အခန်း ၁၅

အပိုင်း ၁၅ - လမ်းခုလတ်မှ အတားအဆီး

လင်းရှင်းယောင်သည် မည်သည့်ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမှ မရှိဘဲ အဝေးသို့ အပို့ခံလိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် ရုန်းကန်ခွင့်ပင် မရလိုက်ဘဲ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့၏ 'ကျဲဖန့်' တံဆိပ် 'တုန်းဖုန်း' ကုန်တင်ကားကြီးပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် အတင်ခံလိုက်ရလေသည်။

အတွင်းရေးမှူးဝမ်မှာ လင်းမိသားစု ဘေးကင်းကင်း ထွက်ခွာနိုင်ရန်အတွက် အတော်ပင် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ လင်းရှင်းယောင်၏ လက်ရှိတည်ရှိနေမှုမှာ အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူနေ၏။

ထို့ကြောင့် လင်းမိသားစု၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ထိုဗုံးမပေါက်ကွဲမီ တားဆီးရန်အတွက်သော်လည်းကောင်း အတွင်းရေးမှူးဝမ်အနေဖြင့် သူမကို အဝေးသို့ ပို့ထုတ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လင်းရှင်းယောင်ကို ပို့ဆောင်သည့်ကိစ္စတွင် စက်ရုံမှူးလျန်ကို ထည့်မပတ်သက်မိစေရန် အရေးကြီးကြောင်း လျန်ကတော် နားလည်ထားသည်။ အတွင်းရေးမှူးဝမ်၏ ဇနီးသည်မှာလည်း ထိုအတွေးမျိုးပင် ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် လျန်ကတော် သူမထံ ရောက်လာသောအခါ နှစ်ဦးသား စကားချင်း ထပ်တူကျသွားပြီး လင်းရှင်းယောင်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်း ကြံစည်ကြလေတော့သည်။

လင်းမိသားစုက အတွင်းရေးမှူးဝမ်ကို အကူအညီတောင်းရခြင်းမှာ သူ့တွင် အဝေးရောက်ဆွေမျိုးတစ်ဦးရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ကျန်းဖင်သည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ ကွမ်ဖူမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသနှင့် အဆက်အသွယ်များစွာ ရှိနေသူဖြစ်သည်။ ကျန်းဖင်၏ ကားအုပ်စုသည် ကွမ်ဖူဘက်မှ ကုန်ပစ္စည်းများကို မကြာခဏ သယ်ဆောင်လာပြီး ဒေသတွင်း မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ ဖြန့်ဖြူးလေ့ရှိသည်။

ထိုအဆက်အသွယ်များကြောင့်ပင် လျန်ကတော်နှင့် ဝမ်ကတော်တို့ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ကျန်းဖင်အား လင်းရှင်းယောင်ကို ကွမ်ဖူသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူမှောင်ခိုဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ကိုယ်တိုင်ညှိနှိုင်း၍ သူမကို ပင်လယ်ရပ်ခြားသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့၏ ကားများသည် ညအိပ်ရပ်နားလေ့ မရှိသလောက်ပင်။ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ကားပေါ်တွင်သာ ကုန်ဆုံးစေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် မြို့ငယ်လေးများမှ ဝယ်လာသည့် ရိက္ခာခြောက်များကို စားကာ ရေအေးအေး၊ တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းဘေးမြစ်ချောင်းများမှ ခပ်ယူလာသည့် ရေကိုသာ သောက်ကြရသည်။ ညဘက်တွင် ကား၏ လှုပ်ခါမှုနှင့် ခုန်ပေါက်မှုများကြား အိပ်စက်ရသည်မှာ လူကို မူးဝေထိုင်းမှိုင်းသွားစေသည်။

ချမ်းချမ်းသာသာ ကြီးပြင်းလာသည့် လင်းရှင်းယောင်သည် ယခုကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ နှစ်ရက်တာ ခရီးအပြီးတွင် သူမသည် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များက ကြောက်စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုများ ပြုလုပ်ကာ သောင်းကျန်းတော့သည်။

"ဒီပေါက်စီခြောက်တွေကို မစားချင်ဘူး! ကျွန်မ ခေါက်ဆွဲနဲ့ အသားဟင်းရည်ပဲ စားချင်တာ။ နှစ်ရက်ရှိပြီ၊ ဒီမာတောင့်နေတဲ့ ပေါက်စီတွေကိုပဲ စားနေရတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ! ဒါတွေကို ဆက်စားခိုင်းဖို့ လုံးဝမစဉ်းစားနဲ့!"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူမအတွက် ကင်ပေးထားသည့် ပေါက်စီကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်း၊ ဒီမိန်းမကတော့ သောင်းကျန်းနေပြန်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ရက်လုံးလုံး ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသေးဘူး။ ဒီအတိုင်းတော့ ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး!"

