အခန်း ၁၈၃

အခန်း (၁၈၃) - အနာဂတ်ဟောကိန်း (၁)

ရှောင်ဟွမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဖြည်းညင်းစွာ တောက်ပလာပြီး စက္ကူဖြူပေါ်တွင် သေသပ်သော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည့် "ချင်ဝူယန်" ဟူသော စာလုံးသုံးလုံးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။

စုတ်ချက်တိုင်းမှာ ဖြောင့်တန်းပြီး ချောမွေ့ဝိုင်းစက်နေကာ အကွေ့အကောက်များမှာလည်း သဘာဝကျကျ ပြေပြစ်လှသဖြင့် အလွန်လှပသော လက်ရေးတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

ရှောင်ဟွမ်က မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကဧည့်သည်တော်... ရှင့်နာမည်ထဲမှာ 'ယန်' ဆိုတဲ့ စာလုံးပါတယ်... အဲဒါက နေမင်းရဲ့ အရှိန်အဝါ အပြည့်နဲ့ မီးတောက်နှစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အလယ်က 'ဝူ' ဆိုတဲ့ စာလုံးရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အခြေအနေက တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အငွေ့အသက် ဖြစ်သွားစေတယ်...”

“ဒါ့အပြင် 'ချင်' ဆိုတဲ့ စာလုံးက အနောက်အရပ်မှာ တည်ရှိနေတော့ ရှင့်အတွက် အနောက်ဘက်က အေးစက်ပြီး ယင်ဓာတ်လွှမ်းမိုးတဲ့ နေရာတွေမှာ အခွင့်အလမ်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်..."

သူမက စက္ကူစကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး ချင်ဝူယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်က သေမင်းစိမ့်မြေဟာ စိုစွတ်ပြီး ယင်ဓာတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာဖြစ်လို့ ရှင့်ရဲ့ခရီးစဉ်မှာ ကံကြမ္မာက ဆိုးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ဝူယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး နုပျိုသော်လည်း ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာထက်တွင် သွေးရောင်အနည်းငယ် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး... ဒါက ငွေဆယ်စပါ... သေချာသိမ်းထားလိုက်ပါ..."

ပြောပြီးနောက် သူက ငွေဆယ်စကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

ရှောင်ဟွမ်က ထိုငွေကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မယူပေ။ ဘေးနားရှိ ကျိုးယီရှန်ကမူ လက်ဆန့်ကာ ယူလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဧည့်သည်တော်ကြီး..."

ချင်ဝူယန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထွက်ခွာမည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ ရင်ခွင်ထဲမှ နောက်ထပ် ငွေဆယ်စကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြန်သည်။ ကျိုးယီရှန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်... ဒါက..."

ချင်ဝူယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီသေမင်းနွံတောကို သွားမယ့် တခြားသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်... မိန်းကလေးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ဟောပေးဖို့ အနှောင့်အယှက်ပေးပါရစေ..."

ရှောင်ဟွမ် အံ့အားသင့်သွားစဉ်မှာပင် ချင်ဝူယန်က စုတ်တံကို ယူကာ စက္ကူပေါ်တွင် စာလုံးနှစ်လုံး ရေးသားလိုက်ပြီး ရှောင်ဟွမ်ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က ကွေ့လိတဲ့..."

စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော လမ်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အချို့က တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အချို့ကမူ တိတ်တဆိတ် တိုးကပ်လာကြသည်။

လမ်းထောင့်များနှင့် အမိုးများပေါ်တွင် လူရိပ်လူယောင်များကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် အေးစိမ့်စိမ့် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ ဤရှင်းမပြနိုင်သော အပြောင်းအလဲကို သဘာဝကျကျ ခံစားမိကြသည်။ ကျိုးယီရှန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဘာမျှမပြောရသေးခင်မှာပင် ရှောင်ဟွမ်က စက္ကူစကို ပြန်တွန်းပေးလိုက်ပြီး အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ ဧည့်သည်တော်... အနာဂတ်ကိုဟောဖို့ဆိုရင် ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင် ရေးမှသာ ကျွန်မတို့က ဟောပေးနိုင်မှာပါ..."

ချင်ဝူယန်က ဒေါသမထွက်ဘဲ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား..."

သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ထွက်ခွာမည့်ပုံ သို့မဟုတ် လက်လျှော့မည့်ပုံ မပေါ်ဘဲ စားပွဲရှေ့တွင် ဆက်လက် ရပ်နေဆဲပင်။

ရှောင်ဟွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားစဉ် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ဘေးနားမှ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး စက္ကူပေါ်တွင် "ကွေ့လိ" ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးသားလိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... ကျုပ်ရဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးကို ကြည့်ပေးပါဦး..."

ရှောင်ဟွမ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်...။

ရှောင်ဟွေ့က သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးလေးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ဘာမျှပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အမှောင်ထဲတွင်ရော အလင်းထဲတွင်ပါ ဤလူငယ်နှစ်ဦးကို ဝန်းရံထားသည့် အင်အားစုနှစ်ခုမှာ အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်ကာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ရှောင်ဟွမ်က ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် ထိုစက္ကူစကို ယူလိုက်သည်။

ကွေ့လိ...

သူမက တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။

ဤစာလုံးနှစ်လုံးမှာ ချင်ဝူယန် ရေးသားခဲ့သော လှပသည့် စာလုံးများနှင့် အလွန်ကွာခြားလှသည်။ စုတ်ချက်များမှာ လေးလံပြီး ကြမ်းတမ်းကာ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း စုတ်ချက်တိုင်းမှာ အလွန်ထင်ရှားလှသည်။

ရေးသားစဉ် အသုံးပြုခဲ့သော အင်အားမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားလိုပုံ ရသော်လည်း စုတ်ချက်အဆုံးတိုင်းတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စွမ်းအားအချို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မာနထောင်လွှားသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ရှောင်ဟွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုမိုတောက်ပလာပုံရပြီး ခဏအကြာတွင် စက္ကူဖြူစကို ချလိုက်ကာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဧည့်သည်တော်... ဘာကို မေးချင်လို့လဲ..."

ရှောင်ဟွေ့က ကွေ့လိ၏ ပခုံးပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းကာ စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး စုတ်တံကို ယူကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဆော့ကစားနေတော့သည်။

ကွေ့လိက ရှောင်ဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဒီသေမင်းစိမ့်မြေကို သွားမလို့ပဲ... မိန်းကလေးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြည့်ပေးနိုင်မလား..."

ရှောင်ဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူသားအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်ရှိကြတယ်... သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ သာမန်လူတွေ ကြောက်ရွံ့ကြတဲ့ ယင်ဝိညာဉ် သရဲတစ္ဆေတွေ ဖြစ်လာကြတာ များတယ်...”

“ဧည့်သည်တော်က ဒီလို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ နာမည်မျိုးကို ရွေးချယ်ထားကတည်းက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို မယုံကြည်တာ ထင်ရှားနေတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို မေးနေဦးမှာလဲ..."

ကွေ့လိက သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဘာမျှမပြောပေ။ သို့သော် ဘေးနားရှိ ချင်ဝူယန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မှားတယ်... မှားတယ်... မိန်းကလေး မင်းမှားသွားပြီ..."

ရှောင်ဟွမ်က သူ၏ စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှာ မှားလို့လဲ..."

ချင်ဝူယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက ရှောင်ဟွမ်ကို မျက်နှာမူထားသော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ကွေ့လိကို ကြည့်နေပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးခေတ်တုန်းက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ကက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ခွဲခြမ်းခဲ့တယ်... မြေအောက်မယ်တော်က သက်ရှိအားလုံးနဲ့ လူသားတွေကို ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်... ဒါက ထာဝရအမှန်တရားပဲ... ဘာလို့ မယုံကြည်နိုင်ရမှာလဲ..."

