အခန်း ၃၈၉

အခန်း။ ၃၈၉

ဇီဝေတောင်ထွတ်သို့ ဦးတည်သော တောင်တက်လမ်းတွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ယခင်က ယုပိုင်ရုံဟု အမည်တွင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ အသက်အရွယ်အရ သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ထိုအမျိုးသမီးမှာ မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ဝေဖန်ပြောဆိုနေသည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ ယုမိသားစုမှာ ဂူဘုံ ၂၄ ခုနဲ့ ကောင်းချီးခံစားရတဲ့ နယ်မြေ ၁၃ ခု ရှိတယ်။ အရှေ့မြောက်ပိုင်းရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိသားစုပါ။ ဒီဇီဝေချန်မိသားစုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူတို့က တကယ်ကို သေးသေးနုပ်နုပ် မိသားစုလေးပါပဲ"

သူမဘေးတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ရှိသည်။

သူက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ရုံ အခု ဇီဝေချန်မိသားစုဆိုတာ အရှေ့မြေပြင်ရဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ တောင်ပိုင်းမှာ အင်အားအကြီးဆုံးပဲ။ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရာဂဏန်းရှိတယ်။ ချန်ကျီရှင်းဆိုတာလည်း ပါရမီထူးချွန်တဲ့သူ..."

"တော်ပါပြီ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒီစကားပဲ အခါရှစ်ရာလောက် ပြောနေတာ။ နားတောင် ထူနေပြီ"

ယုပိုင်ရုံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ တခြားသူတွေရဲ့ အင်အားကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့ လျှော့ချနေတာလဲ။ ဇီဝေချန်မိသားစုမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ များနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ယုမိသားစုက ရှီမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ထားသလို နက်နဲသော ကောင်းကင်ဘုံ သန့်ရှင်းနယ်မြေနဲ့လည်း မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားတယ်။ မိသားစု သုံးခု ပေါင်းရင် ဇီဝေချန်မိသားစုထက် ပိုသန်မာတာပေါ့"

"ကျွန်မတို့ဆီမှာတင် အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ လေးယောက် ရှိတယ်။ ဇီဝေချန်မိသားစုက တခြားနေရာတွေနဲ့ ပေါင်းရင်တောင်မှ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ သူတို့က ကျွန်မတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"

ခဏနားပြီးနောက် ယုပိုင်ရုံက အသံကို ပြောင်းကာ ဆက်ပြောသည်။

"ချန်ကျီရှင်းအကြောင်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ သူ ထူးချွန်တာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မတို့ရဲ့ သားဖြစ်သူ လီက ရှေးဟောင်း ပုံစံတော် သန့်ရှင်းသော မျက်လုံးနဲ့ မွေးလာတာ။ အသက်ရှည် အရိုးလည်း ရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ သူ ချန်ကျီရှင်းထက် ဘယ်လိုလုပ် အားနည်းနိုင်မှာလဲ"

သူမဘေးမှ ရှီရှောင်ချူးမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်သည်။

ယုပိုင်ရုံကို ဘာလို့ ဒီခရီးစဉ်မှာ ပါစေခဲ့သလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ မြှောက်စားပြီး တခြားသူတွေကို အထင်သေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျီရှင်းမှာလည်း အလွယ်တကူ စော်ကားရမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သူ သိသည်။

ထိုအကြောင်းများကို တွေးတောရင်း သူတို့သည် ခန်းမဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့ကြပါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက စောင့်နေပါတယ်"

တံခါးစောင့် တပည့်က အေးစက်စွာ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဘယ်လို အမူအရာလဲ"

ယုပိုင်ရုံ စိတ်ဆိုးသွားသည်။

"တော်ပါပြီ ဂိတ်စောင့်လေးနဲ့ ဘာလို့ စကားများနေတာလဲ"

ရှီရှောင်ချူးက သူမလက်ကို ဆွဲကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး တောက်ပနေသည်။ နံရံတိုင်းတွင် နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ရုပ်ထုများ၊ တာအိုစာလုံးများ ထွင်းထုထားသည်။

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟို အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများဖြင့် အလွန်ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် သာမန်အရွယ်အစားရှိ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ကျောက်စိမ်းရုပ်တုကဲ့သို့ ဝဝကစ်ကစ် ကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

ခန်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အကြီးအကဲမဟူရာ၊ ချန်တောက်ရှန်း၊ ဓားနတ်ဆိုး တုကူးနီ စသည့် နိဗ္ဗာနအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး လေးဦး အပါအဝင် ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိနေသည်။

ရှီရှောင်ချူးနှင့် ယုပိုင်ရုံတို့ ဝင်လာသောအခါ ခန်းမအတွင်းရှိ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်များမှာ သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း…

တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် ထောင်ကျဉ်းတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုက ထိုနှစ်ဦးထံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပိကျလာသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရှီရှောင်ချူး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးစက်များ ပေါ်လာသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်

