အခန်း ၃၈၈

အခန်း။ ၃၈၈

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်ပုတီးစေ့ကို အသာအယာ လှည့်ပတ်ကစားနေရင်း ပုတီးစေ့ကို တစ်ချက်ငေးကြည့်လိုက် အပြင်လောကကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။

ဤပုတီးစေ့မှာ ဝမ်လင်ပိုင် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်းအနေဖြင့် ၎င်းကို သိမ်းယူရန် လုံးဝ စိတ်မကူးခဲ့ပေ။

သူ၏ အမြင်မှာ ထိုမျှလောက်တိုတောင်းသည်မဟုတ်ပေ။

ဤပုတီးစေ့ကို ဝမ်လင်ထံ ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ပုတီးစေ့သည် ဝမ်လင်ထံတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သလို ဝမ်လင်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း သူ၏တပည့် ဖြစ်နေဦးမည်ပင်။

ဒီလိုအကျိုးရှိတဲ့အရာကို ငါဘာလို့ လွှတ်ပေးရမှာလဲ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူသည် ဝမ်လင်ကို ပို၍ ကူညီပေးနိုင်မလဲဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားနေသည်။

အကြောင်းမူကား ဝမ်လင်သည် ယခုအခါ သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ သစ္စာရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်လင် ပိုသန်မာလာလေ အနာဂတ်တွင် ဝမ်လင်ထံမှ သူရရှိနိုင်မည့် အကျိုးအမြတ်မှာ ပိုများလာလေပင်။

"တော်ပြီ"

စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် ဝမ်လင်၏ ကျင့်ကြံသည့် အရှိန်အဟုန်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဂိမ်းထဲကအတိုင်း သဘာဝအတိုင်း ကျင့်ကြံစေမည်ပင်။

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အခန်းအပြင်ဘက် မြက်ခင်းပြင်တွင် ကလေးငယ် ရှီဟွမ်မှာ ဓားပညာကို အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ဓားတာအိုမှာ ပိုမိုတိုးတက်လာပြီး ဓားကစားနည်းမှာ ပုံစံကျလာပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် သူသည် ဓားတာအို၏ တံခါးပေါက်ကို စတင်နင်းမိတော့မည်ပင်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ချန်ကျီရှင်း ခေါင်းညိတ်မိသည်။

ကလေးငယ်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့် သူသည် အဓိက တောင်ထွတ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ဇီဝေချန်မိသားစု၏ အမှောင်အဖွဲ့အကြီးအကဲဖြစ်သူ အကြီးအကဲမဟူရာသည် အဓိက တောင်ထွတ်တွင် နေထိုင်သည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် နယ်သာခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ တစ်ခန်းလုံး အေးစက်နေပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နံရံတွင် ပန်းချီကား ၁၂ ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပန်းချီကားများထဲတွင် လူနှစ်ဦး နွှဲနေသည့် ပုံစံများမှာ ဝိုးတဝါး ရှိနေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး"

အကြီးအကဲမဟူရာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန်းမထဲမှ အမြန် ပြေးထွက်လာကာ လက်စွပ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်း၍ နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကားများကို သူ၏ လက်စွပ်ထဲသို့ အမြန် သိမ်းလိုက်သည်။

"မင်း တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီပန်းချီကားတွေက ဘာတွေလဲ"

"ဟားဟားဟား ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရယ် ကြည့်လို့မကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေပါ"

အကြီးအကဲမဟူရာမှာ ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဘာများ ကိစ္စရှိလို့ပါလဲ"

ချန်ကျီရှင်းမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလူကြီးတော့ မိန်းမကိစ္စနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ပြီး သေတော့မှာပဲ။

"ဝမ်လင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လိုရှိလဲ"

ဝမ်လင်အကြောင်း မေးလိုက်သောအခါ အကြီးအကဲမဟူရာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဘယ်လိုတပည့်မျိုး ရှာလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငရဲပြည် တာအိုအတွက် သူက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ"

"ကျွန်တော် သူ့ကို အရာရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ ငရဲရေထဲမှာ စိမ်ထားတယ်။ သန်းပေါင်းများစွာ အဆတိုးပြီး ရေရောထားရင်တောင် လူသားတစ်ယောက်အတွက်တော့ အရိုးကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ဘဲ ကျင့်ကြံနေတာဗျာ။ အဲဒီအရွယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် သည်းခံနိုင်တာ ကျွန်တော် တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ချန်ကျီရှင်း ပြုံးလိုက်သည်။ ဝမ်လင်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူတို့နှင့် မတူပေ။

"လာ သူ ဘယ်လိုရှိလဲ ငါ့ကို ပြပါဦး"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခန်းမ၏ နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ရေကန်တစ်ခုထဲတွင် အနက်ရောင် ငရဲရေများ ဆူပွက်နေသည်။

ကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဝမ်လင်မှာ ခါးအထက်ပိုင်း ဗလာဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ လည်ပင်းအထိ ရေထဲတွင် နှစ်ထားသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် အေးစက်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ငုံထားပြီး ထိုဆေးလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာသည်။

"မဆိုးဘူး"

ချန်ကျီရှင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ အခုဆိုလျှင် ပုံစံကျလာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း လုံးဝ မာကျောသွားသောအခါ ဝမ်လင်မှာ ရတနာကိုယ်ခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် ဝမ်လင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထက်မြက်သော အရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ဆရာ ချန်ကျီရှင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဆရာ"

ဝမ်လင်သည် ရေကန်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး ပထမဆုံး အေးစက်တဲ့ ဆေးလုံးက ပုံစံကျလာပြီ။ ဒီဆေးလုံးကို ဆက်ပြီး အားဖြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူက အပြည့်အဝ ဖြစ်တည်လာပြီး ရတနာကိုယ်ခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

ဝမ်လင်က ခေါင်းငုံ့ကာ "တပည့်ရဲ့ ပါရမီက အားနည်းလို့ ရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူလိုက်ရတယ်။ အကြီးအကဲမဟူရာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်သာ အစပြုနိုင်တာပါ။ ဆရာ့မျှော်လင့်ချက်ကို ပျက်စီးစေမိပြီ" ဟု ပြောသည်။

ဘေးမှ အကြီးအကဲမဟူရာ၏ မျက်နှာမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တွန့်သွားသည်။ ရက်အနည်းငယ် ဟုတ်လား အများဆုံးမှ သုံးရက်လေးရက် ရှိသေးတာကို အချိန်ကုန်တယ်လို့ ခေါ်တာလား။

သူကိုယ်တိုင် တစ်ချိန်က ငရဲပြည်သို့ တက်လှမ်းခြင်း အစီအရင်ကို ကျင့်ကြည့်ဖူးသည်။ တစ်လလုံး ကြိုးစားပြီး အနည်းငယ်မျှသာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ကာ ဆေးလုံးဖြစ်ဖို့နေနေသာသာ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်ပြီး လက်လျှော့ခဲ့ရသည်။

ဒီကောင်က သုံးရက်နဲ့ ဆေးလုံးဖြစ်လာပြီးမှ ပါရမီမရှိဘူးလို့ ပြောနေတာလား။

သူ တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်

"ဟုတ်တယ် တကယ်ကို နည်းနည်း နှေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းမှာ ကြိုးစားမှုက ပါရမီနည်းတာကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ မင်း ပိုကြိုးစားလိုက်ရင် အောင်မြင်မှာပါပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲမဟူရာမှာ နဖူးကို လက်နှင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ကျီရှင်းသည် အကြီးအကဲမဟူရာကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဝမ်လင်အား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်ပုတီးစေ့ကို ပြန်ပေးကာ ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

ဤပုတီးစေ့၏ ၁၀ ဆ အရှိန်နှင့် ဝမ်လင်၏ ကြံ့ခိုင်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့်ဆိုလျှင် မကြာမီ ဝမ်လင်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် တိုးတက်လာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဝမ်လင်ရဲ့ ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ။ နောက်တစ်ချက်က ကလေးငယ် ရှီဟွမ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ ကလေးငယ်ကို ကျောက်လူမျိုးတို့၏ ဘိုးဘွားအရိုးစုများဆီ ခေါ်သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီ"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး"

အကြီးအကဲ ဂွေချန်းက အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဂိုဏ်းတံခါးဝမှာ လူနှစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ သူတို့က ကလေးငယ်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေလို့ ပြောပြီး ကလေးငယ်ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ အော်ဟစ်နေကြပါတယ်"

"ယုမိသားစုနဲ့ ရှီမိသားစု"

ချန်ကျီရှင်း၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကျွန်တော့်တပည့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ မသွားရသေးခင်မှာပဲ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရောက်လာရဲတယ်ပေါ့။ သူတို့ကို အဓိက တောင်ထွတ်ကို ခေါ်ခဲ့လိုက်"

...

...

ဇီဝေတောင် တံခါးဝတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် လက်ပိုက်ကာ ဂိုဏ်းတံခါးစောင့် တပည့်များကို မောက်မာစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ ငါတို့က ဝေးတဲ့နေရာက လာတာ။ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုဆိုတာ ဒီလိုပဲလား အောက်တန်းကျလိုက်တာ"

အမျိုးသမီးမှာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ငြီးတွားသည်။

"ဝင်ခဲ့ကြပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အဓိက တောင်ထွတ်ခန်းမဆောင်မှာ စောင့်နေပါတယ်"

တံခါးစောင့် တပည့်များက အမူအရာမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။