အခန်း ၄၃၄

အခန်း (၄၃၄) - ကိုယ်ပြုသည့်ကံ ကိုယ်ထံပြန်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်

​တာအိုဆရာအိုကြီးသည် မိုက်မဲသူတစ်ဦး မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် မိမိ၏ ရန်သူမှာ နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးဖြင့် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်တိုင်အောင် လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိဘဲ မည်မျှအထိ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို ကောင်းစွာ သတိပြုမိထားပေသည်။ ထိုသူသည် မြေခွေးမလေး၏ မန္တန်ကြောင့် ဝေးရာသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့ရသော်လည်း လေထုထဲတွင် ထာဝရ ရှိနေနိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။ ထို့ကြောင့် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ‘ပိုးမွှားများ နိုးထခြင်း’ ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်အတွင်းရှိ ပိုးမွှားအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ မြင်တွေ့သမျှသော သက်ရှိမှန်သမျှကို ဝါးမြိုပစ်ရန်ပင် ဖြစ်၏။

​လူသားဖြစ်စေ၊ သားရဲဖြစ်စေ မည်သူမျှ ထိုပိုးမွှားအုပ်ကြီး၏ ဒေါသဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။ အကယ်၍ ထိုအဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားများသည် ပြတိုက်မှူးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်မည်ဆိုပါက နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးမှာ မြေပြင်ထက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပေလိမ့်မည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးအနေဖြင့် နီးကပ်သော အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုကြိုးကို ပြန်လည်၍ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာမည် ဖြစ်၏။

​၎င်းမှာ ယခုကဲ့သို့သော အသက်လုရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် သူ စဉ်းစားမိခဲ့သော တန်ပြန်အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

​သူ၏ ‘ပိုးမွှားများ နိုးထခြင်း’ ပညာရပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ဤတောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ရတော့သည်။ သစ်ပင်များနှင့် မြေဆီလွှာများအတွင်းမှနေ၍ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားပေါင်းမြောက်မြားစွာတို့သည် သူတို့၏ သွေးဆာမှုကို ပြေပျောက်စေရန်အတွက် အပြင်သို့ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။

​တောင်ခြေတွင် ရှိနေခဲ့သော မျောက်ဖြူကြီးသည်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း၌ ပါဝင်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ကြီးမားလှသော မျောက်ဘီလူးကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ပြေးခြင်းမပြုဘဲ တစ်ဝက်တစ်ပျက် သွက်ချာပါဒလိုက်နေသော ကျိယင်းကို သူ၏ ကျောပေါ်သို့ ပိုးချီရန်အတွက် သတိရခဲ့ပေသည်။

​ကျိယင်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရ၏။ ၎င်းက သူ့အား ယခင်ကာလများက မိစ္ဆာများကို အဆင်အခြင်မရှိဘဲ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့မိသော မိမိ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်၍ ဆင်ခြင်မိသွားစေခဲ့သည်။ သေချာပေါက်ပင် သူသည် မှားယွင်းသော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း မျောက်ဖြူကြီးမှာမူ ထိုဘုန်းတော်ကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို လုံးဝ သတိမပြုမိပါချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ ဤတောအုပ်အတွင်းမှနေ၍ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သွားရန်အတွက်သာ ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအချို့မှာ မျောက်ဖြူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တွယ်ကပ်လာခဲ့ကြပြီး သူ့အား ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲကြသဖြင့် သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။ ကံကောင်းလှစွာပင် ကြီးမားလှသော မျောက်ကြီးအသွင်တွင် မျောက်ဖြူကြီး၏ အရေပြားမှာ ပိုမို၍ ထူထဲလှသဖြင့် သူသည် ထိုနာကျင်မှုကို ခေတ္တမျှ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ပိုးမွှားအုပ်ကြီးမှာ လှိမ့်ဝင်လာခဲ့ကြပေသည်။ နီမြန်းသော မြူခိုးပိုးမွှားများသည် သူမ၏ ထံသို့ ဆက်လက်၍ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသဖြင့် ရှန်းအာအနေဖြင့် အခြားအရာများကို အာရုံစိုက်ရန်အတွက် အချိန်မရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။ ထိပ်သီးပညာရှင်များအကြား တိုက်ပွဲတွင် လူတစ်ဦးက ခဏတာမျှ အသာစီးရနေနိုင်သော်လည်း ရန်သူက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွယ်တကူပင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

