အခန်း ၄၃၃
Vol. 22 Ch. 433
အခန်း (၄၃၃) - မှော်လက်နက် ‘နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုး’
တောင်ထိပ်ထက်တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် လင်းကျင်းနှင့် မြေခွေးမလေးကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
"မင်းရဲ့ သားရဲက ဓမ္မခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံတင်မကဘဲ မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း မိစ္ဆာတွေကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ... တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ.. ကြည့်ရတာ မင်းကပဲ အဲဒီအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံရရှိခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတယ်"
အနက်ရောင် ပိုးမွှားများသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆက်လက်၍ အုပ်စုဖွဲ့ ပျံသန်းနေခဲ့ကြပြီး ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် နေရာအချို့မှလွဲ၍ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မည်းနေသော ပိုးမွှားအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ၎င်းတို့ကို ပိုမို၍ အားကောင်းသွားစေသည့်အချက်မှာ အခြားသော အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားများပါ ထပ်မံ၍ ပူးပေါင်းလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ယခုသူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော အရေအတွက်မှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ များပြားလှပေသည်။
ရန်သူသည် ကုချုံတောင်တွင် တွေ့ဆုံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤနေရာသည် သူ၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
ဤအဆုံးမရှိလှသော တောင်တန်းကြီးများအတွင်းတွင် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများကဲ့သို့သော သတ္တဝါများသည် နေရာအနှံ့၌ ရှိနေခဲ့ကြပြီး မကုန်ခမ်းနိုင်အောင်ပင် များပြားလှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စကားများကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။
ထိုအဘိုးအို၏ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းများအပေါ်တွင် သူက အထင်ကြီးမိသည်မှာ မှန်ပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူသည် အလွန်ပင် ထူးချွန်လှသော သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦးနှင့် တူနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သော ‘အမွေအနှစ်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကမူ လင်းကျင်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးလို့ ခေါ်ဆိုနေပေမဲ့ မင်းပြုလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက တရားမျှတမှုရဲ့ ဥပဒေတွေကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ.... ပြတိုက်မှူးကို ဒီနေရာကို မျှားခေါ်ရတဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အမှန်တကယ်တော့ ဘာလဲ... ကဲ... အခု မင်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"
ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အစကတည်းကပင် ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ထိန်းသိမ်းနေရန် မလိုအပ်တော့ပါချေ။ သို့သော်လည်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိရန် လိုအပ်နေသော မေးခွန်းအချို့ကိုမူ မေးမြန်းရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့၏။
"ပြတိုက်မှူး ဟုတ်လား... အဲဒါ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးထားတဲ့ နာမည်ပြောင်လား... တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ငါက မင်းနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောဆိုဖို့ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းရမယ့် နည်းလမ်းကို ငြင်းဆန်ပြီး အကြမ်းဖက်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ့အနေနဲ့ မင်းအပေါ် ညှာတာမှုမရှိတာကိုတော့ လာပြီး အပြစ်မတင်တော့နဲ့... ငါ မင်းကို ဖမ်းဆီးပြီးတော့မှ အဲဒီအမွေအနှစ်အကြောင်းကို မေးမြန်းရတာပေါ့"
ဤအရာမှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် တာအိုဆရာအိုကြီးထံမှ ‘အမွေအနှစ်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ကြားရခြင်း ဖြစ်၏။
သေချာပေါက်ပင် ဤစကားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေရပါမည်။
ထို့အပြင် ဤလူသည် ဤခေါ်ဆိုနေသော ‘အမွေအနှစ်’ ကြောင့် လင်းကျင်းကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို ဆက်ခံရရှိထားခဲ့ပါသနည်း။
လင်းကျင်း ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားနေဆဲမှာပင် ရန်သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်တော့သည်။ လင်းကျင်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အနက်ရောင် စွမ်းအင်ကွင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အနက်ရောင် ပိုးမွှားပေါင်းမြောက်မြားစွာတို့သည် မြေအောက်မှနေ၍ လမ်းကြောင်းတူးကာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် ပိုးမွှားများကို မည်သို့ထိန်းချုပ်ရမည်ကို မသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ သူ၏ သားရဲခြောက်လှန့်ခြင်းစွမ်းရည်မှာလည်း ထိုပိုးမွှားများအပေါ်တွင် သက်ရောက်မှု မရှိပါချေ၊ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် အခြေအနေကို သတိမပြုမိဘဲ နေလိမ့်မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်မရပါချေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်တော့သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ တာအိုဆရာအိုကြီး၏ တွက်ချက်မှုအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
