အခန်း ၄၀

အပိုင်း ၄၀ - မပြယ်နိုင်သော အငြိုးအတေး

ကျင်းမန်မြို့ ပြည်သူ့ဆေးရုံအပြင်ဘက်တွင် လီမိသားစုမှ မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် လမ်းဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ရေခဲချောင်းရောင်းနေကြသည်။

"အစ်ကို... အမေ့ရဲ့ ဆေးရုံစရိတ်တွေ ပေးရမယ့်အချိန် ပြန်ရောက်လာပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ အဖေကလည်း ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမရတော့ဘူး။ ညီမတို့ အဘိုးဆီသွားပြီး ပြန်တောင်းပန်ကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလားဟင်"

သူတို့မိသားစုသည် အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကြောင်း သတင်းစာထဲတွင် ကြေညာချက် ထည့်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ အများအမြင်တွင် ဟန်ပြလုပ်ဆောင်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိကြသည်။

အဘိုးဖြစ်သူသည် သူတို့မိသားစုကို တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့သာမဟုတ်ပါက ဖခင်ဖြစ်သူသည် ဝယ်ယူရေးဒါရိုက်တာတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ရာထူးရရန်အတွက် အဘိုးဖြစ်သူက သူအမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော ရွှေတုံးအသေး နှစ်တုံးကိုပင် ထုတ်ပေးခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။

"အပိုပါပဲ၊ အဘိုးက အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံအကုန်အကျခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဘိုးက ငါတို့ကို အိမ်အလာမခံတာ ကြာပြီဆိုတာ နင် သတိမထားမိဘူးလား"

သူတို့အမေ ဖျားကတည်းက အစပိုင်းတွင် အဘိုးဖြစ်သူက ဆေးကုသစရိတ် ထုတ်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မည်မျှပင်ပေးပေး မလုံလောက်သည်ကို သိလာသောအခါ ပိုက်ဆံရော လူပါ ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ပိုက်ဆံအကုန်အကျမခံနိုင်တော့ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုထားပြီး ဖြစ်သည်။

လီယန်ပင်းသည် အဘိုးဖြစ်သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသည်။ ဆေးရုံကတောင် အမေ့ကို မကယ်နိုင်တော့မှတော့ စောစောစီးစီး လက်လျှော့လိုက်ပြီး ကျန်ရစ်သူတွေ အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်ရန် ပိုက်ဆံကို ချန်ထားချင်သည့် သဘောပင်။

သို့သော် အစွန့်ပယ်ခံရမည့်သူမှာ သူ၏ မိခင်အရင်းဖြစ်နေသည်။ မိမိကောင်းစားရေးအတွက် သူ့ကို မွေးကျွေးပြုစုခဲ့သော မိခင်ကို သူ မည်သို့ လက်လွှတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဘိုးက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေက နောက်ဆုံးတော့ အဖေ့ဆီပဲ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ စောစောထုတ်ပေးလိုက်တော့ ဘာဖြစ်သွားမှာမလို့လဲ။ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်၊ အမေ့ကို သေခါနီးဖြစ်နေတာတောင် မကူညီဘဲ ပစ်ထားတယ်"

လီရှင်းရှင်းသည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ ရက်စက်မှုကို အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ အသားမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ စိတ်တိုနေမိသည်။

"တော်တော့၊ အာရုံမနောက်စမ်းနဲ့။ ဆေးရုံသွားပြီး အမေ့ကိုပဲ ကြည့်ထားပေးလိုက်ပါ။ ဒီရေခဲချောင်းတွေ ရောင်းပြီးရင် ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းဟင်းချက်ခဲ့မယ်၊ ပြီးရင် ဆေးရုံကို လာပို့ပေးမယ်"

