အခန်း ၈၀

80

ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူမကျောပြင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေပြီးမှ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ကို WeChat တော့ ပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘဝအကြောင်းတော့ မပြောချင်ဘူးတဲ့လား၊ အဲဒါမျိုးက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ ဒီကောင်မလေး တော်တော်နုသေးတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ တစ်ယောက်တည်း ရယ်မောနေပြီး စိတ်ကြည်လင်နေတော့သည်။ စောစောက ကပ်ဆိုးနတ်ဘုရားနှင့် တွေ့ခဲ့ရသည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာများကိုလည်း မေ့ပျောက်သွားပြီဖြစ်၏။ ထိုည အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း လင်းချန်ချန်အကြောင်းကိုသာ တစိမ့်စိမ့်တွေးနေမိပြီး မနေနိုင်ဘဲ သူမထံ WeChat စာတစ်စောင် ပို့လိုက်မိသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူအကြာကြီး စောင့်နေသော်လည်း ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့၏။

"ဟယ်လို ဘယ်သူလဲ၊ မနက်စောစောစီးစီး လူတစ်ယောက်ကို အိပ်ရေးပျက်အောင် လုပ်နေတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီ ကုတင်ဘေးမှ စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းကို စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ကိုင်လိုက်ကာ စိတ်တိုတိုနှင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးပင် မဖွင့်ရသေးသလို ဘယ်သူဆက်သလဲဆိုသည်ကိုလည်း မကြည့်ရသေးပေ။

"အိပ်နေတာလား၊ ဘယ်သူလဲဟုတ်လား မြန်မြန်ထတော့၊ ငါ အခု နှင်းတောင်ရေခဲပြင် မှာ ရောက်နေပြီ၊ အခုချက်ချင်း လာခဲ့"

ဝေ့ရှီယုမှာ ဗိုလ်ကျသည့်လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါက မင်းဆီမှာ ဘာအကြွေးတွေ တင်နေလို့လဲ၊ မင်းခေါ်တိုင်း လာရအောင် ငါ့မှာ သိက္ခာမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်ပက်လိုက်သည်။ ဝေ့ရှီယု လှောင်ရယ်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"နင် ငါ့ကို ယွမ်ငါးသောင်း အကြွေးတင်နေတာလေ၊ ဘာလဲ မေ့သွားပြီလား"

"အဲ အိုကေ၊ အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ ချက်ချင်းပင် အသံပျော့သွားသည်။ သို့သော် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နေဦး၊ မနေ့က ငါ တစ်နေ့လုံး မင်းနောက် လိုက်ခဲ့တာလေ၊ အခုဆိုရင် အကြွေးက ယွမ်လေးသောင်းကိုးထောင်ပဲ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်လား"

"ဒီလို အသေးအမွှားလေးတွေကို ဘယ်သူက စာရင်းလုပ်နေမှာလဲ၊ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ရောက်အောင်လာခဲ့"

ဝေ့ရှီယု ပြောပြီး ဖုန်းချသွားတော့သည်။

"တောက်၊ ဒီမိန်းမကတော့ ငါ့ကို ကျွန်မှတ်နေတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် အကြွေးကို အမြန်ဆုံးဆပ်နိုင်ရန်အတွက် သူ ချက်ချင်းပင် အိပ်ရာမှထ၊ မျက်နှာသစ်ပြီး နှင်းတောင်ရေခဲပြင်ဆီသို့ မောင်းထွက်ခဲ့၏။ နှင်းတောင်ရေခဲပြင်ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်း နှင်းတောင်ပေါ်တွင် ရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ မြို့လယ်ခေါင်တွင်ရှိသည့် ရေခဲပြင်ကွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ကားပါကင်ထိုးပြီး အဝင်ဝသို့ လမ်းလျှောက်လာသောအခါ ဝေ့ရှီယုမှာ သူ့ကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူမသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြန်သည်။