​ယခုအချိန်တွင်မူ တာအိုဆရာအိုကြီးက သိသာစွာပင် အသာစီးရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ‘ပိုးမွှားများ နိုးထခြင်း’ ပညာရပ်မှာ သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသော စွမ်းရည် ဖြစ်ပုံရပြီး ၎င်းမှာ အလွယ်တကူနှင့် ပြီးဆုံးသွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပါချေ။

​"ပိုးမွှားဝါးမြိုခြင်း"

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ပြတိုက်မှူး၏ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း မမြင်တွေ့ရတော့ပါချေ။ ၎င်းမှာ ထိုမြေခွေးမလေးကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။

​တာအိုဆရာအိုကြီးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပိုးမွှားများသည် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ စုစည်းသွားခဲ့ကြပြီး လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ရှန်းအာထံသို့ လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။

​ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနည်းဆုံး ပေတစ်ရာခန့်အထိ မြင့်မားလာခဲ့တော့၏။ ၎င်းမှာ နေရောင်ခြည်ကိုပင် ကွယ်ပျောက်သွားစေခဲ့ပြီး ရှန်းအာ၏ ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ နီမြန်းသော မြူခိုးပိုးမွှားများနှင့် ကြီးမားလှသော ပိုးမွှားလက်ဝါးကြီးတို့၏ အလယ်တွင် ပိတ်မိနေခဲ့သဖြင့် ရှန်းအာအနေဖြင့် ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတော့၏။ နောက်ဆုံး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် လေထုထဲမှနေ၍ ကြက်ဖတစ်ကောင်၏ ကျယ်လောင်စွာ တွန်ကျူးလိုက်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတော့သည်။ ၎င်းမှာ ထိုပိုးမွှားများ၏ သဘာဝရန်သူ ဖြစ်ပေသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပိုးမွှားလှိုင်းကြီးမှာ ခဏတာမျှ အချိန်အတွင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့ရ၏။ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်မသိရဘဲ ကြက်ဖကြီးတစ်ကောင်သည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အထက်မှနေ၍ ပြုတ်ကျလာခဲ့တော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအစုံတွင် ဒေါသတကြီး မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ထိုကြက်ဖကြီးသည် အဘိုးအို၏ ကျောပြင်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် လိုက်လံထိုးဆိတ်လိုက်တော့၏။

​ဤကြက်ဖကြီးမှာ သေချာပေါက်ပင် ရွှေဝါလေး ဖြစ်ပေသည်။ ရွှေဝါလေး၏ နှုတ်သီးမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် လူသားတို့၏ အသားကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သူသည် ကျောက်တုံးများကိုပင် တစ်စစီ ဖြစ်သွားအောင် ထိုးဆိတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အစပိုင်းတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ သတိတရားများ ပြန်လည်ပွင့်လင်းလာခဲ့ရပြီး သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ရွှေဝါလေးကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်တော့၏။

​သို့သော်လည်း ရွှေဝါလေး၏ နှုတ်သီးအတွင်း၌မူ လက်မမခန့် အရွယ်အစားရှိသော ရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်တစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​ထိုရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်နေခဲ့ရသည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ရွှေဝါလေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ အားကောင်းလှသော်လည်း သဘာဝရန်သူနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရသည့်အခါတွင်မူ ၎င်းအနေဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတော့သည်။

​"မင်း... မင်း... ငါ့ရဲ့ ပိုးမွှားဘုရင်ကို ပြန်ပေးစမ်း"

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်လိုက်ရင်း ရွှေဝါလေးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

