အခန်း ၁၂

အပိုင်း ၁၂ - အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ စီစဉ်ခြင်း

“လင်းစုယွီ၊ နင် ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်မထင်ထားမိဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး တို့အတန်းထဲမှာ စိတ်အေးလက်အေး ပညာသင်တော့နော်၊ ငါရှိသရွေ့ ဘယ်သူမှ နင့်ကို အနိုင်မကျင့်စေရဘူး”

မူလကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ လျန်ဟွေ့သည် လူအများကို ကူညီချင်စိတ်ရှိပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သူဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် မူလဇာတ်လမ်းထဲမှ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီး၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုနှင့် အသုံးချခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

“အင်း... ဒီကလေးမလေးက ရိုးအအနဲ့ လှည့်စားရလွယ်တဲ့ အမျိုးအစားပဲ၊ ခဏတဖြုတ် ပေါင်းသင်းရတာ တန်ပါတယ်” လင်းစုယွီ တွေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

အတန်းဆင်းသောအခါ လျန်ဟွေ့က သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်၍ လင်းစုယွီအား ပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်လုံးကို သူမကိုယ်တိုင် ခွာစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ရော့... သကြားလုံးစားဦး၊ လိမ္မော်သီးအရသာနဲ့ တော်တော်စားလို့ကောင်းတာ။ ငါပြောပြမယ်... နင့်အစ်မ လင်းရှင်းယောင်လေ၊ အခု ငါတို့အိမ်မှာ လာနေနေတာ၊ သူက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”

“လင်းရှင်းယောင်က ငါ့အစ်မ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့အဖေက သခင်ကြီးလင်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ငါ့အဖေက လင်းမိသားစုရဲ့စာရင်းကိုင်ဖြစ်ခဲ့တာ။ သူ မဆုံးခင်မှာ ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သခင်ကြီးလင်းကို အပ်ခဲ့လို့သာ လင်းအိမ်တော်မှာ နေခဲ့ရတာပါ”

လင်းစုယွီက လေသံအေးအေးဖြင့် အလေးအနက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် ရရှိထားသည့် အဆင့်အတန်းသစ်ကို လူတိုင်းသိအောင် ကြေညာထားရန် လိုအပ်သည်မဟုတ်ပါလား။

လျန်ဟွေ့မှာ “ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး” ဆိုသည့် မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ချက်ချင်း လက်ခံသွားတော့သည်။

“ဒါကြောင့်ပဲ လင်းမိသားစုက လူတွေက နင့်အပေါ် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးတွေ ဆက်ဆံခဲ့ကြတာကိုး၊ အကြောင်းစုံက ဒါကိုး။ အဲဒါဆို... အခု နင်က မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပေါ့ ဟုတ်လား”

သူမ၏ ဖခင်အရင်း ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်၍ လင်းစုယွီကို သနားမိသော်လည်း လင်းရှင်းယောင်၏ ညီမ မဟုတ်သည်ကိုမူ လျန်ဟွေ့ ပိုသဘောကျမိသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အဖေက ဝင်းခြံလေးတစ်ခု ချန်ထားပေးခဲ့တယ်။ အခုကစပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း နေတော့မှာ။ ဘယ်သူမှ လာပြီး အနိုင်ကျင့်မှာလည်း မဟုတ်တော့သလို ဗိုက်ဝအောင်လည်း စားရတော့မှာပေါ့”

“လင်းရှင်းယောင်ဆိုတဲ့ မိန်းမ မကောင်းဘူးဆိုတာ ငါသိတာပေါ့။ လူကို အနိုင်ကျင့်တဲ့အပြင် ဗိုက်ဝအောင်တောင် မကျွေးဘူးပဲ၊ မဟုတ်ရင် နင် ဒီလောက် ပိန်နေမှာမဟုတ်ဘူး”