ညည်းညူနေလည်း ဘာမှထူးမည်မဟုတ်ဘဲ စိတ်တိုစရာသာ တိုးလာမည်ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ပင်းက ညီမဖြစ်သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောပြီး လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လီရှင်းရှင်းသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို... ပြသနာဖြစ်နေပြီ။ ဆေးရုံကလူတွေက အမေ့ကို ဆေးရုံစရိတ်အကြောင်း လာပြောသွားတယ်၊ အခု အမေက ဆေးမထိုးတော့ဘူး၊ ဆေးရုံက ဆင်းမယ်ဆိုပြီး ဇွတ်လုပ်နေတယ်။ အစ်ကို အမြန်သွားကြည့်ဦး"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လီယန်ပင်းသည် ရေခဲချောင်းပုံးကို ကောက်လွယ်ကာ ဆေးရုံဆီသို့ အပြေးသွားတော့သည်။ လီရှင်းရှင်းကလည်း နောက်ကကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

"အမေ... အမေ သေချင်လို့လား။ ဘာလို့ ဆရာဝန်ကို ဆေးဖြတ်ခိုင်းရတာလဲ။ ဆရာဝန်တွေနဲ့ သေချာကုသမှုခံယူဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားကြတယ်လေ"

လီယန်ပင်းက လီရှင်းရှင်းအား အမေ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင် ဆရာဝန်ကို သွားရှာလေသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်အမေရဲ့ဆေးကို လုံးဝမဖြတ်လိုက်ပါနဲ့။ ဆေးရုံစရိတ်တွေကို မနက်ဖြန် ကျွန်တော် လာပေးပါ့မယ်။ တစ်ရက်ပဲ အချိန်ပေးပါ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အကြွေးတွေအားလုံးကို အကြေပေးပါ့မယ်"

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ပင်းသည် အသည်းအသန် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"ဆေးတော့ ဆက်ထိုးပေးထားပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံစရိတ်ကိုလည်း အမြန်ဆုံး လာရှင်းပေးပါ။ ပိုက်ဆံက ရက်တော်တော်ကြာအောင် နောက်ကျနေပြီ၊ ဆေးရုံရဲ့ စည်းကမ်းအရ ကျွန်တော်တို့လည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ မြန်မြန်လုပ်ပါ"

ဆရာဝန်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေတော့သည်။ ဆရာဝန်က နှလုံးသားမရှိသူ မဟုတ်သော်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေခြင်းတရားကို မြင်တွေ့နေရသူဖြစ်သဖြင့် ခံစားချက်ထက် လက်တွေ့ကျမှုကသာ ဦးဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ပင်းသည် ယခင်က ရရှိထားသော စာနှစ်စောင်ကို သတိရသွားသည်။ တစ်စောင်မှာ လင်းရှင်းယောင်က သူတို့မောင်နှမထံ ရေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်စောင်မှာ သူမက သူ့ကို တစ်ဆင့်ပါးခိုင်းလိုက်သော စာဖြစ်သည်။ လင်းရှင်းယောင်က အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးထံ ရေးထားသည့်စာဟု သူထင်မှတ်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ခိုးဖတ်မိခဲ့သည်။

ထိုစာထဲတွင် လိပ်စာတစ်ခုနှင့်အတူ ငွေစက္ကူအထူကြီးတစ်ထပ် ပါရှိသည်။ စုစုပေါင်း အရွက်နှစ်ဆယ် တိတိဖြစ်သည်။ လင်းရှင်းယောင်၏ စာပါအဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်ချင်နေသဖြင့် စာကို မပို့ပေးသေးဘဲ သိမ်းထားကာ စာထဲမှာပါသည့်လိပ်စာကိုပါ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

မကြာသေးမီကမှ ထိုလိပ်စာသည် လင်းစုယွီ၏ အိမ်သစ်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လင်းရှင်းယောင်က စာပို့ခိုင်းသည့်လူမှာ "ဒုတိယလက်" ဟု အမည်တွင်သော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ဒုတိယလက်သည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့မှ ဒရိုင်ဘာတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟုသာ သူသိထားပြီး အမှန်တော့ ထိုသူသည် အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးသူငယ်များကို ရောင်းစားသည့် လူကုန်ကူးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကိုမူ သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

