အခန်း ၇၀

70

ယခုအချိန်တွင် လီယုဝမ်နှင့် လီကျားတုန်းတို့မှာ ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းချူလျန်သည် အောင်မြင်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသော ခွဲစိတ်မှုတစ်ခုကို ခံယူရတော့မည့် လူနာတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ "သဘောတူညီချက် လက်မှတ်" လိုအပ်နေသည်။

ကျိုးဟောက်ယွီက ကျန်းချူလျန် သေဆုံးတော့မည်ဟု ပြောစဉ်က လီယုဝမ်မှာ အနည်းငယ် သံသယရှိနေသေးသော်လည်း၊ အိမ်ပြန်ရောက်၍ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော မိခင်၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ စတင်ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကျိုးဟောက်ယွီနှင့် စတင်ဆုံတွေ့ကတည်းက သူသည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း အလေးထားကာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။ ကျိုးဟောက်ယွီ နောက်ကွယ်မှ ဘာတွေသိထားသလဲဆိုသည်ကို သူမ အသေအချာ မသိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ ညီမ အစ်ကို့ကို ယုံတယ်"

ဟု လီယုဝမ်က ခိုင်မာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျိုးဟောက်ယွီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီယုဝမ်က ယုံကြည်သော်လည်း လီကျားတုန်းကမူ ကျိုးဟောက်ယွီကို မသိသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

"မမ သူက ဆရာဝန်လား"

ဟု သူက မေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး"

လီယုဝမ်က ခေါင်းခါပြကာ

"ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံကို ပို့ရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူပြောတယ် အခုတော့ သူ့ကိုပဲ ယုံရတော့မယ်"

ဟု မောင်ဖြစ်သူကို ရှင်းပြရသည်။

ဆရာဝန်လည်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ကယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ လီကျားတုန်း၏ အမြင်တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မိခင်၏ အသက်နှင့် သူ မည်သို့ လောင်းကြေးထပ်နိုင်မည်နည်း။

"မမ ရူးနေတာလား သူက ဆရာဝန်လည်း မဟုတ်ဘဲ မေမေ့ကို ဘယ်လိုကုမှာလဲ ကျွန်တော်တော့ သဘောမတူဘူး"

လီကျားတုန်း၏ သဘောထားမှာ ပြတ်သားလှသည်။ ဆရာဝန်များပင် မကယ်နိုင်လျှင်တောင် ကျန်းချူလျန်ကို ဆေးရုံမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း သေဆုံးစေချင်သည်။ အပြင်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော ကျိုးဟောက်ယွီကို စမ်းသပ်ခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

"ညီလေး မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါနားလည်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးက အခု သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ အချိန်ထပ်ဖြုန်းနေရင် မျှော်လင့်ချက်က ပိုဝေးသွားလိမ့်မယ် ငါ့ကို အခု ယုံပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့မှ အားလုံးကို ငါပြန်ရှင်းပြပါ့မယ်"

ဟု ကျိုးဟောက်ယွီက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ တည်ငြိမ်လေးနက်မှုကို မြင်သောအခါ ဆွန်းချန်လည်း သူ့ကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လီယုဝမ်၏ မိခင်အသက်နှင့် နောက်ပြောင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။

"မင်း အဲဒီလောက် ပြောနေမှတော့၊ ယုဝမ်ကလည်း သဘောတူတယ်ဆိုတော့ အမြန်သာ စလိုက်တော့"

ဟု ဆွန်းချန်က အလောတကြီး ဆိုသည်။

ကျိုးဟောက်ယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချူလျန်ကို အိမ်ထဲသို့ မယူသွားမီ လီကျားတုန်းက လမ်းမှ ပိတ်ရပ်ထားပြန်သည်။ ဤသူစိမ်းက သူ၏မိခင်ကို ကယ်နိုင်မည်ဟု လီကျားတုန်းက လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သေးချေ။

"ကျားတုန်း ကလေးမဆန်စမ်းနဲ့ အခုအချိန်မှာ ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး အကယ်၍ မေမေ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် အားလုံးကို မမ တာဝန်ယူပါ့မယ် နင် မမကို ဘယ်လိုပဲ ဆက်ဆံဆက်ဆံ ခံယူဖို့ အသင့်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ တောင်းဆိုချင်တယ် ဒီတစ်ခါတော့ ဟောက်ယွီကို ယုံပေးလိုက်ပါ"

ဟု ပြောရင်း လီယုဝမ်သည် မောင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လီကျားတုန်းအပေါ် အမြဲအလျှော့ပေးခဲ့ပြီး အကောင်းဆုံး အစားအစာနှင့် ကစားစရာများကို ဦးစားပေး ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ လီကျားတုန်းက ဤအရာများကို မှတ်မိနေသည်။ လီကျားတုန်း၏ အမြင်တွင် လီယုဝမ်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး အစ်မဖြစ်သလို သူ၏ ဒုတိယမိခင်လည်း ဖြစ်သည်။

လီယုဝမ်က သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်မည်ကို သူ မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ သူသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို အမြန်ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး နာကျင်သော အမူအရာဖြင့်

"မမ အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်တော် ယုံပါ့မယ်"

ဟု ပြောလိုက်ရတော့သည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး သဘောတူပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် ကျန်းချူလျန်ကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ကျန်းချူလျန်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲသိပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီက

"ယုဝမ် အဒေါ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို အရင်သုတ်ပေးထားပါ ငါ ကားထဲကနေ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားယူဦးမယ်"

