အခန်း (၄၄၁-၄၄၂)

အခန်း (၄၄၁)

ရှောင်မိုက မိမိ၏ဖခင် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းစကားပါသော စာတစ်စောင်ကို ကိုယ်တိုင်ရေးသားကာ ချင်တိုင်းပြည်နန်းတော်ဆီသို့ ဓားပျံတစ်လက်ဖြင့် ပေးပို့လိုက်လေ၏။

ရှောင်ရှီ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ချင်ရှန့်ထျန်းသည် သူ၏စာကြည့်ဆောင်ထဲ၌ အလွန်တရာ ကြာညောင်းလှသော အချိန်အထိ တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေခဲ့လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းပေမင်းသားရှောင်ရှီ ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုသော သတင်းသည် ချင်နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် တစ်လောကလုံးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။

ရှောင်ရှီက မသေဆုံးမီ သူ၏ ကျန်းပေမင်းသားဘွဲ့ကို ရှောင်မိုထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ကြပေသည်။

မြောက်ပိုင်းမှ စစ်သူကြီးငါးဆယ့်ခုနစ်ဦး၊ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ဝင် လေးသိန်းနှင့် မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသ ခြေလျင်တပ်မတော်သား တစ်သန်းနှစ်သိန်းတို့သည် ရှောင်မိုအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပါမည်ဟု ကတိသစ္စာ ပြုခဲ့ကြလေ၏။

ရှောင်မို၏ မူလပိုင်ဆိုင်ထားသော နယ်မြေများအပြင် မြောက်ပိုင်းစစ်သူကြီးအသီးသီး၏ ပိုင်နက်နယ်မြေများကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုနှင့် ဝေ့နယ်မြေတစ်ခုလုံးသည် ရှောင်မို၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ အပြည့်အဝ ကျရောက်သွားလေတော့သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ရှောင်မိုသည် အချိန်မရွေး ကိုယ်ပိုင်တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ကို တည်ထောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မိုက ပုန်ကန်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို လူတိုင်းက တစ်ခဲနက် ယုံကြည်ထားကြသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကလည်း အမိန့်တော်တစ်ရပ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပြန်ခဲ့လေ၏။ ရှောင်မိုသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆက်ခံခွင့်ရှိသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ဘွဲ့တော်မှာ ဆီးနှင်းမင်းသားအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ဖခင် မူလတာဝန်ယူခဲ့သော မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုနှင့် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို ကွပ်ကဲရန်အတွက် မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေး မဟာစစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရလေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းပေမင်းသားသစ် ဖြစ်လာခြင်းအပေါ် မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ဤသည်မှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ်သာ အားလုံးက ခံစားခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အနေဖြင့် ကန့်ကွက်ဝံ့မည်လည်း မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သည် ရှောင်မိုမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ အသိအမှတ်ပြုမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါက စစ်မြေပြင်ကနေ လာခဲ့တာမို့ သေရင်လည်း စစ်မြေပြင်မှာပဲ သေမယ်။ ငါ့ရဲ့ ဈာပနကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ကျင်းပပေးပါ"

ရှောင်ရှီ၏ ဆန္ဒအတိုင်းပင် ရှောင်မိုက သူ၏ဖခင်အတွက် ဈာပနအခမ်းအနားကို မြောက်ပိုင်းဒေသ၌သာ ကျင်းပပေးခဲ့လေ၏။

လာရောက်ဂါရဝပြုကြသူများမှာ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သားများနှင့် မြောက်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခုအတွင်းရှိ မြို့အသီးသီးမှ အရာရှိများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဈာပနအခမ်းအနားတွင် နန်းတွင်းမှ မြှောက်ပင့်ဖားယားတတ်သော အမတ်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုသည် သူ၏မိခင်နှင့် ချင်စီယောင်တို့ကိုလည်း မြို့တော်မှ ခေါ်ဆောင်မလာခဲ့ချေ။