ကျန်းဖင်၏ မျက်နှာသည်လည်း မဲမှောင်နေသည်။ အနားယူမှုမရှိလျှင် သံမဏိကိုယ်ထည်ရှိသည့် လူပင် တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်။ သို့သော် လင်းရှင်းယောင်၏ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားနေသဖြင့် သူမကို ရိုက်နှက်ဆဲဆို၍ မရခြင်းက သူ့ကို ပို၍ စိတ်ပျက်စေသည်။

"ခဏလောက် သည်းခံလိုက်စမ်းပါ။ နောက်တစ်ရက်ဆို ကွမ်ဖူကို ရောက်တော့မယ်။ အဲဒီရောက်ရင် သူ့ကို ပစ်ထားလိုက်ပြီး ငါတို့ အရင်သွားပျော်ကြတာပေါ့။ ငါ အကုန်အကျခံမယ်"

ကျန်းဖင်သည် လင်းရှင်းယောင်အပေါ် မကျေနပ်ချက်များကို မျိုသိပ်ကာ လက်အောက်ငယ်သားများကို ချော့မော့နေရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လက်ထဲမှ ပေါက်စီကင်ကို တစ်ဝက်သာ စားရသေးသော်လည်း ဆက်စားမဝင်တော့ချေ။

"ခေါင်းဆောင်၊ ဒီမှာ တစ်ညလောက် အိပ်ပြီးမှ ဆက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား။ ခေါင်းဆောင်လည်း နေ့ဘက်မှာ ကောင်းကောင်း မနားရသေးတော့ ဒီညတော့ ဆက်မောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်"

"မရဘူး၊ ရပ်လို့မရဘူး။ မဟုတ်ရင် ကုန်ပစ္စည်းပို့ရမယ့်ရက် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ဒီနယ်မြေက ငါတို့နဲ့ သိပ်မရင်းနှီးဘူး၊ ညအိပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

ကားကြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာလာသော်လည်း လင်းရှင်းယောင်ကမူ မနားတမ်း ဆက်သောင်းကျန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဆာလောင်မှုကြောင့် အောင့်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ခြောက်ကပ်စပ်ဖျဉ်းနေပြီဖြစ်သည်။

"ရှင်တို့ ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတာ! ကျွန်မဦးလေးနဲ့ ဦးလေးဝမ်တို့က ရှင်တို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ခိုင်းထားတာလေ၊ အခုတော့ ရှင်တို့က ကျွန်မကို နှိပ်စက်ရဲတယ်ပေါ့! ကျွန်မ ပြန်ဖုန်းဆက်ပြီး ရှင်တို့လုပ်သမျှ အကုန်တိုင်မယ်။ အားးး! ဗိုက်ဆာတယ်၊ ပင်ပန်းလှပြီ၊ အသားဟင်းနဲ့ ဟင်းရည်ပဲ သောက်ချင်တယ်!"

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းရှင်းယောင် မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေပါစေ၊ မည်သူမျှ လာရောက်မချော့ကြတော့ချေ။ ကားပေါ်ပါလာသူများသည် သူမကို စကားတစ်ခွန်းပြန်ပြောမည့်အစား မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သည်းခံနေခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

သူမ အော်ဟစ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းသွားပြီး အသံမထွက်နိုင်တော့သည့်အခါမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ချွေးများရွှဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

နွေရာသီ၏ အပူရှိန်အောက်တွင် ရေမချိုးရဘဲ နှစ်ရက်တိုင် ခရီးနှင်လာရသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်မှ ထွက်နေသော ချွေးနံ့မှာ လူကို မူးမေ့လဲသွားစေနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေဖြစ်နေသည်။

လင်းရှင်းယောင် တစ်ကျော့ပြန် မသောင်းကျန်းမီမှာပင် ကျန်းဖင်က သတိပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