မနက်ပိုင်း သင်ခန်းစာများမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းလွှတ်ချိန်တွင် အိမ်နီးနားချင်း ကျောင်းသားများမှာ နေ့လယ်စာ စားရန် အိမ်ပြန်ကြပြီး အိမ်ဝေးသူများမှာမူ ကျောင်းသို့ ထမင်းချိုင့် ယူလာကြသည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် အားလုံးက ကိုယ်စီယူလာသော ထမင်းများကို ထုတ်စားကြရာ အချို့က ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်၊ အချို့က ဂျုံဖြူပေါင်းမုန့်များကို စားကြသည်။

လင်းစုယွီကတော့ ပထမဆုံးကျောင်းတက်သည့်နေ့ဖြစ်၍ မည်သည့်အရာမှ ယူမလာခဲ့ပေ။ မူလက ဒီနေ့ ကျောင်းအပ်ပြီး နက်ဖြန်မှ စတက်ရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ဆရာလျောင်က စိတ်အားထက်သန်လွန်းလှသဖြင့် သူမကို အတန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“လျန်ဟွေ့၊ နေ့လယ်အတန်းက ဘယ်နှစ်နာရီစမှာလဲ။ ငါ အိမ်ပြန်စားပြီး နေ့လယ်မှ ပြန်လာတော့မယ်”

“အတန်းက နှစ်နာရီစမှာ၊ နင့်အိမ်က ပြန်စားလို့ရတဲ့အခြေအနေအထိ နီးတာ ကောင်းတာပေါ့၊ နေ့လယ်ခင်း အိမ်မှာ ခဏနားလို့တောင် ရသေးတယ်”

အတန်းစမည့်အချိန်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် လင်းစုယွီ ကျောင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အချိန် နှစ်နာရီခန့် ရသဖြင့် ကျောင်းမှာတင် အချိန်မဖြုန်းချင်ပေ။

အိမ်ရောက်လျှင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် ကြက်ဥခေါက်ဆွဲကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ချက်စားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ဝင်ကာ ပစ္စည်းများကို ဆက်၍စီစစ်နေလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လင်းစုယွီသည် နေရာလွတ်ထဲ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ရတနာသေတ္တာများ ဖွင့်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ လင်းမိသားစုဝင်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမ သိမ်းဆည်းခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ စီစစ်ရန် အချိန်မရသေးပေ။

လင်းမိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲရှိ ရတနာသေတ္တာ အများစုကို သူမ ကြည့်ရှုပြီးဖြစ်သည်။ သေတ္တာများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ရွှေတုံး၊ ရွှေခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံမှာ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများနှင့် ကြွေထည်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော သုံးပုံတစ်ပုံမှာမူ ကျောက်စိမ်းရတနာများ၊ ပုလဲများနှင့် ရွှေစီကျောက်စီ အဆင်တန်ဆာမျိုးစုံ ဖြစ်သည်။

ယခုတော့ သူမသည် လင်းမိသားစု၏ အဆောင်အသီးသီးမှ သိမ်းယူလာခဲ့သည့် ပစ္စည်းများကို စတင်စီစစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လင်းရှင်းယောင်၏ အသုံးအဆောင်များမှ စတင်လိုက်သည်။

ပန်းပုထွင်းထားသော ကျွန်းဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစားများ အထပ်လိုက် ရှိနေသည်။ ထိုအဝတ်များကို သူမ ကိုယ်တိုင် ဝတ်မည်မဟုတ်သော်လည်း တစ်ပတ်ရစ်အဖြစ် ပြန်ရောင်းပါက ငွေရနိုင်သည်။

စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များထဲမှ ကျောင်းသုံးစာအုပ်များကို အရင် ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော အချစ်ဝတ္ထုနှင့် စိတ်ကူးယဉ်စာအုပ်များမှာမူ မလိုအပ်ပေ၊ အမှိုက်အဖြစ် ရောင်းလျှင်တောင် ငွေမရနိုင်သည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။

မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းပစ္စည်းများနှင့် မိတ်ကပ်ဗူးများကိုလည်း တစ်ပတ်ရစ် ပြန်ရောင်းနိုင်သည်။ အံဆွဲထဲတွင် ပစ္စည်းဝယ်ယူခွင့်ကူပွန်များလည်း အတော်အတန်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ဖိနပ်စင်ပေါ်ရှိ ကောင်းမွန်သည့် သားရေဖိနပ်များနှင့် ဘူးဖိနပ်များကိုလည်း အကုန်ရောင်းပစ်မည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လင်းရှင်းယောင်သည် တန်ဖိုးရှိသော ရတနာနှင့် ငွေကြေးများကိုမူ စေ့စေ့စပ်စပ် ထုပ်ပိုးယူဆောင်သွားပုံရသည်။

တစ်နာရီကျော်အတွင်း လင်းစုယွီသည် သခင်မကြီးလင်းနှင့် လင်းရှင်းယောင်တို့၏ အခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကိုသာ စီစစ်နိုင်ခဲ့သေးသည်။ ရောင်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော တစ်ပတ်ရစ်ပစ္စည်းများ အပုံလိုက်နှင့် သူမ အသုံးပြုနိုင်မည့် ကူပွန်အချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမ အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သည့် မူလတန်းကျောင်းသုံးစာအုပ်များနှင့် လင်းရှင်းယောင်၏ သတ္တမတန်း စာအုပ်များကိုပါ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသေချာသေးသဖြင့် လင်းစုယွီ စိတ်ထင်တိုင်း မလုပ်ရဲသေးပေ။ မှောင်ခိုဈေးသို့သွား၍ ပစ္စည်းရောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဆန်စပါးအရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ခြင်းမျိုးကို သူမ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဝင်းခြံလေးထဲသို့ ပြောင်းလာခါစဖြစ်၍ လင်းစုယွီ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ သတိထားကာ သာမန်အတိုင်း နေထိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ စောင့်ကြည့်ခံနေရခြင်း မရှိကြောင်း သေချာမှသာ အနီးအနားရှိ မြို့များသို့ သွားလာမည်ဖြစ်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ကျောင်းတက်ခဲ့ပြီး ညနေငါးနာရီမှ ကျောင်းဆင်းခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အလုပ်မှ ပြန်လာကြသည့် အိမ်နီးနားချင်းများကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်က သူမကို စူးစမ်းသလို ခဏကြည့်ပြီးနောက် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“သမီးလေး... ဒီကို အသစ်ပြောင်းလာတာလား၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေကစလို့ သမီးတို့အိမ်က လူကြီးတွေကို မတွေ့မိလို့”

“အိမ်က လူကြီးတွေ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားကြတယ်ရှင့်၊ သူတို့ကို တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့လားဟင်”

လင်းစုယွီက ဘာမှမသိသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြန်မေးလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ပွင့်လင်းသူဖြစ်ရာ လူကြီးများကို မတွေ့မိသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်တည်း နေနေသည်ဟု ထင်မိကြောင်း၊ အခက်အခဲရှိပါက အိမ်နီးနားချင်းများကို အကူအညီ တောင်းနိုင်ကြောင်း ပြောပြရှာသည်။

“ဟုတ်တာပေါ့၊ သမီး နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။ အန်တီက ဒီဘက်အိမ်က အိမ်နီးချင်းပါ။ နောက်ဆို အခက်အခဲရှိရင် အန်တီ့ဆီ လာပြောနော်”

အခြားတစ်ဖက်မှ အိမ်နီးချင်းမှာလည်း အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သတိထားနေပုံရသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် စကားပြောသံကြားသဖြင့် တံခါးဖွင့်၍ စကားဝိုင်းထဲ ဝင်လာလေသည်။

“အစ်မထောင်ကတော့ အမြဲတမ်း စိတ်ကောင်းရှိတာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်မိန်းမက အနီးက အိမ်နီးချင်းက အဝေးက ဆွေမျိုးထက် ပိုအားကိုးရတယ်လို့ အမြဲပြောနေတာ”

သူတို့ အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း ဘေးအိမ်နှစ်အိမ်၏ အခြေအနေကို လင်းစုယွီ အမြန်ပင် သိရှိလိုက်ရသည်။