၎င်းမှာ သူ မျောက်ဖြူကြီးကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ရန်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သော ကြိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ထိုကြိုးကို အထူးပင် သတိထားနေခဲ့၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျောက်ဖြူကြီး လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ပြသခဲ့သော အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤကြိုးမှာ သာမန်ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ လင်းကျင်းသည် ထိုကြိုး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ခံနိုင်စရာ မရှိပါချေ။
သို့သော်လည်း ထိုကြိုးမှာ အသက်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ လင်းကျင်းသည် ၎င်းထံသို့ လက်ညှိုးတစ်ဖက်ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ နဂါးမီးကို အသုံးပြုကာ ၎င်းကို ပြာကျအောင် လောင်ကျွမ်းပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ ၎င်းမှာ ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ထိုရွှေရောင်ကြိုးမှာ မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံရခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မြေပြင်ထက်မှနေ၍ ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုကြိုး၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့၏။
မြွေတစ်ကောင်က သူ၏ အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အလား ထိုကြိုးသည် ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရပြီး သူသည် အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်တော့၏။
သူသည် ထိုကြိုး၏ ချည်နှောင်မှုကို ခံရ၍ မဖြစ်သကဲ့သို့ ၎င်း၏ ရိုက်နှက်မှုကိုလည်း ခံရ၍ မဖြစ်ပါချေ။
"ဟားဟား... ကြည့်ရသလောက်တော့ မင်း အဲဒီအမွေအနှစ်ကို ရရှိထားတာ မကြာသေးဘူးပဲ... တာအိုအရှင်သခင်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ရရှိထားတဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ မှော်လက်နက်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ငါ့ကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... မင်းမှာ အမွေအနှစ် ရှိနေနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးပဲ... တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းလို လူစားမျိုးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေရတာကတော့ နှမြောစရာကောင်းတယ်... ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုး ရောက်လာပြီ... ချည်နှောင်စမ်း"
တာအိုဆရာအိုကြီး၏ အမိန့်ပေးမှုနှင့်အတူ ထိုကြိုးသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ လင်းကျင်း သတိမပြုမိလိုက်ခင်မှာပင် ထိုကြိုးမှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ ခါးပတ်ပတ်လည်ကို စတင်၍ ရစ်ပတ်လိုက်တော့၏။ ထို့နောက်တွင် ထိုကြိုးသည် သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များကိုပါ ဆက်လက်၍ ချည်နှောင်လိုက်တော့သည်။
ထိုကြိုး၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရကြောင်း ကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးက ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူသည် လှုပ်ရှားရန်ပင် မစွမ်းသာဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတော့သည်။
"မှော်လက်နက် ဟုတ်လား"
လင်းကျင်းသည် ဤစကားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရ၏။
ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဤကြိုးကို မှော်လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှော်လက်နက်များမှာ ရှေးဟောင်းကာလကတည်းကပင် ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများအတွက်ပင် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော အရာများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရတနာတိုင်းမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် ရတနာများ ဖြစ်ကြ၏။
သူသည် နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုး၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ခံထားရသော်လည်း လင်းကျင်း၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူသည် လေထုထဲမှနေ၍ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ခရီးတစ်ဝက်မှာပင် ရှန်းအာ၏ အရာဝတ္ထုများကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပညာရပ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ ရှန်းအာသည် သူမ၏ အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းကျင်းသည် တောင်ထိပ်၏ ဘေးဘက်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့တော့၏။
"နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား"
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ရတနာကို ယခုကဲ့သို့ လုယူရန် ကြိုးပမ်းသည့် နည်းလမ်းမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ မှော်လက်နက်တစ်ခုမှာ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လေလေ၊ ၎င်းကို ဖန်တီးရန် ပိုမို၍ ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်သည့်အပြင် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာလည်း ပိုမို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။
အကယ်၍ နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးမှာ သူနှင့် အလွန်အမင်း ဝေးကွာသွားခဲ့မည်ဆိုပါက တာအိုဆရာအိုကြီးအနေဖြင့် ၎င်းကို ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။ ၎င်းမှာ ခွေးတစ်ကောင်ကို အသားတုံးဖြင့် ဖမ်းယူရန် ကြိုးပမ်းသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူက ထိုခွေးကို အချိန်မီ မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် မိမိ၏ အသားတုံးကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရပေလိမ့်မည်။
