အခန်း ၄၃၁
Vol. 22 Ch. 431
အခန်း (၄၃၁) - မွန်မြတ်သော ဧည့်သည်တော်အတွက် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေးတစ်ခွက်
နဂါးမီး ပြန့်နှံ့သွားသည့် ကာလအတွင်း အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားပေါင်းများစွာတို့သည် မီးတောက်များထဲ၌ ပြာကျလောင်ကျွမ်းရင်း စူးရှလှသော အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံများကို ထုတ်ဖော်လာခဲ့ကြတော့၏။ ပူပြင်းနေသော ဒယ်အိုးပြားထဲတွင် ပဲစေ့များကို လှော်လိုက်သည့်အလား တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများနှင့်အတူ ညှော်နံ့ဆိုးကြီးတစ်ခုလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။
၎င်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။
နဂါးမီး၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန် ရှိနေသော်လည်း ထိုအဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားများသည် မီးတောက်များထဲသို့ မဆုတ်မနစ် တိုးဝင်နေခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ မီးကို အနိုင်ယူရန် အချည်းနှီး ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် ထိုပိုးမွှားများအပေါ် သားရဲခြောက်လှန့်ခြင်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိရောက်မှု မရှိခဲ့ပါချေ။ ၎င်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်မှာ ဤပိုးမွှားများသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရပြီး ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများမှာ အစကတည်းကပင် ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ခြောက်လှန့်ရန် ခက်ခဲလှသည့် သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည့်အပြင် ယခုအခါ ရန်သူက လက်ဦးမှုရယူထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ခုခံကာကွယ်သည့် နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့ပေသည်။
သေချာပေါက်ပင် ဤအရာမှာ ထိုတာအိုဆရာက ပေးအပ်လိုက်သော ဒုတိယမြောက် 'အကြိုလက်ဆောင်' ဖြစ်ပေ၏။
အကယ်၍ သောင်းကျန်းခြင်းမန္တန် ပါဝင်နေသော ထိုစုတ်တံမှာ လင်းကျင်းကို ခြောက်လှန့်ရန်နှင့် အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤပိုးမွှားအုပ်ကြီးမှာမူ သူ၏ အသက်ကို နုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုကဲ့သို့ များပြားလှသော အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားများနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် လင်းကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ချန်ထားခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပါချေ။
ဤအခြေအနေအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသူမှာ ရွှေဝါလေးတစ်ကောင်သာ ရှိပေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး တဏှာထနေသော နွားသိုးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကရူးကရောင် အော်ဟစ်မြည်တမ်းလာခဲ့၏။ ထို့နောက်တွင် သူသည် အတောင်ပံများကို တဖြတ်ဖြတ် ခတ်ရင်း ထိုအရသာရှိလှသော ပိုးမွှားများ ရှိရာ မီးပင်လယ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။
ရွှေဝါလေးသည် မိမိ၏ သဘောဆန္ဒအလျောက် ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုလုပ်ရပ်က လင်းကျင်းကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ သူသည် ကြက်ဖကြီးကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အချိန်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
"သူ့ဘာသာသူ ထားလိုက်တော့"
လင်းကျင်းသည် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သဖြင့် စိတ်ပျက်မိသွားခဲ့ရ၏။ သို့သော်လည်း ရွှေဝါလေး၌ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ထိုပိုးမွှားများသည် သူ့ကို နာကျင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပါချေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လင်းကျင်းအနေဖြင့် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် ရွေးချယ်နိုင်သော်လည်း သူသည် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပေသည်။
တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းသွားခြင်းမှာ မိမိအနေဖြင့် ရန်သူကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးသည် ပထမအချီတွင် အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဒုတိယအချီတွင်မူ သူ့ကို ထပ်မံ၍ အနိုင်ရခွင့် ပေးနိုင်စရာ မရှိပါချေ။
သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်၏။ အထက်မှနေ၍ လောင်စာဆီ ပုံးလိုက် သွန်းလောင်းလိုက်သည့်အလား ထိုမီးတောက်များသည် ပိုမိုပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များ၏ စွမ်းအားကြောင့် လင်းကျင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ထောင်ချောက်ဆင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း အသာစီး ရရှိသွားခဲ့ပေသည်။
မီးတောက်များအတွင်းတွင် ပိုးမွှားတိုင်းသည် မီးဘေးအန္တရာယ်ကို တွန်းလှန်ရန် ရုန်းကန်နေခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ မီးတောက်များသည် ဆက်လက်၍ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ပေပေါင်း ထောင်ချီသော နယ်မြေအတွင်းရှိ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအားလုံးတို့သည် ပြာကျလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ကြရတော့သည်။
ထိုမီးတောက်များအတွင်း၌ ပိုးမွှားကောင်ရေ မည်မျှပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်စရာ မရှိပါချေ။ တောအုပ်၏ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးသွေးခဲကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော ပိုးမွှားသေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ စုစုပေါင်း အရေအတွက်မှာ သန်းချီ၍ ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။
သူ၏ သောင်းကျန်းမှုအတွင်း ရွှေဝါလေးသည် ပိုးမွှားအမြောက်အမြားကို ဖမ်းယူစားသောက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြသော ပိုးမွှားများသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြရ၏။ ရွှေဝါလေးသည် သိသာစွာပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို အလွန်အမင်း စိတ်ထဲထားမနေခဲ့ပါချေ။