အကြောင်းရင်းကတော့ ရိုးရှင်းလှသည်။

ရှောင်ရှီ၏ နောက်ဆုံးစကားများထဲတွင် သူ၏ဈာပန၌ မျက်လုံးများနီရဲကာ ငိုယိုဝမ်းနည်းနေကြမည့် အမျိုးသမီးများကို မမြင်တွေ့လိုကြောင်း ပါရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်း၌ သူ၏ဖခင်သည် အမျိုးသမီးများက မျက်ရည်လွယ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး သူ၏ဈာပနတွင် လူများမျက်ရည်ကျနေသည်ကို မနှစ်သက်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို နားလည်ထားလေသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မိုသည် သူ၏အစ်ကိုကြီး ရှောင်ယီချွမ်ထံသို့မူ စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်မိုထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော စာမှာ ဟန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဟန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ စာထဲတွင် ရှောင်ယီချွမ်သည် ယခုအခါ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသဖြင့် ဈာပနသို့ မလာရောက်နိုင်ကြောင်းနှင့် ထိုအတွက် ရှောင်မိုအား ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုထားလေသည်။

ဤကိစ္စကို ရှောင်မို နားလည်ပေးနိုင်ပါ၏။

သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ချိုးဖောက်တက်လှမ်းခြင်းသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှပင် လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူ၏အစ်ကိုသာ ဖခင်သေဆုံးသွားကြောင်းကို ယခုသိရှိသွားပါက သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို ပျက်စီးစေနိုင်ကာ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင် အသက်သေဆုံးပြီး တာအိုပျက်သုဉ်းသွားသည်အထိ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကိုသာ တိုးတိတ်စွာ ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

သူ၏အစ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာရန် နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာမြင့်ဦးမည်ကို သူ မသိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဖခင်ကွယ်လွန်သွားကြောင်းကို သိရှိသွားချိန်၌ သူ၏အစ်ကို မည်ကဲ့သို့သော စိတ်အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမည်ကိုသာ သူ တွေးတောနေမိလေသည်။

ရှောင်ရှီအား မြှုပ်နှံပြီးစီးသွားသောအခါ၊

ရှောင်မိုသည် အရက်အိုးတစ်လုံးကို မတင်လိုက်ပြီး သူ၏ဖခင် အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဆန်းလော့သေရည်များကို လောင်းချပူဇော်လိုက်၏။

ရှောင်မို၏ အနောက်ဘက်တွင်လည်း မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သား တစ်သန်းခြောက်သိန်းတို့သည် တိတ်ဆိတ်ညှိုးငယ်စွာ ရပ်တန့်နေကြရင်း သူတို့၏ ဆန်းလော့သေရည်များကို လောင်းချပူဇော်လိုက်ကြလေသည်။

ဈာပန၏ အဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် ရှောင်မို၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကာလ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူသည် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို တရားဝင် လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ချေပြီ။

ရှောင်ရှီသည် မသေဆုံးမီကတည်းက အာဏာလွှဲပြောင်းရေးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုစီအတွင်းရှိ မသေချာမရေရာသော အကြောင်းရင်းများကို ရှင်းလင်းထားခဲ့သဖြင့် ရှောင်မိုအတွက် လမ်းခရီးကို ချောမွေ့စေခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအဖွဲ့အစည်းများသည် ရှောင်မိုအပေါ် အလွန်တရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိခဲ့ကြသည်။

ကျန်းပေမင်းသား သေဆုံးသွားကြောင်းကို ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်တို့ သိရှိသွားသောအခါ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကြီး အချိန်တိုအတွင်း ကမောက်ကမဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု ယူဆကာ ၎င်းကို အခွင့်ကောင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူ၍ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ကာ သူတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော မြို့များကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်လိုခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ရှာဟောက်နန်၊ လီကျင်းနှင့် ကျောက်ကွမ်းတို့က ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားပြီး ဖြစ်နေလေသည်။

ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်တို့သည် မြို့တစ်မြို့ကိုမျှ ပြန်လည်မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် ရှာဟောက်နန်၊ လီကျင်းနှင့် အခြားသူများ၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကိုပါ ခံလိုက်ရသဖြင့် တပ်မတော်နှစ်ရပ်လုံး အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့သွားခဲ့ရချေပြီ။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်တို့သည် အတန်ကြာသည်အထိ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားသွားကြလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် ချင်တိုင်းပြည်မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လူအများအပြားက ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ လာရောက်ကာ သူ့အား နှစ်သိမ့်ပေးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ကြောင်း ဖော်ပြလိုခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မိုသည် နန်းတွင်းအရာရှိ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ လက်ခံတွေ့ဆုံခြင်း မရှိခဲ့သလို လက်ဆောင်တစ်ခုကိုမျှလည်း လက်မခံခဲ့ပေ။

