အခန်း ၃၈၆

အခန်း။ ၃၈၆

[ဒင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ရွေးချယ်ခံရသူ၏ ကံကြမ္မာရှင်သည် သင့်အကူအညီဖြင့် ကျင့်စဉ်ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ သင်သည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရရှိလိုက်ပါပြီ]

[သင့်၏ ကနဦး ကံကြမ္မာတန်ဖိုးမှာ 3000% ဖြစ်ပြီး 100% တိုးလာသဖြင့် စုစုပေါင်း 3100% ဖြစ်သွားပါပြီ]

ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အို ကံကြမ္မာတန်ဖိုးကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ရနိုင်တာလား"

ချန်ကျီရှင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ ဤသို့ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ရွေးချယ်ခံရသူက သူ့တပည့် ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် ကံကြမ္မာတန်ဖိုး ရယူနိုင်သည့် နည်းလမ်းများမှာ ဖိနှိပ်ခြင်းအပြင် ကူညီပေးခြင်းဖြင့်ပါ တိုးပွားလာသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ လင်အာနဲ့ ကလေးငယ် မြန်မြန်သန်မာလာအောင် လုပ်ရတော့မယ်။ သူတို့ သန်မာလာမှပဲ ငါက ဒီကနေ ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေကို ရနိုင်မှာလေ"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်ကရော"

ကလေးငယ် ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ချန်ကျီရှင်းကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"မင်းကတော့ မလိုသေးပါဘူး"

ချန်ကျီရှင်း စိတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ ကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် မဟာကျင့်ကြံခြင်းဂိမ်း၏ ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ထိုအမြစ်တွယ် အမှန်တရားကို ကျင့်ကြံစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကလေးငယ်ကို ကျောက်လူမျိုးတို့၏ ဘိုးဘွားအရိုးစုများ ရှိရာ နေရာသို့ ခေါ်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထို အမြစ်တွယ် အမှန်တရားကျင့်စဉ်က ထိုနေရာတွင် ရှိသည်။

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ"

ကလေးငယ်မှာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်

"ဆရာ ကျွန်တော် လင်အန်းမြို့ကို ပြန်ပြီး မိဘတွေကို နှုတ်ဆက်ချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဝမ်လင်က ချန်ကျီရှင်းထံ ခွင့်တောင်းသည်။

"ကောင်းပြီ"

ချန်ကျီရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ဟွာလင်းဟိုအား အနည်းငယ် မှာကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

ဟွာလင်းဟိုက ဝမ်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်လင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငွေကြေးမပါဘဲ အိမ်ပြန်ရတာက ညဘက်မှာ ပိုးထည်ဝတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသလိုပဲလေ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အခမ်းအနားကို အကြီးအကျယ် ဖြစ်အောင် ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

ဝမ်လင်မှာ ပို၍ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ "ဗျာ" ဟုသာ မေးလိုက်နိုင်သည်။

...

...

တပည့်သစ်များ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ဇီဝေတောင်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် ချန်ကျီရှင်းမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ အဆုံးမရှိသော စွမ်းအင်များမှာ သူ့တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်ကာ စီးဝင်နေသည်။

"အကြောင်းအကျိုးဆိုတာ ဘာလဲ"

ချန်ကျီရှင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကြောင်းအကျိုး တာအိုမှာ တာအို သုံးထောင်ထဲတွင် အလွန်နက်နဲခက်ခဲသော တာအိုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခက်ခဲမှုအနေဖြင့် အသက်သေခြင်းတာအိုထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ချန်ကျီရှင်းအနေဖြင့် လက်ရှိ အရှေ့မြေပြင်တွင် အကြောင်းအကျိုး တာအိုကို ကျင့်ကြံသူ မည်သူမျှ မကြားဖူးပေ။

ရှေးဟောင်းသမိုင်းကို ပြန်ကြည့်လျှင်ပင် အကြောင်းအကျိုး တာအိုဖြင့် ထင်ရှားသူ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

တာအိုမျိုးစုံကို သင်ကြားပေးသည့် ချန်ယန်အကယ်ဒမီတွင်ပင် အကြောင်းအကျိုး တာအိုနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာ မရှိတော့သည့်အခါ အကြောင်းအကျိုးကသာ အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးလိမ့်မည်ပင်။

"လာခဲ့"

ချန်ကျီရှင်း မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး စကားနှစ်လုံးကို ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ခရမ်းရောင် တာအိုမျိုးစေ့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဝင်သွားသည်။

ဘုန်း…..

ချက်ချင်းပင် ချန်ကျီရှင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မုန်တိုင်းများ ထန်လာသည်။

အကြောင်းအကျိုး တာအိုနှင့် ပတ်သက်သည့် အသိဉာဏ်များမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ စိတ်ထဲသို့ ရေအလျဉ်ကဲ့သို့ စီးဝင်လာသည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာ နှာခေါင်းမှ တိုးညှင်းစွာ အသံပြုလိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားသော နတ်ဘုရားအသိစိတ်ဖြင့် ဤအကြောင်းအကျိုး တာအိုဆိုင်ရာ အသိဉာဏ်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

တစ်ရက်…

နှစ်ရက်….

သုံးရက်….

.....

ခုနစ်ရက်…..