"လင်းမိန်းကလေး၊ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာတော့ ပါးစပ်ပိတ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ သေတွင်းထဲ မဆင်းချင်ရင်ပေါ့။ မင်းအော်လို့ ဓားပြတွေ ရောက်လာရင်တော့ ငါ မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလို့သာ မှတ်လိုက်။ ဒီတောင်ပေါ်ဒေသက လူတွေက အရမ်းဆင်းရဲသလို အရမ်းလည်း ကြမ်းကြတယ်၊ သူတို့ဆီမှာ မိန်းမကလည်း ရှားတယ်"

"ဒီက မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုရင် လင်တော်တော်များများကို လုပ်ကျွေးနေရတာ။ အဖမ်းမခံချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး မင်းရှိနေတာကို ဘယ်သူမှ မသိအောင်နေ"

ကျန်းဖင်သည် ဤလမ်းကို ဖြတ်သန်းတိုင်း အမြဲတမ်း သတိကြီးကြီးထားလေ့ရှိသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေနိုင်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ လင်းရှင်းယောင် ပါလာသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းဖင်က သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို လမ်းကြေးပေးရန်အတွက် ကားတစ်စီးလျှင် ပြောင်းဖူးမှုန့် ပေါင် ၂၀ စီ ပြင်ဆင်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျုံး၊ လင်းရှင်းယောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ရွှံ့တွေပေအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ကားထဲမှာ ဝပ်ခိုင်းထား။ မင်းရဲ့ ဂျာကင်နဲ့ ဖုံးထားလိုက်။ ပြီးရင် ငါ့ကို ပြောင်းဖူးမှုန့်အိတ် ကမ်းပေးဦး။"

လင်းရှင်းယောင်၏ ရုပ်ရည်က အာရုံစိုက်ခံရလွယ်လွန်းသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ကျန်းဖိန်က ကားကို အရှိန်လျှော့ကာ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်အချို့ ထပ်ပေးသည်။

လင်းရှင်းယောင်မှာမူ ချွေးနံ့များကြောင့် အဆင်မပြေဖြစ်နေသည့်အပြင် ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ရဦးမည်ဆိုသဖြင့် လုံးဝ မကျေနပ်ဖြစ်ကာ ရွံရှာနေမိသည်။

"မရဘူး! ငါ့ကို မထိနဲ့! မျက်နှာမှာ ရွှံ့တွေပေပြီး ညစ်ပတ်မခံနိုင်ဘူး။ ငါ့ဘာသာငါ ပုန်းနေပါ့မယ်။"

ကျန်းဖိန်၏ မျက်လုံးများက ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါမှ လင်းရှင်းယောင်သည် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ပူးပေါင်းပါမည်ဟု ပြောလိုက်ရသည်။ လင်းရှင်းယောင် ကားထဲတွင် ဝပ်နေသည့်အခါ ရှောင်ကျုံးက သူ့ကိုယ်ဖြင့် ကွယ်ပေးထားပြီး ဂျာကင်ဖြင့် အပေါ်မှ ဖုံးပေးထားလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျန်းဖင်သည် ဒေါသကို လျှော့ချလိုက်ပြီး လင်းရှင်းယောင်အတွက် စိတ်ပူနေခြင်းကို ရပ်ကာ ကားမောင်းရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် အတားအဆီးအဖြစ် ချထားသော ခြံစည်းရိုးတန်းများကို အဝေးမှပင် လှမ်းမြင်နေရပြီး လမ်းဘေးတွင်လည်း လူအတော်များများ ဝပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဟေး... မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးပါလား။ ကားလမ်းဘေးကပ်ရပ်၊ ဘေးကပ်ရပ်။"

လမ်းပိတ်ထားသူများသည် ကားလိုင်စင်နံပါတ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤလမ်းကို မကြာခဏ ဖြတ်သွားတတ်သော ကျန်းဖင်ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ သူတို့သည် လက်ထဲမှ တုတ်များကို မြှောက်ပြကာ ကားကို ဘရိတ်အုပ်ရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကို၊ ဒါက ဒီတစ်ခေါက်အတွက် လမ်းကြေး၊ ပြောင်းဖူးမှုန့် ပေါင် ၂၀ ပါ။"

