အခန်း ၃၈၅

အခန်း။ ၃၈၅

ထိုအချိန်တွင် ဂိုဏ်း၏ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးရှိ တပည့်သစ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ အသက်ရှူသံပင် မကြားရတော့ဘဲ တင်းမာနေသော အမူအရာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ဝမ်ဟောက်မှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ချန်ထျန်းချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တင်းမာမှုတို့ကြောင့် နီရဲနေသည်။

"လာခဲ့တော့"

စင်မြင့်ပေါ်မှ ချန်ထျန်းချန်က ပြုံးပြပြီး ဘေးဘက်ရှိ ကုလားကာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကုလားကာကို လှပ်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်၍ စာပေပညာရှင်နှင့်တူကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ထျန်းချန်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"စတုတ္ထမြောက် တောင်ထွတ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး"

ဝမ်လင်က ချန်ထျန်းချန်ကို ရိုသေစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးသည်။

ဝမ်လင် ရှေ့သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အရင်က ဆူညံနေသည့် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်းမှာ နေ၊ လ၊ ကြယ် အမှတ်အသား ၁၂ ခုကို လက်စွပ်တွင် ချုပ်လုပ်ထားသည့် နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်လင်ကို မယုံနိုင်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် သူဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဒီလူက အရင်ကတည်းက အရည်အချင်းစစ်ဆေးမှုမှာ ပြုတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သန့်ရှင်းသောသားတော် ဖြစ်လာတာလဲ"

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဝေဖန်သံများ ဆူညံသွားသည်။

ဝမ်ဟောက်မှာ မနေနိုင်ဘဲ "အကြီးအကဲတို့ မှားနေတာလား။ သူ့နာမည်က ဝမ်လင် ကျွန်တော်က ဝမ်ဟောက်ပါ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

အသံများမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"တိတ်ကြစမ်း"

စင်မြင့်ပေါ်မှ အကြီးအကဲ ဇောင်ကွမ်းနှင့် ဂွေချန်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ညိုမည်းသွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။

ဤအသံမှာ တပည့်သစ်များ၏ နားထဲသို့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူတို့၏ ဒူးများမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ရင်ဘတ်ကို ဖိညှစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တပည့်သစ်များ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုရဲကြတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ဟောက်၊ ဝမ်ရီနှင့် တခြားတပည့်အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကို အံတုကာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဝမ်လင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ မကျေနပ်ကြပေ။

စင်မြင့်၏ နောက်ကွယ်တွင်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးရမလား။ ဝမ်လင်က နတ်ဘုရားကိုယ်ခန္ဓာ ဆယ်ခုထဲက တစ်ခုပါလို့ အကြောင်းပြချက် လုပ်ပေးလိုက်ရင် ပြီးတာပဲလေ..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြံပြုသည်။

"မလိုဘူး"

ချန်ကျီရှင်းမှာ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်နဂါးသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဝမ်လင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

ဝမ်လင်က ဤအခြေအနေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲဆိုသည်ကို သူ ကြည့်ချင်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ထိုအကြီးအကဲက ထပ်ပြောရန် ပြင်သည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့က သူ့ကို ခဏတော့ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါ့မလား။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။ ငါလိုချင်တဲ့ တပည့်ဆိုတာ နေရောင်အောက်က ပန်းမျိုးမဟုတ်ဘူး။ အမှောင်ထဲမှာတောင် ဆူးတွေနဲ့ အတူ ပွင့်နိုင်တဲ့သူပဲ"

စင်မြင့်ပေါ်တွင် သံသယဝင်နေသော မျက်လုံးများမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ဝမ်လင်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

ဝမ်လင်မှာမူ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းပေ။

စင်မြင့်ပေါ်သို့ မတက်ခင်ကတည်းက သူသည် ဝေဖန်သံများစွာနှင့် ကြုံရမည်ကို တွက်ဆထားပြီးဖြစ်သည်။

အမှန်မှာ သူတို့သာ သူ့ကို သံသယဝင်သည်မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် သံသယဝင်မိသည်။