ရှောင်မို မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသိချင်း ချင်စီယောင်သည် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ အမြန်ပြေးလာခဲ့လေ၏။

ချင်စီယောင်၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ရှောင်မို၏ ဖခင်အရင်း ကွယ်လွန်သွားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စိတ်အခြေအနေအတွက် သူမ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းလေးကို ဖွဖွလေးပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်"

သို့ရာတွင် ရှောင်မို တကယ်တမ်း အဆင်မပြေဖြစ်နေကြောင်းကို ချင်စီယောင် သိရှိနေပါ၏။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ဖခင်နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု များစွာမရှိခဲ့သော်ငြား၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်ရှီက သူ၏ဖခင်အရင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

ဖခင်တစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားချိန်တွင် သားသမီးတစ်ယောက်က မည်သို့လုပ် အဆင်ပြေနိုင်ပါမည်နည်း။

ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း ခြံဝင်းထဲသို့ ငေးမောကာ အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သော ရှောင်မို၏ အပြုအမူများက ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေပေသည်။

ချင်စီယောင်အနေဖြင့် မည်သို့လုပ်ဆောင်ပေးရမည်ကို မသိသော်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မိခင်ဖြစ်သူအား ပြုစုပြီး ဆေးသောက်ရန် စီစဉ်ပေးပြီးသည်နှင့် နန်းတော်ထဲမှနေ၍ ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြေးလာကာ ရှောင်မို၏အနား၌ နေထိုင်ပေးခဲ့လေသည်။

ထမင်းစားချိန်ရောက်လျှင် ချင်စီယောင်က ရှောင်မိုအတွက် ဟင်းလျာများကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးသည်။

နေ့ခင်းပိုင်းများတွင်မူ လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပေးကာ မုန့်အနည်းငယ်ကို လုပ်ကျွေးတတ်၏။

အကယ်၍ ရှောင်မိုက ခြံဝင်းထဲ၌ ငေးမောနေပါက ချင်စီယောင်သည်လည်း သူ၏ဘေးတွင်ဝင်ထိုင်ကာ အတူတကွ ငေးမောနေပေးလေသည်။

"နေ့တိုင်း နန်းတော်နဲ့ အိမ်တော်ကို ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်နေရတာ မပင်ပန်းဘူးလား" လို့ ရှောင်မိုက သူ့ဘေးရှိ မိန်းမပျိုလေးကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မပင်ပန်းပါဘူး" ချင်စီယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့ မယ်တော်က ကျွန်မ အလေးထားရဆုံး လူတွေလေ။ ကျွန်မ ဂရုစိုက်ရတဲ့သူတွေကို ပြုစုပေးရတာ ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူလေ။ တစ်သက်လုံး ရှင့်အနားမှာ ရှိနေပေးရမယ့်သူပဲ"

ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးလေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ဆံပင်လေးများကို ယုယယုယ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

ချင်စီယောင်သည် ရှောင်မို၏ ဖက်တွယ်ထားမှုကို အလွန်နှစ်သက်လှသည်။ သူမက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို သူ၏ အရိုးများထဲအထိ အရည်ပျော်ဝင်သွားစေချင်သည့်အလား၊ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်လေးကို သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေလေသည်။

ရှောင်မိုက ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များကို အေးချမ်းစွာ ကြည့်ရှုနေချိန်တွင် ချင်စီယောင်ကမူ သူ၏ ရင်ခုန်သံကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် ချင်စီယောင်က သူမ၏ လှပသော ဦးခေါင်းလေးကို မော့လိုက်ပြီး ရှောင်မိုအား မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလာသည်။ "ရှောင်မို... ကျွန်မ စကားတစ်ခွန်း မှားပြောမိသွားပြီထင်တယ်"