​ရွှေဝါလေး၏ တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ၏ နှုတ်သီးကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ထိုရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်ကို သူ၏ လည်ချောင်းအတွင်းသို့ မြိုချပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ရွှေဝါလေးသည် ဤသတ္တဝါကို မျက်စိကျနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပါးနပ်လှသော ထိုကြက်ဖကြီးမှာ မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ပြတ်သားလှသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးကို စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက်ပင် သူသည် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှနေ၍ ၎င်းကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​"အား... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

တာအိုဆရာအိုကြီးသည် ရွှေဝါလေးက မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော သားရဲကို နေ့လယ်စာအဖြစ် ပြုလုပ်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် သူ၏ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရ၏။ တာအိုဆရာအိုကြီးအတွက် နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးမှာ မည်မျှပင် အရေးကြီးလှသည်ဆိုစေ ၎င်းမှာ ထိုရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်နှင့်မူ ယှဉ်နိုင်စရာ မရှိပါချေ။ ၎င်းမရှိတော့ခဲ့လျှင် သူသည် ဆက်လက်၍ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

​သူသည် ဤသားရဲကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာထက်မက အချိန်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၅ ပိုးမွှားဘုရင် ဖြစ်သော ဤရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်ကြောင့်သာ သူသည် ပိုးမွှားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ကာ အမျိုးမျိုးသော မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ဤမျှအထိ အရေးကြီးလှသော ရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်မှာ ယခုကဲ့သို့သော ကြက်ယုတ်လေးတစ်ကောင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

​"ငါ မင်းကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်"

တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ သူ၏ သားရဲ မရှိတော့သည့်တိုင်အောင် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ လက်ဗလာဖြင့်တင် သူသည် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု သို့မဟုတ် အသက်ရှင်နေသော နွားသိုးကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် တစ်စစီ ဖြစ်သွားအောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။ သို့သော်လည်း သူက စွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ရွှေဝါလေးသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှနေ၍ မီးတောက်များ စတင်၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ မျောက်ဖြူကြီးနည်းတူပင် သူ၏ အရွယ်အစားမှာလည်း ကြီးမားလာခဲ့၏။

​ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် တာအိုဆရာအိုကြီးသည် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး ကြက်ဖကြီးအပေါ်တွင် ဖမ်းဆီးထားသော သူ၏ လက်ကို အလျင်အမြန်ပင် လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့၏။

​သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ ယခုအခါ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

​သူ၏ ထိတ်လန့်ပူပန်မှုများအကြားတွင် တာအိုဆရာအိုကြီး သတိမဝင်လာနိုင်သေးမီမှာပင် သူသည် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားအုပ်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့၏။

​ပိုးမွှားဘုရင် ဖြစ်သော ရွှေရောင်ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင် မရှိတော့သည့်နောက်တွင် သူသည် ပိုးမွှားများကို ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါချေ။ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်ရှိ ပိုးမွှားပေါင်း ထောင်သောင်းချီတို့အပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထိုပိုးမွှားများ၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ သူတို့နှင့် အနီးကပ်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုအဘိုးအိုအနေဖြင့် ထွက်ပြေးရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့၏။

​မည်သူမျှ ယခုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပါချေ။

​တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ အရိုးစုမျှသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်မည့်သူ မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ထိုပိုးမွှားများသည် သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ပြန်လည်၍ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြတော့၏။ အချို့မှာ သူတို့၏ တွင်းများအတွင်းသို့ ပြန်လည်၍ တိုးဝင်သွားခဲ့ကြပြီး အချို့မှာမူ လေထုထဲတွင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တိုက်မိရင်း သူတို့၏ အသိုက်များဆီသို့ ပြန်လည်၍ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြတော့သည်။

​ထိုပိုးမွှားများ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေခဲ့သောအရာမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သော ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ရှန်းအာသည် ရွှေဝါလေးကို တစ်ချက်မျှ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်း၏ နောက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် လိုက်လံရှာဖွေလိုက်တော့၏။

