အခန်း ၃၉၀

အခန်း။ ၃၉၀

"မင်းတို့ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းလိုက်တာလဲ"

ချက်ချင်းပင် ယုပိုင်ရုံသည် လက်ကိုပွတ်သပ်ကာ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် သူမဆီသို့ လျှောက်လာသော အကြီးအကဲမဟူရာကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမဘေးရှိ ရှီရှောင်ချူးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်ခွံများ တဆတ်ဆတ် ခုန်လာကာ အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ဒါ လုံးဝ မလုပ်သင့်ပါဘူး သူမက ယုမိသားစု ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးသုံးယောက်မြောက် ဖြစ်သလို ကျွန်တော်တို့ ရှီမျိုးနွယ်စုထဲကိုလည်း လက်ထပ်ထားသူပါ။ သူမရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်က မြင့်မြတ်ပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

"ဂုဏ်ဒြပ် မြင့်မြတ်တယ်ဟုတ်လား ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက သူမကို ပိုတောင် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်တာပေါ့"

အကြီးအကဲမဟူရာက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ ယုပိုင်ရုံကို အောက်သို့ ဖိထားလိုက်သည်။

ဖြန်း….

ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်သံတစ်ခုသည် ယုပိုင်ရုံ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

အတော်လေး လှပနေသေးသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အနီရောင် လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ဖူးယောင်လာသည်။

ယုပိုင်ရုံမှာ ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်သံများဖြင့် မေ့လျော့သွားတော့သည်။

သူမသည် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ သူမ၏ ဖခင်သည် ယုမိသားစု၏ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ခါနီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ သွားလေရာရာ၌ မျက်နှာသာပေးခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

သူမ လိုချင်သည့်အရာကို ရရှိခြင်းမှာ သူမ၏ အခွင့်အရေးပင်။

ဤအချက်က သူမအား မောက်မာပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးသော စရိုက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ယခုမူ ဇီဝေချန်မိသားစုသို့ ရောက်လာပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောမိရုံဖြင့် ဤသို့ ပါးရိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အား"

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ယုပိုင်ရုံမှာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အော်နေတာများ ဆူညံလိုက်တာ မင်းယောက်ျားက ဒီလောက်အော်တာကို သည်းခံနိုင်ပါ့မလား"

အကြီးအကဲမဟူရာက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယုပိုင်ရုံ၏ ပါးပြင်ကို အချက်ပေါင်း ၁၀ ချက်ကျော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"ချန်ကျီရှင်း"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယုပိုင်ရုံ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးရောင်လာပြီး ကျောက်ခုံပေါ်တွင် အေးစက်စက် ထိုင်နေသော ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမဘေးရှိ ရှီရှောင်ချူးမှာ ယခုအချိန်သည် သူ ဝင်ပါရမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန် စကားပုံရှိတယ်လေ။ စစ်ပွဲမှာ သံတမန်ကို မသတ်ရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှလည်း မရှိဘဲ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ လုပ်ရတာလဲ"

ကျောက်ခုံပေါ်မှ ချန်ကျီရှင်းသည် ရှီရှောင်ချူးကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် "ငါ သူမကို သတ်လိုက်လို့လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရှီရှောင်ချူး စကားရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးမှ အော်ဟစ်နေသော ယုပိုင်ရုံကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန် ဒါက ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စပါ။ ခင်ဗျား ဝင်ပါတာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

ချန်ကျီရှင်း၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

"ရှီမျိုးနွယ်စု ကိစ္စလား ကလေးငယ်က အခု ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်နေပြီ။ ဘာလဲ ငါ့တပည့်ရဲ့ ကိစ္စကို ငါ မစီရင်ရဘူးလား"

ရှီရှောင်ချူး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင်

"သူတို့ကို အကုန်သတ်လိုက် အား အား အား ငါ သူတို့ကို အကုန်သတ်ပစ်ချင်တယ်"

ယုပိုင်ရုံမှာ ရူးသွပ်နေသည့်အလား အကြီးအကဲမဟူရာ၏ ဖိထားခြင်းကို ခံနေရရင်း လက်ဖြင့် လျှောက်ခြစ်ကာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

"ရှီရှောင်ချူး မြန်မြန် စာပို့လိုက် စစ်တပ်ကို စေလွှတ်ပြီး ဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်"

"ဟဲဟဲ ဒီလို စိတ်ကြီးဝင်တဲ့ မိန်းမမျိုးကိုတော့ ငါ တကယ် သဘောကျတာပဲ"

အကြီးအကဲမဟူရာမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲမဟူရာသည် သူ့၏ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဒီမိန်းမက တော်တော်ဆူညံတာပဲ သူ့ယောက်ျားဆီ ပြန်ပို့ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းအနည်းငယ် ပေးခိုင်းလိုက်ရင် ကောင်းမွန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သဘောအတိုင်းပဲ"

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ယုပိုင်ရုံ၏ ကြောက်ရွံ့လန့်ဖြန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် အကြီးအကဲမဟူရာက သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကြက်မတစ်ကောင်ကို ဆွဲယူသကဲ့သို့ ခန်းမထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီး အကြီးအကဲမဟူရာ၏ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ရှီရှောင်ချူးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ထ၍ ဝင်တားရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော်လည်း ခန်းမထဲရှိ လူအများ၏ အကြည့်များမှာ တန်ချိန်သန်းပေါင်းများစွာရှိသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ပိကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူ မထနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ချန်"

