အခန်း ၂၆၃၈

အပိုင်း(၂၆၃၈)

တီလီသည် အဖြေအချို့ကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းနှင့် နားလည်နိုင်စွမ်း နက်ရှိုင်းမှုတို့သည် သူမရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသား၏ အောက်တွင် များစွာ မှေးမှိန်နေခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် လေကို ခပ်ဖွဖွ ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိပ်သည်းသော သွေးစွမ်းအင်များ ရောယှက်နေသည့် မှေးမှိန်သော သွေးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို သူ မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို စတင်နေပြီပေါ့လေ..."

ထိုမှတ်ချက်ကြောင့် တီလီ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာစတင်တာလဲ..."

တီလီသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးကို ဘယ်အရာကများ စတင်စေခဲ့သနည်း။

ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံး တာအိုမီးပွား အတွက် ပြိုင်ပွဲကြီးလေ..."

သူ၏ အကြည့်များက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ နိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ သေဆုံးခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများ ရောယှက်နေသော လေထုထဲမှ ဆူညံသော တုန်ခါမှုကြီးကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤအရာအားလုံးသည် အစစ်အမှန် အထက်တန်းလွှာများ၏ တိုးတက်မှုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ညှိုးငယ်သော လေသံဖြင့် ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သွေးတွေနဲ့ သေဆုံးခြင်း မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခု လာနေပြီ..."

တီလီသည် သူမ၏ နှလုံးသားက ရှင်းပြ၍မရသော အင်အားတစ်ခုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ သဘာဝကျကျ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ အဝေးမှ အရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်၏။

သူမ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အလောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ဓားတစ်လက်က အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတုန်ခါမှုက အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းကာ သူမ၏ ဖိနပ်အောက်ခြေများဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူမ၏ ခြေထောက်များ၊ တင်ပါးများမှတစ်ဆင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လည်ချောင်းအထိ ထိုတုန်ခါမှုက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အဲဒါက..."

ဤဖြစ်ရပ်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ ထွက်ပြေးလိုသော ဆန္ဒက သူမ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ မွေးဖွားလာသဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းက အထက်သို့ ရုတ်တရက် မော့တက်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် မည်သို့မျှ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ အတွင်း၌ စစ်ဥပဒေသ က လှုပ်ရှားလာစဉ်တွင် သူ ဆေဘာ၏ လက်ကိုင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထိကိုင်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

"အခြားသူတွေရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်တွေကတစ်ဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဲဒါတွေကို ထည့်သွင်းထားတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတတွေကနေတစ်ဆင့် သူတို့ကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းများ ရှိသလား..."

"ဟင်... ဘာပြောတာလဲ..."

တီလီသည် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူတို့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာနေသော လူပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်အယောင်များစွာ၏ ပုံရိပ်များက ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။

သူတို့သည် မိုင်ရာချီ ကွာဝေးနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ ချီတက်လာမှု အရှိန်အဟုန်သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ဤနေရာမှပင် မြေကြီးတုန်ခါနေသည်ကို သူမ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အသုံးဝင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ခံစားရစေရန် ဝေ့ဝူယင်၏ မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အဖြေများ ပေးခြင်းကို သူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က အသားကျနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလိုအလျောက်လိုလိုပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မရှိလောက်ဘူး... နေ... နေဦး... နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိနိုင်တယ်..."

ဝေ့ဝူယင်သည် ကြယ်တာရာ စစ်မြေပြင်နှင့် အာဏာရှင် စစ်မြေပြင်တို့မှ ရရှိခဲ့သော စစ်ဝိညာဉ်များကို ထည့်သွင်းထားသည့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတများအတွင်း၌ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် များပြားသော အရေအတွက် ရှိနေခဲ့သည်။ ကြယ်တာရာ စစ်မြေပြင်၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတတွင် ကြယ်တာရာအဆင့် စစ်ဝိညာဉ်များသာ ပါဝင်သော်လည်း၊ အာဏာရှင် စစ်မြေပြင်၏ သင်္ကေတတွင်မူ အာဏာရှင်အဆင့် စစ်ဝိညာဉ်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"အခုမှ ကျွန်မ မှတ်မိတော့တယ်... အထွတ်အထိပ် ဟောကိန်းထုတ်သူ တစ်ယောက်က စစ်ဝိညာဉ်တွေကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေး ကိရိယာတစ်ခုကို တီထွင်ခဲ့တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက စစ်မြေပြင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာပဲ အလုပ်ဖြစ်တာတဲ့... အဝင်အထွက် ထိန်းချုပ်သူ တချို့က အဲဒါတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေမဲ့၊ စစ်မြေပြင်တွေ အားလုံးမှာ လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ဖိနှိပ်မှုတွေကြောင့် အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူးလေ..."