ယခုကဲ့သို့ ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်း၌ တောမီးလောင်ကျွမ်းခြင်းမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသော်လည်း နဂါးမီးမှာ သာမန်မီးတောက်မျိုး မဟုတ်ပါချေ။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်း ဖြစ်ပြီး လင်းကျင်းအနေဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ထိန်းချုပ်နိုင်သော မီးတောက် ဖြစ်ပေသည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရမည်ဆိုပါက လင်းကျင်းသည် ၎င်းကို ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်စေနိုင်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ငြှိမ်းသတ်ပစ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်မလျှောက်လှမ်းမီ မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆို၍ ထိုမီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်တော့သည်။ ဤအကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့နေခဲ့၏။ သူတို့သည် ကုချုံတောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည့်တိုင်အောင် မည်သည့် အတားအဆီးနှင့်မျှ ထပ်မံ၍ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါချေ။
တောင်ထိပ်တွင် လွတ်လပ်သော နေရာတစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်၏ အောက်တွင် ကျောပြင်၌ 'တာအို' ဟု ရေးသားထားသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် တာအိုဆရာအိုကြီးတစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့၏။ သူ၏ ဘေးရှိ သစ်ကိုင်းထက်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားခဲ့ပြီး ထိုကြိုး၏ အဆုံးတွင်မူ မျောက်ဖြူ ရှိနေခဲ့ပေသည်။
မျောက်ဖြူသည် သူ၏ လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေခဲ့သော်လည်း သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေပါစေဦးတော့၊ ထိုကြိုးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါချေ။
ထိုကြိုး၏ အပေါ်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
သစ်ပင်၏ အောက်တွင် ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးနှင့်အတူ စစ်တုရင် ကစားနေခဲ့၏။
တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရမူ ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော ခန့်ညားလှသည့် ဘုန်းတော်ကြီး၏ နဖူးပြင်ထက်မှနေ၍ ချွေးစက်များ စီးကျနေခဲ့ရသည်။ ယခုမှာ ထိုဘုန်းတော်ကြီး ကစားရမည့် အလှည့် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လက်ထဲ၌ စစ်တုရင် အမည်းတုံးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း နောက်ထပ် မည်သည့်လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။ ၎င်းမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဘုန်းတော်ကြီး၏ ဝတ်ရုံအထက်ပိုင်းမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သော်လည်း သူသည် ဇွဲထက်သန်သော လူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပေသည်။ ဖိအားများလေလေ၊ သူက လက်လျှော့ရန် ပိုမို၍ ငြင်းဆန်လေလေ ဖြစ်နေခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးဆာသကဲ့သို့ နီမြန်းနေခဲ့ပြီး ချွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့လျှင်ပင် သူက အရှုံးမပေးခဲ့ပါချေ။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း အပင်ပန်းမခံပါနဲ့၊ အဲဒီအတုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အရှုံးပေးလိုက်တာက ပိုပြီးတော့ ကောင်းမွန်မနေဘူးလား"
တာအိုဆရာအိုကြီးက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြောဆိုလိုက်၏။
ဘုန်းတော်ကြီးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် ထိုစစ်တုရင်တုံးကို ဆက်လက်၍ ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် လေထုအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ရိပ်မိသွားသည့်အလား တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အောက်ဘက်ရှိ တောင်တက်လမ်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အဓိက ဇာတ်ဆောင် ရောက်လာပြီပဲ... ဘုန်းကြီးလေး... မင်း အနားယူလိုက်ပါတော့"
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအားတစ်ခုက ထိုဘုန်းတော်ကြီးကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်၏။ ဘုန်းတော်ကြီးသည် နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်ရပြီး သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆင်မြန်းထားသော ပုတီးစေ့များထဲမှ ထက်ဝက်ခန့်မှာ အက်ကွဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
"ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှာလည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေ ရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအနေနဲ့ ကောင်းမွန်လှတဲ့ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို မလေ့လာခဲ့ရတာ နှမြောစရာကောင်းတယ်... မင်းက တကယ့်ကို မရင့်ကျက်သေးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... အကယ်၍ မင်းအနေနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ သတိရပါ... မင်းအနေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပညာအချို့ကို တတ်မြောက်ထားရုံနဲ့တင် နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားပြီး မိစ္ဆာတွေနဲ့ သားရဲတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်မနေနဲ့ဦး... မင်းမှာ အဲဒီအရာတွေကို ပြုလုပ်နိုင်တဲ့အစွမ်း ရှိလို့လား"
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ထိုဘုန်းတော်ကြီးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ သူ့အား စော်ကားမော်ကား စကားများကိုပါ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဘုန်းတော်ကြီးသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်မိသွားခဲ့သော်လည်း သူ ပြုလုပ်နိုင်သောအရာ မရှိပါချေ။
သူသည် ထိုတာအိုဆရာအိုကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါချေ။
ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် တောင်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းကာ တက်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။ သူသည် ပထမဦးစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ အနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့၏။
သူသည် အဝေးကတည်းကပင် တောင်ထိပ်ရှိ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာမှာ တောင်ဘက်တွင် ချည်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော မျောက်ဖြူကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သေချာပေါက်ပင် သူသည် မိမိ၏ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
မျောက်ဖြူကြီးမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပုံ မပေါ်ပါချေ။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးပင် ဖြစ်၏။ ထိုကြိုးမှာ သာမန်ကြိုးတစ်ချောင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် မျောက်ဖြူကြီး၏ သားရဲအရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး သူ့အား မျောက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူသည် ထိုကြိုး၏ ဘေးမှ ရုန်းထွက်နိုင်စွမ်းပင် မရှိပါချေ။
အခြားသော အရာများကို ခဏဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ဤအချက်တစ်ခုတည်းကတင် ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးမှာ မည်မျှအထိ ထူးခြားဆန်းကြယ်သူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေပေသည်။ ထိုကြိုးသည်လည်း ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ရပါမည်။
လင်းကျင်း၏ တွက်ချက်မှုမှာ မှန်ကန်ပေသည်၊ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ထူးဆန်းသော လူတစ်ဦး ဖြစ်၏။
သူသည် တာအိုဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပြင် အမူအရာမှာမူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။ သူသည် ကြင်နာတတ်သော လူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ ဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှသော်လည်း သူ၏ ဝတ်စုံနှင့် ပတ်သက်၍မူ အလွန်ပင် စနစ်တကျ ရှိလှပေ၏။ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ ရိုးရှင်းသန့်ရှင်းနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အပေါ်၌ 'တာအို' ဟူသော စာလုံးကြီးတစ်လုံးတည်းသာ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးနေခဲ့ပြီး ပါးပြင်များမှာ ချိုင့်ဝင်နေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ထက်မြက်လှသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရသရွေ့ ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးမှာ လွယ်ကူသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး မဟုတ်ပါချေ။
ထို့နောက်တွင် သူသည် ဘေး၌ ဒဏ်ရာများဖြင့် ရုန်းကန်နေရသော ဘုန်းတော်ကြီးကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။
"ဒါက ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက ဘုန်းကြီး ကျိယင်းလား"
လင်းကျင်းက လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်၏။
ဘုန်းတော်ကြီးသည် လင်းကျင်းက မိမိ၏ နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်ကို ကြားရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် နာကျင်မှုများကို အံတုရင်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ကာ အရိုအသေ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်တော့၏။
"ငါက ဆရာကြီးတစ်ပါး မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒါလော့ဘုရားကျောင်းက ကျိယင်းပဲ.. မင်း.. မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"ပြတိုက်မှူး"
လင်းကျင်းသည် ယခုအခါ ကျိယင်းနှင့် ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးတို့မှာ တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ကြကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြပုံရပြီး ကျိယင်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူက အနိုင်ရရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ကျိယင်းအနေဖြင့် အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရကြောင်းကိုပါ ရိပ်မိလိုက်၏။
သူသည် ဒါလော့ဘုရားကျောင်းမှ ဆရာတော်ကြီး ရွှမ်ကျွယ် မိမိအပေါ် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိလိုက်သည်။ သူတို့၏ ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးမှာ အစပိုင်းတွင် မောက်မာခဲ့သော်လည်း ပဋိပက္ခများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ ထိုအဘိုးအိုသည် အကျိုးအကြောင်း နားလည်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက ကျိယင်းကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ အမူအရာတွင် အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ရွှေဝါလေးအား တောင်ခြေတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန် ညွှန်ကြားထားခဲ့သဖြင့် ကြက်ဖကြီးမှာ ဤနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့ပါချေ။ အကယ်၍ သူ အကူအညီ လိုအပ်လာခဲ့မည်ဆိုပါက လင်းကျင်းသည် အချက်ပြမှုကို ထုတ်လွှင့်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ ရွှေဝါလေးသည် ကယ်တင်ရန်အတွက် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် လင်းကျင်း၏ ဘေး၌ ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အကူအညီမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီထားသော ရှန်းအာသာ ဖြစ်၏။
မြေခွေးအသွင်ဖြင့် ရှိနေစဉ်မှာပင် ရှန်းအာသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော်လည်း တာအိုဆရာအိုကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြီးခြောက်ချောင်းမှာ လေထုထဲတွင် ခြိမ်းခြောက်နေသည့်အလား လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ၎င်းကို သတိပြုမိသော်လည်း သူမကို လျစ်လျူရှုထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထို့အစား သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးအစုံ ရှိရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။
"မင်း အချိန်မီ ရောက်လာတာပဲ၊ ပြတိုက်မှူး... လက်ဖက်ရည်က အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ... လာ... ထိုင်ပါဦး"