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းများသည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နှင့် မြေအောက်မယ်တော်ဟူသော သူတော်စင်နှစ်ပါးကို အမြဲတစေ ကိုးကွယ်ကြပြီး သာမန်ဂိုဏ်းသားများမှာလည်း အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးကွယ်ကြသည်။

သို့သော် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများအတွက်မူ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာအယူဝါဒသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤချင်ဝူယန်က ခံစားချက်မပါဘဲ မေးမြန်းနေခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းမကြီးမှ မမြင်ရသော ဖိအားများမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းလှည့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။

ကွေ့လိက အေးအေးလူလူ လှည့်ကာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ချင်ဝူယန်ကလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှည့်လိုက်သည်။

ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဤလမ်းမထက်တွင် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း အေးစက်စွာ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆိတ်ငြိမ်နေပြီး ကျိုးယီရှန်မှာ ရုတ်တရက် ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံများကို ကြားလိုက်ရကာ မူးဝေသွားပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်ပုံရသော လူအများအပြားကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ နားစွင့်နေကြခြင်း သို့မဟုတ် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ဤနေရာသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေကြကာ လက်ထဲတွင် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

ကွေ့လိ၏ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သူ၏ အသံမှာလည်း အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းသွားကာ မေးလိုက်သည်။

"အဆိပ်သခင်လေး..."

ယခုအခါ ချင်ဝူယန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည်သော အမူအရာ ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"သွေးသခင်လေး..."

ဒေါက်...

ရုတ်တရက် တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်တဆိတ် ရင်ဆိုင်နေကြသော တင်းမာလှသည့် အင်အားစုနှစ်ခုမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားကြကာ တိတ်ဆိတ်ပြီး တင်းကျပ်နေသော အခြေအနေတွင် စူးရှသော လေချွန်သံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကွေ့လိနှင့် ချင်ဝူယန်တို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်သော အမူအရာများပင်လျှင် မျက်လုံးထောင့်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာမှ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...ကျုပ်... ကျုပ် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျိုးယီရှန်မှာ ပျာယာခတ်နေစဉ်အတွင်း သူရရှိထားသော ငွေများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မတော်တဆ ချပစ်လိုက်မိသဖြင့် တိုးညင်းသော အသံထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟွမ်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစများ ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးယီရှန်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး စကားမပြောရဲတော့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်နေမိသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်အတွင်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ အင်အားမှာ အလွန်တိုးတက်လာခဲ့ပြီး မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲမှ ထူးချွန်ထက်မြက်သော လူငယ်အများအပြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အထူးချွန်ဆုံး သုံးဦးကိုမူ လူအများက စုပေါင်း၍ "သခင်လေးသုံးပါး" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ ချင်ဝူယန် ဖြစ်ပြီး "အဆိပ်သခင်လေး" ဟု လူသိများကာ၊ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းမှ ကွေ့လိကို "သွေးသခင်လေး" ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းမှ ကျင်းဖျင်အာ ဖြစ်ကာ "စုန်းမ" ဟု လူသိများသည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော ဂိုဏ်းခွဲကြီး လေးခုအနက် သက်ရှည်ခန်းမ၏ မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင်မူ မည်သူမျှ စာရင်းမဝင်ဘဲ ဆက်ခံမည့်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွင် ဤလူငယ်သုံးဦးမှာ မိုးပျံတိမ်လွှာကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူများဟု ဆိုနိုင်ပြီး ဤမျှနုပျိုသော အသက်အရွယ်ဖြင့် မိမိတို့ဂိုဏ်းခွဲများ၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းများတွင် သွေးချောင်းစီးမှုများ၊ တိုက်ပွဲများနှင့် သွေးထွက်သံယိုမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောဖူးသည်မှာ ၎င်းတို့သုံးဦး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမည့်နေ့သည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းခွဲကြီး လေးခုအကြား တကယ့်တိုက်ပွဲကြီး စတင်မည့်နေ့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းခွဲကြီးနှစ်ခုဖြစ်သည့် အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းနှင့် သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းတို့မှာ ဤလူငယ်နှစ်ဦး၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။

ထိုနေရာရှိ အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တင်းကျပ်နေသဖြင့် ကျိုးယီရှန်မှာ အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တိတ်တဆိတ် ပစ္စည်းများသိမ်းကာ ရှောင်ဟွမ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားချင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားရဲပေ။

ဤလူငယ်နှစ်ဦးမှာ နာမည်ကျော် နတ်ဆိုးများဖြစ်သဖြင့် သူ လုံးဝ မပြစ်မှားရဲပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဝူယန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုရောင်းကွေ့လိ... ရောင်ရင်းရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ... ဒီနေ့မှပဲ တွေ့ဆုံခွင့်ရတော့တယ်... တကယ်ကို သုံးဘဝစာ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ..."