အခန်း ၁၈၄

အခန်း (၁၈၄) - အနာဂတ်ဟောကိန်း (၂)

ဤရယ်မောသံကြောင့် တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် လျော့ပါးသွားသည်။ ကျိုးယီရှန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စီးဆင်းနေသော မမြင်ရသည့် ဖိအားများမှာ သူ၏ ရယ်မောသံနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ကွေ့လိက မပြုံးသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယခုအချိန်မှာ တိုက်ခိုက်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိကြပုံရသည်။

"ညီလေးချင်က အားနာတတ်လွန်းပါတယ်..."

ချင်ဝူယန်က ယခင်က ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရောင်းရင်းကွေ့လိ ကိုယ်တိုင် ဒီကို ရောက်လာမှတော့ သေမင်းစိမ့်မြေထဲက ရှားပါးရတနာက ရောင်းရင်းရဲ့ လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး..."

ကွေ့လိက သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"လောကကြီးက အလွန်ကျယ်ပြောလှပါတယ်... ကျုပ်ကွေ့လိက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ... အကယ်၍ စီနီယာ အဆိပ်နတ်ဘုရားက ဒီအရာကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်သူမှ လုယူရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချင်ဝူယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက လောကီရေးရာတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီနေရာကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ သက်ရှည်ခန်းမက စီနီယာယွီယန်ဇီသာ ပိုင်ဆိုင်သင့်တာပါ..."

ကွေ့လိက သူ့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးချင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ချင်ဝူယန်က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ သဘာဝကျပြီး ပေါ့ပါးသော ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိပါက သာမန်ချမ်းသာခန့်ညားသော သခင်လေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ပုံရိပ် ဝေးကွာသွားသည်နှင့်အမျှ စည်ကားနေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ရုတ်တရက် လူစုကွဲသွားကြပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ထက်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကွေ့လိက အေးအေးလူလူ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟွမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ရှောင်ဟွမ်၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ သူ၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ကွေ့လိက သူမကို အကြာကြီး ကြည့်နေပြီးနောက် ကျိုးယီရှန်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ဟွမ်ထံသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ..."

နှစ်ပေါင်းများစွာ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထိုအပြုံးမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နွေဦးလေပြည်ညင်းက ရေခဲများကို အရည်ပျော်စေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟွမ် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ကွေ့လိမှာ မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့ကို ပွေ့ချီကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း အဝေးမှ သော်လည်းကောင်း၊ အနီးမှ သော်လည်းကောင်း လိုက်ပါသွားကြပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် နောက်ထပ် ထက်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ရှောင်ဟွမ်မှာ ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုလူငယ်၏ ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူမက အဝေးမှ ကြည့်ရာတွင် သူ့ပတ်ပတ်လည်၌ လူအုပ်ကြီး ဝန်းရံနေပုံရသော်လည်း သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ မျောက်ကလေးမှလွဲ၍ မည်သူမျှ အနီးသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

ထိုပုံရိပ်မှာပင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် အထီးကျန်ဆန်နေပုံရသည်။

ရှောင်ဟွမ်က ငေးမောကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

"ဟေး... မိန်းကလေး..."

ရုတ်တရက် ဘေးနားမှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေသော ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိပြီး ခွေးမျက်နှာနှင့် တူသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းက အနာဂတ်ကို ကောင်းကောင်း ဟောနိုင်ပုံရတယ်... မင်းရဲ့ ခွေးရိုင်း တာအိုဦးလေးအတွက်လည်း ဟောပေးစမ်းပါဦး..."

ရှောင်ဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဧည့်သည်တော်က ဘာကို ကြည့်ချင်လို့လဲ... မျက်နှာကြည့်မလား... စာလုံးကြည့်မလား..."

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ဘေးနားမှ "ကွိကွိ" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့မှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ပြန်ပြေးလာပြီး ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းဖြင့် ဟောစာတမ်း စားပွဲဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကာ မျက်လုံးအစုံဖြင့် ဤလူသုံးဦးကို ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ရှောင်ဟွေ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ လောနေတာလဲ... မင်းရဲ့ တာအိုဦးလေးက ဒီမိန်းကလေးကို စားပစ်မှာ ကြောက်လို့လား..."

ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်ဟွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါက စာမတတ်ဘူး... ငါ့မျက်နှာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဟောပေးတော့..."

ရှောင်ဟွမ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်... ဘာကို သိချင်လို့လဲ..."

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ့မှာ ကြီးမားတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်... ငါ အနာဂတ်မှာ ကြီးပွားတိုးတက်နိုင်မလားဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

ရှောင်ဟွမ်က သူ၏ သွင်ပြင်ကို အကြာကြီး သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်က ထူးဆန်းပြီး လူပေါင်းထောင်သောင်းထဲမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းကြီးတွေကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး.”

“ရှင့်ရဲ့ နဖူးပေါ်က အရေးအကြောင်း သုံးခုက စောစောစီးစီး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကုသိုလ်လိုင်းတွေကို ဘေးကို တွန်းပို့ထားတယ်... ဒါ့အပြင် အဲဒီအရေးအကြောင်းတွေက ကုသိုလ်လိုင်းတွေကို အလယ်ကနေ ဖြတ်တောက်ထားလို့ နောက်ပိုင်းလိုင်းတွေကို အားနည်းစေတယ်..."

