အခန်း (၂၇၅-၂၇၆)

အခန်း (၂၇၅)

အပြန်အလှန် အကျိုးပြုခြင်း

လီနျန်သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူမ ဆောင်ထားသည့် ကတ်ကြေးအသေးလေးဖြင့် ပန်းပွင့်ကို ဂရုတစိုက် ညှပ်ယူကာ သခင်မလေးဝမ် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သခင်မလေးဝမ် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ထိုဧဒင်နှင်းဆီပန်းကို သူမ၏ ဆံထုံးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ငွေငါးတေး ထုတ်၍ လီနျန်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်တော့၏။

အခြားသော မိန်းမပျိုများကလည်း ထိုနည်းတူ လိုက်လုပ်ကြသည်။ ပန်းပေါင်းတစ်ရာပွဲတော်တွင် သူတို့သည် အလှပဆုံးသော ပန်းပွင့်များကို ဆံပင်၌ ပန်ဆင်ကြရမည်ဖြစ်ရာ ဤနေရာရှိ ပန်းပွင့်များမှာ သူတို့၏ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်နေတော့သည်။

အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော နှင်းဆီပန်းများ၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြောက်လပန်းများ၊ မွှေးပျံ့သော တံတိုင်းမွှေးပန်းများနှင့် သူတို့တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသည့် ကျူးလစ်ပန်း၊ အပြာရောင်ပန်း၊ လာဗင်ဒါပန်း နှင့် ဇော်မွှားပန်းများလည်း ရှိနေသည်။

လီနျန်သည် ပန်းပွင့်သီးသန့်ကိုသာ ရောင်းချပေး၏။ အခြားလူများက ပျိုးထောင်ရန်အတွက် ပန်းကိုင်းလိုက်ဝယ်ယူရန် ငွေမည်မျှပင် ပေးပါစေ သူမကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ဧည့်သည်တော်များအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့သော ပန်းကိုင်းများနှင့် ကြွေကျနေသော အရွက်အချို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ရှန့်ကွမ်းသည် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို အမြန်ရှင်းလင်းရေး လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

နင်မင်းသမီးသည် လျှောက်လာပြီး ရှန့်ကွမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကုန်သည်ပီသပါပေတယ် ရှန့်ကွမ်း။ ကောင်းမွန်လှတဲ့ ပန်းပေါင်းတစ်ရာပွဲတော်ကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ရှင်တို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအသစ် မိတ်ဆက်ပွဲ ဖြစ်သွားရုံတင်မကဘူး။ ငွေတွေလည်း အမြောက်အမြား ရှာသွားနိုင်ခဲ့တာပဲ”

ရှန့်ကွမ်း အရိုအသေပေးရင်း ပြန်ဖြေ၏။

“ဒါက တကယ့်ကို အပြန်အလှန် အကျိုးရှိသွားတာပါ။ မင်းသမီးကတော့ နာမည်ကောင်း ရရှိခဲ့ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ငွေရခဲ့တာဆိုတော့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေပြီး အားလုံး ပျော်ရွှင်ရတာပေါ့”

မင်းသမီး ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှန့်ကွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါ၊ ဒီပန်းကိုင်းတွေနဲ့ အရွက်တွေကို အမြန်ဆုံး စုစည်းပြီး မြို့ပြင်ကို သယ်သွားပြီး အကြွင်းအကျန်မရှိအောင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်။ မြန်မြန်လုပ်”

သူ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိ၏။

‘ဒီနေ့ ငွေရရုံတင်မကဘူး၊ မွှေးရနံ့နှင်းစက်အတွက်လည်း အရှိန်အဟုန်ကောင်းတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ့်ကို ခဲတစ်လုံးနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ သူဌေးမဟွာကတော့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိတာပဲ၊၊ ငါ ဒါကို အရင်က ဘာလို့ မတွေးမိပါလိမ့်’

’ငါ ဒါကို အရင်က ဘာလို့ မတွေးမိပါလိမ့်’

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသော နင်မင်းသမီးသည် စားပွဲကို ရိုက်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် အတိတ်က ကျင်းပခဲ့ဖူးသော အသုံးစရိတ် အလွန်ကြီးမားသည့် စားသောက်ပွဲကြီးများကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး ထိုပွဲများတုန်းက ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ပြန်မရခဲ့သည်ကို နှိုင်းယှဉ်ကာ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောသမမွှေသွားတော့၏။

