အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) - လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်လာသော ခွေးရိုင်း (၁)

သေမင်းနွံတောအတွင်း၌ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသောမိုးနှင့်အတူလေပြင်းများ စတင်တိုက်ခတ်လာလေသည်။

မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့၏ အမွှေးအမှင်များမှာ စိုရွှဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ပါနေလေ၏။

၎င်းသည် ကိုယ်ကိုကျုံ့၍ ရှောင်ဟွမ်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူ၏မျက်လုံးတစ်စုံမှာမူ အဝေးသို့တစ်လှည့်၊ ရှောင်ဟွမ်ကိုတစ်လှည့် ကြည့်နေပေသည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မိုးရေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မူလကပင် မှိုင်းညို့နေသော သေမင်းနွံတောကို ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားစေရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မွဲပြာရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးနှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျိုးယိရှန်းမှာ အဝတ်ကို ဆွဲမ၍ ခေါင်းပေါ်တင်ကာ သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေ၏။ ရှောင်ဟွမ်မှာမူ ထိုင်ရမလို ရပ်ရမလို ဖြစ်နေပြီးနောက် ခဏအကြာတွင်မှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

သူမသည် ရှောင်ဟွေ့ကို လေဒဏ်မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးရန် ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။ သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေပြီဖြစ်ရာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာမူ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ကျေနပ်နေပုံရကာ ထီးကိုဆောင်း၍ လျှောက်လာလေသည်။

သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဒုက္ခရောက်နေသူကို ကူညီလိုစိတ် သို့မဟုတ် မိန်းကလေးတစ်ဦးအပေါ် သနားကြင်နာစိတ် အလျှင်းမရှိသည်မှာ သိသာလှ၏။

“ဟီးဟီး... မိန်းကလေး၊ ထီးလိုချင်လား။ မိုးစိုနေတာ အတော်လေး နေရခက်မှာပဲနော်”

ရှောင်ဟွမ်က ခေါင်းမော့၍ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

မိုးစက်မိုးပေါက်များမှာ သူမ၏ လှပဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ပုလဲလုံးလေးများအလား တောက်ပပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် ရှောင်ဟွမ်က သူ့အား ထီးတောင်းလာစေရန်နှင့် ထိုအခါမှ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကြီးက ဤမိန်းကလေးကို ကျယ်လောင်စွာ လှောင်ပြောင်ပြီး မောက်မာစွာ ထွက်ခွာသွားရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော လူယုတ်မာတစ်ဦးအဖြစ် ပြုမူရခြင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်မဟုတ်ပါလော။

မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ ရှောင်ဟွမ်က တစ်ခွန်းမှ မပြောသည့်အပြင် သူ့ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးခြင်းလည်း မပြုချေ။

သူ၏ အားတက်သရော အစီအစဉ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြားသွားရသဖြင့် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ အလွန်စိတ်ပျက်သွားကာ ရှောင်ဟွမ်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ထိုသို့ စိုက်ကြည့်နေရင်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ သူ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ့ရှေ့မှ ငယ်ရွယ်ချောမောသော မိန်းကလေးမှာ မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ငြိမ်သက်စွာ ခံစားလျက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် မုန်တိုင်းက ထန်နေသော်လည်း ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ မိုးစက်အားလုံးမှာ သူမ၏ အားနည်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စိုရွှဲကာ ကိုယ်လုံးလေးတွင် ကပ်နေပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်အချို့မှာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကြားရှိ ဖြူဖျော့သော ထိုမျက်နှာလေးမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာကောင်းသော အလှတရားတစ်မျိုးကို ဆောင်နေ၏။

သူမ၏ ပခုံးလေးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် သေးသွယ်အားနည်းလှပြီး ကျရောက်လာသော မိုးစက်တိုင်းမှာ ကျောက်ကျောစလေးများအလား တုန်ရီနေကာ ဖြူဝင်းသော အသားအရေမှာ အဝတ်များအောက်တွင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမကို ဆက်မကြည့်တော့ချေ။

သူသည် ထီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။

“ငါက လူယုတ်မာပဲ... ငါက လူယုတ်မာပဲ... ငါက လူယုတ်မာပဲ...”

ရှောင်ဟွမ်မှာ မူလက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ရန် ကြံထားသော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာမိသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာနှင့် တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမက မေးလိုက်၏။

“ဆရာလေး... ဘာပြောလိုက်တာလဲဟင်”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ လန့်သွားကာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်တုန်သွားရသည်။ သူက ရှောင်ဟွမ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် မိုးရေများ စီးကျနေပေသည်။

မုန်တိုင်းကြားရှိ သူမ၏ ပုံရိပ်လေးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေသည်။

“မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွမ်မှာ ကြောင်အသွားပြီး ပခုံးတွန့်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့က သူမကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံး၍ လျှာထုတ်ပြလိုက်မိ၏။

ရှောင်ဟွေ့ကလည်း သွားလေးဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်၍ မိုးများ စွေနေဆဲဖြစ်ရာ ဤမုန်တိုင်းမှာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

ရှောင်ဟွမ်က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီလာသည်ကို ခံစားရပြီး စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် “ကွိ” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခေါင်းပေါ်မှ မိုးစက်များ လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွံ့အသွားရ၏။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပြန်ရောက်လာသည်မသိသော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ သူမကို ထီးမိုးပေးထားလေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိုးရေများကြောင့် စိုရွှဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ရော့... မင်း ထီးယူထားလိုက်”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ တစ်စုံတစ်ဦးကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်၏။

