အခန်း ၁၁

အပိုင်း ၁၁ - ကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ

လင်းစုယွီတစ်ယောက် အိမ်သစ်လေးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသည့်နောက် ကျောင်းတက်ဖို့ စတင်စီစဉ်တော့သည်။ လင်းမိသားစုထဲမှာ နေခဲ့စဉ် မည်သူကမှ သူမ၏ ပညာရေးကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသောကြောင့် အသက် ၁၂ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းဆိုသည်ကို တစ်ရက်ပင် မတက်ခဲ့ဖူးပါ။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေး။ သမီး ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးနဲ့ တွေ့ခွင့်ရမလား။ ဒီမှာ ကျောင်းလာအပ်ချင်လို့ပါ"

ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ အားနည်းပုံပေါ်တဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးဟာ သူမရဲ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ သစ်သီးသကြားလုံးတစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ပြီး လုံခြုံရေးဂိတ်စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ အပြုံးလေးတွေကတော့ လွန်စွာယဉ်ကျေးပြီး ချိုသာလှသည်။

အသက်ကြီးပိုင်း လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက လင်းစုယွီကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးရှိရာရုံးခန်းကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ညွှန်ပြပေးလိုက်သည်။

"အေး... အထဲကို ဝင်သွားလိုက်။ ဟိုဘက်က နှစ်ထပ်ဆောင်ကို မြင်လား။ အဲ့ဒီအဆောင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်၊ ဘယ်ဘက်က ဒုတိယမြောက်အခန်းက ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။ သမီး သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း လမ်းညွှန်သည့်အတိုင်း လင်းစုယွီတစ်ယောက် ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းကို အလွယ်တကူပဲ ရှာတွေ့သွားပါသည်။ တံခါးကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါက်ပြီး ဝင်လာတဲ့ သူမကို မြင်တော့ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးယွမ်က သူ့ကျောင်းက ကျောင်းသူတစ်ယောက်အမှတ်ဖြင့် နူးညံ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သမီး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိလို့လား"

"မင်္ဂလာပါ ဆရာကြီး။ သမီးနာမည် လင်းစုယွီပါ၊ ဒီကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်ခွင့်ရမလားလို့ လာမေးတာပါ"

ယခုအချိန်သည် ဇွန်လအစပဲ ရှိသေးသောကြောင့် မူလတန်း နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွေ စဖို့ အချိန်နည်းနည်း ကျန်သေးသည်။ သူမအနေဖြင့် ပဉ္စမတန်းမှာ အမြန်ဝင်တက်ပြီး နောက်ထပ် လဝက်လောက်အကြာမှာ စာမေးပွဲဖြေနိုင်မှ ကျောင်းဆင်းလက်မှတ် ရယူနိုင်မှာပါ။

"အို... သမီးက ဒီကျောင်းက ကျောင်းသူမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို မိဘတွေကော။ ကျောင်းအပ်ချင်ရင် မိဘတွေ လိုက်လာပေးရမယ်လေ"

လင်းစုယွီ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ဆရာကြီးယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့... သမီးရဲ့ မိသားစုမှာ သမီးတစ်ယောက်တည်း ရှိတော့တာပါ"

သူမရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ဖို့အတွက် လင်းစုယွီက သနားစဖွယ် ပုံစံလေးနဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး၊ သမီး ကျောင်းတက်ချင်လွန်းလို့ပါ။ လင်းမိသားစုမှာ အစေခံလုပ်နေရတုန်းက ခိုးပြီးတော့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် လေ့လာခဲ့ပါတယ်။ အခု သမီးကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ပြီမို့ ကျောင်းတက်ချင်ပါတယ်။ သမီးကို အခွင့်အရေးလေး ပေးပါနော်"

လင်းမိသားစု အစေခံလား။ ဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သတင်းတွေမှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ လင်းမိသားစုများလား။ ဆရာကြီးယွမ်က အသေးစိတ်မေးမြန်းပြီးသည့်အခါမှာတော့ လင်းစုယွီဟာ ဒုက္ခတွေကြားမှ ပညာလိုလားသည့်ကြံ့ခိုင်သည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်အဖြစ် သူ့စိတ်ထဲမှာ နေရာယူသွားတော့သည်။

ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးယွမ်က လင်းစုယွီကို သင်ကြားရေးရုံးခန်းကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်သွားပြီး ပဉ္စမတန်း စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေကို ထုတ်ခိုင်းကာ ချက်ချင်း စစ်ဆေးစေခဲ့သည်။

လင်းစုယွီသည် ယခုခေတ်ကာလတွင် စနစ်တကျ ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူမသည် အတိတ်ဘဝတွင် နာမည်ကျော် တက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မြေးမလေးကိုလည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ပြီး အိမ်စာများကို ကြည့်ပေးခဲ့သူဖြစ်ရာ မူလတန်းအဆင့် အသိပညာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။

သူမ သင်္ချာစာမေးပွဲဖြေဆိုပြီးသည်နှင့် ငါးတန်းသင်္ချာဆရာသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အမှတ်စစ်ဆေးပေးခဲ့သည်။ သို့သော်.....

"ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ဒီကျောင်းသူရဲ့ အဖြေတွေက အရမ်းထူးဆန်းနေပါတယ်။ ပုစ္ဆာတွက်ပုံတွက်နည်း အဆင့်ဆင့်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူပေမဲ့ အဖြေတွေကတော့ မှန်နေပါတယ်"

သင်္ချာဆိုသည်မှာ ယုတ္တိဗေဒ သာ ဖြစ်သည်။

(၂၂) ရာစု၏ သင်္ချာပုစ္ဆာ ဖြေရှင်းနည်းများသည် ယခုလက်ရှိနည်းလမ်းများထက် ပိုရိုးရှင်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ သိသာထင်ရှားသော ကွဲပြားမှုများ ရှိနေသည်။

"ဒါဆို ဆရာ ဘယ်လိုထင်လဲ။ ကျောင်းသူ လင်းစုယွီက အရင်က ကိုယ်တိုင်လေ့လာခဲ့တာဆိုတော့ ကျောင်းတက်တဲ့အခါမှ ဆရာကပဲ စနစ်ကျအောင်ပြန်သင်ပေးလိုက်ပေါ့"

သင်္ချာဆရာကိုယ်တိုင်က အဖြေအားလုံးမှန်ကန်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သဖြင့် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ယွမ် သည် လင်းစုယွီ၏ ကျောင်းတက်ခွင့်တောင်းဆိုမှုကို စိတ်ထဲမှ သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမကို သေချာဂရုစိုက်ကြည့်ရှုရန် သင်္ချာဆရာကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး၊ သူက တကယ်ပဲ ကိုယ့်ဘာကိုယ် လေ့လာခဲ့တာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ သူက ဥာဏ်ကြီးရှင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ တွက်ချက်ပုံတွေက ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမဲ့ ပိုပြီးတော့ ယုတ္တိရှိပြီး လွယ်ကူနေတယ်" လို့ သင်္ချာဆရာက အံ့အားသင့်စွာ ပြောရှာပါသည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင် သူ ပုစ္ဆာတွေထပ်တွက်တာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကြည့်ချင်ပါသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံနည်းလမ်းတွေက ကျွန်တော်တို့ လေ့လာသုတေသနပြုဖို့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်"

သင်္ချာဆရာသည် လင်းစုယွီ၏ တွေးခေါ်ပုံကို များစွာ အံ့ဩချီးကျူးမိသွားသည်။

သူသည် သူမထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့ပြီး၊ လင်းစုယွီ တရုတ်စာဘာသာရပ် ဖြေဆိုနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ သင်္ချာစာရွက်ကို ကိုင်ထားကာ အသေအချာ အာရုံစိုက် လေ့လာနေခဲ့လေသည်။

တရုတ်စာဘာသာရပ် စာမေးပွဲမှာတော့ လင်းစုယွီ အချိန်နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်ရသည်။ သူမကို အံ့သြစေတာက ကဗျာတွေနဲ့ဂန္တဝင်စာပေတွေဟာ သူမ သိထားတာတွေနဲ့ ကွဲပြားနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမဟာ သိတာတွေကို အာရုံစိုက်ဖြေပြီး စာစီစာကုံးကိုလည်း အကောင်းဆုံး ရေးခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်မရေးပြီးပါပြီ။ ကျွန်မ အကဲဖြတ်ချက်အောင်မြင်လားဆိုတာ စစ်ဆေးပေးနိုင်မလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အဖြေထွက်လာသည့်အခါ ရမှတ် ၈၂ မှတ် ရသည်။ အနာဂတ်က နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပဉ္စမတန်း စာမေးပွဲမှာ ၈၂ မှတ်ပဲ ရတာကို သူမ အားမရဖြစ်မိပေမဲ့ ကျောင်းဘက်ကတော့ ဒီအမှတ်ကို ကျေနပ်နေကြသည်။