ယခုအခါတွင် ဧကရာဇ်မင်းကလည်း အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် လူတိုင်းက ငွေရှာသည့်နေရာတွင် တွန့်ဆုတ်နေကြရသည်။ တစ်နှစ်လျှင် ဤကဲ့သို့ စားသောက်ပွဲ အနည်းငယ် ကျင်းပရုံမျှဖြင့် မည်သည့်အိမ်တော်က ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

အစေခံမလေးဇီရှောင်းက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေး၏။

“အဲဒီကုန်သည်တွေကတော့ မျက်စိထဲမှာ ငွေပဲမြင်ပြီး စိတ်ထဲမှာလည်း ငွေပြားတွေအကြောင်းပဲ လည်ပတ်နေတာဆိုတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ အခြားလူတွေထက် ပိုပြီးတော့ ပါးနပ်ကြတာပေါ့။ မင်းသမီးကတော့ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းရှိသူမို့လို့ ဒီလိုအောက်တန်းကျတဲ့ ကိစ္စတွေကို တွေးမိမှာ မဟုတ်တာ သဘာဝကျပါတယ်”

သူမသည် လူတိုင်း ပန်းပွင့်များ ဝယ်ယူနေကြသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြော၏။

“အဲဒီ လတ်ဆတ်တဲ့ ပန်းပွင့်လေးတွေကတော့ တကယ် နှမြောစရာပဲ။ ဒီလောက် လှတာကို အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတွေအတွက် အသုံးချခံလိုက်ရတယ်”

မင်းသမီးသည် ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် နှမြောတသ ဖြစ်သွားရသည်။

‘အဲဒါတွေက ပန်းပွင့်တွေသက်သက် ဟုတ်လို့လား၊ အဲဒါတွေက ငွေတုံးငွေခဲတွေပဲ’

သူမ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ရှန့်ကွမ်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ဤမျှအထိ အောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် နောင်ကျင်းပမည့် စားသောက်ပွဲအားလုံးကိုလည်း ပြင်ပလူထံ လွှဲအပ်ရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ပန်းပေါင်းတစ်ရာပွဲတော်ကြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ကျင်းပနေစဉ် နန်းတော်အတွင်းရှိ တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်၌မူ လုမင်လီထံမှ သတင်းစကားကို ရရှိထားသော ဧကရာဇ်မင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့၏။

“မယုံနိုင်စရာပဲ၊ အန်နင်းက ငါ့သမီးအရင်းဖြစ်ပါလျက်နဲ့ သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့”

သူသည် လက်ထဲက စာလိပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး တည်ကြည် လေးနက်သော မျက်နှာထား လေသံခပ်မာမာဖြင့် မိန့်လိုက်သည်။

“မနက်ဖြန် အမဲလိုက်ပွဲမှာ မင်းသမီးရဲ့ အိမ်တော်ကို အသေးစိတ် ဝင်ရောက်ရှာဖွေဖို့ လူတွေကို သေသေချာချာ စီစဉ်ထားလိုက်”

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဆင်ထားသော တော်ဝင်လျှို့ဝှက်အစောင့်က အော်ဟစ်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်”

ထို့နောက် ဧကရာဇ်က မေးမြန်းသည်။

“မနက်ဖြန် စစ်သူကြီးယွမ်ကျိုး ပြန်ရောက်လာမှာလား”

“စစ်သူကြီးလု မနက်ဖြန် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လူတွေကို စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ။ မင်းကြီးအနေနဲ့ စိတ်အေးလက်အေး ထားပါ”

ဧကရာဇ်မင်းသည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာရသွား၏။

“သူ ရှိနေမှတော့ ငါလည်း စိတ်အေးရတာပေါ့”

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် တော်ဝင်အမဲလိုက်ကွင်းသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

တော်ဝင်ယာဉ်တန်း၊ လက်နက်ကိုင် အစောင့်အရှောက်များ၊ အမဲလိုက်အဖွဲ့နှင့် ရာဂဏန်းရှိသော အမတ်မင်းများ၏ စုစည်းမှုမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး တော်ဝင်အရှိန်အဝါဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်လာကြသည်။

သာမန်ပြည်သူများ ဘေးသို့ ဖယ်ခွာသွားကြပြီး ဧကရာဇ်မင်း၏ တော်ဝင်အရှိန်အဝါနှင့် မြင့်မြတ်မှုကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့ကြချေ။

