားပေါင်း သောင်းချီမျှမက သိန်းချီ၊ သန်းချီ၍ ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

​စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြာပြီးနောက် ထိုအဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအုပ်ကြီးသည် မည်သည့်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

​"နဂါးမီး လောင်ကျွမ်းစမ်း"

​လင်းကျင်းသည် အချိန်မီ တုံ့ပြန်လိုက်၏။ မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော မီးတောက်တစ်ခု ကခုန်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမီးတောက်ကို ပိုးမွှားအုပ်ကြီးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ၎င်းထံမှ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ရေနံဆီများ လောင်ကျွမ်းသွားသည့်အလား ချက်ချင်းပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားစေခဲ့တော့သည်။

​လင်းကျင်းသည် မီးဘေးအန္တရာယ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။ ရှောင်ဟော့၏ ဓမ္မခန္ဓာရှိနေသရွေ့ မည်သည့်မီးတောက်ကမျှ လင်းကျင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။