အခန်း ၅

အခန်း (၅) မင်းကို ငါ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။

ရှောက်ဆန်းမြို့။

ဆောင်းဦး လေအေးများက တိုက်ခတ်နေပြီး၊ မိုးရွာပြီးသည့် တစ်ညတာအပြီးတွင် ပိုးစာရွက်ခြောက်များမှာ အိမ်ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ပြန့်ကျဲနေ၏။ ပိုးစာရွက်များမှာ အိမ်ခေါင်မိုး ပေါ်တွင် အလွှာလိုက် ထပ်နေပြီး ရိုးရှင်းလှပသော အိမ်ကလေးအား စိုစွတ်အုံ့စိုင်းသည့် ကျက်သရေကို ဆောင်ကြဉ်းပေးထားသည်။

ပိုးစာရွက်များ ကြွေကျလာသည်နှင့် ပိုးစာကောင် မွေးမြူသူများအတွက် ဆောင်းရာသီ စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာပြီဟု ဆိုရမည်။ ဤအချိန်မျိုးတွင် ကျူးမင်လန် တစ်ယောက် အလုပ်လက်မဲ့ အားအားယားယား လျှောက်သွားသူဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေ့ ရှိသည်။

ကျူးမင်လန်သည် ဝါးဦးထုပ်ကို ဆောင်း၊ ကောက်ရိုးမိုးကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ပိုးစာရွက်များကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းနေစဉ်မှာပင်၊ ဖြောင့်မတ်သွယ်လျလှပသော ကျောက်စိမ်းသဖွယ် ခြေထောက်တစ်စုံက သူ့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည် ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကျူးမင်လန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမမှာ ဆောင်းနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး လူများကို အဝေးမှပင် ကြောက်ရွံ့သွားစေနိုင်သည့် ဟန်ပန်မျိုး ရှိသည်။ သူမ၏ ပယင်းရောင် မျက်ဝန်းများတွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ် အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ယနေ့ သူမသည် ထူးထူးခြားခြား အမြဲတမ်း ပျော့ညံ့နေကျပုံစံ မဟုတ်သလို အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေကျပုံစံမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ သူမထံမှ စစ်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းလာသူတစ်ဦး ၏ ခံ့ညားထည်ဝါသော သြဇာအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူမ၏ ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာပုံရသော်လည်း၊ သူမ၏ မူလစွမ်းအားနှင့် ယှဉ်လျှင် တော့ အဝေးကြီးလိုနေသေးသည်။ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား အကြောင်းကို ကျူးမင်လန် တစ်ယောက် ကြားဖူးနားဝ ရှိထားသည်။

"ခင်ဗျား လက်စားချေဖို့ လာတာလား" ကျူးမင်လန်က မေးလိုက်သည်။

သူ့စကားအဆုံးတွင် ဗယ်လ်ကရီ၏ ဝတ်စုံလက်မောင်းများထဲမှ ငွေရောင်မျှင်တန်းများစွာ ပျံထွက်လာ၏။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်မာကျောပြီး လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားကာ "ငွေရောင် အမျှင်ဓား" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျူးမင်လန်၏ လည်ပင်းကို ထောက်ထားလိုက် သည်။

"ကျွန်တော်က ပထမဆုံးလူလား" ကျူးမင်လန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဓားမှာ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်သွားပြီး ဗယ်လ်ကရီမှာ ငှက်မျိုးနွယ်များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။ ကျူးမင်လန်၏ လည်ပင်းတွင် သွေးစက်အနည်းငယ် စွန်းထင်းသွား သည်။

ကျူးမင်လန် မလှုပ်ရှားဘဲ ခေါင်းဖြတ်ခံရမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ဓားက သူ့အရေပြားကို အနည်းငယ် ပွန်းသွားရုံသာ ရှိသည်။

သူမ သူ့ကို မသတ်ခဲ့ဘူးပေါ့။

ကျူးမင်လန်က သူ့လည်ပင်းကို စမ်းကြည့်ပြီး ကျောခိုင်း၍ ထွက်ခွာသွားသော ခံ့ညားသည့် သူမပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးသည့်အတွက် ကျူးမင်လန် ကျေးဇူးမတင်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ အမှန်တကယ် နှလုံးသားကင်းမဲ့သူ ဆိုပါက ထောင်ထဲတွင် သူ့ကို ဆွဲတင်ပေးလိမ့် မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနှလုံးသားထဲမှာ အမြဲထာဝရ အမှတ်အသားဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ခင်ဗျား ဘဝ တစ်သက်တာလုံး အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေမှာလား။" ကျူးမင်လန်က မေးလိုက်သည်။

မကြာသေးမီရက်များက ဗယ်လ်ကရီနှင့် လမ်းဘေးလူတို့၏ ဇာတ်လမ်းများအကြောင်း ပျံ့နှံ့နေသည်။ တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံက၊ တစ်ယောက်က ရွှံ့နွံထဲက။ အဆင့် အတန်း ကွာခြားလွန်းသော်လည်း ဆက်နွှယ်နေသည့် ဤအကြောင်းအရာမှာ ပြောစမှတ် ဖြစ်နေပြီး၊ မကြာမီပင် ထာဝရမြို့တော်အပြင်ဘက်သို့ပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဗယ်လ်ကရီက ပြန်မဖြေဘဲ ဆက်ထွက်သွားသည်။ ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ သူမ၏ မူလပုံစံ အတိုင်း ရိုးရှင်းကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း အလွန်တရာ လှပနေဆဲပင်။