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ခုနစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ခုနစ်ရက်လုံး မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သော ချန်ကျီရှင်းက မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ နတ်ဘုရားတို့၏ အလင်းရောင်များ သုံးလက်မခန့် တောက်ပလာပြီး မျက်ဆံအောက်ခြေတွင် အဆုံးမရှိသော တာအိုစာလုံးများမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတို့ကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေသည်။

"အကြောင်းအကျိုး... စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ"

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ခြေလေးချောင်း၊ နားနှစ်ဖက်ပါသည့် ရှေးဟောင်းအိုးကြီးတစ်လုံးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေပြီး တည်ငြိမ်ခြင်း အပ်ချည်ကဲ့သို့ပင်။

ခရမ်းရောင် တာအိုမျိုးစေ့မှာ ထိုအိုးကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ငြင်းဆန်နေသကဲ့သို့ အပေါ်အောက် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် အတွင်းစိတ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"အကြောင်းအကျိုးဆိုတာ ဘာလဲ..."

"အကြောင်းအကျိုးဆိုတာ အစေ့ကို စိုက်ပြီး အသီးကို ရိတ်သိမ်းတာပဲ။ တာအိုဆိုတာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ပြောရရင် ဖရဲသီးစိုက်ရင် ဖရဲသီးပဲ ရမယ် ပဲစေ့စိုက်ရင် ပဲပဲ ရမယ်"

"တောင်ဘက်ကို ပျံသန်းသွားတဲ့ ဘဲတွေက မြက်စေ့တွေကို သယ်ဆောင်သွားပြီး မြေပေါ်မှာ ကျဲချတာ ဒါက အကြောင်းပဲ"

"နောက်နှစ်မှာ အဲဒီနေရာက မြက်တွေ စိမ်းလန်းစိုပြည်လာမယ် အဲဒါက အကျိုးပဲ"

"အကြောင်းအကျိုးဆိုတာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းလိုပဲ။ အကြောင်းအကျိုး အများအပြား ပေါင်းစုလိုက်ရင် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီ ပိုက်ကွန်ကြီးကိုပဲ ကံကြမ္မာလို့ ခေါ်တယ်"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုမိုလင်းလက် တောက်ပလာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာကာ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှ အပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

နံနက်ခင်းနေရောင်ခြည်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ဆောင်းဦးရာသီ၏ နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကျဉ်းပေးသည်။

တတိယမြောက် တောင်ထွတ်၏ မြက်ခင်းပြင်တွင် ကလေးငယ် ရှီဟွမ်မှာ သစ်သားဓားကို ကိုင်ကာ ဟမ် ဟားဟု အော်ဟစ်ရင်း ဓားကစားနည်းကို လေ့ကျင့်နေသည်။

"ငါ့အမြင်မှာတော့ ဓားတာအိုရဲ့ ပထမအဆင့်က နည်းစနစ်ကို အသုံးချတာပဲ နည်းစနစ်တွေ ကျွမ်းကျင်မှပဲ ကျွမ်းကျင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မှာ"

တုကူးနီက ကျောက်တုံးပြာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ကလေးငယ်ကို လမ်းပြပေးနေသည်။

"ဓားနည်းဆိုတာ လှပအောင် ပြရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ အဓိက သုံးချက်ပဲ မြန်ဆန်ရမယ်။ တိကျရမယ်။ ပြင်းထန်ရမယ်"

ချန်ကျီရှင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်မိသည်။

တုကူးနီက ကလေးငယ်ကို သူ့၏ ဓားတာအို ဆက်ခံသူအဖြစ် အမှန်တကယ် လက်ခံထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

တုကူးနီမှာ သားသမီးမရှိသလို နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုးများကိုလည်း စီကုံးမိသားစုက သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် တပည့်ယူရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ ချန်ကျီရှင်း ဖြစ်သော်လည်း ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက်တွင် စိတ်လျှော့ခဲ့သည်။

ဒုတိယ ပစ်မှတ်မှာ ရှန်ယန် ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ယန်က လျှပ်စီးတာအိုကို ကျင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်မှာမူ ဓားတာအို၌ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

"ဆရာ"

ကလေးငယ်မှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူဖြူကြီးကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်သားဓားကို ပစ်ချကာ ပြေးသွားပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

"ဟေး နှပ်ချေးတွေ ငါ့အပေါ် မပွတ်နဲ့"

ချန်ကျီရှင်းက မျက်နှာပျက်ကာ ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်စုံအောက်ခြေရှိ အဖြူရောင် အမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ယာ ယာ"

ကလေးငယ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။

"ရပြီ ပိလော့ ပဲစိမ်းမုန့် ချက်နေတာ သွားကူလိုက်ဦး"

ချန်ကျီရှင်း ကလေးငယ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တုကူးနီဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"သခင်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို ရထားတာပဲ"

တုကူးနီက ပြုံး၍ ပြောသည်။

"သူလား နှပ်ချေးတွေနဲ့ ကလေးလေးပါဗျာ ထားလိုက်ပါတော့"

ချန်ကျီရှင်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် တုကူးနီကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"တုကူး မင်းရဲ့ ဓားက အခုထိ ထက်နေသေးရဲ့လား"

တုကူးနီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏရပ်တန့်သွားကာ "ထက်မြက်နေဆဲပါ" ဟု ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ချန်ကျီရှင်း၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။

သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ကာကွယ်ခြင်း လုံးဝမပါဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ကာ "လာ ဒီနေရာကို မင်းရဲ့ အားအင်ကုန်သုံးပြီး ထိုးစမ်းပါ ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။