"ဒါ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုပုံလား ဘာလဲ အရင်ဆုံး ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ငါတို့ကို သေးနုပ်တဲ့ မိသားစုကနေ လာပြီး အလွယ်တကူ ကြောက်လန့်သွားမယ့်သူတွေလို့ ထင်နေတာလား"

သူမဘေးမှ ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးအသံ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှီရှောင်ချူး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲဟု တွေးကာ ခေါင်းကို အမြန်မော့၍ "ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ကျွန်တော်က ရှီရှောင်ချူးပါ။ သူမကတော့ ယုမိသားစုက ယုပိုင်ရုံပါ။ ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းမဲ့ ရောက်လာတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အေးစက်သော ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ကျီရှင်းသည် ရှီရှောင်ချူးကို တစ်ချက် ယုပိုင်ရုံကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုဆီ ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးသည်။

ရှီရှောင်ချူးက စကားပြောရန် ပြင်နေသော ယုပိုင်ရုံကို ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီး၍ အမြန် ဝင်ဖြေလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ကျွန်တော်တို့ ကလေးငယ်အတွက် လာတာပါ။ သူက ကျွန်တော်တို့ ရှီမျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို ရက်အနည်းငယ် ဒုက္ခပေးမိပါတယ်။ အခုတော့ သူ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်သွားရမယ့် အချိန်တန်ပါပြီ"

ဘုန်း…

ချန်ကျီရှင်း မဖြေကြားခင်မှာပင် အောက်တွင် ထိုင်နေသော တုကူးနီက သူ၏ လက်တင်ခုံကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှီမျိုးနွယ်စုတဲ့လား ကိုယ့်သွေးသားကို အသားခွာ အရိုးထုတ်ပြီး ဧည့်ဝတ်ပြုတာလား"

"ဒါက..."

ရှီရှောင်ချူး စကားလုံးများ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါ ဓားနတ်ဆိုး တုကူးမဟုတ်လား။ ဒီကိစ္စမှာ နားလည်မှုလွဲတာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းနဲ့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး..."

"ရှီရှောင်ချူး သူ့ကို ဘာလို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလဲ"

ယုပိုင်ရုံက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။

"တုကူးနီ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဒေါ်လေး။ ဒါ ကျွန်မတို့ မိသားစုကိစ္စ။ ရှင့်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ရှင့်မှာ ဝင်စွက်ဖက်ခွင့် ရှိလို့လား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယုပိုင်ရုံသည် ချန်ကျီရှင်းဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ အတုအယောင် ပြုံး၍ "ကလေးငယ် ဒေါ်လေးကို မေ့သွားပြီလား ငယ်ငယ်က ဒေါ်လေး မင်းကို အမြဲချီဖူးတယ်။ အိမ်ပြန်မလိုက်ချင်ဘူးလား" ဟု ပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးငယ် ရှီဟွမ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာကာ ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့ ဒီနေ့ ဆရာရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး"

ချန်ကျီရှင်းက ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးငယ် ငါက မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးလေ ဒေါ်လေးကိုတောင် မမှတ်မိဘူးလား"

ယုပိုင်ရုံမှာ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ရှုပ်လာသည်။

"မင်း... မင်းက ငါ့ဒေါ်လေး မဟုတ်ဘူး မင်းက လူဆိုး မင်း မန်လေးကို သတ်တာ ငါမြင်တယ်" ကလေးငယ်မှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သတ္တိမွေးပြီး ကလေးသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေ့က သူ၏ အရိုးများ အထုတ်ခံရပြီး အိမ်ရှိ အစေခံအားလုံးကို ယုပိုင်ရုံက သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

"အဲဒီ အစေခံအောက်တန်းစားတွေက သတ်ထိုက်လို့ သတ်လိုက်တာ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ"

ယုပိုင်ရုံမှာ ဒေါသထွက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

သူမဘေးရှိ ရှီရှောင်ချူးမှာ စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ်ကို လျှာဖျားမှာ အဆိပ်ပါတဲ့ မိန်းမပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက ယုပိုင်ရုံကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယုပိုင်ရုံမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ မောက်မာစွာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

သူမသည် ယုမိသားစု၊ ရှီမိသားစုနှင့် နက်နဲသော ကောင်းကင်ဘုံနယ်မြေတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သဖြင့် ဇီဝေချန်မိသားစုက သူမကို ဘာမှ လုပ်ရဲမည်မဟုတ်ဘူးဟု ယုံကြည်နေသည်။

"အကြီးအကဲမဟူရာ ခန်းမထဲမှာ အော်ဟစ်နေတဲ့သူတွေကို ဘယ်လို စီရင်ရမလဲ"

ချန်ကျီရှင်းက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဘေးရှိ အကြီးအကဲမဟူရာကို မေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲမဟူရာမှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး နေရာမှ ထလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို အစီရင်ခံပါ့မယ်။ အချက် ငါးဆယ် ပါးရိုက်ရမှာပါ"