အခန်း ၆၁

61

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး"

ဆွန်းချန် လီယုဝမ်၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို လှမ်းဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

လီယုဝမ် စိတ်ကောက်သည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ကျိုးဟောက်ယွီကို တိုင်တော့၏။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ ကြည့်ပါဦး၊ သူက ညီမပါးကို အမြဲလာဆွဲနေတာ၊ ပါးတွေ ပုံပျက်ကုန်တော့မှာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဆွန်းချန်ကို အပြစ်တင်သည့်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏မိခင်အတွက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ယုဝမ် မင်း ကျောင်းပြန်တက်ရတော့မယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ မနက်ဖြန် ကျောင်းစတက်ရမှာ"

လီယုဝမ် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ဖြေကြားသည်။

ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။

‘ငါ ဆေးရုံမှာ အချိန်တွေကုန်နေတာနဲ့ ရက်စွဲတွေကို လုံးဝမေ့သွားတာပဲ၊ မနက်ဖြန်က ကျောင်းဖွင့်ရက် ဖြစ်နေပြီကိုး’

သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ ဆေးရုံတွင် လီယုဝမ်ကို တစ်နေ့ကုန် ပြုစုနေရသဖြင့် အချိန်ကုန်မှန်း မသိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်မည်ဆိုလျှင် လီယုဝမ်၏ မိခင်တွင် သက်တမ်း တစ်ပတ်ခန့်သာ ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ပူပန်သွားရသည်။

"ကျောင်းမဖွင့်ခင် အိမ်ပြန်မယ်လို့ မင်းပြောထားတယ်လေ၊ ဘယ်တော့လောက် ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ကာ အမှတ်မထင်ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အရင်ကတော့ အဲဒီလိုပဲ စိတ်ကူးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ဆေးရုံတက်လိုက်ရတော့ ကျောင်းဖွင့်ပြီးမှပဲ၊ ပိတ်ရက်ကျမှ ပြန်တော့မယ်လေ"

လီယုဝမ် ထမင်းစားရင်း အမှတ်တမဲ့ပင် ဆိုသည်။

အကယ်၍ သူမ နောက်အပတ် ပိတ်ရက်မှ အိမ်ပြန်မည်ဆိုလျှင် မိခင်၏ ရုပ်အလောင်းကို သွားကောက်ရုံသာ ရှိတော့မည်။ ရှင်လျက်နှင့် သေကွဲကွဲရမည့် အဖြစ်မျိုးကို ကျိုးဟောက်ယွီ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

"ယုဝမ် မင်း အိမ်မပြန်ဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီလို့ ငါထင်တယ်၊ ကျောင်းမဖွင့်ခင် အိမ်ပြန်ပြီး မင်းအမေကို မျက်နှာသွားပြလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်၊ အဲဒါမှ သူလည်း စိတ်အေးရမှာ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ကျောင်းမှာ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းအိပ်ရဲ့လားဆိုတာ သူ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်၊ မင်းကို မြင်လိုက်ရမှ သူ စိတ်ချလက်ချ ရှိမှာပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီ လက်ထဲမှ တူကိုချကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားများက လီယုဝမ်၏ရင်ကို ထိရှသွားစေကာ သူမ၏မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဆွန်းချန် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ လီယုဝမ်ကို တစ်ရှူးလှမ်းပေးရင်း ကျိုးဟောက်ယွီကို အော်လိုက်၏။

"မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ သူက ဒီပိတ်ရက်ကျမှ ပြန်မယ်ပြောနေတာကို ဘာလို့ အဲဒီစကားတွေပြောပြီး သူ့ကို ငိုအောင် လုပ်ရတာလဲ"

သူမ ဝမ်းနည်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျိုးဟောက်ယွီလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် သနားညှာတာနေ၍ မရသလို၊ အမှန်တရားကိုလည်း ဖွင့်ပြော၍ မရပေ။ ထို့ကြောင့် လူကြမ်းအဖြစ်ကိုသာ ဆက်လက် ခံယူလိုက်ရသည်။

"မင်းက ဘယ်သူ့ကို လာအော်နေတာလဲ၊ ကျောင်းမှာ 'သားသမီး ခရီးဝေးသွားရင် မိခင်က အမြဲပူပန်နေတတ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို မသင်ခဲ့ရဘူးလား၊ သူက နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် တစ်ခုလုံး အိမ်မပြန်ခဲ့ဘူး၊ အခု ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့မယ်လေ၊ အိမ်ပြန်ပြီး သူ ဘေးကင်းကြောင်း အမေဖြစ်သူကို သွားပြောသင့်တာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဒေါသတကြီး ပြန်ဟောက်လိုက်၏။

ဆွန်းချန်သည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အကျိုးအကြောင်းပြချက်ကို လက်ခံသော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်ကိုမူ မနှစ်သက်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လီယုဝမ်အပေါ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လိုစိတ် ပြင်းထန်သဖြင့် သူမ စိတ်ဆင်းရဲမည်ကို မလိုလားချေ။

"သူ ပြန်မယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ"

ဆွန်းချန် ကျိုးဟောက်ယွီထက် အသံမြှင့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဟောက်ယွီမှာတော့ အချိန်မမီတော့မည်ကိုသာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေရ၏။

"ကဲ တော်ကြပါတော့"

လီယုဝမ် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူမ၏ အကျိုးအတွက် ပြောနေကြခြင်းမှန်း သိသဖြင့် သူမကြောင့် ရန်မဖြစ်စေချင်ပေ။

သူမ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း ဆို၏။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ၊ အစ်ကိုဆွန်းချန် နှစ်ယောက်လုံး ညီမအတွက် စေတနာနဲ့ ပြောနေမှန်း သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့၊ မနက်ဖြန်က ကျောင်းအပ်ရုံတင်ဆိုတော့ ဒီနေ့ညနေပဲ ညီမ အိမ်ပြန်လိုက်ပါ့မယ်"