ရှောင်ဟွမ်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာလေး... ရှင်ကရော...”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏မျက်နှာကို ခဏမျှ ခိုးကြည့်မိသွားသည်။ ရှောင်ဟွမ်၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် တောက်ပသော မိုးရေစက်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေ၏။

ရှည်လျားသော မျက်တောင်များပေါ်တွင် တင်ကျန်နေသော မိုးစက်များမှာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအလှကို ပိုမိုထင်ဟပ်စေရာ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ မီးလောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ထီးကို သူမလက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် မုန်တိုင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးလေတော့၏။

“မင်းတို့ မိန်းမတွေက အမြဲတမ်း သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်နေကြတာပဲ၊ မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ... မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ”

ရှောင်ဟွမ်မှာ ထီးကိုကိုင်ရင်း ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ၏ ရယ်သံမှာ မုန်တိုင်းကြားရှိ သာယာသော ခေါင်းလောင်းသံလေးနှယ် ဖြစ်နေ၏။ သူမက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာလေး... ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲနော်”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပေါက်ကရတွေ... မင်းတို့ တာအိုအဘိုးကြီးက မွေးကတည်းက လူယုတ်မာပဲကွ။ တစ်သက်လုံး မင်းတို့လို လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင်တွေနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်သွားမှာ”

ရှောင်ဟွမ်မှာ ထီးလေးကို ကိုင်လျက် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ပုံရိပ်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေလေသည်။

ထီးမှာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ လက်မှ ထွက်သွားသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း သူသည် ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိုးခိုစရာ နေရာမရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးယိရှန် ထိုင်နေသော သစ်ပင်အောက်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးယိရှန်ကို အတုယူကာ အဝတ်ကို ဆွဲမ၍ ခေါင်းပေါ်တင်ကာ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို အောင့်အည်းခံနေတော့သည်။

ကျိုးယိရှန်မှာ ဘေးရှိ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ၏ ထူးဆန်းရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာကို တွေ့သောအခါ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူသည် ရယ်လိုက်သည်မှာ မရပ်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းပေါ်မှ အဝတ်ကိုပင် လွှတ်ချလိုက်ကာ မနားတမ်း ရယ်မောနေတော့လေသည်။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

“ခင်​ဗျားကရော ဘာကို ရယ်နေတာလဲ”

ကျိုးယိရှန်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေဆဲပင်။ သူသည် မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော မိုးစက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အော်ပြောလိုက်၏။

“ငါက လူယုတ်မာပဲ... ငါက လူယုတ်မာပဲတဲ့...”

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားလေသည်။ ကျိုးယိရှန်မှာ ဤမျှအထိ နားပါးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ရှောင်ဟွမ်ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်ရသော စကားကို သူက အဝေးမှ ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူပြီးနောက် မူဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျိုးယိရှန်မှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောရင်း နောက်သို့ပင် လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ကျိုးယိရှန်မှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ရယ်မောနေဆဖြစ်ကာ ကိုယ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ မိုးရေကြောင့် မြေပြင်မှာ ချောနေသဖြင့် “ဘုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူသည် နောက်သို့ လန်ကျသွားကာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲသို့ ကျသွားတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ရွှံ့များ ပေကျံသွားလေ၏။

ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရုန်းကန်နေရသော ကျိုးယိရှန်၏ ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျယ်လောင်စွာ လိုက်၍ ရယ်မောလေတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှောင်ပြောင်ရယ်မောရင်း အငြင်းအခုံ စတင်ကြပြန်သည်။ အဝေးတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟွမ်မှာ ပြုံးနေသော်လည်း ရှေ့သို့ တိုးမလာခဲ့ချေ။

မိုးမှာ ပို၍ သည်းထန်လာသကဲ့သို့ ရှိပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မှိုင်းညို့နေသော်လည်း အန္တရာယ်များလှသော ဤသေမင်းနွံတောအတွင်း၌မူ တစ်နေရာတွင် နွေးထွေးမှုအချို့ ရှိနေပေသေးသည်။

ညနေစောင်းတွင် မိုးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ခဏအလိုကပင် ကမ္ဘာပျက်တော့မတတ် မှောင်မိုက်နေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တိမ်တိုက်များ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ရာသီဥတုမျိုးမှာ သေမင်းနွံတော၌သာ ရှိနိုင်မည်လောဟု တွေးတောမိစရာပင်။

ရှောင်ဟွမ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး ထီးကို ပိတ်လိုက်၏။

သူမသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ညနေစောင်း ဖြစ်သော်လည်း မိုးသည်းပြီးနောက် မြူများ ကင်းစင်သွားသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်ထက်ပင် ပို၍ လင်းထိန်နေလေသည်။

လေထုထဲရှိ ပုပ်စော်နံသော အနံ့အသက်များပင် ယခုအခါ ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရှောင်ဟွမ်က လှည့်၍ သစ်ပင်လေးရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးယိရှန်နှင့် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာတို့မှာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။

မုန်တိုင်းတိုက်စဉ်က နှစ်ဦးသား အပြင်းအထန် ငြင်းခုံခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းနေပုံရ၏။

ခေါင်းပေါ်မှ အဝတ်များကို အသက်မဲ့စွာ ဖယ်ချလိုက်ရာ အဝတ်များပေါ်မှ ရေများမှာ မိုးရေအလား စီးကျလာလေသည်။