"တကယ်တော့..." ကျူးမင်လန်တစ်ယောက် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေ ရင်း ပါးစပ်ဖျားအထိ ရောက်နေသည့် စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်၏။

ကျူးမင်လန် နားလည်လိုက်သည်။

ဗယ်လ်ကရီအတွက် အရှက်ရစရာက သူ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏ ယခုလက်ရှိ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

...

သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျူးမင်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေ၏။ မသိစိတ်က လတ်ဆတ်သည့် ပိုးစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်ရာ၊ ရေခဲပိုးကောင်ငယ်လေးမှာ သူ့ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ခုန်ချ လာသည်။

"ငါတို့ အရင်လို ကျော်ကြားပြီး ဩဇာကြီးမားတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်ရောက်နိုင်ပါ့မလား" ရေခဲပိုးကောင်လေးကို ကိုင်ထားရင်း ကျူးမင်လန်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင်၊ သာမန် "အဖြူရောင် နဂါး" တစ်ကောင်သည် တစ်ညအတွင်း ပိုးမျှင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပိုးအိမ်ထဲတွင် သေးငယ်သွားကာ ပိုးစာရွက်ကိုသာ ကိုက်စားတတ်သည့် သတ္တဝါလေးအဖြစ် အဘယ့် ကြောင့် ပြောင်းသွားရသည်ကို ကျူးမင်လန် နားမလည်နိုင်သေးပေ။

ရေခဲပိုးကောင်လေးကတော့ ဘာမှ မသိဘဲ သူ့အရွယ်အစားထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသည့် ပိုးစာရွက်ကို ရှေ့လက်လေးနှစ်ဖက်နှင့် ကိုင်ပြီး "ရှပ်... ရှပ်..." ဆိုသည့် အသံဖြင့် ကိုက်စားနေသည်။

သူမ၏ ဝဝကစ်ကစ် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို လှုပ်ခါရင်း ရွှင်မြူးစွာ ကိုက်စားနေပြီး၊ စားပြီးသည့် အခါမှာလည်း မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြနေသည်။

ထိုသတ္တဝါလေး၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး တုံးအအ ပုံစံကို မြင်တော့ ကျူးမင်လန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့။ သူ့ဗိုက်ဖောင်းဖောင်းလေးကို လက်ဖြင့် တို့ပေးလိုက်သည်။

ထိုသတ္တဝါလေးမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ ဗိုက်ကို ပြန်လှန်ပေးကာ "အွန်း... ဂျီ ဂျီ..." ဟု ကျေနပ်သည့် အသံများ ထွက်လာသည်။

"သာမန်ဘဝလေးကလည်း မဆိုးပါဘူးလေ၊ ဖိအားမရှိ၊ စိုးရိမ်စရာ မရှိ၊ တခြားလူတွေရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကိုလည်း ထမ်းစရာ မလိုဘူး..."

ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကျူးမင်လန်က သူ့အိမ်ဝင်းလေးကို ဆက်လက် သန့်ရှင်း ရေး လုပ်နေသည်။ နောက်နှစ်တွင် တောင်ကုန်းပေါ်၌ ပိုးစာပင်များ ပိုစိုက်ရန် စီစဉ်ရမည်။ ရေခဲပိုးကောင်လေး၏ အစာစားနှုန်းမှာ တိုးလာနေပြီး သူ ပို၍ အလုပ်ကြိုးစားမှသာ သူ့ပိုးကောင်လေးကို ကျွေးမွေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ပြောရရင် မွန်းတည့်ချိန်တောင် မရောက်သေးဘဲ ဘာလို့ ပူအိုက်နေရတာလဲ" တွေးလိုက် စဉ်မှာပင် ကျူးမင်လန်သည် အေးမြသော လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြူခိုးများကြားမှ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောက်ဆန်းမြို့လေးအား ထူးခြားစွာ အရောင်ခြယ်လိုက်လေသည်။ အနီးနားရှိ တောအုပ်များမှာပင် မေပယ်တော ကြီးသဖွယ် အနီရောင်တောက်တောက် သမ်းသွားခဲ့သည်။

ကျူးမင်လန် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မနက်ခင်းကုန်သွားပြီ မဟုတ်လား၊ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်မျိုး ပေါ်လာရတာလဲ။

မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသည့် တိမ်တိုက်များမှာ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို အံ့မခန်း လှပ သွားစေသည်။

"ဂါ…ဂျီ…"

ကျူးမင်လန် ထိုအကြောင်းရင်းကို မတွေးတတ်သေးခင်မှာပင် သစ်သားတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ဗယ်လ်ကရီတစ်ယောက် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။

