အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) - သေမင်းနွံတော (၁)

ထို့နောက် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတပည့်များလည်း လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ကွဲပြားခြားနားသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဤချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်သီးလူငယ်အုပ်စုသည် သေမင်းနွံတော၏ မြူနှင်းများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သေမင်းနွံတော၏ အဝင်ဝသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး ရေမြက်ပင်များကြားမှ ရေပူဖောင်းတစ်ခုသာ ပေါ်လာကာ ဗွက်ဗွက်မြည်သံက အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ဖျန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကျိုးယီရှန်၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်က သူ၏လည်ပင်း ညာဘက်ခြမ်းသို့ ကျရောက်သွားပြီး လည်ပင်းမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။

သို့သော် သူ့ကို ကိုက်သွားသော ခြင်မှာမူ တဝီဝီမြည်သံနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ တစ်ပတ်ပတ်ပြီးမှ ကျေနပ်အားရစွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျိုးယီရှန်၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်ခံခက် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပိုးမွှားကိုက်ထားသော အဖုအပိမ့်လေးများကို အချိန်မရွေး မြင်တွေ့နေရပြီး ပြင်းထန်မှုမရှိသော်လည်း အလွန်သနားစရာကောင်းသော ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက ကျယ်လောင်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်လို ငရဲပြည်လို နေရာမျိုးလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခြင်တွေ များနေရတာလဲ... ဒါ... ဒါက တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ငါ့သွေးတွေ တစ်ဝက်လောက် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီ...”

ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းနေသော ရှောင်ဟွမ်က လှည့်ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး... အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ကျိုးယီရှန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပေါက်ကရတွေ... ငါ့ပုံစံက အဆင်ပြေနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား...”

ရှောင်ဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်... ဒီခြင်တွေကလည်း တကယ်ပဲ... ဘာလို့ အဘိုးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကိုက်နေရတာလဲ... သမီးနဲ့ အစ်မဖျင်အာတို့ကျတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး...”

ရှောင်ဟွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဝါနုရောင်ဝတ် မိန်းကလေးသည်လည်း ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့ကို ဤသေမင်းနွံတောထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးယီရှန်မှာ အလွန်သတိထားသော်လည်း ရွှံ့နွံ သို့မဟုတ် ရေကန်များထဲသို့ မကြာခဏ ခြေချမိတတ်သော်လည်း သူမမှာမူ သဘာဝအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေပြီး သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စပင် မတင်ပေ။

ကျိုးယီရှန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေစဉ် သူ၏အနီးရှိ သစ်ပင်ငယ်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သတိထားကာ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သစ်ပင်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူက ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ... ခဏလောက် နားရအောင်...”

ရှောင်ဟွမ်က အားနာဟန်ရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုအဝါနုရောင်ဝတ် မိန်းမလှလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဖျင်အာအစ်မဟူ၍ ခေါ်ဆိုသော မိန်းကလေးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရပါတယ်... ခဏလောက် နားကြတာပေါ့...”

ရှောင်ဟွမ်က သူမကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သို့သော် ဤနေရာမှာ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ တဖြည်းဖြည်း ထူထပ်လာသော မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ယခုအချိန်အထိ ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် အစ်မဖျင်အာသာ လမ်းပြမပေးခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် ဤနေရာသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူမက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“အစ်မ... သမီးနဲ့ အဘိုးက အစ်မအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတာလား... အကယ်၍ အစ်မပျံသန်းသွားမယ်ဆိုရင် ပိုပြီး မြန်ဆန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ထိုမိန်းကလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ငါက တကယ်တော့ ဒီသေမင်းနွံတောထဲမှာ အချိန်မလောပါဘူး...”

ရှောင်ဟွမ်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... အစ်မကို ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက ဒီသေမင်းနွံတောထဲက ရတနာကို ရယူဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ထို့ကြောင့် ဤအဝါနုရောင်ဝတ် နုနယ်လှပသော မိန်းကလေးမှာ ကွေ့လိ၊ ချင်ဝူရန်တို့နှင့်အတူ နာမည်ကျော်ကြားလှသော ကျင်းဖျင်အာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်သစ်များထဲမှ ဤမျှ စွမ်းရည်မြင့်မားသော နာမည်ကျော် ပညာရှင်နှင့် မည်သို့ သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

သို့သော် ကျင်းဖျင်အာသည် ရှောင်ဟွမ်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး အလွန်ပင်အလိုလိုက်လေသည်။ သူမက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဒီတစ်ခေါက်မှာ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေကြတာဆိုတော့ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သွားကြတာပေါ့... လောစရာမလိုဘူးလေ...”

ရှောင်ဟွမ်က ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ထပ်မံမမေးမြန်းတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... သမီးတို့ ဒီသေမင်းနွံတောထဲ ရောက်နေတာ တစ်ရက်ရှိပြီ... လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အစ်မက ဒီနေရာကို အလွန်ကျွမ်းကျင်နေတာ တွေ့ရတယ်... အစ်မက လမ်းကို ကြိုသိနေတာလား...”

ကျင်းဖျင်အာက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး...”

ရှောင်ဟွမ်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျင်းဖျင်အာက သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟွမ်၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“လောကကြီးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေ၊ ရှားပါးပြီး ထူးခြားတဲ့ သားရဲတွေအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ အကြွင်းအကျန်တွေအကြောင်း ကြားဖူးလား...”

ရှောင်ဟွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက... နတ်ဆိုးမှတ်တမ်း မဟုတ်ဘူးလား...”

