အခန်း ၁၃၂၆

အခန်း (၁၃၂၆) အရှင် ကျစ်ခုန်း၏ အခွင့်အရေး

"ဟူး။"

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အခြားတိုက်ကြီးများရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရမှသာ တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကိုကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သော အရာရှိ ရှန်း၏ ကြီးမားလှသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

'အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် နောက်ထပ် အရာရှိရှန်း တစ်ယောက်မရှိတာ နှမြောစရာပဲ။ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားကလည်း သေးငယ်လွန်းတော့ အသေးအမွှားကိစ္စလေးတွေကိုပဲ လုပ်နိုင်တယ်။'

ကျစ်ခုန်းက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူသနားနေခြင်းတွင် နစ်မွန်းမနေခဲ့ပေ။

ဤကမောက်ကမဖြစ်နေသော ကာလများတွင်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ရန်ကြီးမားသော တာဝန်ကိုထမ်းဆောင်ကြသော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်ငယ်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်သူများ ရှိကြပြီး ထိုနေရာတွင်ကွက်လပ်ကိုဖြည့်ဆည်းရန် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုအပ်ပါသည်။

သူတွေးလိုက်မိသည်မှာ အရာရှိ ရှန်း ဆိုလျှင်ပင် အချိန်ရမည်ဆိုပါက ဤဒုက္ခသည်များ အိမ်ခြေယာမဲ့ဖြစ်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့အတွက်အိမ်ဆောက်ဖို့နှင့် အစားအစာရှာဖွေပေးဖို့ သေချာပေါက် ကူညီပေးပါလိမ့်မည်။

ထိုမြင့်မြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေးမိသောအခါ ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက သူ၏ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရန်ရဲစွမ်းသတ္တိများ အသစ်တဖန် ပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက တောင်ကုန်းပေါ်မှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏နားထဲတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲအသံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရ၏။ ဆောင်းရာသီ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ပုစဉ်းရင်ကွဲများ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မည်နည်း။

"အရှင်၊အဲဒါကို ခူးပေးဖို့ကျွန်မကို ကူညီနိုင်မလား။"

ကျစ်ခုန်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ပါးပြင်နီနီ၊ သွားဖြူဖြူနှင့်ဆံပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားကာ စုတ်ပြဲနေသောအင်္ကျီနှင့် စကတ်ကိုဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက သူ့ကို အကူအညီတောင်းခံရန် ကြည့်နေပြီး သစ်ပင်ထိပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာလက်ညှိုးထိုးပြနေ၏။

"..."

ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏စိတ်အခြေအနေကို ချိန်ညှိနေသကဲ့သို့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် သူကလျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး သစ်ပင်ထိပ်မှပစ္စည်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခူးယူလိုက်ကာ သူ၏လက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်မအရွယ်အစားရှိ အလွန်သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပုံရသော သေသပ်လှပစွာဖန်တီးထားသည့် ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရပါသည်။

မည်မျှပင်သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပုံရပါစေ ၎င်းမှာ အသက်မရှိသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အသံမမြည်နိုင်ပေ။

"အရှင် အဲဒါကို ကျွန်မနဲ့ လဲလို့ရမလား။"

မိန်းကလေးငယ်က မျက်တောင်ခတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို သတိကြီးစွာဆန့်ထုတ်လာရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အားနည်းစွာတောင်ပံခတ်နေသော အသက်ရှင်နေသည့် ပုစဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင် ရှိနေ၏။

ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီးအချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောခဲ့ပေ။

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ "ငြိမ်းချမ်းပြီးသာယာဝပြောတဲ့ အချိန်ကာလမှာဆိုရင် ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက အသက်ရှင်နေတဲ့ပုစဉ်းရင်ကွဲ တစ်ကောင်ထက် သဘာဝကျကျပိုကြီးမားပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိခေတ်မှာတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာရှိနေတဲ့အရာက ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်တဲ့ ပိုးကောင်တစ်ကောင်နဲ့ တကယ်ကို မယှဉ်သာပါဘူး။"

အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓများက လူသားများကို တရားပြရန်အတွက် အခြားပုံသဏ္ဍာန်များဖြင့် ဖုံးကွယ်နေထိုင်လေ့ရှိသည်ဟု ကောလာဟလရှိကြပါသည်။

ဆောင်းရာသီတွင်ဆူညံနေသော ပုစဉ်းရင်ကွဲ၊ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်အရာဝတ္ထု၊ ဤအရာအားလုံးက ၎င်းက ကံကောင်းသောအခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။

ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက ၎င်းကို ပွင့်လင်းစွာမပြောဆိုဘဲ သူမပ သေမျိုးလောကနှင့် ဝေးကွာလွန်းနေပြီး လောကီရေးရာများကို မသိနားမလည်ကြောင်းနှင့် ဤစမ်းသပ်မှုပုံစံမှာခေတ်နောက်ကျပြီး ရိုးအီနေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သိမ်မွေ့စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကံကောင်းသောအခွင့်အရေးက သဘာဝကျကျပင် ဆက်လက် မတည်ရှိနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆို မလဲဘူးပေါ့။" မိန်းကလေးငယ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက သူ၏မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ပင့်လိုက်သည်။ "လဲမယ်။"

"ဘာလို့ လဲမှာလဲ။" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ရန်အလှည့်မှာ မိန်းကလေးငယ်ပင်။