"ဘာမှားပြောမိလို့လဲ" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"စောစောက ရှင့်အနားမှာ တစ်သက်လုံး ရှိနေပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်သက်ဆိုတာ သိပ်မရှည်လောက်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သတိထားမိသွားတယ်။ တာအိုရော ဗုဒ္ဓဘာသာမှာပါ ဝင်စားခြင်း သံသရာအကြောင်း ပြောထားကြတယ်လေ။ ကျွန်မတို့ အတူတူဖြတ်သန်းရမယ့် ဘဝတွေ အများကြီး အများကြီး ကျန်သေးတယ်" ဟု ချင်စီယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ရင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ" ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်၏ ချွန်မြနေသော နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ဖွဖွလေး ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

"အဲ့တော့... နောက်နောင် ရှင် ဝင်စားမယ့် ဘဝဆက်တိုင်းမှာ ရှင့်ကို ကျွန်မ လိုက်ရှာမယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ငြီးငွေ့သွားတဲ့အထိ ရှင့်အနားမှာ အမြဲတမ်း နေသွားမှာ" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို မှီတွယ်ရင်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကိုယ်က မင်းကို ဘယ်တော့မှ ငြီးငွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝင်စားခြင်း သံသရာဆိုတာ အဲ့လောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလေ"

ရှောင်မို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ကြားဖူးတာကတော့ နောက်ဘဝကို ဝင်စားဖို့ဆိုရင် နိုင်ဟယ်တံတားကို ဖြတ်ပြီး မုန်ဖိုစွပ်ပြုတ်ကို သောက်ရတယ်တဲ့။ အဲ့ဒါကို သောက်ပြီးတာနဲ့ ဒီဘဝရော အတိတ်ဘဝတွေကိုပါ မေ့သွားကြတယ်ဆိုပဲ။ တကယ်လို့ ကိုယ်က မင်းကို မေ့သွားခဲ့ရင်ကော"

"ရပါတယ်"

ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှေ့လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို မေ့သွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက ရှင့်ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေမှာမို့လို့ပဲ။

မုန်ဖိုစွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်ရရင်တောင်မှ၊

ကျွန်မ ရှင့်ကို မှတ်မိနေဦးမှာပါ။

ပြီးရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ လိုက်ရှာမယ်။

နောက်ဆုံးကျရင် ရှင့်ကို ကျွန်မကို ပြန်ချစ်လာအောင် လုပ်ယူမှာပေါ့။

ဘဝပေါင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြာပါစေ။

အကြိမ်ပေါင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ပါစေ။"

အခန်း (၄၄၂)

ရှောင်ရှီ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို ကွပ်ကဲဦးဆောင်လာခဲ့သည်မှာ နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဤနှစ်ဝက်ကာလအတွင်း နယ်စပ်ဒေသများရှိ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားတတ်သော တိုက်ပွဲငယ်လေးများမှလွဲ၍ ချင်တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ နေရာအများစုမှာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့လေ၏။ သာမန်ပြည်သူအများအပြားဆိုလျှင် ချင်တိုင်းပြည်သည် အခြားနိုင်ငံများနှင့် စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေဆဲဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မေ့လျော့နေကြလေတော့သည်။

ချင်တိုင်းပြည်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားသစ် ခန့်အပ်ရေးနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းများမှာလည်း တိုးတက်မှုများစွာ မရှိလှပေ။

ထိုအမတ်ကြီးများသည် တော်ဝင်သွေးတော်စပ်သည့် မင်းသားအသီးသီး၏ အမွေဆက်ခံသူများကို ဆက်လက်ထောက်ခံတင်ပြနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကမူ မည်သူ့ကိုမျှ သဘောတူလက်ခံခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အိမ်ရှေ့မင်းသား ရာထူးမှာ လစ်လပ်လျက်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းအရာရှိအချို့ကမူ အရှင်မင်းကြီးသည် နောက်ထပ် မင်းသားငယ်တစ်ပါးကို မွေးဖွားစေပြီး ဆက်လက်ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသလားဟု ခန့်မှန်းတွေးတောနေကြ၏။

အချို့သော အရာရှိများကမူ အရှင်မင်းကြီးသည် ဆီးနှင်းမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသမီး ချင်စီယောင်တို့ထံမှ တော်ဝင်မြေးတော်တစ်ပါး ဖွားမြင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ထိုမြေးတော်ကို ထီးနန်းဆက်ခံစေမည်လောဟုပင် တွေးဆနေကြလေသည်။