လင်းရှင်းယောင်က ထိုစာကို ပေးခိုင်းသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒုတိယလက်ကို လင်းစုယွီ၏ အိမ်သို့သွားစေပြီး သူမကို ဘယ်သူမှမသိအောင် ဖမ်းဆီးကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောင်းစားပစ်ရန်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ မသိရှာပေ။ လင်းရှင်းယောင်၏ မကောင်းသောစိတ်မှာ ဘယ်သောအခါမှ မပြယ်ခဲ့ပေ။ အဝေးတစ်နေရာသို့ ရောက်နေသော်လည်း လင်းစုယွီကို လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

"ရှင်းယောင်... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ငါ့အမေက နေမကောင်းဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံအများကြီး လိုနေတယ်။ ဒီယွမ်နှစ်ရာကို မင်းဆီက ခဏချေးယူတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါမယ်၊ နောက်ကျရင် နှစ်ဆပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

လီယန်ပင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ကာ ထိုယွမ်နှစ်ရာကို ယူပြီး ဆေးရုံစရိတ်ပေးရန် အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

လင်းစုယွီ မသိလိုက်ဘဲနှင့် လီယန်ပင်းသည် သူမအတွက် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို မရည်ရွယ်ဘဲ တားဆီးပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ကျော့ပြန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော လင်းစုယွီသည် တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ပင်းသည် ယခုတစ်ခေါက် ဆေးရုံစရိတ်ကို အချိန်မီ ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောင်တွင် ယွမ်နှစ်ရာပေါင်း မည်မျှထပ်လိုမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထိုမျှလောက်များပြားသော ပိုက်ဆံကို သူ ဘယ်ကရနိုင်ပါမည်နည်း။

သောကတွေ ဝေနေသော လီယန်ပင်းသည် ညီမဖြစ်သူ လီရှင်းရှင်း သူ့ကို စကားပြောနေသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။

"အစ်ကို... အဘိုးမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိရဲ့သားနဲ့ ထုတ်မပေးဘူး။ အဖေကလည်း ပိုက်ဆံပိုရအောင် တခြားသူတွေကိုယ်စား အလုပ်ခရီးတွေ ဇွတ်သွားနေရတာ၊ ဒီအတိုင်းဆို အဖေတော့ ပင်ပန်းပြီး လဲတော့မှာပဲ။ ပြီးတော့ အိမ်မှာလည်း စားစရာတွေ ပြတ်တော့မယ်"

လီရှင်းရှင်းက တတွတ်တွတ် ပြောနေသော်လည်း လီယန်ပင်းက ဘာပြောနေမှန်း မကြားဘဲ "အင်း... အင်း" ဟုသာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ပြန်ဖြေနေသည်။ သူမအတွက်တော့ ဒါဟာ တော်တော်လေး လွန်လွန်းသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူကတောင် သူမကို ဂရုမစိုက်တော့မှတော့ စကားပြောနေရတာ ဘာထူးတော့မှာလဲ။

မိသားစု အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လီယန်ပင်းက ပို၍ရင့်ကျက်သူဖြစ်သဖြင့် တတာဝန်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပုခုံးထမ်းဆောင်ခဲ့သော်လည်း လီရှင်းရှင်းမှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ တစ်ချိန်က စုမိသားစု၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော သူမသည် ယခုအခါ မိခင်နေမကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့် အားလုံး၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံနေရသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်များကြောင့် သူမတွင် အားကိုးရာမဲ့ ညည်းညူခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