သူမက အခက်အခဲ မပေးလိုသဖြင့် မေးခွန်းကို ကြိုတင်သိရှိသွားစေခြင်းနှင့် တူညီသော ဤ အားနည်းချက်ရှိသည့်နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူသာ ထက်မြက်ပါက ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသာထိုင်းမှိုင်းပြီး ထိုအချိန်တွင် ၎င်းကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပါက သူ့ကိုကယ်တင်ရန် နည်းလမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမရှေ့ရှိ ဘုန်းကြီးလေးက ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာမြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမကို လှောင်ပြောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ အသက်ရှင်နေသော ပုစဉ်းရင်ကွဲကို ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲဖြင့်လဲလှယ်ရန် သဘောတူခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့..." ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ သတ္တဝါတွေ အများကြီးသေဆုံးခဲ့ပြီးပြီ၊ တစ်ကောင်လောက် အသက်ရှင်နိုင်တယ်ဆိုရင်လည်း အသက်ရှင်ပါစေတော့။"

ဤသို့ပြောပြီး သူက မိန်းကလေးငယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လက်လှမ်းလိုက်၏။

ကျစ်ခုန်းက အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကိုသာ တောင်းခံခဲ့ကာ သူမကို နောက်တစ်ကြိမ်ဆူပူရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"..."

မိန်းကလေးငယ်က သူ့ကိုစကားမပြောနိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေ၏။

သူမကို ပွင့်လင်းစွာလှောင်ပြောင်ရဲသော ရှားပါး ပုဂ္ဂိုလ်၏တုံ့ပြန်မှုကို သူ အမှန်တကယ်ရရှိခဲ့သောအရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသောအခါ မည်ကဲ့သို့ဖြစ်မည်ကို သူမအမှန်တကယ်မြင်တွေ့ချင်မိလေသည်။

"ဒီပုစဉ်းရင်ကွဲကို ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးမြူထားခဲ့တာ၊ သေချာ ဂရုစိုက်ပါ။"

သူမက သူမ၏နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးသောလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူတို့၏လက်ချောင်းထိပ်များ ထိတွေ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က အသက်မရှိလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပုစဉ်းရင်ကွဲက ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး ကျစ်ခုန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျစ်ခုန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ အဝါရောင်တိမ်တိုက်များဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

မြူခိုးများ ရှင်းလင်းသွားသောအခါ..

သူက ဗုဒ္ဓအသံများ လွှမ်းခြုံနေသော တောင်တန်းများကြားတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူအကြည့်ကို မော့လိုက်သောအခါ သူကဆူညံနေသော ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကို အံ့အားသင့်စွာတွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ကောင်းကင်ယံသို့ဖြန့်ကျက်နေသော တောင်တန်းများသဖွယ် ဧရာမလက်ဖဝါးတစ်ဖက်ရှိနေ၏။

၎င်း၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ မျဉ်းတစ်ကြောင်းပင်လျှင် သူ အစွမ်းကုန်တောင်ပံခတ်သော်လည်း ဘယ်သောအခါမျှမဖြတ်ကျော်နိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုဖြစ်နေလေသည်။

အနောက်ဘက်တွင် လက်ပိုင်ရှင်မှာ အနီရောင် သင်္ကန်းကြီးကိုလွှမ်းခြုံထားပြီး ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာရှိကာ ဆယ့်နှစ်ဆင့်ရွှေကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူ့ဆီသို့ပြုံးကာ လက်ဆန့်တန်းနေခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဗုဒ္ဓအသံက ကျစ်ခုန်း၏နားထဲတွင် ဟိန်းဟောက်နေသော ခေါင်းလောင်းသံနှင့်သတ္တုသံအလား မြည်ဟည်းသွားပါသည်။

"ယနေ့မှစ၍ သင်က ဒီဘုန်းကြီးအိုရဲ့ ထိုင်ခုံအောက်က ဒုတိယတပည့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ဓမ္မအမည်ကား... ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲလို့ ခေါ်ဆိုလော့။"

ဗုဒ္ဓအသံနှင့်အတူ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုအလား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

အရှင် ကျစ်ခုန်းက တောင်ကုန်းငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး မိန်းကလေးငယ်မှာ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရွှေပုစဉ်းရင်ကွဲနှင့် အသက်ရှင်နေသော ပုစဉ်းရင်ကွဲ နှစ်ကောင်စလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးပေ။ ၎င်းတို့က ရှိနေသေး၏။ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာပင်။

ကျစ်ခုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသောကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏စိတ်များ ခေတ္တမျှဗလာကျင်းသွားလေ၏။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ မိန်းကလေး မျှော်လင့်ထားသောဝမ်းသာအားရဒူးထောက်မှုကို မရရှိခဲ့ဘဲဘုန်းကြီးမှာ သူမကိုခေါင်းမာစွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား။" မိန်းကလေးငယ်ကလက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပါသည်။

"ဒီဘုန်းကြီးလေးက အနာဂတ်လောကအရှင်မြတ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" ဘုန်းကြီး ကျစ်ခုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း ဦးညွှတ်ရန်မူခေါင်းမာစွာငြင်းဆိုခဲ့သည်။

အနာဂတ်ဟူသော စကားလုံးကိုကြားသောအခါ မိန်းကလေး၏ပါးပြင်က အနည်းငယ်တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။