သူမက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို ကူညီမယ့် လူကောင်းတစ်ယောက် မရှိရင် ဒီဘဝမှာ အောင်မြင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

ဤစကားများကို ရှောင်ဟွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားသည်။

ကံဆိုးစွာပင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယီရှန်က ဝင်ရောက်လာပြီး ရယ်မောလျက် လက်ဆန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်တော်... ငွေဆယ်စ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ခွေးမျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တောက်... ဒီမိန်းမက လျှောက်ပြောနေတာပဲ... မင်းရဲ့ ခွေးရိုင်း တာအိုဦးလေးက အမြဲတမ်း ကံကောင်းပြီးသား... ဘာအောင်မြင်ဖို့ ခက်ရမှာလဲ... ပြီးတော့ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတောင်းရဲသေးတယ်... သေချင်နေတာလား..."

ကျိုးယီရှန်မှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ရှောင်ဟွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ မပြောင်းလဲပေ။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက လှည့်ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံမပေးဘဲ ထွက်သွားရန် ပြင်​ေနစဉ်မှာပင် ဘေးနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့က အော်ကာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်ပြီး ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်ခြေများကို ရမ်းခါကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မျောက်စုတ်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ရှောင်ဟွေ့က သူ ပျာယာခတ်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြန်လည်ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်ဟွမ်၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ရှောင်ဟွမ်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေသည်။

ရှောင်ဟွမ်က မျောက်ကလေးကို ကြည့်ကာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မျောက်ကလေး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ရှောင်ဟွေ့က ဘယ်လက်ကို ဆန့်ကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို တစ်ပတ်လှည့်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ညာလက်ကို ထုတ်ပြီး ရှောင်ဟွမ်၏ ရှေ့တွင် ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ဟွမ်က ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မျောက်၏ လက်ထဲတွင် ငွေတုံးတစ်တုံး ရှိနေသည်။ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသည်မှာ ငွေသုံးဆယ်ကျပ်ထက်မနည်း တန်ဖိုးရှိပုံရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ကွယ်၌ ရပ်နေသော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"ကောင်စုတ်... မင်းရဲ့ တာအိုဦးလေးရဲ့ ပိုက်ဆံကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့... ပုန်ကန်နေတာပဲ... ပုန်ကန်နေတာ..."

သူ၏ လက်ထဲတွင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အစွယ်ပုံစံလက်နက် ပေါ်လာကာ လက်ကို မြှောက်၍ ရှောင်ဟွေ့၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ဘယ်လက်ကို အင်္ကျီလက်အင်္ကျီထဲသို့ ထည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့ကမူ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို အော်ဟစ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့် အမူအရာများ ပြုလုပ်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူက ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာထက်ပင် ပိုမိုရန်လိုနေပုံရသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ လက်မှာ လေထဲတွင် မြှောက်ထားလျက် ရှိနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မလိုလားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်နက်ကို ချလိုက်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းနိုင်တယ်... တစ်နေ့ကျရင် မင်းနဲ့ အဲဒီကောင်လေး ငါ့ဆီ လာတောင်းပန်ရလိမ့်မယ်..."

ပြောပြီးနောက် သူက ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့က အမြင့်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟွမ်ကို မျက်နှာမူကာ ရယ်မောနေသည်။ ရှောင်ဟွမ်က မျောက်ကလေးကို ကြည့်လေ ပို၍ သဘောကျလေ ဖြစ်သဖြင့် လက်ကို ဆန့်ကာ ရှောင်ဟွေ့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သာယာစွာ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မျောက်ကလေး..."

ရှောင်ဟွေ့က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျောက်လက်များဖြင့် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေကာ သူ၏ အမြီးမှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဖြောင့်စင်းပြီး လှုပ်ခါနေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ခွေလိပ်နေသည်။

ကျိုးယီရှန်က စားပွဲပေါ်သို့ ကျလာသော ငွေများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ လျှောက်လာပြီး ရှောင်ဟွေ့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ဆန့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... တော်တဲ့ မျောက်ကလေး... တော်တဲ့ မျောက်ကလေး..."

"ကွိ..."

မမျှော်လင့်ဘဲ ရှောင်ဟွေ့က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ ကိုက်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ ကျိုးယီရှန်သာ လက်ကို အချိန်မီ ပြန်မရုတ်နိုင်ပါက သူ၏ လက်မှာ ကိုက်ခံရနိုင်သည်။

ကျိုးယီရှန်မှာ ဆွံ့အသွားသော်လည်း ရှောင်ဟွမ်ကမူ အားရပါးရ ရယ်မောကာ ရှောင်ဟွေ့၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး လူနှင့် မျောက်မှာ အလွန်သဟဇာတဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူကမူ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဆက်ဆံခံရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်ဟွမ်က ရှောင်ဟွေ့ကို ပို၍ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ကာ ဆော့ကစားနေသည်။ ကျိုးယီရှန်က ပစ္စည်းများကို စတင်သိမ်းဆည်းသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အိုင်း... အခုခေတ် လောကကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ... မျောက်တောင်မှ ဒီလောက် နှာဘူးကျနေတာပဲ..."