အခန်း ၄၃၈
Vol. 22 Ch. 438
အခန်း (၄၃၈) - တာအိုအရှင်၏ လျှို့ဝှက်စာလုံးများ
ကျန်းဇီချီက စတင်၍ လမ်းဖောက်ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျန်ရှိနေသေးသော အခြားသူများကလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စတင်၍ စကားပြောဆိုလာကြတော့၏။
တာအိုအရှင်သည် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်များတွင်သာမက သားရဲများကို ထိန်းချုပ်သည့် နေရာတွင်လည်း အလွန်ပင် ထူးချွန်လှသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်မှာ သူတို့၏ ပြောကြားချက်များအရ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ သူတို့သည် တာအိုအရှင်၏ ထင်ရှားလှသော လုပ်ဆောင်ချက် အချို့ကိုပင် နမူနာအဖြစ် ထုတ်ဖော်၍ မျှဝေလာကြတော့၏။
တာအိုအရှင်သည် နဂါးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ အရှေ့ဘက်ပင်လယ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟူသော ပုံပြင်များ၊ သူသည် နယ်မြေအနှံ့အပြားရှိ ပိုးမွှားမိစ္ဆာကောင်များကို ရက်စက်စွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော အကြောင်းအရာများနှင့် ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီးများကို ရှင်းလင်းဖျက်ဆီးခဲ့သည်ဟူသော ကောလာဟလများ ရှိနေခဲ့ကြပေသည်။ ဤပုံပြင်များကို ကြားသိလိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကုချုံတောင်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဖြစ်ရပ်များကို မလွဲမသွေပင် ပြန်လည်၍ တွေးတောမိလိုက်ရတော့၏။
တာအိုအရှင်တွင် သားရဲတာအိုဆရာ ခြောက်ဦးဟူသော တပည့်ခြောက်ဦး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ပိုးမွှားတာအိုဆရာမှာ ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ဤပုံပြင်များမှာ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပုံပြင်များကဲ့သို့ပင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော်လည်း ပိုးမွှားတာအိုဆရာနှင့် ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်မူ လင်းကျင်းအတွက်မူ ၎င်းတို့မှာ အမှန်တရားများ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်ပင် များပြားလှပေသည်။
ထိုအုပ်စုသည် တာအိုအရှင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ ကြားဖူးနားဝ ရှိသမျှသော အချက်အလက်များနှင့် ပုံပြင်များကို တစ်ခုမကျန် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကာ ဆက်လက်၍ စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ကြတော့၏။ ၎င်းမှာ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အသက်ဝင်ဆုံးနှင့် အစည်ကားဆုံးသော အချိန်အခိုက်အတန့်များအနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရပေသည်။
သေချာပေါက်ပင် ပြတိုက်မှူးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာဂဏန်းခန့်က အတုမရှိ ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သော တာအိုအရှင်၏ အကြောင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားနေရသလဲဆိုသည့်အချက်အပေါ် သူတို့အားလုံးက သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့ကြပေသည်။ သို့သော်လည်း ပြတိုက်မှူးကိုယ်တိုင်က တာအိုအရှင်အကြောင်း မေးမြန်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိသရွေ့ သူတို့အနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ မေးမြန်းကြမည် မဟုတ်ပါချေ။ ၎င်းမှာ သူတို့အကြားတွင် ယခင်ကတည်းက သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြသော အပြန်အလှန် နားလည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
ရုတ်တရက် ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ၏ မင်းသား ဖြစ်သော ဖုန်းဇီချန်းက စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရာ ၎င်းက လင်းကျင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ရတော့၏။
"ပြတိုက်မှူး... ကျွန်တော့်နိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်ရတနာတိုက် ထဲမှာ တာအိုအရှင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စာအုပ် လို့ ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်... အဲဒါက တာအိုအရှင် ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခဲ့တဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်ရာတစ်ခုလို့ ပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ အဲဒါကို ဖတ်ရှုလို့ နားလည်နိုင်စရာ မရှိဘူး... ကျွန်တော် ငယ်စဉ်က အဲဒါကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်ခဲ့ဖူးပြီးတော့ စာမျက်နှာ နည်းနည်းကို လှန်လှောဖတ်ရှုခဲ့ဖူးပေမယ့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲဆိုတာကို လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ဘူး"
ဖုန်းဇီချန်း စကားပြောဆိုပြီးသွားသည့်နောက်တွင် လင်းကျင်းသည် သူ့ထံသို့ ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်တော့၏။
"တာအိုအရှင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စာအုပ် ဟုတ်လား... မင်းအနေနဲ့ အဲဒီစာအုပ်ကို ငါ့ကို ပြဖို့ အဆင်ပြေနိုင်မလား"