​သူမသည် လင်းကျင်းကို ပေတစ်ထောင်ခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် အရာဝတ္ထုများကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သေချာပေါက်ပင် ထိုနေရာသည်လည်း ယခင်က ‘ပိုးမွှားများ နိုးထခြင်း’ တိုက်ခိုက်မှု၏ သက်ရောက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

​ရှောင်အာသည် လင်းကျင်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားသွားခဲ့မည်ကို အထူးပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။

​သို့သော်လည်း သူမ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့် အခါတွင်မူ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်နိုင်တော့၏။

​လင်းကျင်းမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ ၎င်းတင်မကသေးဘဲ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးမှာလည်း သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​"ဆရာလင်း"

​ရှန်းအာသည် လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ သူမသည် လူသားအသွင်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် လင်းကျင်း ဒါလော့ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်ကပင် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လင်းကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ရက်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ၍ အနားယူလိုသဖြင့် ဖျားနာချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု တာအိုဆရာအိုကြီးနှင့် တိုက်ပွဲတွင်မူ သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ လှည့်ကွက်မှာ ဤနေရာတွင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​သူတို့၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း အခြားသူ မည်သူမျှ ရှိမနေခဲ့သဖြင့် မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်တော့၏။

​ရှန်းအာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်းသည် ဟိုဘက်တွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ရွှေဝါလေးကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့်အခါ လင်းကျင်းသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။

​"သူက သူပြုတဲ့ကံ သူပြန်ခံလိုက်ရတာပဲ"

လင်းကျင်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

​သူ့တွင် တာအိုဆရာအိုကြီးအား မေးမြန်းရန်အတွက် မေးခွန်းအချို့ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။

​ထိုတာအိုဆရာအိုကြီး ယခင်က ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သော စကားလုံးများသည် မေးခွန်းပေါင်းမြောက်မြားစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဥပမာအားဖြင့် သူသည် အဘယ်ကြောင့် လင်းကျင်းကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရပါသနည်း။ ထို့အပြင် ‘အမွေအနှစ်’ ဆိုသည်မှာ ရော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ လင်းကျင်းတွင် အချို့သော အတွေးအမြင်များ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုအဘိုးအိုနှင့် သေချာစွာ အတည်ပြုရန် လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​သို့သော်လည်း ယခုအခါ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း၏ မေးခွန်းများမှာ ယခုအချိန်တွင်မူ အဖြေမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့ရတော့မည် ဖြစ်၏။

​မသိရဘဲ ရှန်းအာမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍ လှပလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ထံတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုလည်း ထပ်မံ၍ တိုးပွားလာခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ အလှတရားမှာ မြို့ပြများနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းများကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ပြောဆိုမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ လွန်အကျူး ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့၍ ပြောဆိုထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

​ကံမကောင်းလှစွာပင် လင်းကျင်းမှာမူ ရှန်းအာ၏ အလှတရားအပေါ်တွင် အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

​လင်းကျင်း၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားချည်နှောင်သောကြိုးကို ကြည့်ရှုရင်း ရှန်းအာသည် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ မေးခွန်းကို မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ဆရာလင်း... ဆရာက ဒီကြိုးရဲ့ ချည်နှောင်မှုကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ"

​သူသည် မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသနည်း။

​လင်းကျင်းသည် သူမကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ပြောပြရန်အတွက် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းလှသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုပိုးမွှားအုပ်ကြီးက သူ့အား ဝါးမြိုရန် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြစဉ်က သူသည် အသက်လုရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လှစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ထို့အပြင် ၎င်းမှာ အောင်မြင်သွားခဲ့၏။

​သူသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးသည်နှင့် ထိုကြိုးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှနေ၍ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​၎င်းမှာ ရိုးရှင်းလှသော လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသော နယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုကြိုးကို ထိန်းချုပ်မည့်သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပံ့ပိုးမှု မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ထိုကြိုးမှာ အလိုအလျောက်ပင် လျှော့ရဲသွားခဲ့ခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေသည်။

​လင်းကျင်းသည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ရှန်းအာသည် သူ ဆိုလိုသည့်အရာကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ရတော့၏။