ယခင်က သူမ ဤမျှ မစဉ်းစားမိခဲ့သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ မိဘအပေါ် မသိတတ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိသားစုဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး လျော့ပါးစေရန် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်နေမိပြီး မိခင်ကို ပစ်ထားမိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ယုဝမ် မငိုနဲ့တော့၊ မနက်ဖြန် ကျောင်းအပ်ပြီးရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်၊ ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။

လီယုဝမ်၏ နေရပ်မှာ မြို့ပြင်ဘက်တွင်ရှိပြီး ကားဖြင့် နှစ်နာရီခန့် မောင်းရကြောင်း ကျိုးဟောက်ယွီ သိထားသည်။ အကယ်၍ သူတို့ မွန်းတည့်အချိန်တွင် ထွက်ခွာခဲ့လျှင် မှောင်မှသာ အိမ်သို့ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ မိခင်၏ အခြေအနေမှာ အရေးကြီးနေသဖြင့် ကျောင်းအနည်းငယ် ပျက်ရမည်ကိုတော့ ကျိုးဟောက်ယွီ ထည့်မတွက်တော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟောက်ယွီ"

လီယုဝမ် ငိုနေရာမှ ရပ်တန့်သွားကာ ကျိုးဟောက်ယွီကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ကျိုးဟောက်ယွီ သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ဆိုသည်။

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ ညီမလေးပဲ၊ ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

"ကဲ ကဲ ဒီနေ့က ပျော်စရာနေ့ပဲ၊ ဝမ်းနည်းစရာတွေ မပြောကြတော့နဲ့"

ဆွန်းချန် ဂဏန်းလက်မတစ်ခုကို လီယုဝမ်အတွက် ခွာပေးရင်း ပါးကို ထပ်ဆွဲလိုက်၏။

"မငိုနဲ့တော့၊ ငိုရင် မလှဘဲ နေလိမ့်မယ်"

"အစ်ကိုက ညီမပါးကို အဲဒီလောက် ဆွဲနေမှတော့ တကယ်ပဲ မလှတော့မှာပေါ့၊ ဟွန့်"

လီယုဝမ် စိတ်ကောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ဂဏန်းလက်မကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဟားဟား"

ဆွန်းချန်။အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ဆို၏။

"အေးပါ ငါ နောက်ဆို မင်းပါးကို မဆွဲတော့ပါဘူး"

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း လီယုဝမ်၏ ဆံပင်များကို ကစားကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြန်သည်။

လီယုဝမ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။ သူမ ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ညာဘက်သို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်ပြီး ဆွန်းချန်ကို လျှာထုတ်ပြကာ ဆို၏။

"အခုကစပြီး အစ်ကိုနဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေတော့မယ်"

နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှုများကြောင့် ဝမ်းနည်းစရာ အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ တကယ် မအေးချမ်းနိုင်သေးပေ။

ကျောက်ချူလျန်၏ အခြေအနေကို သူ မသိသေးသလို၊ ရောဂါကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုလည်း သူ မတွေးရဲအောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ပင် သေးငယ်အားနည်းသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

ညစာစားပြီးနောက် ဆွန်းချန် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားအောင် ကာရာအိုကေ သွားဆိုရန် အကြံပေးသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ အစပိုင်းတွင် မသွားချင်သော်လည်း လီယုဝမ် ပျော်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ ညစာစားချိန်အထိ သီချင်းဆိုခဲ့ကြသော်လည်း မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်ဖြစ်သဖြင့် ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မများလှပေ။ ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီ လီယုဝမ်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အနားယူရန် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရသဖြင့် မနက်ဖြန်၏ အရေးကြီးသောနေ့အတွက် အင်အားပြည့်နေရန် လိုအပ်၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးဟောက်ယွီ နိုးလာသောအခါ ရှစ်နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမြန်မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ယနေ့တွင် ခရီးသည်မတင်ဘဲ ကျောင်းသို့သွားကာ လီယုဝမ်ကို စောင့်ရင်း ကောင်မလေးလှလှလေးများကို ငေးကြည့်မည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သည်။

‘တိန်’

သူ ကားပေါ်တက်လိုက်သည်နှင့် အော်ဒါတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ထိုခရီးသည်ထံ ဖုန်းဆက်ကာ ယနေ့ ကားမမောင်းတော့သဖြင့် အော်ဒါဖျက်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ခရီးသည်က အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေသဖြင့် အနီးအနားတွင် ကားရှာမရကြောင်း၊ ဈေးနှုန်းကို သုံးဆပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အသည်းအသန် တောင်းဆိုလာ၏။

ကျိုးဟောက်ယွီ အကွာအဝေးကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သိပ်မဝေးဘဲ တစ်နာရီကျော်ခန့်သာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ သုံးဆပေးမည်ဆိုသည့် အချက်ကလည်း သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေ၏။ ဤခရီးသည်ကို အရင်ပို့ပြီးမှ လီယုဝမ်နှင့် ချိန်းထားသည့်အချိန်မီ ပြန်လာနိုင်မည်ဟု တွက်ချက်ကာ သူ သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ကောင်မလေးလှလှလေးတွေနဲ့ ဝေးရဦးမှာပဲ"

သူ ရေရွတ်ရင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ခရီးသည်မှာ အသက်လေးဆယ်ခန့်၊ ဆံပင်ကုတ်ကုတ်နှင့် အလွန်ပင် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ကားပေါ်တက်ပြီးကတည်းက သူ အပြောအများဆုံး စကားမှာ "မြန်မြန်မောင်းပေးပါ" ဆိုသည့် စကားပင် ဖြစ်၏။