တော်ဝင်ရထားလုံးအတွင်း၌မူ ဧကရာဇ်မင်းသည် စာလိပ်တစ်ခုကို စိတ်အေးလက်အေး ဖတ်ရှုနေပြီး တည်ငြိမ် လေးနက်သော အမူအရာ ရှိနေ၏။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်တဆိတ် ငှဲ့ပေးနေသည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ မျက်ခုံးအစုံကြားတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမသည် ဘေးနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးနှင့် လည်ပင်းတို့ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးလိုက်၏။

“အရှင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီတစ်ခါ အမဲလိုက်ပွဲကို ကျွန်မကို သီးသန့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရတာလဲ။ ကျွန်မ မြင်းစီးလည်း မကျွမ်းကျင်တော့ တော်ဝင်ခရီးစဉ်ကို နှောင့်နှေးစေမှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်”

ယခင်နှစ်များက အမဲလိုက်ပွဲများတွင်မူ ဧကရာဇ်မင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလေ့ရှိသူမှာ ကွေ့ဖေးသာ ဖြစ်သည်။

ကွေ့ဖေးသည် စစ်သူကြီးမိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာသူဖြစ်သဖြင့် မြင်းစီးခြင်းနှင့် မြှားပစ်ခြင်းတို့တွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်လှ၏။ သူမအနေဖြင့် အမဲလိုက်ကွင်းတွင် ဧကရာဇ်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ၍ မြင်းစီးရခြင်းမှာ အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့နံနက်အစောပိုင်းတွင်မူ ဧကရာဇ်မင်းသည် ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေထံသို့ အစေခံများကို အလျင်အမြန် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အစေခံမလေးများ သေသေချာချာ မပြင်ဆင်ရသေးခင်မှာပင် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အပြုအမူက တကယ့်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာပင်။

ဧကရာဇ်မင်းသည် လက်ထဲက စာလိပ်ဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ လက်ကို အသာအယာ ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေး၏။

“ငါ ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်နဲ့ အတူတူ ခရီးမထွက်ရတာ ကြာပြီပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သီးသန့် ခေါ်လာခဲ့တာ”

ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေသည် စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားရပြီး မျက်နှာတွင် ရှက်သွေးဖြန်းကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“အရှင့်လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးမြှောက်မှုကြောင့် ကျွန်မ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားရလောက်အောင် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်”

အမဲလိုက်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လူတိုင်း မြင်းပေါ်မှဆင်း၍ ပြင်ဆင်ကြသည်။

အန်နင်းမင်းသမီးသည် သူမ၏ အခြံအရံများနှင့်အတူ အမဲလိုက်ကွင်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ဧကရာဇ်မင်းသည် အန်နင်းမင်းသမီးကို အသာအယာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အမဲလိုက်ပွဲ စတင်ပြီး ခွာသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ အမဲလိုက်ကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းသည် အမဲလိုက်ခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်နေပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အန်နင်းမင်းသမီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် မင်းသမီး၏ အိမ်တော်ကို ဝင်ရောက်ရှာဖွေရန် တာဝန်ယူထားသည့် လျှို့ဝှက်အစောင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဧကရာဇ်မင်း၏ နားနားသို့ တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တော့၏။

လူတိုင်း သားကောင်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်မင်းသည် အချက်ပြလိုက်ပြီး မြင်းကို စီးလျက် လူငါးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့ငယ်လေးကို ဦးဆောင်ကာ နောက်တောင်ဘက်ရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာလိုက်သည်။

တောင်တောကြီးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ငှက်သံပင် မကြားရချေ။ လူအနည်းငယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း အေးအေးလူလူ သွားလာနေပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ ထားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တောနက်ထဲသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာကြပြီး ရှေ့တည့်တည့်တွင် သစ်သားအိမ်အသေးလေးတစ်ခုနှင့် ဘေးနားတွင် အထီးကျန်ဆန်လှသော သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

သစ်သားအိမ်၏ ရှေ့သို့ မြင်းစီးလာပြီးနောက် ဧကရာဇ်မင်းသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးက မြင်းကို လွှဲယူရန် ဘေးနားသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာ၏။

ဧကရာဇ်မင်းသည် သင်္ချိုင်းဂူဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကမ္ပည်းကျောက်စာတုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မသိရဘဲ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ဝါးတောကြီးမှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်ကြီး ဝါးတောထဲမှ ခုန်ထွက်လာကြပြီး သူတို့ဓားသွားများမှာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေတော့သည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ ဘေးနားရှိ အစောင့်ငါးဦးသည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။