သို့ရာတွင် ဆီးနှင်းမင်းသားနှင့် တတိယမင်းသမီးတို့မှာ လက်ပင်မထပ်ရသေးချေ။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အရှင်မင်းကြီး အမှန်တကယ် မည်သို့ရည်ရွယ်ထားကြောင်းကို မည်သူကမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။

ထိုအခြေအနေများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင်၊ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကမူ ချင်စီယောင်အား နိုင်ငံတော်ရေးရာ ကိစ္စရပ်များကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရန် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တောင်းဆိုလာခဲ့လေ၏။

အစပိုင်းတွင် ချင်စီယောင်သည် နန်းတွင်းရေးရာ ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာ၌ တကယ်တမ်း အတွေ့အကြုံနုနယ်လွန်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်စီယောင်သည် အလွန်တရာ ပါရမီထက်မြက်သူ ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်း၌ သူ၏သမီးတော်မှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြောင်းကို ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လွန်ခဲ့သောအချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ မွေးဖွားလာချိန်က ကောင်းကင်ယံတွင် ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူမသည် အလွန်တရာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝမျိုးဖြင့် ရှင်သန်လာခဲ့ရသဖြင့် အရာရာကို သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမက အလွန်ပျင်းရိလွန်းသောကြောင့်သာ သူမ၏ ပါရမီက သိသာထင်ရှားမနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် မျှော်လင့်မထားခဲ့မိသည့်အရာမှာ သူ၏သမီးတော် တကယ်တမ်း လေးလေးနက်နက် ကြိုးစားလာသောအခါ သူမ၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မခန်းလိလိ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

အချို့သော အရေးကြီးသည့် အချက်များအတွက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရိုးရှင်းစွာ သတိပေးရုံမျှဖြင့် သူမက အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး၊ ဥပမာတစ်ခုကိုကြည့်ကာ ကျန်အရာများကိုပင် တွေးဆနားလည်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

အကယ်၍သာ ချင်စီယောင်သည် သားတော်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သို့မဟုတ်ပါက...

အကယ်၍သာ ချင်စီယောင်သည် တတိယမင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားရာထူးသည် သူမ၏ အစ်ကိုတော်နှစ်ပါးနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်လာမည်မဟုတ်ချေ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို နောင်တရစေသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏အချိန်များ အလွန်နည်းပါးလွန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ သူ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ အသက်ရှင်နေနိုင်ပြီး သမီးတော်အတွက် လမ်းခင်းပေးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ၏ အနာဂတ်နေ့ရက်များသည် ပိုမိုချောမွေ့လွယ်ကူလာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤလောကတွင် အကယ်၍သာ ဆိုသော စကားလုံးမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း မိဖုရားကြီးရှီ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ယိုယွင်းဆုတ်ယုတ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည်လည်း မိဖုရားကြီးရှီထံ ဝင်ထွက်သွားလာကာ မကြာခဏ သွားရောက်ကြည့်ရှုပေးခဲ့၏။

မိဖုရားကြီးရှီသည် သူမ၏သမီးတော်ကို တကယ်တမ်း စိတ်မချနိုင်သောကြောင့်ပင် သူမ၏ နောက်ဆုံး သက်စောင့်ချီမှာ အပြီးတိုင် လွင့်စင်မသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် မိဖုရားကြီးရှီ ယခုအချိန်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လွယ်ကူလှသော ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

သို့ရာတွင် အရာခပ်သိမ်း၌ အဆုံးသတ်ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲပင်။

ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှသော မိဖုရားကြီး၏ နောက်ဆုံးအချိန်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျရောက်လာနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်းကို ရှောင်မို သိရှိနေခဲ့လေသည်။

နံနက်ခင်းတစ်ခု၌။

ချင်စီယောင်သည် ထုံးစံအတိုင်း သူမမိခင်၏ အိပ်ဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မိခင်ဖြစ်သူအတွက် ဆေးပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေလေ၏။

သို့သော် မိဖုရားကြီးရှီက သမီးတော်၏ လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ပြုံးလျက် ပြောလာသည်။ "စီယောင်... မယ်တော် ဒီနေ့ ဆေးမသောက်ချင်တော့ဘူး။ သမီးလည်း အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့။ မယ်တော့်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ အဖော်လုပ်ပေးပါလား"

မိခင်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်က တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွား၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး လှပသော မျက်လုံးလေးများအပေါ်၌ မျက်ရည်စများ ရစ်သိုင်းလာခဲ့လေသည်။