သို့သော် ထိုစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေခြင်းက သူ့အတွက်သာမက သူ့နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည့် ချန်ကျီရှင်းအတွက်ပါ ဖြစ်သည်ကို သူ သိသည်။

သူ ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မပြရပေ။

"သုံးလအတွင်း တပည့်သစ်ယှဉ်ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမရအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ရင် ကျွန်တော် ဇီဝေတောင်ကနေ အလိုလို ထွက်သွားပါ့မယ်"

ဝမ်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အံ့ဩသံများကြားတွင် ဝမ်လင်မှာ ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာခဲ့သည်။

တပည့်သစ်လက်ခံခြင်း အခမ်းအနားမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး တပည့်သစ်များအား သူတို့၏ မိသားစုထံ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရန် ခုနစ်ရက် အချိန်ပေးကြောင်း ချန်ထျန်းချန်က ကြေညာလိုက်သည်။ ထိုခုနစ်ရက်ကျော်လျှင် မိသားစု၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဇီဝေတောင်မှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိတော့ပေ။

ချန်ကျီရှင်းသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် စင်မြင့်ထက်သို့ တက်ရောက်ကာ တပည့်သစ်များအား အားပေးစကား ပြောကြားခဲ့သည်။

ချန်ကျီရှင်း ပေါ်လာသည့်အခါတွင် လေထုမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ တက်ကြွသွားပြီး တပည့်သစ်များအားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲကာ အလွန်အမင်း တက်ကြွနေကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တပည့်သစ် လက်ခံခြင်း အခမ်းအနားမှာ ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

...

...

တတိယမြောက် တောင်ထွတ် ဂိုဏ်းတံခါးဝတွင် လူနှစ်ယောက်မှာ ခေါင်းချင်းဆိုင်လျက် ထိုင်နေကြသည်။

တစ်ယောက်က ကြီးပြီး တစ်ယောက်က ငယ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို"

"ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေး"

"အီး ယား အီး ယား"

ကလေးငယ် ရှီဟွမ်မှာ လူတိုင်းကို အလွယ်တကူ ရင်းနှီးစေနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေပုံပင်။

နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် အဆုံးမရှိသော ကာလများတွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ဂိုဏ်းတံခါးဝတွင်မူ သူတို့၏ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး အနာဂတ်မှာ စီနီယာအစ်ကိုက မင်းကို ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးမယ်"

ဝမ်လင်က အလွန်တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ…ဟုတ်ပြီ…."

ကလေးငယ်မှာ ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဒီစီနီယာအစ်ကိုက ငါ့ကို တကယ် ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးနေပုံပင်။

"ကလေးငယ်ကို ကာကွယ်ချင်ရင်တော့ မင်း ကြိုးစားမှ ဖြစ်မယ်"

ထိုနောက် ရယ်မောသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်လင်နှင့် ကလေးငယ်တို့ ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ"

ဝမ်လင်က ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်သည်။

"ဆရာ ဖက်….."

ကလေးငယ် ရှီဟွမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ဝင်သွားသည်။

"လာ ဆရာ မင်းတို့ကို အစာကျွေးမယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တတိယမြောက် တောင်ထွတ်၏ ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်သွားသည်။

စိမ်းလဲ့သော ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ချန်ပုချီမှာ ကောင်းကင်ကို ငေးမောကြည့်နေသည်။

"အားယား..."

ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အော်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဝူး

ချန်ပုချီမှာ ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တစ္ဆေကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လူမှုရေးအရ ကြောက်ရွံ့တတ်သူ ချန်ပုချီအတွက် ကလေးငယ်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ကလေးငယ်မှာ သူ၏ ခေါင်းထက်ကြီးသော ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ထဲသို့ ခေါင်းမြုပ်ကာ အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်။

ဝမ်လင်မှာ ဘေးမှ ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေရသည်။

"ကလေး... ဂျူနီယာညီလေး ဖြည်းဖြည်းစား သီးသွားလိမ့်မယ်"

"အီး….ရပါတယ်။ နောက်ထပ် ရှစ်ပန်းကန်လောက် ထပ်စားနိုင်သေးတယ်"