"ဘာလို့ အခုမှ ရောက်လာတာလဲ၊ အချိန်ကိုလည်း ကြည့်ဦး ငါ စောင့်နေရတာ ကြာလှပြီ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို မြင်သည်နှင့် တန်းပြီး ပြစ်တင်တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ စိတ်ပျက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဟေ့ မိန်းကလေး၊ မင်းဖုန်းဆက်တာနဲ့ရောက်လာရအောင် မင်းက ငါ့ကို အာကာသထဲကနေ လျှပ်ခနဲ ကူးပြောင်းလာနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ကားမောင်းဖို့ အချိန်ပေးရဦးမယ်လေ၊ ပြီးတော့ ငါက မိနစ်ပိုင်းလေးပဲ နောက်ကျတာပါ၊ မင်းပြောသလို ရာစုနှစ်ဝက်လောက်အထိ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဖြစ်မသွားပါဘူး"

"ဟွန့် ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေနဲ့၊ နောက်ကျတာက နောက်ကျတာပဲ၊ နင့်ကို ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ ငါ့အိတ်ကို သယ်ခိုင်းမယ်"

ဝေ့ရှီယုမှာပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမ၏ အိတ်ကို ကျိုးဟောက်ယွီထံ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ တကယ်ကို အလိုလိုက်ရခက်တဲ့ မိန်းကလေးပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အကြွေးတင်နေသူဖြစ်သဖြင့် အသာတကြည်ပင် ခေါင်းငုံ့ခံလိုက်ရ၏။

"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့"

ဝေ့ရှီယုမှာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမနောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်လာခဲ့၏။ ဝေ့ရှီယု၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးများမှာ ပုခုံးပေါ်တွင် ဝဲဖြန့်နေပြီး၊ သူမ ဝတ်ထားသည့် နို့နှစ်ရောင် ဂါဝန်လေးမှာ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ် အကွေ့အကောက်များကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်မိ၏။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီမိန်းမရဲ့ အကျင့်က သိပ်မကောင်းပေမဲ့၊ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ တကယ် အမိုက်စားပဲ"

"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ဝေ့ရှီယုမှာ တစ်ခုခုကို မသဲမကွဲ ကြားလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်ကာ ကျိုးဟောက်ယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့အကြွေးတွေ ဘယ်တော့ကျေပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ရမလဲလို့ တွေးနေတာပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ခပ်လွယ်လွယ်ပင် ညာလိုက်သည်။

"ဟွန့် အများကြီး တွေးမနေနဲ့၊ နင် ငါ့ကို ကောင်းကောင်းပြုစုရင် ငါစဉ်းစားပေးမှာပေါ့၊ တစ်နေ့ကို ယွမ်နှစ်ထောင်နှုန်းနဲ့ နှိမ်ပေးမယ်"

ဝေ့ရှီယုမှာ သူမ၏ဖြူနုသော လည်ပင်းလေးကို မော့ကာ မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း ပြုစုရမယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ အိပ်ရာပေါ်မှာလား၊ ဒါနဲ့ ငါက အိပ်ရာပေါ်မှာတော်တယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ"

"အီး အရှက်မရှိလိုက်တာ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ရွံရှာသလို ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကိုလှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လမ်းဆက်လျှောက်သွားသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာတော့ ကျေနပ်စွာရယ်မောနေတော့၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ကာမစိတ်ကြီးမားနေသူမဟုတ်သော်လည်း ဝေ့ရှီယု၏ဗိုလ်ကျတတ်သည့် အကျင့်ကို မကြိုက်သဖြင့် သူမမာနကို နှိမ်ရန် ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဝေ့ရှီယု ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ကာ ကျိုးဟောက်ယွီ အေးအေးဆေးဆေးပင် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ အထဲရောက်သောအခါ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဝေ့ရှီယုကို လှမ်းခေါ်သည်။

"ရှီယု ဒီမှာ၊ မြန်မြန်လာ"