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပါးလျသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ခဲထားကာ မျက်ဝန်းထဲမှ မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရင်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ မယ်တော်။ စီယောင် မယ်တော့်ကို တွဲထူပေးပါ့မယ်"

မိဖုရားကြီးရှီသည် သမီးတော်၏ တွဲထူပေးမှုဖြင့် ထလာပြီးနောက် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

ချင်စီယောင်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ကိုယ်တိုင် မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ပေးကာ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပေးလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် မိဖုရားကြီးရှီသည် ချင်စီယောင်နှင့်အတူ သူမ၏ အိပ်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ချေပြီ။

သူတို့သားအမိသည် နန်းတော်အတွင်းရှိ တော်ဝင်ဂူဗိမာန်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။

ပထမမင်းသား ချင်ကျင်းစုနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့၏ အထိမ်းအမှတ် အုတ်ဂူနှစ်ခုစလုံးမှာ ဤနေရာ၌ပင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

"စီယောင်... ဒီနေ့ကစပြီး သမီးရဲ့ ခမည်းတော်ကို သမီးကပဲ သေချာဂရုစိုက်ပေးရတော့မယ်။ သမီးရဲ့ ခမည်းတော်က အရာရာကို ကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ချင်နေတတ်တော့ အရမ်းပင်ပန်းရတယ်။ သမီး သူ့ကို များများဖျောင်းဖျပေးပါ။ သူက သမီးစကားဆိုရင်ပဲ နားထောင်တာလေ"

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာရင်း မိဖုရားကြီးရှီက ချင်စီယောင်အား မှာကြားနေခဲ့လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ မယ်တော်" ချင်စီယောင်က လှပသော ဦးခေါင်းလေးကို ငုံ့ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ပြီးတော့ ခမည်းတော်က သမီးကို နိုင်ငံတော်ရေးရာတွေ ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ။ နောင်ကျရင် သမီးလည်း နန်းတွင်းရေးရာကိစ္စတွေကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုပေးရမယ်။ အဲ့ဒီနန်းတွင်းအမတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သမီးခင်ပွန်း ရှောင်မိုကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမယုံနဲ့နော်။ ကြားလား"

"ကြားပါတယ် မယ်တော်"

"နောက်တစ်ချက်က... ဇနီးသည်တွေ ဖြစ်လာရင် ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးနိုင်မှု ရှိရမယ်။ သမီးက ရှောင်မိုကို ချစ်သလို ရှောင်မိုကလည်း သမီးကို ချစ်တယ်ဆိုတာ မယ်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံယောဇဉ်ရေးရာ ကိစ္စတွေဆိုတာ ကြိုတင်မှန်းဆဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ရှောင်မိုက အခြားဘယ်သူနဲ့မှ ထပ်မယူတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ရှောင်မိုက မယားငယ်ယူချင်လာခဲ့ရင်လည်း သမီး စိတ်မဆိုးနဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မယ်တော်။ မပူပါနဲ့။ သမီး စိတ်မဆိုးပါဘူး"

"သမီးက ရှောင်မိုအတွက် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို သေချာ စီမံခန့်ခွဲပေးရမယ်။ နောင်တစ်ချိန် သမီးနဲ့ ရှောင်မိုမှာ ကလေးတွေရလာခဲ့ရင် အများကြီးမလိုပါဘူး။ အရမ်းများလွန်းရင်လည်း မကောင်းသလို အရမ်းနည်းလွန်းရင်လည်း မကောင်းဘူးလေ။ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်ဆိုရင် အကွက်တိပဲ"

"မယ်တော် ဆုံးပါးသွားတဲ့အခါ ခမည်းတော်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဈာပနမလုပ်ပေးဖို့ ပြောပြလိုက်ပါ။ တိုင်းပြည်က အခုချိန်မှာ အကြပ်အတည်း ဖြစ်နေတာဆိုတော့ လူလည်းသေသွားပြီပဲ... အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးသင့်ပါဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အခမ်းအနားလေးတစ်ခုဆို ရပါပြီ။ မယ်တော့်ကို သမီးရဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်ဘေးမှာပဲ မြှုပ်နှံပေးပါ။ မယ်တော် ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ သူတို့ကို လိုက်ရှာရတာ လွယ်သွားအောင်လို့ပါ"