"ပြန်လာစမ်း"
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အခြားသော မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံ၍ ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူက မန္တန်ကို မရွတ်ဆိုရသေးမီမှာပင် ရှန်းအာ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ၏ ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှနေ၍ သစ်ပင်ပေါင်း ဆယ်ပင်ထက်မကတို့သည် သူ၏ ထံသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့ကြသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးအနေဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် အခြားသော မန္တန်တစ်ခုကိုသာ ရွတ်ဆိုနိုင်တော့ပေ၏။ ဤအချိန်မှာပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ စတင်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။ ထိုနတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးမှာ သူ၏ အသက်ထက်ပင် ပိုမို၍ တန်ဖိုးရှိလှသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ အဆုံးရှုံးခံနိုင်စရာ မရှိပါချေ။
ပြဿနာမှာ သူသည် ယခင်က ယခုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် တစ်ကြိမ်မျှပင် မကြုံတွေ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ စွမ်းအားကို မိမိကိုယ်တိုင် တန်ပြန်အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် အချည်နှောင်ခံရန် ခွင့်ပြုပေးပြီးနောက်မှသာ လင်းကျင်းက နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ တာအိုဆရာအိုကြီးအနေဖြင့် မည်သူ့ကို သွားရောက်၍ အကျိုးအကြောင်း ပြောပြရပါမည်နည်း။
သူ့အတွက် ကံမကောင်းလှစွာပင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပိုမို၍ များပြားလာလေလေ၊ သူက အမှားအယွင်းများကို ပိုမို၍ ပြုလုပ်မိလေလေ ဖြစ်နေခဲ့ရတော့သည်။
သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အမှားမှာ ရှန်းအာကို အရင်ဆုံး မဖြေရှင်းဘဲ လင်းကျင်းကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်အရ ပြောရမည်ဆိုလျှင် အကယ်၍ လင်းကျင်းသာ ပြတိုက်၏ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းမရှိဘဲ၊ နက်ဗျူလာ အတားအဆီးကို အသုံးပြုထားခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူ၏ ဝှက်ဖဲချပ်အားလုံးကို ထုတ်မသုံးထားခဲ့လျှင် သူသည် ရှန်းအာ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ယှဉ်နိုင်စရာ မရှိပါချေ။
ရှန်းအာမှာ အဆင့် ၅ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သားရဲစွမ်းအင်ဖြစ်တည်ခြင်း၏ ပထမဆုံးသော အစိတ်အပိုင်း လေးခု၊ အနက်ရောင်လေပြေနှင့် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းပညာရပ်တို့ကိုပါ တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။
ရှန်းအာသည် အဆင့် ၄ သားရဲအဖြစ် ရှိနေစဉ်ကပင် ဒါလော့ဘုရားကျောင်း၏ အားအကောင်းဆုံးသော ဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးကို ကောင်းစွာ ခုခံကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ထိုသူအား သိသာလှသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာများကိုပါ ရရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူမသည် အဆင့် ၅ သားရဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲတိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူမသာ ထိုဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက သူမက တိုက်ပွဲတွင် သေချာပေါက် အနိုင်ရရှိမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာရှိ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသော်လည်း သူသည် ယခင်က ထိုဂိုဏ်းအုပ်ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် တန်းတူမျှသာ ရှိပေသည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုး မရှိတော့ခဲ့လျှင် သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနှင့် ပိုးမွှားထိန်းချုပ်ခြင်း ပညာရပ်များကိုသာ အသုံးချမည်ဆိုပါက ရှန်းအာ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ပါချေ။
တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်မျှအတွင်းမှာပင် သူသည် ရှန်းအာ၏ အရာဝတ္ထုများကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပညာရပ်နှင့် လေနက် ပညာရပ်တို့ကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
အောက်ခြေတွင် ပိုးမွှားအုပ်ကြီး ရှိနေနိုင်သော်လည်း ရှန်းအာမှာ လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံနေနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် သူမအနေဖြင့် မြေပြင်ကို ထိတွေ့ရန်ပင် မလိုအပ်ပါချေ။ သူမ၏ အမြီးများသည် မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အမြီးခြောက်ချောင်းလုံးကို အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ယခင်က ယခုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးကို ပြန်လည်၍ ဆင့်ခေါ်ရန်အတွက် မန္တန်တစ်ခုကို အချိန်မီ မရွတ်ဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတော့သည်။
သူသည် ထိုကြိုး၏ တည်ရှိမှုကို ဆက်လက်၍ မခံစားရတော့သည့်အခါတွင် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရ၏။
"တောက်... မင်းတို့အားလုံး ကျိန်စာသင့်ပါစေ"
သူက ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် မိမိ၏ လျှာကို ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးတစ်လုပ်ကို လှမ်း၍ ထွေးထုတ်လိုက်တော့၏။
ဝုန်း...