ကျင်းဖျင်အာက ခောင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... ဒီစာအုပ်ကို ရှေးခေတ်က ထူးခြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ရေးသားခဲ့တာဖြစ်ပြီး စာမျက်နှာ ကိုးမျက်နှာ ရှိတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ အများစုက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ...”

“‘သားရဲမိစ္ဆာနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ အခန်း’၊ ‘မိစ္ဆာနှင့် နတ်ဆိုးများ အခန်း’ တွေအပြင် ငါ မတော်တဆ ရရှိခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန် အခန်းဖြစ်တဲ့ ‘တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများ အခန်း’ ရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ဒီသေမင်းနွံတောအကြောင်း မှတ်တမ်းအချို့ ပါဝင်နေတယ်...”

ရှောင်ဟွမ်က ထိုအခါမှ နားလည်သွားသော်လည်း သူမ ပြန်မပြောနိုင်မီမှာပင် ကျိုးယီရှန်ထံမှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ကျိုးယီရှန်၏ ဆဲဆိုနေသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူသည် ခြင်များ၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို ခံရကာ သွေးစုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ရှောင်ဟွမ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏မြေးမလေး ဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ခြင်များစွာ ရှိသော်လည်း သူမ သို့မဟုတ် ကျင်းဖျင်အာကို တစ်ကောင်မျှ မကိုက်ဘဲ ကျိုးယီရှန်တစ်ဦးတည်းကိုသာ ကိုက်နေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။

သူမတွင် ထိုသို့သော စွမ်းရည်မရှိသဖြင့် ၎င်းသည် ကျင်းဖျင်အာကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမက ချက်ချင်းပင် ခောင်းလှည့်ကာ ကျင်းဖျင်အာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင်းဖျင်အာက ဘာမှမဖြစ်သလို ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ရှောင်ဟွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... သမီးရဲ့အဘိုးက... ဒါက... အစ်မက စွမ်းအားကြီးတာ သမီးသိပါတယ်... သူ့ကို ကူညီပေးပါလား...”

ကျင်းဖျင်အာက ကျိုးယီရှန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မသနားဟန် ရှိနေသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်ဟွမ်၏ တောင်းပန်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံမိသဖြင့် ပုခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာကြောင့် သူ့ကို သက်သာခွင့်ပေးလိုက်မယ်...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမက ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဖြူ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ဟွမ်ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီပုလင်းထဲမှာ ဆေးရည်အချို့ ရှိတယ်... သူ့ကို ကိုယ်ပေါ်မှာ လိမ်းခိုင်းလိုက်... ဒါဆိုရင် ခြင်တွေက သူ့အလိုလို ရှောင်သွားလိမ့်မယ်...”

ရှောင်ဟွမ်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ...”

သူမက ကျိုးယီရှန်ထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး ပုလင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျိုးယီရှန်က ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခုန်ထကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ ဒီလို ကောင်းတဲ့အရာ ရှိနေတာကို ငါ့ကို...”

ကျင်းဖျင်အာ၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးယီရှန်က ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ပုလင်းကို ယူလိုက်သည်။

သူက ဆေးရည်အချို့ကို လောင်းချကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် လိမ်းလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာပင် ခြင်များ၏ အော်သံများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖုအပိန့်နှင့် အနီကွက်များလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်သက်သာလာတော့သည်။

ရှောင်ဟွမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပုလင်းကို ကျင်းဖျင်အာထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“အစ်မ... အဲဒီတုန်းက အဘိုးလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားအတွက် အစ်မ စိတ်ထဲမှာ စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား...”

ကျင်းဖျင်အာ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန့်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အရှေ့ပင်လယ်မှာ သူပြောခဲ့တဲ့ ပေါက်ကရ စကားတွေကြောင့် ငါ သေမလို​ ဖြစ်ခဲ့တာလေ... အကယ်၍ ညီမလေးသာ စောစောစီးစီးမသိခဲ့ရင် ငါ့ကိုယ်ပေါ်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ညီမလေးရဲ့ သက်တမ်း တစ်နှစ်ကို စတေးပြီး ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်ခြင်း အစီအရင်ကို မလုပ်ပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာက သေတာထက် ပိုဆိုးနေလိမ့်မယ်... ဒီလို လူမိုက်မျိုးကိုသာ မဟုတ်ရင်...”

ရှောင်ဟွမ်က ကျင်းဖျင်အာ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

“အစ်မ...”

ကျင်းဖျင်အာက သူမကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း နွေးထွေးသော ချစ်ခင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏လက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းလို ညီမကောင်းလေး ရှိနေတာမို့ ငါ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို လက်လွှတ်လိုက်တာ ကြာပါပြီ...”

“ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ မင်းရဲ့ အဘိုးကို ကြည့်လိုက်ရင် မျက်စိစပါးမွှေးစိပြီး သူ့ကို နည်းနည်းလောက် ဒုက္ခရောက်စေချင်တာ... ဟီးဟီး... ညီမလေးက ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူးနော်...”

ရှောင်ဟွမ်က ပြုံးလျက် ခောင်းခါလိုက်သည်။

ကျင်းဖျင်အာက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ...”

ရှောင်ဟွမ်နှင့် ကျိုးယီရှန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့ပတ်လည်တွင် ထူထပ်သော မြူနှင်းများ၊ ထူထပ်သော အပင်များနှင့် ရေကန်များကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာသော ရေပူဖောင်းများမှလွဲ၍ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။