"လင်းစုယွီ၊ ဆရာတို့ကျောင်းက ကြိုဆိုပါတယ်။ ဆရာလျောင်က ပဉ္စမတန်း အခန်း (၃) ရဲ့ အတန်းပိုင် ဆရာပဲ။ ကျောင်းအပ်ပြီးရင် ဆရာနဲ့အတူ အတန်းထဲ လိုက်သွားလိုက်နော်"

ဆရာလျောင်က လင်းစုယွီကို သူ့အတန်းထဲရောက်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားနေခဲ့ပြီး အခုတော့ လင်းစုယွီကို ပြုံးပြီးခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။

"လင်းစုယွီ၊ ဆရာတို့ရဲ့ ပညာသင်ကြေးက စာသင်ချိန်တစ်ခုကို နှစ်ယွမ်နဲ့ ငါးဆယ်ဆင့်ပါ။ စာအုပ်တွေရှိလား။ ကျောင်းရဲ့ စာအုပ်တွေ လိုအပ်ရင် နောက်ထပ် နှစ်ယွမ် ပေးရမယ်။"

လင်းစုယွီသည် ဤလောကရှိ စာအုပ်များသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် သင်ယူခဲ့ရာများနှင့် ကွဲပြားနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ယခုအခါတွင် စာအုပ်အားလုံးကို ပြန်လည်လေ့လာရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်မရဲ့ စာအုပ်ဟောင်းတွေ ပျောက်သွားလို့ပါ။ ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေကို အစားထိုးသုံးလို့ရမလား။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ယွမ်လေးနဲ့ ဆင့်ငါးဆယ် ပေးရလိမ့်မယ်။ ခဏနေရင် အတန်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

ကျောင်းလခနဲ့ စာအုပ်ဖိုး စုစုပေါင်း ၄ ယွမ်နဲ့ ၅၀ ပြား ပေးဆောင်ပြီးနောက် လင်းစုယွီသည် စာအုပ်တွေကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဆရာလျောင်နဲ့အတူ အတန်းထဲကို ရောက်လာပါသည်။

"အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြ။ ဒါက ကျောင်းသူသစ် လင်းစုယွီပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့နဲ့အတူ ပညာသင်ကြားမှာ ဖြစ်တယ်"

"လင်းစုယွီလား။ တကယ်ပဲ နင်လား။ နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့အတန်း ရောက်လာတာလဲ"

လျန်ဟွေ့က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ မှတ်မိတဲ့ လင်းစုယွီဟာ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ခေါင်းငုံ့နေတတ်သူဖြစ်ပေမဲ့ အခုမြင်နေရတဲ့ လင်းစုယွီကတော့ ခေါင်းကို မတ်မတ်ထားပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိနေတဲ့ လူတစ်ဦးလို တစ်ခြားစီ ဖြစ်နေပါသည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်မလေးလျန်"

"အဲ့လို မခေါ်ပါနဲ့။ လျန်ဟွေ့ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်သူလျန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

လင်းမိသားစုအိမ်မှာတုန်းက အစေခံတွေကို 'သခင်လေး၊ သခင်မလေး' လို့ အတင်းခေါ်ခိုင်းတာကို သူမက အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

"သမီးတို့က သိပြီးသားဆိုတော့ လင်းစုယွီက လျန်ဟွေ့နဲ့အတူ ထိုင်လိုက်ပေါ့"

ဆရာလျောင်က လင်းစုယွီကို လျန်ဟွေ့နှင့်အတူ တွဲပေးလိုက်သည်။ စိတ်ထားကောင်းသည့် လျန်ဟွေ့ကလည်း ဝမ်းသာအားရပဲ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ဖို့အတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း