လင်းကျင်းက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။
ဖုန်းဇီချန်းသည် ကူကယ်ရာမဲ့လှသော အမူအရာတစ်ခုကို ပြလိုက်၏။
"အဲဒါက... ပြတိုက်မှူး... ကျွန်တော်က မပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှင် သိထားရမှာက တော်ဝင်ရတနာတိုက် ဆိုတာက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် သဘောအတိုင်း ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်နဲ့ တော်ဝင်ဘိုးဘေးကြီး သုံးဦးရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရရှိဘူးဆိုရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီနေရာအတွင်းကို လုံးဝ ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးကြမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူက ရှင်းပြလိုက်၏။
ရိုးရှင်းစွာ ပြောရမည်ဆိုပါက ဤတာဝန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
၎င်းမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သော ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ တော်ဝင်ရတနာတိုက်ဟူသည် မည်သူမဆို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်မည့် နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါချေ။ ဖုန်းဇီချန်းကို ထားလိုက်ပါဦး၊ လက်ရှိ အုပ်ချုပ်နေသော ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်နိုင်စရာ မရှိပါချေ။
ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံကို တော်ဝင်အကြီးအကဲ အဘိုးကြီး သုံးဦးက စောင့်ရှောက်ထားကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်သည် နိုင်ငံတော်အရေးကိစ္စရပ်များအပေါ် အပြည့်အဝ အာဏာရှိသော်လည်း တော်ဝင်မိသားစုနှင့် ရတနာတိုက်နှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်များတွင်မူ ထိုတော်ဝင်အဘိုးကြီး သုံးဦးကသာ အဓိက အာဏာပိုင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။
ဤအကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ လင်းကျင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိတော့၏။
သူသည် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရပေသည်။
သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ ထိုတာအိုအရှင်၏ လျှို့ဝှက်စာအုပ်မှာ သာမန်အရာတစ်ခု မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းအတွင်း၌ သူ လိုအပ်နေခဲ့သော သဲလွန်စများ ပါဝင်နေနိုင်သော်လည်း ဖုန်းဇီချန်းအနေဖြင့် အဲဒါကို သူ့ဆီ ယူဆောင်ပေးနိုင်စရာ မရှိကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
"ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်က မှတ်ဉာဏ် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့သူ တစ်ယောက်အဖြစ် အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းခြင်း ခံရလေ့ ရှိတယ်... ကျွန်တော် အဲဒီစာအုပ်ကို တိုက်ဆိုင်တိုက်ဆိုင်စွာ လှန်လှောကြည့်ဖူးခဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့် အတွင်းက ပုံသဏ္ဌာန်တွေက ဘယ်လို ရှိနေခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်... ထူးဆန်းတဲ့ အဲဒီစာလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာ ဖြစ်လို့ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပျော်စရာအနေနဲ့ အဲဒီစာလုံးတွေကို လျှောက်ပြီး ရေးသားကြည့်လေ့ ရှိပါတယ်... အကယ်၍ ပြတိုက်မှူးအနေနဲ့ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အဲဒါကို ပြန်ရေးပေးနိုင်တယ်... သေချာပေါက် ကွဲလွဲချက်တွေတော့ ရှိနိုင်ပေမယ့် အများစုကတော့ မှန်ကန်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်"
လင်းကျင်းသည် ဖုန်းဇီချန်းကို ချက်ချင်းပင် လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ညွှန်ကြားလိုက်တော့၏။
မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထူးဆန်းလှသော စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် စာမျက်နှာ အပြည့်အစုံကို ဖုန်းဇီချန်းက ပြတိုက်မှူးထံသို့ ပေးအပ်လိုက်တော့သည်။
"ဒါတွေက စာလုံးတွေလား"
"ကျွန်တော်တော့ အဲဒါတွေကို မမှတ်မိပါဘူး... ကျွန်တော် အရင်က နိုင်ငံအနှံ့အပြားကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ဖူးပေမယ့် ဒီလို စာလုံးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ဘူး"
ရဲ့ယွီကျိုးက ပြောဆိုလိုက်၏၊ သူသည် အလွန်ပင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤစာလုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိတော့သည်။
"ဒါမှမဟုတ် ဒါတွေက စာလုံးတွေ မဟုတ်ဘဲ သာမန် လျှောက်ခြစ်ထားတဲ့ ပုံတွေပဲ ဖြစ်နေမလား"
ထျန်းအိုကြီးက သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အတိုင်း ရိုးရှင်းလှသော အတွေးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်၍ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။