ဟု ပြောကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ တံခါးဝတွင် ဆွန်းချန်က သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲကာ

"အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ ယုံကြည်ချက်ရှိလဲ"

ဟု မေးသည်။

ကျိုးဟောက်ယွီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ပေ။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါးရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ငါယုံတယ်"

ဟု ပြောကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် 'ရှန်နုန်ဆေးကျမ်း' မှ ဆေးပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့သော်လည်း တစ်ခါမျှ လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ဖူးချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသည်မှာ သီအိုရီသက်သက်သာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဆေးကျမ်းနှင့် ငွေအပ်များကို ယူကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဆေးကျမ်း၏ ပထမစာမျက်နှာအချို့ကို လှန်ကြည့်ပြီးနောက် သူ အသက်ကို အောင့်ထားကာ ကျန်းချူလျန်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ကြီးက အရင်က ခဏခဏ ချောင်းဆိုးတတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီက လီယုဝမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဤမေးခွန်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လီယုဝမ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမက

"ဟုတ်တယ် တစ်ခါတလေ သွေးပါ ပါတတ်တယ် ဆင်းရဲတော့ အခြေအနေ အရမ်းဆိုးလာမှပဲ ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးဝယ်သောက်ရတာ"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ မေမေ့မှာ အဆုတ်ရောဂါ ရှိနေတာလား"

ဟု လီယုဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

ကျန်းချူလျန်၏ အခြေအနေမှာ အစပိုင်းတွင် အဆုတ်ရောဂါမှ မြစ်ဖျားခံခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိုးဟောက်ယွီ အတတ်သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ရှည်လများ ချောင်းဆိုးခြင်းနှင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲခြင်းတို့ကြောင့် အခြားသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာလည်း အနည်းငယ် လျော့နည်းလာခဲ့ရာ သူမ၏ အမြဲတမ်း နာကျင်နွမ်းနယ်နေသော ပုံစံကို ရှင်းပြနေသကဲ့သို့ပင်။

"မပူပါနဲ့၊ ငါ ထပ်ကြည့်ပါဦးမယ်"

ဟု ကျိုးဟောက်ယွီက လီယုဝမ်ကို စိတ်အေးစေရန် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းချူလျန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေမှာ ဒုတိယအချက်သာ ဖြစ်ပြီး ယင်းအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် သူမ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ဆက်လက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဦးခေါင်းမှ ဒဏ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ လဲကျစဉ်က ခေါင်းနှင့် တိုက်မိခြင်း၊ သူမ၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ မကောင်းခြင်းတို့ကြောင့် သွေးကြောများအတွင်း ပိတ်ဆို့မှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။ ဤသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သဖြင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုးဟောက်ယွီသည် သွေးကြောများကို ပြန်လည်ပွင့်စေပြီး သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်စေသည့် အပ်စိုက်ပညာရပ် ကို သင်ယူထားခဲ့ရာ ယင်းကို ကျန်းချူလျန်အပေါ် စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ငွေအပ်များကို ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။ လီယုဝမ်သည် ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားမိကာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရှာသည်။ သို့သော် ကျိုးဟောက်ယွီကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် ဘာမှမမေးရဲချေ။ ဆွန်းချန်က သူမ၏ ပုခုံးကို ဖက်ထားကာ အားပေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ကျိုးဟောက်ယွီ ငွေအပ်ကို ကျန်းချူလျန်၏ နဖူးပေါ်တွင် တေ့လိုက်သောအခါ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားမိသည်။ တစ်ခါမျှ လက်တွေ့မလုပ်ဖူးသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိခြင်းပင်။ ထို့ပြင် ဤလူမှာ လီယုဝမ်၏ မိခင်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက ကျန်းချူလျန် သေဆုံးမှုအတွက် သူသည် သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူ၏ လက်များမှာ မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေပြီး နဖူးတွင်လည်း ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ယခုပင် မလုပ်လျှင် အောင်မြင်တော့မည် မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့်

‘စိတ်အေးအေးထားစမ်း ငါ လုပ်နိုင်မှာပါ၊ ဘုရားသခင် ကူညီတော်မူပါ’

ဟု စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အာရုံစိုက်ကာ ငွေအပ်ကို ကျန်းချူလျန်၏ နဖူးပေါ်သို့ ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းချူလျန်၏ နားထင်၊ ဦးခေါင်းနှင့် အခြားသော အချက်အခြာ နေရာများသို့လည်း အပ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ဦးခေါင်းသာမက ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အခြားသော နေရာအချို့တွင်လည်း အပ်များ စိုက်ထားလိုက်၏။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပ်များ စိုက်ထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီယုဝမ်မှာ မျက်ရည်များ တဖွဲဖွဲ ကျလာပြန်သည်။

သို့သော် ကျိုးဟောက်ယွီ အပ်စိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သော်လည်း ကျန်းချူလျန်မှာ ဘာမှ ထူးခြားမလာသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ မေမေ ဘာလို့ အခုထိ မနိုးသေးတာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျန်းချူလျန်၏ လက်ချောင်းလေး လှုပ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လှုပ်ပြီ မေမေ့လက်ချောင်းလေး လှုပ်ပြီ"

လီကျားတုန်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီယုဝမ်က အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်၏။

"မေမေ သမီးပြောတာကြားရလား"