"အေး လာပြီ၊ လာပြီ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ပြေးသွားရင်း အားနာသလို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကြောင့် စောင့်နေရတာလား ရှောင်ဟွာ၊ ငါ့အမှားပါ ကိစ္စလေးတစ်ခု ပေါ်လာလို့"

"ရပါတယ်၊ ငါလည်း ခဏပဲစောင့်ရသေးတာပါ"

ကျန်းရှောင်ဟွာ လက်ခါပြရင်း နှုတ်ဆက်သည်။ သူမသည် ဝေ့ရှီယုနောက်မှလိုက်လာသည့် ကျိုးဟောက်ယွီကို တွေ့သောအခါ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ၊ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါဘယ်သိမှာလဲ၊ ငါလည်း တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး"

ဝေ့ရှီယုမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အိတ်က သူ့လက်ထဲမှာရှိနေတာကိုတောင် မသိဘူးလို့ ပြောရဲသေးတာလား"

ဝေ့ရှီယု၏လိမ်ညာမှုမှာ ပေါ်သွားသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် အရှက်ရသွားသည်။ သူမ ကျိုးဟောက်ယွီအနားသို့ ဒေါသတကြီး လမ်းလျှောက်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"နင် သူခိုးကောင်၊ ငါ့အိတ်ကိုပြန်ပေး"

"ရော့ ဒီမှာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ အိတ်ကိုကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပုခုံးတွန့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သူခိုးဆိုရင်တော့ ရဲအဖမ်းမခံရအောင် အခုပဲ ဒီကနေထွက်သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်"

"မသွားနဲ့"

ဝေ့ရှီယုမှာ ဗိုလ်ကျဟန်ဖြင့်တားလိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲ ရပ်နေ၊ ငါ အအေးသောက်ချင်ရင် နင့်ကို အချိန်မရွေးသွားဝယ်ခိုင်းမှာ"

"ကောင်းပါပြီ၊ ငါက အကြွေးရှင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမှာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ ခပ်မာမာပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဘေးမှာရပ်နေသည့် ကျန်းရှောင်ဟွာမှ စပ်စုကာ မေးလိုက်၏။

"ရှီယု၊ နင်တို့ စကားပြောပုံအရဆိုရင် ဒီကောင်လေးက နင့်ရည်းစားမဟုတ်လား"

"နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ကျန်းရှောင်ဟွာကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို လက်ညှိုးထိုးကာပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလူမျိုးကိုလား၊ တကယ်ပဲ သူ့ကို ကြိုက်မယ်ထင်နေတာလား၊ ငါ့ရဲ့ စံနှုန်းတွေက ဘယ်လောက်ပဲ နိမ့်နေပါစေ၊ သူ့လိုလူမျိုးနဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ တွဲမှာမဟုတ်ဘူး"

ဘေးမှာရပ်နေသည့် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ကျန်းရှောင်ဟွာကိုကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမလှလေး၊ မင်း ငါ့ကိုစော်ကားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့အကြိုက်ကိုတော့ မစော်ကားပါနဲ့"

"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ နင့်ရဲ့ အကြိုက်ကို စော်ကားတယ်ဟုတ်လား၊ ငါ့ရုပ်က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ"

ဝေ့ရှီယုမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

"ငါကတော့ ငါ ချောသလား မချောသလား ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်းကသာ မှန်ကို ခဏခဏပြန်ကြည့်ဦး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ လေချွန်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"နင် လူယုတ်မာ၊ ငါ့ကို အရူးလုပ်နေတာလား သွားတော့၊ နင့်မျက်နှာကိုကြည့်ရတာနဲ့တင် ငါ့ခေါင်းကမူးလာပြီ"

ဝေ့ရှီယုမှာ သူမခေါင်းကို ကိုင်ကာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီမြန်းနေတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် သွေးတိုးရောဂါမရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ကျိုးဟောက်ယွီစကားများကြောင့် သူမ သေပင်သေနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။