ဧကရာဇ်

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊၊ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ”

သူ့အသံမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှု မရှိဘဲ တည်ငြိမ်ပြီး လေသံမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် နှုတ်ဆက်စကား ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်က သူ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ခွေးဧကရာဇ် မင်းရဲ့ အသက်ကို ပေးလိုက်စမ်း”

လုမင်လီသည် သစ်သားအိမ်ထဲမှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာ၏။ သူ့ရှည်လျားသော ဓားမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူအုပ်စုနှင့် ချက်ချင်းပင် စတင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သူ ကြိုတင်ခြုံခိုချထားခဲ့သော လူများလည်း ရောက်ရှိလာပြီး ယခုအခါတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူအုပ်သည် လုံးဝ ဝန်းရံခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တော်ဝင်အမဲလိုက်ကွင်း၏ အခြားတစ်နေရာ၌လည်း နောက်ထပ် အမဲလိုက်ပွဲ တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့၏။

အန်နင်းမင်းသမီးသည် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မိမိ၏ သခင်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားကြသော သူမ၏ သစ္စာရှိ အစောင့်များမှာလည်း ထိုနေရာမှာတင် ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူမနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြသော အမတ်မင်းများအားလုံးကိုလည်း လုံးဝ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံမည့် တိုက်ပွဲသည် ပျက်စီးသွားတော့၏။

မကြာမီမှာပင် ဧကရာဇ်မင်းသည် လုမင်လီနှင့်အတူ စခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံး အောက်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ခေါင်းပင် မဖော်ရဲကြချေ။

ခေါင်းမော့ထားသော အန်နင်းမင်းသမီးတစ်ဦးတည်းမှလွဲ၍ပေ။ သူမ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမာန်ဟုန်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဧကရာဇ်နှင့်အတူ ဝင်လာသော လုမင်လီကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ဘာကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရသည်ကို နားလည်သွားပြီး သူမ မျက်ဝန်းများက လုမင်လီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

ဧကရာဇ်မင်းသည် ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ့အကြည့်များမှာ ဓားတစ်စင်းပမာ သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ လုမင်လီကတော့ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိ ဧကရာဇ်၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

ဧကရာဇ်မင်း လေသံခပ်မာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အန်နင်း နင်က မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်ရဲတယ်ပေါ့။ နင့် အပြစ်ကို ဝန်ခံမလား”

အခန်း (၂၇၆)

အန်နင်းမင်းသမီး

အန်နင်းမင်းသမီး ခပ်အေးအေး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“ခမည်းတော်က ဝေခွဲနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်။ ဒီရာဇပလ္လင်က ဘယ်တုန်းကမှ ခမည်းတော်နဲ့ မထိုက်တန်ခဲ့ဘူး”

ဧကရာဇ်မင်းသည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်လာကာ ပြောတော့၏။

“ငါ နင့်အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် အလိုလိုက် အချစ်ပိုခဲ့ရလဲ၊၊ နင် ဒီလောက်အထိ ကျေးဇူးကန်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး”

သို့သော်လည်း အန်နင်းမင်းသမီးကတော့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အေးစက်စွာသာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြသည်။

ဧကရာဇ်:

“နင် စကားမပြောချင်လည်း နင့်အစား ပြောပေးမဲ့သူ ရှိတယ်”

လက်ခုပ်နှစ်ချက် တီးလိုက်ရာ အထိန်းတော်နှစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တဲနန်းအပြင်ဘက်မှ တွဲခေါ်လာခဲ့ကြသည်။

သူမ ဇိမ်ခံဝတ်စုံကြီးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ဝတ်စုံအောက်နားတွင် ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေ၏။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရွှေလိပ်ပြာတောင်ပံ ပုလဲဆံထိုးမှာလည်း ဘယ်နေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မသိ ဆံထုံးမှာလည်း ပြေလျှော့နေသည်။

အန်နင်းမင်းသမီးသည် နောက်ကွယ်မှ လူဝင်လာသံကို ကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ မယ်တော် ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေရှိရာဘက်သို့ အတင်းအလုအယက် တိုးသွားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မယ်တော်”

ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည် ဖြည့်သွင်းခြင်း ခံထားရပြီး အန်နင်းမင်းသမီး၏ လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း နောက်ပြန်ကြိုးတုတ်ခံထားရရာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ငိုကြွေးရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီတွယ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

အန်နင်းမင်းသမီး ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်၏။

“ဒီနေ့ကိစ္စတွေအားလုံးက သမီးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စိတ်ကူးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မယ်တော်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ”

အထိန်းတော်တစ်ဦး ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ ပါးစပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ရာ ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေသည် မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောတော့သည်။

“အန်နင်း သမီး ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ”

ဧကရာဇ်မင်းသည် အခြံအရံများကို အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မိန့်တော်မူ၏။

“ဒီနေ့ မင်းသမီးရဲ့ အိမ်တော်ကနေ လျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် သူဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားတာ ကြာပြီဆိုတာကို ငါ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး”

တော်ဝင်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကြီးစွာ ထိခိုက်စေမည့် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဧကရာဇ်မင်း လူပုံအလယ်တွင် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ခြင်းကြောင့် ရှိနေကြသော လူအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြပြီး မိမိတို့၏ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြသည်။

အန်နင်းမင်းသမီး အံကြိတ်ကာ ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ခမည်းတော်သာ သမီးရဲ့ မွေးဖခင်အရင်းကို အမြစ်ပြတ်မသတ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ရင် သမီးကကော ဘာလို့ ဒီလိုလမ်းကို ရွေးချယ်ပါ့မလဲ”

ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ အန်နင်းမင်းသမီးကို ဆွဲလိုက်ရင်း တားမြစ်သည်။

“အန်နင်း လျှောက်မပြောနဲ့။ အရှင်က အဲဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သမီး ဒါတွေ ဘယ်ကနေ ကြားလာတာလဲ။ ဘယ်သူ ပြောတာလဲ”

“မယ်တော် သူ့ဘက်ကနေ ရှေ့နေလိုက်မပေးပါနဲ့တော့။ ဒါတွေအားလုံးကို အဖေ သမီးကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြခဲ့တာ”

ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ မျက်ဝန်းများ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး မိမိနားကိုပင် မယုံနိုင်တော့ပေ။

“သမီး အဖေ”

သူမ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

“သူ အသက်ရှင်သေးတာလား”

“ဧကရာဇ်ကသာ သူ့ကို လိုက်လံမသတ်ခိုင်းရင် သူ့ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာပြီး တိရှိုး ပြည်ဆီကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း ဒီလောက်အထိ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရပါ့မလား”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် စကားတစ်လုံးချင်းစီကို သွေးမျက်ရည်ကျမတတ် နာကျည်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။

“သူနဲ့ မယ်တော်က ငယ်ကတည်းက အတူတူကြီးပြင်းလာတဲ့ ချစ်သူတွေပဲ။ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပါ။ဧကရာဇ်ကသာ မယ်တော်ကို အဖေ့လက်ထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ လုယူမသွားခဲ့ရင်”

“ဖြန်း”

စူးရှသော ရိုက်သံတစ်သံ သူမ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ လက်ဖဝါးမှာ လေထဲတွင် တုန်ရင်နေပြီး ဟောက်လိုက်၏။

“အတော့်ကို မိုက်မဲတဲ့ကလေး”

သူမသည် လှည့်၍ ဒူးထောက်လိုက်ကာ တောင်းပန်တော့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး အန်နင်းက မိုက်မဲလွန်းလို့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ သွေးထိုးမှုကို ခံရပြီး ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်မိတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ အရှင်”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် ပါးကို အုပ်ရင်း မယ်တော်ကို မယုံနိုင်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

“မယ်တော်က သမီးကို ရိုက်တယ်ပေါ့”

“တိတ်စမ်း၊ သမီး ဘာလို့ ခမည်းတော်ကို အမြန်ဆုံး အပြစ်ဝန်မခံသေးတာလဲ”

“သမီးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ အဖေပြောခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက သက်သေအထင်အရှား ရှိတယ်”

“သမီး တကယ့်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီပဲ”

ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

“ငါ နန်းတော်ထဲမဝင်ခင်တည်းက အဲဒီလူနဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီးသား။ ပြီးတော့ ခမည်းတော်ကလည်း ငါ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သိလျက်နဲ့ လက်ခံခဲ့တာ။ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ အရှင်က သမီးကို သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာကို။ သမီးက... သမီးက တိရှိုးနဲ့ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”

“သမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး သွန်သင်ဆုံးမပေးခဲ့တဲ့ ခမည်းတော်ထက် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ စကားကိုပဲ သမီးက ယုံကြည်ချင်တာလား”

ထို့နောက် ဟွေကိုယ်လုပ်တော်သည် ဧကရာဇ်မင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကြီး အန်နင်းက တစ်ခဏတာ စိတ်မှားသွားလို့ လူယုတ်မာရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ ကျွန်မအပေါ် ထားရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်ကို ငဲ့ညှာပြီး သူ့ပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့ပေးပါ အရှင်မင်းမြတ်”

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဦးချကန်တော့ရာ မကြာမီမှာပင် သူမ၏ နဖူးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

“မယ်တော်”

အန်နင်းမင်းသမီး၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံနေရတာလဲ၊၊ သမီးလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲကို သမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ ခံယူပါ့မယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆွဲမထည့်ပါဘူး”

သူမသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်စုံစကို ကိုင်ကာ လုမင်လီ ရှိရာဘက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးသွားပြီး သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

လုမင်လီက ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး လက်ပြန်ဖြင့် သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။

“လုမင်လီ”

အန်နင်းမင်းသမီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း မေးခွန်းထုတ်တော့သည်။

“ရှင့်သတ္တိတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ ရှင့် အဖေ အသတ်ခံရတဲ့ ကိစ္စအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ကို မေ့လျော့ပြီးသစ္စာဖောက်အစေခံအဖြစ် အောက်ကျနောက်ကျ ခံနေရုံတင်မကဘူး။ ကျွန်မကိုတောင် သေခွင့်မပေးဘူးလား”

လုမင်လီသည် ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့လေသံမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။ “အ‌ဖေအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ကိစ္စကို ကျွန်တော် တစ်ရက်မှ မမေ့ခဲ့ပါဘူး”

အန်နင်းမင်းသမီး မှင်တက်သွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းနှင့် လုမင်လီတို့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်၏။

“ဒါဆို... ရှင်က...”

နေဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် တဲနန်းအတွင်း၌ ပိုမို၍ မှောင်မိုက်လာခဲ့သည်။ လုမင်လီ၏ မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ဘဲ သူ ဖြည်းညှင်းစွာ စကားဆိုလာ၏။

“အန်နင်းမင်းသမီး ခင်ဗျားရဲ့ အဖေအရင်းက ဘာဖြစ်လို့ တိရှိုးကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားရလဲဆိုတာ သိလား”

အန်နင်းမင်းသမီး၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး မသိစိတ်မှ ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ရင်နေ၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က နယ်စပ်က စစ်သုံးငွေတွေ လျော့နည်း ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကိစ္စမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အဖေက တိရှိုးပြည်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တာ”

စစ်သူကြီး လုမင်လီ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှလှ၏။ “ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ အစစ်အမှန်ကတော့ တခြားသူမဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်တဲ့”

“တော်တော့”

ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေသည် ရုတ်တရက် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယိမ်းထိုးလျက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ တားမြစ်သည်။

“စစ်သူကြီး လု... ကျေးဇူးပြုပြီး... ဆက်မပြောပါနဲ့တော့...”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် မယ်တော် ဤမျှအထိ စိတ်ပျက်အားလျော့နေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မကောင်းသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မယ်တော်”

သို့သော်လည်း စစ်သူကြီး လုမင်လီကတော့ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ ဆက်ပြောသည်။

“အဲဒါကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဦးလေးအရင်း ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ။ သူက စစ်သုံးငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ပြီး တိရှိုးပြည်နဲ့ လျှို့ဝှက် ဆက်သွယ်မှုတွေ ရှိခဲ့တာ။ ကိစ္စပေါ်ပေါက်သွားတဲ့ အခါမှာတော့ ခင်ဗျား အဖေက အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလို့ ဝေးလံတဲ့ တိုင်းပြည်ဆီကို ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်သွားခဲ့တာ”

“ရှင် လိမ်နေတာ”

အန်နင်းမင်းသမီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

“ဦးလေးက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”

“အရမ်းကောင်းတာ ဟုတ်လား”