နီမြန်းသော မြူခိုးအရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရှန်းအာ ရှိရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှိမ့်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ အလွန်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသောအချက်မှာ ထိုနီမြန်းသော မြူခိုးများအတွင်း၌ အသွေးအသားရှိသော ပိုးမွှားပေါင်းမြောက်မြားစွာ ပါဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ တရှဲရှဲ မြည်သံများမှာ လူတစ်ဦး၏ အရေပြားကိုပင် ကြက်သီးထသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ရှန်းအာသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်တော့၏။ သို့သော်လည်း သူမသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေစဉ်မှာပင် သူမ၌ အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် မိမိ၏ အမြီးတစ်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ထက်မှနေ၍ ထက်မြက်လှသော ကျောက်တုံးကြီး ဆယ်တုံးခန့်သည် ထက်မြက်လှသော ဓားသွားများကဲ့သို့ တာအိုဆရာအိုကြီးထံသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ကြတော့၏။
အသေးငယ်ဆုံးသော ကျောက်တုံးမှာ လူသားတစ်ဦး၏ လက်ညှိုးအရွယ်အစားမျှသာ ရှိသော်လည်း အကြီးမားဆုံးသော ကျောက်တုံးမှာမူ လူတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားမျှအထိ မြင့်မားလှပေသည်။ ဤကျောက်တုံးများမှာ အလွန်ပင် ထက်ရှလှသဖြင့် အကယ်၍ ထိမှန်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားအောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်လှကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်တော့၏။ ပိုးမွှားအုပ်ကြီးသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှနေ၍ စုစည်းလာခဲ့ကြပြီး ကျောက်တုံးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် ပိုးမွှားတံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြတော့သည်။
ရှေ့တန်းတွင် ထိုနီမြန်းသော မြူခိုးပိုးမွှားများသည် ရှန်းအာ၏ နောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ထိုပိုးမွှားများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
"ပိုးမွှားအားလုံး ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြစမ်း... အခုချက်ချင်း ထွက်လာပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ကြစမ်း"
တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ ရွှေရောင်အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူ့အား ဗဟိုပြု၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းပေါင်းမြောက်မြားစွာမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး ထိုစွမ်းအားများ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းရှိ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအားလုံးတို့သည် သောင်းကျန်းလာခဲ့ကြတော့၏။ မြေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော ပိုးမွှားများပင်လျှင် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။
ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော နယ်မြေအတွင်းရှိ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအားလုံးတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး ဤနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ သားရဲ တိရစ္ဆာန်အားလုံးတို့သည်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရတော့၏။ ကျားများ၊ မြေခွေးများနှင့် ဝံပုလွေများသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုပိုးမွှားအုပ်ကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရမည်ဆိုပါက ပိုးမွှားပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ နစ်မြုပ်သွားရမည် ဖြစ်ပြီး အရိုးစုမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည့်တိုင်အောင် ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲခြင်းကို ခံကြရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။