ရှီရှောင်ချူးသည် စိတ်ထဲရှိ ဒေါသများကို အံကြိတ်၍ ထိန်းချုပ်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်ချန် တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ရှီမျိုးနွယ်စုနဲ့ ယုမိသားစုကို အဆုံးမရှိတဲ့ ရန်ငြိုးဆီ ဆွဲခေါ်သွားချင်နေတာလား" ဟု ပြောသည်။

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်ကျီရှင်းဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို သနားစရာ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ "ကလေးငယ် ငါက မင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် ဦးလေးလေ။ ယုမိသားစုကလူတွေကို မမှတ်မိရင်တောင် ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ မင်းကြောင့် မင်းရဲ့ဆရာနဲ့ ငါတို့မိသားစုကြား သွေးချောင်းစီးတာကို တကယ် မြင်ချင်နေတာလား"

"မမေ့ပါနဲ့ မိသားစုထဲမှာ မင်းကို ချစ်တဲ့သူတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးငယ်မှာ ပါးစပ်ကို အသာဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို ပြသသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤဦးလေးသည် ငယ်စဉ်က သူ့ကို သကြားလုံး ဝယ်ကျွေးဖူးသောကြောင့် သူ့အပေါ် ကောင်းခဲ့သည်ဟု မှတ်မိနေသည်။

ရှီရှောင်ချူးက အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ "ကလေးငယ် ဒေါ်လေးတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေအတွက် မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှန်း ငါသိပါတယ်။ မင်းမှာ အသက်ရှည် အရိုးရှိတယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်းအောင်မြင်မှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့... အခုအခြေအနေမှာ မိသားစုကို ဒေါသထွက်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ ငါ့စကားကို ယုံပါ။ ဆဋ္ဌမမြောက် ဦးလေးနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ။ မိသားစုက မင်းကို လျော်ကြေး ပေးပါလိမ့်မယ်..." ဟု ဆက်ပြောသည်။

"ဆဋ္ဌမမြောက် ဦးလေး….. မိသားစုဟုတ်လား။ ကလေးငယ်ရဲ့ အရိုးကို ခွာထုတ်ချိန်မှာ မိသားစုက ဘယ်မှာလဲ ဆဋ္ဌမမြောက် ဦးလေးကရော ဘယ်မှာလဲ"

ချန်ကျီရှင်းက ထိုစကားကို ကြားလျှင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး သဘောထားကောင်းသူ ဖြစ်ရာ သူသာ တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် ရှီရှောင်ချူး၏ လိမ်ညာမှုကို ယုံသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"ကျွန်တော်..."

ရှီရှောင်ချူး စကားရပ်တန့်သွားသည်။

မည်သို့ပင် ရှင်းပြစေကာမူ အားနည်းလွန်းနေမှန်း သူသိသည်။

သူ စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်တပည့်နဲ့ မင်းနဲ့ အရင်က ရင်းနှီးခဲ့ဖူးတာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို သည်းခံလိုက်မယ်။ ရှီမျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်သွားပြီး အဲဒီမိန်းမဆိုးကို ပြောလိုက်ပါ။ ကလေးငယ်က အခု ငါ့တပည့် ဖြစ်သွားပြီ"

"ချန်ကျီရှင်းကို စော်ကားလို့မရဘူး။ ငါ့တပည့်ကိုတော့ ပိုတောင် စော်ကားလို့ မရဘူး"

ချန်ကျီရှင်းက စကားဆုံးသည်နှင့် ရှီရှောင်ချူးကို ဆက်ပြောခွင့်မပေးတော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ဧည့်သည်ကို ပို့လိုက်ကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တုကူးနီနှင့် ချန်တောက်ရှန်းတို့မှာ ရှီရှောင်ချူး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ရှီရှောင်ချူးသည် စကားထပ်ပြောရန် ကြိုးစားသေးသော်လည်း ချန်ကျီရှင်း၏ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် ကလေးငယ်၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကြောင့် စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်ရသည်။

"သူတို့ကို ပို့ပေးဖို့ မလိုဘူး ငါ့ဘာသာပဲ ထွက်သွားမယ်"

ရှီရှောင်ချူးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယုမိသားစုနှင့် ရှီမျိုးနွယ်စုတို့၏ စီမံချက်များမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ ဇီဝေချန်မိသားစု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အရိုးခွာမှုကိစ္စမှာလည်း လွယ်လွယ်ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဆဋ္ဌမမြောက် ဦးလေး"

ရုတ်တရက် ကလေးငယ်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှီရှောင်ချူးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးငယ်က ပြန်လိုက်လာတော့မှာလား။

ကျောက်ခုံပေါ်မှ ကလေးငယ်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ကြည်ပြီး ပြတ်သားသော မျက်နှာဖြင့်

"ဆဋ္ဌမမြောက် ဦးလေး ရှီလီကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ပြောပေးလိုက်ပါ။ သက်တမ်းဆိုတာ အရိုးတစ်စတုံးပေါ်မှာ မူတည်တာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ကိုယ်ရှာဖွေယူရတာ"

"တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော် သူ့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီက လုယူသွားတာတွေကို ကျွန်တော့်လက်နဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ယူမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှီရှောင်ချူးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြက်သေသေသွားပြီး ကလေးငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အဝတ်စကို ပြန်ချုပ်လို့ရပေမဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတူယှဉ်တွဲ မနေနိုင်တော့ဘူး... ငါတို့ ရှီမျိုးနွယ်စုမှာ ပါရမီရှင် နှစ်ယောက် ရှိနိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်သွားပြီ... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ"