အခန်း ၁၃၂၈

အခန်း (၁၃၂၈) အာဟတ် တစ်ထောင်ချီတက်လာခြင်း

အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီး၊ နန်ဖျင်စီရင်စုမြို့တော်

အခြားပျက်စီးနေသော နယ်မြေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း သိမ်းပိုက်ထားသော ဤမြို့ကြီးက ပုံမှန်အခြေအနေအချို့ကို ခက်ခဲစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

၎င်းမှာ မသေမျိုးများက သဘောထားကြီးသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နန်ဖျင်စီရင်စု တွင် သခင်အသစ်ရှိလာကြောင်း ဒုက္ခသည်များသိရှိစေရန်အတွက် ခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး မသေမျိုးသုံးပါး၏ ရုပ်တုများကို ပူဇော်ရန်လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်ပေသည်။

မသေမျိုးသုံးပါးကို ပူဇော်သက္ကာယပြုမည့်နေရာမှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်းကြမ်းတမ်း၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဤအသစ်တည်ဆောက်ထားသော ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီး အနည်းငယ် မှိုင်းညို့နေပုံရ၏။

ဝင်ထွက်သွားလာနေသော မသေမျိုးများမရှိတော့ဘဲ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေသော တပည့်အနည်းငယ်သာရှိတော့ကာ တစ်ချိန်က ခမ်းနားခဲ့သော သူတို့၏ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး လုံးဝ မခြောက်သွေ့သေးသော သွေးများ စွန်းထင်းနေ၏။

ဤအနည်းငယ်မျှသော သွေးနံ့များကြားတွင် သူတို့က အချင်းချင်းအပြန်အလှန်ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားမပြောကြသော်လည်း သူတို့တစ်ဦးစီ၏မျက်လုံးထဲတွင်ပြတ်သားမှုကို အသီးသီး မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

နန်ဖျင်စီရင်စုက မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း က သိမ်းပိုက်ခဲ့သော အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးမှ ပထမဆုံး အဓိကနယ်မြေဖြစ်ပြီး အစပိုင်းတွင် ချီယွင်ဂူမှ စီနီယာအစ်ကို ချူရှီး က ဦးဆောင်ခဲ့၏။ တားဆီး၍မရသော တပည့်များက ဘုန်းကြီးများကို အလစ်အငိုက်ဖမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို တန်ပြန် မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤမြို့ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီးကို တည်ဆောက်စဉ်က အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသော တပည့်များ အားလုံးနီးပါးမှာ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏နာကြည်းမှုများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကောင်းမွန်သော အချိန်များက ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ပထမဦးစွာ အရှေ့ ဍုမေဏုမှ ကောင်းကင်ပါရမီရှင်များစွာက တုံ့ပြန်လာပြီး မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏ ထိုးစစ်ကို ခုခံရန် ပူးပေါင်းခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် တိုက်ပွဲအတွင်း မဟာလွတ်လပ်ခြင်း အဆင့်ရှိသတ္တဝါများက သူတို့ကိုလျှို့ဝှက်စွာ မကြာခဏကူညီခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သိမ်းပိုက်ထားသော တာအို နယ်မြေများကို ဆက်လက် ဆုံးရှုံးနေရလျှင်ပင် နန်ဖျင်စီရင်စု ကျန်ရှိနေသရွေ့တပည့်များစွာသည် စိတ်ဓာတ်ကျမည် မဟုတ်ပေ။

စီနီယာအစ်ကိုချူရှီး နှင့် တူညီစွာကျော်ကြားသော မြောင်ယင်ဗောဓိသတ္တတို့အကြား တိုက်ပွဲအတွင်း အရှေ့ ဍုမေဏုမှ မြောင်ယင် ဗောဓိသတ္တ၏ ဆရာဖြစ်သူ မဟာလွတ်လပ်ခြင်းကြာပန်းပုတီးစေ့ဗောဓိသတ္တက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး စီနီယာအစ်ကို ချူရှီး ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်အထိပင်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များက လမ်းဘေးခွေးများအလားဖြစ်သွားကာ အသေအပျောက်များပြားခဲ့ပြီး တန်ပြန် မတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ပေ။