သူမသည် အမေဖြစ်သူ ဘာကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်ရသလဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ ဂရုမစိုက်တာလဲဆိုပြီး အပြစ်တင်မိသလို၊ အဖေနှင့် အစ်ကိုက သူမကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းနှင့် အဘိုးဖြစ်သူက ပိုက်ဆံတွေကို ဖက်တွယ်ထားပြီး မကူညီခြင်းတို့အပေါ် ညည်းညူနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... ညီမ အဘိုးဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ အဘိုးဆီ မရောက်တာလည်း ကြာပြီ"

လီရှင်းရှင်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတော့သည်။ လီယန်ပင်းမှာမူ အမေ့အတွက် အာဟာရဖြစ်မည့် ဟင်းချက်ပေးရန် အိမ်သို့ အပြေးပြန်ရဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် သူမသွားသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လီယန်ပင်း ညီမဖြစ်သူကို တစ်ဖန်ပြန်တွေ့ရသောအခါ သူမသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သေတ္တာတစ်လုံးကိုလည်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပွေ့ပိုက်ထားသည်။

"နင်... နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ အဘိုးရဲ့ သေတ္တာက ဘာလို့ နင့်လက်ထဲ ရောက်နေတာလဲ"

ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ သေတ္တာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လီယန်ပင်း ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အဘိုးဖြစ်သူ အသက်တမျှ တန်ဖိုးထားသော အရာက ညီမဖြစ်သူလက်ထဲသို့ မည်သို့ ရောက်လာနိုင်ပါမည်နည်း။

"အစ်ကို... အဘိုး... အဘိုး ဆုံးသွားပြီ။ ညီမ... ညီမ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမေ့ရောဂါကို ကုချင်ရုံ တင်ပါ။ အဘိုးမှာ ပိုက်ဆံရှိပြီး ထုတ်မပေးလို့ စိတ်တိုပြီး အဘိုးအိမ်ကနေ ဒီသေတ္တာကို ခိုးဖို့ လုပ်ခဲ့တာပါ"

အဘိုးဖြစ်သူ ဆုံးပြီဟူသော စကားကြောင့် လီယန်ပင်းမှာ ဒေါသရော၊ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုပါ ဒွန်တွဲသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသော လီရှင်းရှင်းကို ကြည့်ကာ ဆဲဆိုရန် ပြင်ထားသော စကားလုံးများပင် လည်ချောင်းဝတွင် တစ်သွားတော့သည်။

"အဘိုး... အဘိုးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားတာလဲ။ သေသေချာချာ ပြောစမ်း"

လီယန်ပင်း၏ ရင်ခုန်သံများမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တဒိန်းဒိန်း မြန်နေပြီး သူ့ဘဝတွင် အကြောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးမှ လီရှင်းရှင်းကို မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ညီမ မသိဘူး။ အဘိုး အိမ်မှာမရှိတုန်း အခန်းထဲဝင်ပြီး သေတ္တာကို ယူခဲ့တာ။ အခန်းထဲက ထွက်လာတော့မှ အဘိုးက ပြန်ရောက်လာတယ်။ ညီမက သေတ္တာကို ကိုင်ထားတာ မြင်တော့ အဘိုးက ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး လဲကျသွားတာပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း လီရှင်းရှင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံခနဲ လဲကျကာ ရှိုက်ကာ ငိုတော့သည်။

"ညီမလည်း အဘိုးကို ဘာမှမဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက အရမ်းကြောက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေမိတာ။ အဘိုး မလှုပ်တော့တာ သိလို့ သွားကြည့်တဲ့အချိန်မှာ အဘိုးက... အဘိုးက အသက်မရှူတော့ဘူး"

"ဝူးဝူး... ညီမ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အစ်ကို၊ ညီမ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ညီမက အမေ့ကို ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံရှိစေချင်ရုံတင်ပါ။ အဖေ့ကိုလည်း ဒီလောက်ထိ မပင်ပန်းစေချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အစ်ကို့ကိုလည်း ဒီလိုပူအိုက်တဲ့ နေပူထဲမှာ ရေခဲချောင်း မရောင်းစေချင်လို့ပါ"