တီလီသည် သူမ၏ အသိပညာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများအထိ တူးဆွကာ အမှန်တကယ် ဆက်စပ်နေသော အချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပေးခဲ့သည်။

"ဒါဆို ဒါက အဲဒီအရာပေါ့လေ..."

ဝေ့ဝူယင်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် သူ၏ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားထက် နှစ်ဆခန့် ကြီးမားသော သတ္တု သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ သူ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မနည်း ကိုင်ထားရပြီး၊ ၎င်းသည် ညီမျှသော အကွာအဝေးရှိ အနက်ရောင် လိုင်းများပါဝင်သည့် အစိမ်းရောင် အမိုးခုံးဝက်ပုံစံ ကွန်ရက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုကွန်ရက်ပေါ်ရှိ အလယ်ဗဟိုတွင် တောက်ပသော ရွှေရောင် ကြယ်ပွင့်ပုံစံ အစက်နှစ်စက်က လင်းလက်ကာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ဤကိရိယာကို အလောင်းအနည်းငယ်ထံမှ သူ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗဟိုမှ အစက်များသည် သူ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေသော တောက်ပသည့် ကြယ်နှစ်ပွင့်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတများ နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်သည်။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပါက တီလီနှင့် သက်ဆိုင်သော၊ သို့သော် အဖြူရောင် ဖြစ်နေသည့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားသော အစက်တစ်ခုကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတမှာ ကွဲပြားနေပြီး၊ အဝင်အထွက် ထိန်းချုပ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနှင့် အံကိုက်ဖန်တီးထားသောကြောင့် သိမ်းပိုက်၍မရနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"အဲဒါက တိကျမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

တီလီက သူမ၏ ထွက်ပြေးလိုစိတ်ကို မျိုသိပ်ရင်း ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

"မတိကျဘူးပဲ..."

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သင်္ကေတများတွင် စစ်ဝိညာဉ် မည်မျှ ပါဝင်နေကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကွန်ရက်က များများစားစား သတင်းအချက်အလက် မပေးနိုင်သည်ကို ဝေ့ဝူယင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အကွာအဝေး၏ အစွန်အဖျား၊ မိုင်အနည်းငယ်ခန့်မှနေ၍ သူ့ဆီသို့ ရူးသွပ်သော အရှိန်အဟုန်များဖြင့် ရွေ့လျားလာနေသည့် ထိုအရိပ်အယောင်များကို ကွန်ရက်ပေါ်တွင် ကြယ်တစ်ထောင်အဖြစ် ပြသထားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့အနက် မည်သည့်အရာကမျှ အခြားအရာများထက် ပိုမို ကြီးမားနေခြင်း မရှိပေ။ သူ၏အရာက သိသိသာသာ ပိုမို တောက်ပနေသော်လည်း၊ များစွာတော့ ကွာခြားမနေခဲ့ပေ။

"အဲဒါ... အဲဒါပဲလား..."

တီလီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေး ကိရိယာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲ နေခဲ့..."

ထိုအမိန့်ပေးပြီးနောက် သူသည် ဝင်ရောက်လာနေသော ရန်သူများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဤသူများသည် တာအိုမီးပွား အတွက် တိုက်ခိုက်ရန် ရှာဖွေနေကြသော လျှို့ဝှက် အာဏာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့သည် အထက်တန်းလွှာများထဲမှ အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ရန် များပေသည်။ သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်နေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်များအရ၊ သူတို့သည် သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် စစ်ပွဲများကို ကြီးမားသော ပမာဏများဖြင့် ဖြတ်သန်းတွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင်၊ သူတို့သည် သိမ်းပိုက်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော အသက်ရှင်လျက် အသက်ရှူနေသည့် စစ်ပွဲ၏ လက်ရပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး၊ ပြီးပြည့်စုံသော လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အသီနာ...”

***