ထိုအုပ်စုသည် ဤထူးဆန်းလှသော စာလုံးများ၏ မြစ်ဖျားခံရာနှင့် ပတ်သက်၍ အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြစဉ်အတွင်း သူတို့သည် ဤစာမျက်နှာကို ဖတ်ရှုနေခဲ့သော လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲ၌ မည်မျှအထိ ကြီးမားလှသော ခံစားချက် လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကြောင်းကိုမူ လုံးဝ သတိပြုမိကြခြင်း မရှိပါချေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်ပင် သူသည် မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် မိမိ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်မသွားစေရန်အတွက် အစွမ်းကုန် အောင့်အီးထားခဲ့ရ၏။ ဖုန်းဇီချန်း ပြောကြားခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ သူ ပြန်လည်ကူးယူထားခဲ့သော စာလုံးများတွင် အချို့သော ကွဲလွဲချက်များ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထိုလျှို့ဝှက်စာအုပ်အတွင်းရှိ အချို့သော စာမျက်နှာများနှင့်မူ အတော်ပင် တူညီနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သေချာပေါက်ပင် အခြားသူများအနေဖြင့် သူ ကူးယူထားခဲ့သော စာလုံးများမှာ မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိကို အတည်ပြုနိုင်ကြမည် မဟုတ်သော်လည်း လင်းကျင်းအတွက်မူ ဖုန်းဇီချန်း ကူးယူထားခဲ့သော စာလုံးအချို့ကို ကောင်းစွာ နားလည်နိုင်စရာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းကျင်းသည် ဤစာလုံးများကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖတ်ရှုနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
ဤကမ္ဘာလောကသို့ ကူးပြောင်းမလာခဲ့မီ အချိန်က လင်းကျင်းသည် ယခုကဲ့သို့သော စာလုံးမျိုးကိုသာ အမြဲတမ်း အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤစာလုံးများမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များအောက်၌ စွဲထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းသည် ဤကမ္ဘာလောကသို့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် အချိန်တွင် သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း ဆက်ခံခဲ့ရသဖြင့် ဤကမ္ဘာလောက၏ ဘာသာစကားကို အသုံးပြုကာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းက သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာက အသုံးပြုခဲ့သော ဘာသာစကားနှင့် စာလုံးများကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မဆိုလိုပါချေ။
ထို့ကြောင့် ၎င်းက သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြီးမားလှသော အံ့အားသင့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ အခြားသော မည်သူမဆို ဤကမ္ဘာလောကတွင် မရှိသင့်သော မိမိတို့၏ ယခင်ကမ္ဘာက ဘာသာစကားတစ်ခုကို ပြန်လည်၍ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရမည်ဆိုပါက သူတို့သည်လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြမည်မှာ သေချာပေသည်။
ဖုန်းဇီချန်း ကူးယူထားခဲ့သော စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးလှပြီး စာကြောင်းအများစုမှာလည်း ရှုပ်ထွေးကာ အဓိပ္ပာယ် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။ သို့သော်လည်း တာအိုအရှင် ရေးသားထားခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက်မူ လင်းကျင်းအတွက် အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှခြင်း မရှိပေ။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ လက်ရှိအချိန်တွင် လင်းကျင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ လုံးဝကို ဗရပွ ဖြစ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။
တာအိုအရှင်၏ စာအုပ်ကို ဘာဖြစ်လို့ လျှို့ဝှက်စာအုပ် ဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြကြောင်းကို ယခုအခါတွင်မူ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါချေ။ ဤစာလုံးများမှာ အခြားသော ကမ္ဘာတစ်ခုမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ဖတ်ရှုလို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက နားလည်ခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းကသာ ပိုမို၍ ဆန်းပြားလှသောအရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း လင်းကျင်းကမူ ၎င်းကို ဖတ်ရှုနိုင်စရာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။
‘ငါ ရောက်ရှိလာခဲ့တာ... အနှစ်တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် ရှိခဲ့ပြီ... တကယ်ပဲ လွမ်းဆွတ်မိတယ်... အက်ဒေါ့၊ သူကတော့ အခုအချိန်ဆိုရင် ငတ်ပြတ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ထင်ပါရဲ့... အိမ်ကို... ပြန်ချင်တယ်’
သူသည် အကြောင်းအရာ အများစုကို အပြည့်အဝ မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လင်းကျင်းအတွက်မူ ဤစာလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကွဲကွာနေခဲ့ရသော သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်၍ တွေ့ဆုံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူတို့သည် သူ့အတွက်မူ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသောအရာများ ဖြစ်နေခဲ့ကြရ၏။
သူ၏ ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်းသည် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်း ရှူထုတ် လုပ်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်၍ တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့တော့သည်။
သူသည် ဖုန်းဇီချန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဒါတွေက အားလုံးပဲလား... မင်းအနေနဲ့ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်လည်ပြီး ရှာဖွေကြည့်လို့ နောက်ထပ် စာလုံးတွေကို ထပ်ပြီး ရေးသားပေးနိုင်ဦးမလား"
သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်းသည် အရာတစ်ခုကို မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ့ထံမှ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဖုန်းဇီချန်းမှာ မှင်တက်သွားခဲ့ရတော့၏။ သူတစ်ဦးတည်းသာမကဘဲ ကျောက်ကျင့်ယန်၊ ကျီးကန်းနက်၊ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်နှင့် ရဲ့ယွီကျိုးတို့သည်လည်း အံ့သြတကြားဖြင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ကြရပေသည်။
လင်းကျင်းသည်လည်း ထိုအချိန်မှသာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပွားသွားခဲ့ကြောင်းကို ရိပ်မိလိုက်တော့၏။
သူ၏ တောင်းဆိုချက်အရ သူသည် ဤထူးဆန်းလှသော စာလုံးများကို ဖတ်ရှုနိုင်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းက ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ပါချေ၊ သူတို့ သိရှိသွားခဲ့ကြသည်ဆိုလျှင် ရော ဘာဖြစ်ပါသနည်း။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူတို့အား စစ်မှန်သော အကြောင်းရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည် မဟုတ်သဖြင့် သူတို့ဘာသာ စိတ်ကြိုက် ခန့်မှန်းတွေးတောနိုင်ကြပေသည်။
လက်ရှိအချိန်တွင် သူ အဓိက စိုးရိမ်မိသည်မှာ ဖုန်းဇီချန်းအနေဖြင့် နောက်ထပ် စာလုံးများကို ထပ်မံ၍ ရေးသားပေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိဟူသောအချက်သာ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် တာအိုအရှင်၏ လျှို့ဝှက်စာအုပ်အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို သိရှိလိုစိတ်ဖြင့် အလွန်ပင် ပြင်းပြနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဖုန်းဇီချန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။
"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ အခုလောက်အထိ ပြန်လည်ပြီး မှတ်မိနိုင်တာကပဲ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အစွမ်းကုန် ဖြစ်နေပြီ. . ပြတိုက်မှူး... အရှင်က... ဒီစာလုံးတွေကို မှတ်မိနေတာလား"
သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် လူတိုင်းက လင်းကျင်းထံသို့ အကြည့်များ ပို့လွှတ်လိုက်ကြတော့၏။
လင်းကျင်းသည် သူတို့အားလုံးကို မျက်နှာဖုံးအောက်မှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ပြန်လည်၍ ပြုံးပြလိုက်တော့သည်။
သူသည် ပြတိုက်မှူး ဖြစ်ပေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလာခဲ့သည့် အခါတွင် သူသည် ၎င်းကို ဖြေကြားရန် သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်ခွင့် ရှိနေခဲ့ပြီး မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်နိုင်စရာ မရှိပါချေ။ အနည်းငယ်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်းသည် ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေထိုင်လိုက်တော့၏။ သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ သိချင်စိတ်များကြောင့် အလွန်ပင် အလိုမကျ ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် ဆက်လက်၍ မေးမြန်းစွက်ဖက်ခြင်း မပြုဝံ့ကြတော့ပါချေ။
ဤဧည့်သည်တော်များအားလုံးမှာ စည်းကမ်းများကို ရိုသေလိုက်နာကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ၎င်းအပေါ် လင်းကျင်းအနေဖြင့် အထူးပင် ကျေနပ်မိပေသည်။
ဖုန်းဇီချန်းအနေဖြင့် လျှို့ဝှက်စာအုပ်၏ အကြောင်းအရာများကို ထပ်မံ၍ မမှတ်မိနိုင်တော့သော်လည်း ၎င်းမှာ လက်ရှိအချိန်တွင် အရေးကြီးလှသောအရာ မဟုတ်တော့ပါချေ။ သူ မှတ်မိနေခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူသည် စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာခန့်ကိုသာ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ အကြောင်းအရာများကို အပြည့်အဝ သိရှိနိုင်စရာ မရှိပါချေ။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရမည်ဆိုပါက လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုစာအုပ်ကို ကိုယ်တိုင်ရရှိနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပေသည်။
"ငါ တကယ်လို့ တာအိုအရှင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စာအုပ်ကို ခဏ ငှားရမ်းလိုတယ်ဆိုရင်... ငါ ဘယ်လိုမျိုး လုပ်ရမလဲ"
လင်းကျင်းက အဓိက အကြောင်းအရာအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက်ကာ မေးမြန်းလိုက်တော့၏။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ ဖုန်းဇီချန်းသည် ခက်ခဲလှသော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်၍ ပြသလိုက်ရတော့သည်။