ဘယ်ဘက်အိမ်မှ အိမ်နီးချင်းမှာ အသက် ၄၀ မပြည့်သေးသည့် ကျူး ဖြစ်သည်။ သူ၏ သားကြီးမှာ စစ်ထဲဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး သားငယ်မှာမူ အထက်တန်းကျောင်း၌ အဆောင်နေသည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာ ချည်မျှင်စက်ရုံမှ လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ ကု မှာလည်း ထိုစက်ရုံ ထမင်းစားဆောင်တွင် အလုပ်လုပ်သည်။

ညာဘက်အိမ်မှ အန်တီထောင်မှာမူ ချန်မိသားစုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ ဦးလေးချန်မှာ စက်ဘီးစက်ရုံမှ နည်းပညာရှင်ဖြစ်ပြီး လစာနှင့် ခံစားခွင့် ကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးမှာ အလယ်တန်းပြဆရာမဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။

အန်တီထောင်မှာ ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းသဖြင့် အပြင်ထွက် အလုပ်မလုပ်ဘဲ အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ကိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အားလပ်ချိန်တွင် မီးခြစ်ဗူး ကပ်သည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်လေ့ရှိသည်။

ဤစကားဝိုင်းအရ ထိုမိသားစုနှစ်ခုလုံးမှာ ကောက်ကျစ်သူများ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ စရိုက်အမှန်ကိုမူ လင်းစုယွီ ကိုယ်တိုင် ပေါင်းသင်းကြည့်မှသာ သိနိုင်ပေသည်။

“သမီးလင်း အန်တီ အချဉ်တည်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပေါင်းမုန့်လုပ်ထားတယ်၊ ခဏနေရင် နှစ်လုံးလောက် လာပေးမယ်နော်”

လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ကလေးမလေး တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အန်တီထောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ယခုခေတ်တွင် စားနပ်ရိက္ခာမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ပေါင်းမုန့် အနည်းငယ်ကိုတော့ သူမ ဝေမျှပေးနိုင်ပါသေးသည်။

“အိုး... မမထောင်ရဲ့ ပေါင်းမုန့်ကတော့ နာမည်ကြီးပဲ၊ သမီးလင်း မြည်းကြည့်ရမှာပေါ့”

ဦးလေးကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ အန်တီထောင်က သူ့ကို ပေါက်စီ မပေးသော်လည်း သူကတော့ စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ မြည်းကြည့်ရမယ်။ ကျူးလေး... နင်တို့တစ်မိသားစုလုံးက စက်ရုံထမင်းစားဆောင်မှာ စားနေကြတာဆိုတော့ နင့်ကိုတော့ မပေးတော့ဘူး၊ ဒီနေ့တော့ သမီးလင်းကိုပဲ ဦးစားပေးမယ်။ အဖိုးကြီးချန်... မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ပေါင်းမုန့် နှစ်လုံးလောက် ယူလာပေးပါဦး”

“မလိုပါဘူး အန်တီထောင်၊ အားနာစရာကြီး... သမီး...”

လင်းစုယွီ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ဦးလေးချန်က ပန်းကန်တစ်ခုကိုင်လျက် ထွက်လာသည်။ အန်တီထောင်က ထိုပန်းကန်ကို ယူ၍ လင်းစုယွီ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ “မငြင်းပါနဲ့၊ တို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေပဲဟာ၊ ပေါင်းမုန့်လေး နှစ်လုံးတည်းပါ။ ကဲ... အိမ်ထဲဝင်တော့၊ ပေါင်းမုန့်က ပူတုန်းစားမှ အရသာရှိတာ”

အိမ်နီးချင်းများ၏ နွေးထွေးပျူငှာမှုမှာ လင်းစုယွီ မျှော်လင့်မထားသည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူမဖတ်ဖူးသည့် ဝတ္ထုများအရဆိုလျှင် ဤခေတ်ကာလတွင် လူဆိုးလူညစ်များ ပေါများလှသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ဤခေတ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း တွေ့ကြုံခဲ့ရသော လူယုတ်မာဆို၍ သခင်မကြီးလင်းနှင့် သူမ၏သမီး နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသေးသည်။

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း