ကျူးမင်လန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားသည်။

သူမ ပြန်ရောက်လာပြီ။

တကယ်တော့ သူသည် ပိုးစာပင်များသာမက ဆောင်းရာသီ ပန်းများကိုပါ စိုက်ပျိုးနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီဆောင်းရာသီက ကျူးမင်လန်အတွက် ပိုအလုပ် လုပ်နိုင်သည်။ သူမသာ သူနှင့် အတူ ရိုးရှင်းသော အစားအစာကို မျှဝေစားသောက်ဖို့ သဘောတူပြီး၊ ပိုးကောင် အညစ်အကြေးအနံ့ စွဲထင်နေသည့် ဤအိမ်ငယ်လေးကို မငြင်းဆန်ဘူးဆိုရင်... သူ သူမကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်ပါသည်။

"ခင်ဗျား လက်စားချေတာကို ရပ်လိုက်လို့ မရဘူးလား" သူ ပြောချင်နေသည့် စကားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ဗယ်လ်ကရီက အလေးအနက်ထား၍ " မင်း ငါ့ရဲ့ လူမျိုးစုဝင်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျူးမင်လန် သူမစကားကို နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် အိမ်ဝင်းတံခါးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပွင့်သွားပြီး၊ အနီရောင်ပန်းချယ်သထားပြီး အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခံ့ညားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာသည်။

သူ့အဝတ်အစားနှင့် ပုံစံမှာ ထူးခြားလှသော်လည်း၊ အဓိကမှာ သူ၏ အလွန်တရာ ဖြူဖျော့ နေသော မျက်နှာကြောင့် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့နေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

သို့သော် သူ့အမူအရာက ဖျားနာနေသူတစ်ဦး အားနည်းနေသည့် အမူအရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အေးစက်ပြီး အထီးကျန်သည့် အငွေ့အသက်များသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျူးမင်လန်က ကောင်းကင်ယံတွင် အဆုံးမရှိ ပြန့်ကျဲနေသော မီးတောက်တိမ်တိုက်များ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုလူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ် သည့် နီရဲရဲအငွေ့အသက်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် တစ်စုံတရာကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

နဂါးထိန်းသူ။

ပြီးတော့ အတော်လေးကို စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။

"ငါတို့နဲ့အတူ ခရီးဆက်ဖို့ မင်း ပြောခဲ့တဲ့လူက သူလား" လော့ရှောင်က စကားစလိုက်ပြီး ကျူးမင်လန်ကို စူးရဲသော အကြည့်များဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဗယ်လ်ကရီက ပြန်ပြောသည်။ "သူက ဒီနေရာကို ငါ့ထက် အရင်ရောက်နှင့်ပြီးသား။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို မျိုးနွယ်စုဆီ အစီရင်ခံပြီးပြီ။ ငါ ဒီမှာ တည်းခိုခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေကို လည်း သူပဲ ရှင်းလင်းပေးထားတာ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန်ကျရင် ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်ဆီ ပြန်ကြ မယ်"

လော့ရှောင်က ရှေ့ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာကာ ကျူးမင်လန်ကို အလေးအနက်ထားသည့် အပြင် အနည်းငယ် သံသယဖြစ်ဟန် အမူအရာဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်လိုက်၏။ ဗယ်လ်ကရီ၏ စကားကို သူ အပြည့်အဝ မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"အုပ်ချုပ်သူ အရှင်မ" ကျူးမင်လန်က ဗယ်လ်ကရီကို လက်သီးတစ်ဖက်ဆုပ်ကာ လက်ဝါး ပေါ်တင် အရိုသေပေးလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ပြောသည် "မျိုးနွယ်စုက အရှင်မကို ခေါ်ပြန်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပေမဲ့၊ လူစိမ်းတွေကို ခေါ်လာဖို့တော့ သဘောမတူခဲ့ ဘူး။ အရှင်မရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ အလှတရားအရ၊ မူလဇစ်မြစ် မသိတဲ့လူတွေကို မယုံကြည်ဖို့ အကြံပေးလိုပါတယ်။"

"မူလဇစ်မြစ် မသိတဲ့လူ, ဒီစကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါက မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ကွ... မျိုးနွယ်စုက..." လော့ရှောင်က စတင်ပြောဆိုသော်လည်း စကားလုံးများ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

ဗယ်လ်ကရီက "လော့ရှောင်က ငါ့အဖေရဲ့ နန်းတော်မှာ အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး၊ အခုဆိုရင် နဂါးလေ့ကျင့်ပေးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မင်း ပြောသလို မူလဇစ်မြစ် မသိတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"အော်... ဒါဆိုရင် သူလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ပဲပေါ့။ ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တာပေါ့" ကျူးမင်လန်က အဆုံးတွင် မလိုလားဟန်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

ကိုယ့်ကို သံသယဝင်သူကို အရင် သံသယဝင်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ လိမ္မာပါးနပ်သော နည်းဗျူဟာမှာ စနောက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်လေးများနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်နေ၏။

ကျူးမင်လန် တစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူပင် ချီးကျူးမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မှာ လုံးဝ တိုးတက်လာပြီး ကျဆင်းသွားခြင်း မရှိပါချေ။