"ဒါနဲ့... သမီးက စိတ်ထားနူးညံ့တယ်ဆိုတာ မယ်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် စိတ်ပျော့လို့ မရဘူးနော်။ အဲ့လိုမဟုတ်ရင် သမီးကို အနိုင်ကျင့်ကြလိမ့်မယ်"

"ရှောင်မိုကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ရှေ့မှာမှ မျက်ရည်မကျမိစေနဲ့။ တို့အမျိုးသမီးတွေရဲ့ မျက်ရည်ဆိုတာ တခြားလူတွေ ကြည့်ဖို့မဟုတ်ဘူး။ တို့ချစ်ရတဲ့သူတွေ သနားကြင်နာဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"မယ်တော် ပြောခဲ့တာတွေအကုန်လုံး သမီး မှတ်မိရဲ့လား"

"အင်း..." ချင်စီယောင်၏ အသံလေးမှာ အနည်းငယ် ရှိုက်သံလေး စွက်နေလေ၏။ "မယ်တော် မပူပါနဲ့။ စီယောင် အကုန်လုံး မှတ်မိပါတယ်"

"မှတ်မိရင် ကောင်းပါပြီလေ"

သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် မိဖုရားကြီးရှီသည် သူမ၏ သားတော်နှစ်ပါး၏ အုတ်ဂူများရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

မိဖုရားကြီးရှီက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားပြီး သူမ၏ဝတ်ရုံများကို ဖွဖွလေး သပ်ချလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ သပ်ရပ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ဖြူဖွေးသော အုတ်ဂူကျောက်တိုင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျင်းစု... ကျင်းယွမ်... မယ်တော် မင်းတို့ဆီကို လာကြည့်တာပါ"

"ဒါပေမဲ့လေ... ဒီနေ့ကစပြီး စီယောင်လေးတော့ အခက်အခဲတွေကို ခံစားရတော့မယ်"

"ကျင်းစု၊ ကျင်းယွမ်..."

"စီယောင်လေး၊ သူမက..."

"တကယ်ပဲ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား..."

မိဖုရားကြီးရှီ၏ အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ဖျော့တော့လာပြီး သူမ၏ မျက်ခွံများမှာလည်း အိပ်မောကျတော့မည့်အလား ပို၍ပို၍ လေးလံလာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ အသံလေးမှာလည်း ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်လေးများကဲ့သို့ တိုးတိတ်လွန်းလှသဖြင့် သေချာပင် မကြားရတော့ချေ။

မိဖုရားကြီးရှီ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးလေး ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ တဖြည်းဖြည်း မှိတ်ကျသွားပြီး ခေါင်းလေးငိုက်စိုက်ကျသွားလေတော့သည်။ အိပ်မောကျသွားသကဲ့သို့ ရှိလှသော်လည်း၊ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်နိုးထလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မယ်တော်..."

"မယ်တော်"

"မယ်တော်..."

ဘေးနား၌ ဒူးထောက်နေသော ချင်စီယောင်က သူမမိခင်၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများက မျက်ရည်များ၏ အလေးချိန်ကို ထပ်မံမသယ်ပိုးနိုင်တော့သဖြင့် စမ်းရေပေါက်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့လေတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဂူဗိမာန်ကြီးထဲတွင် မိန်းမပျိုလေး၏ ထပ်တလဲလဲ ငိုကြွေးခေါ်ငင်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူကမျှ ပြန်လည်ထူးသံ မပေးလာခဲ့ချေ။

စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင်မူ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ရုတ်တရက် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ စူးအောင့်နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ဘတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖိဆုပ်ထားလိုက်လေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး"

မိန်းမစိုးလီ အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်ဆုတ်သွားရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပန်းပုရုပ်ငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပန်းပုလေးမှာ မိဖုရားကြီးရှီ နန်းတော်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်က ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်အတွက် သူမကိုယ်တိုင် ထွင်းထုပေးထားခဲ့သော လက်ဆောင်လေးပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ ထိုကျောက်စိမ်းပန်းပုလေးတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေခဲ့ချေပြီ။

"မပူပါနဲ့ ရှင်းအာ..."

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပန်းပုလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက မကြာခင် မင်းအနားကို လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်"