ကလေးငယ်မှာ ခေါင်းမော့ကာ ကလေးသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်းက တူကို ချလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်လင်အား ရှေးဟောင်းစာအုပ် နှစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"လင်အာ မင်းရဲ့ ဆရာအနေနဲ့ နည်းလမ်းနှစ်ခု ပေးမယ်။ ပထမနည်းက ငါးပါး စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း၊ ဒါက ငါတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းပါ။ သတ္တု၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ စွမ်းအင်ငါးမျိုးကို စုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံရတာ။ တစ်ဖက်ကမ်းခတ် ကျွမ်းကျင်ရင် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ခွန်အားကို ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပါရမီနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားကို အရမ်းစစ်ဆေးတယ်။ အဆင့်တက်လေ ပိုခက်လေပဲ"

"ဒုတိယနည်းကတော့ ငရဲပြည်သို့ တက်လှမ်းခြင်း အစီအရင်ဒါက အဆင့်ကိုးဆင့်ရှိတယ်။ ပါရမီကို မစစ်ဆေးပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်ဖို့ လိုတယ်။ အရမ်းအေးစက်တဲ့ နေရာတွေမှာ သေခြင်းစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံရတာ။ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာက အရိုးတွေကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ အပြင်လူတွေ နားမလည်နိုင်ဘူး"

"အဓိကကတော့ ဒီနည်းလမ်းက သေခြင်းတရားရဲ့ အစွန်းကို ပို့ဆောင်တတ်တယ်။ မဆင်မခြင်ဆိုရင် သွေးကြောတွေ ပျက်စီးမယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ တကယ်သေဆုံးပြီး ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီနည်းလမ်းရဲ့ အဆင့်ကိုးအထိ ရှင်သန်အောင် ကျင့်နိုင်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး။ မင်း ဘာရွေးမလဲ"

ချန်ကျီရှင်းက စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ဝမ်လင်ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ငရဲပြည်သို့ တက်လှမ်းခြင်း အစီအရင်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ အမှတ်တရထဲမှ မဟာကျင့်ကြံခြင်းဂိမ်းတွင် ဝမ်လင် ကျင့်ကြံခဲ့သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ကျမ်းစာတိုက်တွင် ထိုကျမ်းရှိနေသဖြင့် ဝမ်လင်အား မပေးခင် အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ထားခြင်းပင်။

ဤနည်းလမ်းမှာ အရိုးထိအောင် အေးစက်သော ဝေဒနာကို ခံစားရပြီး အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သော အန္တရာယ် ရှိသည်။

သို့သော် အားသာချက်မှာ ပါရမီမလိုခြင်းပင်။

ဝေဒနာကို သည်းခံနိုင်ပါက အစပိုင်းတွင် အံ့သြဖွယ် အရှိန်ဖြင့် တိုးတက်လာနိုင်သည်။

ဂိမ်း၏ ဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဝမ်လင်သည် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံရမှုကြောင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိနေပြီး ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုမူ ကွဲပြားသည်။

ဇီဝေ သန့်ရှင်းသောသားတော်ဖြစ်သည့် ဝမ်လင်သည် အရင်းအမြစ်များ ပေါများနေသဖြင့် ဤသို့ အန္တရာယ်များသော နည်းလမ်းကို ရွေးစရာ မလိုပေ။

ဇာတ်လမ်းများ ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် ဝမ်လင် မည်သည့်အရာကို ရွေးချယ်မလဲဆိုသည်ကို ချန်ကျီရှင်း သိချင်သည်။

"ဆရာ ဒီ ငရဲပြည်သို့ တက်လှမ်းခြင်း အစီအရင်က ပိုမြန်မြန် ကျင့်နိုင်တာလား"

ဝမ်လင်က မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို ကျွန်တော် ငရဲပြည်သို့ တက်လှမ်းခြင်း အစီအရင်ကိုပဲ ရွေးပါမယ်"

ဝမ်လင်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသည်။

ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

"ကောင်းပြီ" ဟု တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်သည်။