ရှောင်ကျုံး ကမ်းပေးလိုက်သော အိတ်ကို ကျန်းဖိန်က ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှလူသည် အိတ်ကို လှမ်းယူပြီး လက်ဖြင့် ချိန်ကြည့်သည်။ အလေးချိန်မှာ မှန်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အတားအဆီး ဖယ်ခိုင်းခြင်း မရှိသေးပေ။

"ညီလေး၊ ဒီမှာ လမ်းကြေးတက်သွားပြီကွ။ ဒီပြောင်းဖူးမှုန့် ပေါင် ၂၀ နဲ့တော့ မလောက်တော့ဘူး။"

ပစ္စည်းကို ယူပြီးမှ မလောက်ဘူးဟု ပြောခြင်းမှာ 'မြေခွေးအို' တို့၏ အကျင့်မျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် ရှောင်ကျုံး တစ်ယောက် ဒေါသထွက်သွားရသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်လောက်တောင် လိုချင်နေသေးတာလဲ။ အခုတလော ဈေးကွက်ထဲမှာ ကောက်ပဲသီးနှံရဖို့ ဘယ်လောက်ခက်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။"

"ရှောင်ကျုံး!" ကျန်းဖင်က ရှောင်ကျုံးကို သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူနှင့် ဆက်၍ညှိနှိုင်းခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အခုချိန်မှာ ဆန်ရေစပါး ရဖို့က တကယ်ခက်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ကလည်း တစ်နိုင်ငံလုံးကို လှည့်မောင်းနေရတာ၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာတောင် စားစရာ မလောက်ငပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... အခြား လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတွေရော လိုအပ်လား။ အခြားဟာလေးတွေနဲ့ လဲလို့ရမလား"

နှစ်ဦးသား ညှိနှိုင်းနေသည်မှာ ကြာနေသဖြင့်လား မသိ၊ ကားထဲတွင် ဝပ်နေရသည်မှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေပြီး ဂျာကင်အောက်တွင် အသက်ရှူကျပ်နေသော လင်းရှင်းယောင်မှာ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာသည်။

အမှန်တော့ လင်းရှင်းယောင်သည် တစ်ကျော့ပြန် မမွေးဖွားမီက အလွန်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ တစ်ကျော့ပြန် ရှင်သန်လာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

"ညီလေး၊ မင်းကတော့ မရိုးသားဘူးနော်။ အဲဒီမှာ ဘယ်သူ ပုန်းနေတာလဲ။ ထွက်ခဲ့စမ်း!"

လမ်းပိတ်ဆို့သူများအဖို့ ကားပေါ်တွင် လူအပြည့်ပါလာခြင်းက ပြဿနာမဟုတ်သလို ကြောက်စရာလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဝှက်ထားသည်ဆိုပါက သူတို့အနေဖြင့် သေသေချာချာ စစ်ဆေးရမည်။

အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း လမ်းပိတ်ထားသည့်သူက နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လူနှစ်ဦးမှာ ကျန်းဖင်နှင့် အဖွဲ့အား ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

သွားပြီ! ကျန်းဖင်၏ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ လင်းရှင်းယောင်သည် ဘာမှအသုံးမကျဘဲ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးသည့်နေရာတွင်သာ တော်သောကြောင့် သူ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်မိသွားသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက အထင်လွဲတာပါ၊ အထင်လွဲတာ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ညီလေးရှောင်ကျုံးရဲ့ မိန်းမပါ။ သူ အစောက အိပ်ပျော်နေလို့၊ ရှောင်ကျုံးက အအေးမိမှာစိုးလို့ ဂျာကင်နဲ့ ဖုံးပေးထားတာပါ"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမ အအေးမိမှာစိုးလို့ပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝှက်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီးရယ်၊ ကျွန်တော့်မိန်းမက ကြောက်တတ်လို့ပါ၊ တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး"

လမ်းပိတ်ထားသူ၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် ကျန်းဖင်သည် မတတ်သာသည့်အဆုံး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ရိက္ခာကူပွန်များနှင့် ငွေစအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

"ဒီငွေနဲ့ ကူပွန်တွေက အစ်ကိုတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်ဖိုးပါ။ ဒါကြောင့် ဟို... ဒီကိစ္စကို..."

"အဲဒီဂျာကင်ကို လှန်ပြစမ်း။ အောက်မှာ ပုန်းနေတာ တကယ်ပဲ မိန်းမငယ်လေးလားဆိုတာ ငါတို့ ကြည့်ရအောင်"

၁၉၆၀ ၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း