လုမင်လီ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ဆက်ပြော၏။ “မင်းသမီး... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ခင်ဗျားရဲ့ မွေးနေ့တုန်းက ဦးလေးဖြစ်သူက လက်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ ပုလဲလုံးကြီးကို မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ။ အဲဒီပုလဲနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူညီတဲ့ ပုလဲလုံးမျိုးက တိရှိုးပြည်ရဲ့ တော်ဝင်နန်းတော်က ပို့သတဲ့ ဆက်ကြေးပစ္စည်းတွေထဲမှာ ရှိနေတာ”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့်ပမာ ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ ယိမ်းထိုး ဆုတ်ခွာသွား၏။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုံးဝ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အမှန်တရားကို ရက်စက်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည့် အခါတွင် ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေတော့သည်။

“ဒါဆို... စစ်သူကြီးလု ရဲ့ အဖေကရော”

အန်နင်းမင်းသမီး၏ လေသံမှာ တုန်ရင်နေ၏။

“ကျွန်တော့်အဖေ ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းသမီးရဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲမှုကို ခံခဲ့ရတာ”

လုမင်လီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“သက်သေတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်အဖေက အဆုံးစီရင်တဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ”

တဲနန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံကိုသာ ကြားရတော့၏။

ဧကရာဇ်မင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး အန်နင်းမင်းသမီး ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“အန်နင်း ငါ နင့်ကို အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ။ နင် ဒီလောက်အထိ သူတစ်ပါးရဲ့ သွေးထိုးမှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်တတ်မှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် ဧကရာဇ်မင်းကို ကြည့်ကာ သူ့မျက်ဝန်းထဲက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အန်နင်း...”

ဧကရာဇ်မင်း သက်ပြင်းအသာချရင်း ဆက်ပြော၏။ “ငါက နင့်ရဲ့ မွေးဖခင်အရင်း မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ သမီးအပေါ် ထားရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ မိဘအရင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမခြားနားခဲ့ဘူး”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်မှု ရှိလာသည်။ သူမသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။ ထိုအပြုံးက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျယ်လောင်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ကို ကုန်းလျက် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်ရယ်မောတော့သည်။

“ခမည်းတော်ဟားဟား၊ ခမည်းတော်ရဲ့ ချစ်မြတ်နိုးမှု ဟုတ်လား”

အန်နင်းမင်းသမီးသည် စဉ်းစားလေ ပို၍ ရယ်စရာကောင်းလေ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူမသည် မျက်ဝန်းထောင့်က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း ပြော၏။

“ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ခမည်းတော်က ကျွန်မကို ဓားစာခံတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာပဲ”

သူမသည် မျက်နှာဖြူလျော့နေသော ကိုယ်လုပ်တော်ဟွေ၊ ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားရှိသည့် စစ်သူကြီး လုမင်လီတို့ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်မင်းထံသို့ အကြည့်ကို ပို့လိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ မွေးဖခင်အရင်းက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်။ ဦးလေးက ကျွန်မကို လှည့်စားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး ခမည်းတော်ကတောင်မှ...”

သူမ၏ လေသံမှာ ဆို့နင့်သွားခဲ့ရ၏။

“ကျွန်မကို တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”

သူမ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ မုသားများနှင့် လှည့်စားမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် တော်ဝင် မင်းသမီးတစ်ပါး အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဘာမှမဟုတ်သည့် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

သူမသည် ဆံပင်ထဲမှ ဆံထိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံနွယ်ရှည်ကြီးမှာ ဖရိုဖရဲ ဝဲကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ဧကရာဇ်မင်းရှိရာသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်သွားတော့၏။ စစ်သူကြီးလုမင်လီသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တားဆီးရန်အတွက် ဓားကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း အန်နင်းမင်းသမီးသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ကာ လုမင်လီ၏ ဓားဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ပြီး ထိုးစိုက်ခံလိုက်တော့သည်။

“ဇွပ် ”

ဓားက အန်နင်းမင်းသမီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို စိုက်ဝင်သွားသည်။ အန်နင်းမင်းသမီးသည် ဒဏ်ရာကို တင်းကြပ်စွာ ဖိထားသော်လည်း သွေးများမှာ လက်ချောင်းကြားမှ စိမ့်ထွက်လာကာ သူမ တော်ဝင်ဝတ်စုံကြီးကို နီမြန်းစွာ စွန်းထင်သွားစေ၏။ သူမ လုမင်လီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီဓားက ရှင့်အဖေအတွက် ကျွန်မ အကြွေးဆပ်ပေးလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”