ဤနောက်ဆုံး နန်ဖျင်စီရင်စု ပင်လျှင် ကျဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ရှန်းမင်"

သူတို့ကြားရှိ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး တပည့်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်၏အပြင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ စည်းစနစ်ကျပြီး လေးလံသော အသံများကိုကြားနေရပြီဖြစ်သဖြင့် နေရာတွင် ရှိနေသော အလေးစားရဆုံး စီနီယာအစ်ကိုကို အလိုအလျောက် တိုးညှင်းစွာခေါ်လိုက်၏။ "သူတို့ လာနေပြီ။"

"..."

အပြာရောင်ရင့်ရင့်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားပ အပြင်းထန်ဆုံး ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး သူ၏ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေရင်း သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခုက သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြင်းထန်သောတောက်ပမှု တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ လေးလံသော အသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

ဆုတ်ခွာရန်လမ်းမရှိတော့ရာ သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။

အကယ်၍ ဗောဓိဂိုဏ်းက စည်းမျဉ်းများအတိုင်း မကစားပါက သူတို့၏အကြီးအကဲများ အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဍုမေဏုတောင်အား တာဝန်ယူခိုင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူတို့၏အသက်များကို တန်ကြေးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူတို့၏သဘောထားများတွင် စကားလုံးအချို့ကိုထပ်တိုးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အစပိုင်းတွင်တပည့်အများစု အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီး သို့ လာရောက်ခဲ့ကြစဉ်က သူတို့က ချီယွင်ဂူ နှင့် လင်းရွှီဂူမှ သူတို့၏စီနီယာ ညီအစ်ကို မောင်နှမများအတွက် လက်စားချေရန်ကြိုးပမ်းသည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ရင်ထဲတွင်မူ ယုံကြည်မှုစွမ်းအင်များကို အများဆုံးရယူလိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရှက်ရမှုနှင့် မတရားမှုကာလပြီးနောက် သူတို့က အစစ်အမှန် ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုများကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ခံစားနေခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

နန်ဖျင်ကျဆုံးသွားလျှင်ပင် ထိုဘုန်းကြီးများဆီမှ အသားတစ်ဖဲ့ကို သူတို့ဆွဲဆုတ်လိုသေး၏။

ဘန်း...ဘန်း

မကြာခင်ကမှ မြို့ပြင်တွင်ရှိနေခဲ့သော ခြေသံများက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ရှည်လျားသောတောင်ဝှေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လေးနက်သောအမူအရာများရှိသည့် အာဟတ်တစ်ထောင်ကျော်က လမ်းမရှည်ကြီးတစ်လျှောက် ချီတက်လာပြီးနောက် တညီတညွတ်တည်း ရပ်တန့်သွားကာ ခန်းမဆောင်ကြီးကိုထိုးဖောက်၍ မရနိုင်အောင် ဝန်းရံလိုက်ကြလေသည်။

ဒုက္ခသည်များအားလုံးက စီရင်စုမြို့တော်၏ ထောင့်များတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ပူပြင်းသော နေမင်းကြီးအလား မျက်စိကျိန်းမတတ်ပူလောင်သော မြင့်တက်လာသည့် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း ကို ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့မှာ မျက်စိကန်းလုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင်နောက်ကျိသော မျက်ရည်များပြည့်နှက်နေကာ နောက်တစ်ကြိမ် မော့မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ညစ်ပတ်ပြီးနိမ့်ကျသော ပိုးကောင်များအလားကွေးကွေးလေးနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်သေမျိုးများ၏ အမြင်အာရုံထက်ကျော်လွန်သော နတ်ဘုရားများ၏တိုက်ပွဲပင်။

"..."

ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ဘုန်းကြီးကျစ်ခုန်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

ဤအရာအားလုံးက သူနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း အနာဂတ်လောက အရှင်မြတ်က အဘယ်ကြောင့် ပြောခဲ့သည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ လုပ်ရပ်များက အကြိမ်တိုင်းတွင်ခမ်းနားကြီးကျယ်ပုံပေါ်ပြီး ပထမဦးစွာ ရတနာခုနစ်ပါးဗောဓိသတ္တက ဝါဒများဖြန့်ခြင်း၊ ထို့နောက် အာဟတ်အချို့က တရားဟောကြားပို့ချခြင်းများပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သေချာစွာတွေးကြည့်သောအခါ အမှန်တကယ်စေလွှတ်ခံခဲ့ရသူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

ယခု သူ၏ရှေ့ရှိ ဤအခြေအနေတွင် စီရင်စု မြို့တော်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဝန်းရံရန်အတွက် အာဟတ်တစ်ထောင်ကျော်ကို စည်းရုံးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဍုမေဏုတောင်၏ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝ၏ စစ်မှန်သော အသွင်အပြင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဗောဓိဂိုဏ်းက မှော်ဆန်သောနည်းစနစ်များတွင် ထူးချွန်ချင်မှ ထူးချွန်မည်ဖြစ်ပြီး အစီအရင်ဖွဲ့စည်းမှု အပိုင်းတွင် မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် နက်နဲမှုကိုမယှဉ်နိုင်ဘဲ ကြမ်းတမ်းပြီး ရိုးရှင်းပုံ ပေါ်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် ရိုးရှင်းခြင်းက အားနည်းခြင်းဟု မဆိုလိုပေ။

အာဟတ်တစ်ထောင်က သူတို့၏တောင်ဝှေးများဖြင့် မြေပြင်ကိုတစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆောင့်ချလိုက်သည်နှင့်အမျှ ကြီးမားလှသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်း သည် ရုတ်တရက်အလင်းတန်း တစ်ခုတည်းအဖြစ်သို့ လိမ်ယှက်သွားပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သူတို့ကစည်းစနစ်ကျစွာ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပါသည်။

ဗောဓိသတ္တအချို့က ခန်းမဆောင်၏အရှေ့ဘက်သို့ အေးအေးလူလူလျှောက်လာကြပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ၏လက်ထဲရှိ ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များကိုစိပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှေ့သို့ လှမ်းလာ၏။

စီနီယာအစ်ကို မြောင်ယင်က ယခင် ဖြစ်ရပ်များကြောင့် နန်ဖျင်စီရင်စု၏ ကိစ္စရပ်များတွင် နောက်ထပ်ပါဝင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့သော်လည်း ဤ မသေမျိုးအုပ်စုက အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ရက်စက်စွာပြုမူကာ အရှေ့ ဍုမေဏုအပေါ် ဤကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုများဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် အချက်ကိုမူ လွယ်လွယ်ကူကူ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။

"ငါ မင်းတို့ကိုအချိန် အလုံအလောက် ပေးခဲ့ပြီးပြီ။"

ခေါင်းဆောင်ဗောဓိသတ္တက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့၏။ "ဒါပေမယ့် မင်းတို့က ထွက်သွားဖို့ဆန္ဒမရှိပုံပေါ်တယ်... ဒါဆို မင်းတို့က သေချင်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်။"

စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ..

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ရုတ်တရက်ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော မသေမျိုးပုံရိပ်အချို့က ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ဝတ်စုံများ ညစ်ပတ်နေလျှင်ပင် သူတို့၏ခမ်းနားသော ဟန်ပန်များကို မဆုံးရှုံးစေခဲ့ပေ။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုအနိုင်ရခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့ ရင်ထဲမှာ သိပါတယ်။"

မသေမျိုးရှန်းမင် က သူ၏မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်ကာသူတို့ရှေ့ရှိ ဘုန်းကြီးအုပ်စုကို အထင်သေးစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုဗောဓိသတ္တများက ရှက်ရွံ့မှုကို မခံစားရဘဲ အချင်းချင်းရယ်မောလိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့ရှေ့ရှိ မသေမျိုးသုံးပါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို အသေအချာစတင်ကြည့်ရှုကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ကြ၏။ "ငါတို့ ဘယ်လိုပဲအနိုင်ရခဲ့ပါစေ၊ အနိုင်ရတာက အနိုင်ရတာပါပဲ။"